T ERRY B ROOKS
P OTOMKOWIE S HANNARY C ZWARTY TOM CYKLU „S HANNARA”
´ SPIS TRESCI ´ SPIS TRESCI. I . . . . . . II. ...
37 downloads
723 Views
1MB Size
Report
This content was uploaded by our users and we assume good faith they have the permission to share this book. If you own the copyright to this book and it is wrongfully on our website, we offer a simple DMCA procedure to remove your content from our site. Start by pressing the button below!
Report copyright / DMCA form
T ERRY B ROOKS
P OTOMKOWIE S HANNARY C ZWARTY TOM CYKLU „S HANNARA”
´ SPIS TRESCI ´ SPIS TRESCI. I . . . . . . II. . . . . . III . . . . . IV . . . . . V. . . . . . VI . . . . . VII . . . . . VIII. . . . . IX . . . . . X. . . . . . XI . . . . . XII . . . . . XIII. . . . . XIV . . . . XV . . . . . XVI . . . . XVII . . . . XVIII . . . . XIX . . . . XX . . . . . XXI . . . . XXII . . . . XXIII . . . . XXIV . . . . XXV . . . . XXVI . . . . XXVII . . . XXVIII . . . XXIX . . . . XXX . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
2 4 9 21 31 43 56 65 78 91 103 109 120 131 140 151 157 169 181 195 206 217 227 237 252 267 279 291 301 313 324
XXXI . XXXII XXXIII XXXIV
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
. . . .
337 349 364 371
I Starzec siedział samotnie w cieniu Smoczych Z˛ebów i patrzył, jak zapadaja˛ cy zmierzch przep˛edza s´wiatło dnia na zachód. Dzie´n był wyjatkowo ˛ chłodny jak na s´rodek lata i zapowiadała si˛e zimna noc. Niebo okrywały poszarpane chmury, rzucajac ˛ na ziemi˛e cienie i przesuwajac ˛ si˛e niczym zwierz˛eta w˛edrujace ˛ bez celu mi˛edzy ksi˛ez˙ ycem a gwiazdami. Pustk˛e pozostała˛ po gasnacym ˛ s´wietle wypełniała cisza, jak głos, który ma si˛e dopiero odezwa´c. To cisza szepczaca ˛ o magii, pomy´slał starzec. Przed nim płonał ˛ ogie´n, niewielki jeszcze, ledwie zaczatek ˛ tego, którego potrzebował. Ale przecie˙z nie b˛edzie go kilka godzin. Przez chwil˛e spogladał ˛ na igrajace ˛ płomyki z wyczekiwaniem zmieszanym z niepokojem, a potem pochylił si˛e, by dorzuci´c wi˛ekszych kawałków suchego drewna, które szybko podsyciły płomie´n. Pogrzebał w ognisku kijem, po czym cofnał ˛ si˛e o krok przed z˙ arem. Stał na granicy s´wiatła, mi˛edzy ogniem a g˛estniejacym ˛ mrokiem — istota mogaca ˛ nale˙ze´c do nich obu albo do z˙ adnego. Jego oczy połyskiwały, kiedy spojrzał w dal. Wierzchołki Smoczych Z˛ebów sterczały w niebo jak ko´sci, których ziemia nie była w stanie pogrzeba´c. Góry spowijała cisza, tajemniczo´sc´ , która lgn˛eła do nich jak mgła w mro´zny poranek, skrywajac ˛ wszystkie sny minionych epok. Ogie´n buchnał ˛ nagle iskrami i starzec strzepnał ˛ zabłakan ˛ a˛ grudk˛e z˙ aru, majac ˛ a˛ ju˙z na nim osia´ ˛sc´ . Był jak wiazka ˛ lu´zno zwiazanego ˛ chrustu mogaca ˛ si˛e rozsypa´c w pył przy podmuchu silniejszego wiatru. Szara szata i le´sna opo´ncza wisiały na nim jak na strachu na wróble. Jego skóra była wyschni˛eta i brazowa, ˛ obciagni˛ ˛ eta na ko´sciach jak pergamin. Brodata˛ twarz okalała aureola siwych włosów, rzadkich i delikatnych, wygladaj ˛ acych ˛ na tle ognia jak strz˛epy gazy. Był tak pomarszczony i skurczony, z˙ e wydawał si˛e mie´c sto lat. Naprawd˛e miał ich niemal tysiac. ˛ To dziwne, pomy´slał nagle, u´swiadamiajac ˛ sobie swój wiek. Paranor, rady plemion, a nawet druidzi — wszystko to min˛eło. Dziwne, z˙ e wła´snie jemu dane było przetrwa´c. Pokr˛ecił głowa.˛ To było tak dawno temu, tak odległe w czasie, z˙ e ledwie rozpoznawał t˛e cz˛es´c´ swego z˙ ycia. Uwa˙zał ja˛ za zako´nczona,˛ zamkni˛eta˛ na zawsze. 4
Uwa˙zał si˛e za wolnego. Teraz jednak wydało mu si˛e, z˙ e nigdy nie był wolny. Nie mógł by´c wolny od czego´s, czemu co najmniej zawdzi˛eczał, z˙ e wcia˙ ˛z jeszcze z˙ yje. Przecie˙z gdyby nie sen druidów, jak˙ze mógłby wcia˙ ˛z jeszcze tutaj sta´c? Zapadajaca ˛ noc przenikn˛eła go chłodem. Ostatni blask sło´nca zniknał ˛ za horyzontem i zewszad ˛ otoczyła go ciemno´sc´ . Nadszedł czas. Sny mówiły mu, z˙ e to musi nastapi´ ˛ c teraz, a on wierzył snom, poniewa˙z je rozumiał. To tak˙ze była cz˛es´c´ jego dawnego z˙ ycia, od której nie mógł si˛e uwolni´c — sny, wizje nieznanych s´wiatów, przestrogi i prawdy — to, co mo˙ze, a czasem musi istnie´c. Odstapił ˛ od ognia i ruszył w gór˛e wask ˛ a˛ s´cie˙zka˛ mi˛edzy skałami. Okryły go cienie, przylegajac ˛ do´n swym chłodnym dotykiem. Szedł długo waskimi ˛ wawoza˛ mi, obok pot˛ez˙ nych głazów, wzdłu˙z stromych uskoków i poszczerbionych szczelin skalnych. Kiedy znowu wyszedł na s´wiatło, znajdował si˛e w płytkiej kamienistej dolinie, zaj˛etej niemal w cało´sci przez ogromne jezioro, którego szklista powierzchnia połyskiwała ostrym, zielonkawym blaskiem. Jezioro to było miejscem spoczynku cieni dawnych druidów. Tutaj wła´snie, do Hadeshorn, został wezwany. — Niechaj to ju˙z si˛e stanie — mruknał ˛ cicho. Wolno i ostro˙znie zaczał ˛ schodzi´c w głab ˛ doliny, niepewnie stawiajac ˛ kroki, z sercem tłukacym ˛ mu si˛e w piersi. Długo go tutaj nie było. Wody przed nim si˛e nie poruszały; duchy pogra˙ ˛zone były we s´nie. Tak jest lepiej, pomy´slał. Lepiej ich nie niepokoi´c. Doszedł do brzegu jeziora i zatrzymał si˛e. Było zupełnie cicho. Odetchnał ˛ gł˛eboko i powietrze dobywajace ˛ si˛e z jego piersi wydało odgłos przypominajacy ˛ szelest li´sci na kamieniach. Poszukał r˛eka˛ wiszacej ˛ przy pasie sakwy i rozlu´znił s´ciagaj ˛ acy ˛ ja˛ sznurek. Ostro˙znie si˛egnał ˛ do s´rodka i wydobył gar´sc´ czarnego proszku przetykanego srebrzystym pyłem. Zawahał si˛e przez chwile, po czym cisnał ˛ go w powietrze ponad jeziorem. Proszek wybuchnał ˛ wysoko, rozbłyskujac ˛ dziwnym s´wiatłem, które rozja´sniło ´ wszystko wokół, jakby znowu był dzie´n. Nie było ciepło, tylko jasno. Swiatło mieniło si˛e i ta´nczyło na tle nocnego nieba jak z˙ ywe stworzenie. Starzec patrzył, otuliwszy si˛e mocniej opo´ncza,˛ a jego oczy błyszczały odbitym blaskiem. Kołysał si˛e lekko w przód i w tył i przez chwil˛e czuł si˛e znowu młody. Nagle we wn˛etrzu s´wiatła pojawił si˛e cie´n, wyłaniajac ˛ si˛e z niego bezgło´snie jak widmo; czarny kształt jakby oderwany od zalegajacej ˛ wokół ciemno´sci. Starzec wszak˙ze wiedział, z˙ e tak nie jest. To co´s nie zabłakało ˛ si˛e tutaj, lecz zostało wezwane. Cie´n zg˛estniał i przybrał kształt m˛ez˙ czyzny obleczonego w czer´n, wysokiej, złowrogiej postaci, która˛ ka˙zdy, kto cho´c raz ja˛ widział, od razu musiał rozpozna´c. — Wi˛ec to ty, Allanonie — wyszeptał starzec. Zakapturzona twarz odchyliła si˛e do tyłu i w s´wietle ukazały si˛e wyra´zne, ciemne, surowe rysy: ko´sciste, brodate oblicze, długi, waski ˛ nos i takie˙z usta, pos˛epne czoło, które wygladało ˛ jak odlane 5
z z˙ elaza, i oczy poni˙zej, zdajace ˛ si˛e zaglada´ ˛ c w głab ˛ duszy. Oczy odnalazły starca i zatrzymały si˛e na nim. „Potrzebuj˛e ci˛e”. Głos był szeptem rozlegajacym ˛ si˛e w my´slach starca, sykiem niecierpliwo´sci i niezadowolenia. Cie´n porozumiewał si˛e za pomoca˛ samych my´sli. Starzec zlakł ˛ si˛e na chwil˛e i zapragnał, ˛ aby posta´c, która˛ przywołał, znikn˛eła. Zaraz jednak si˛e opanował, gotów stawi´c czoło swym obawom. — Nie jestem ju˙z jednym z was! — rzekł ostro, gro´znie mru˙zac ˛ oczy i zapominajac, ˛ z˙ e nie ma potrzeby mówi´c na głos. — Nie mo˙zesz mi rozkazywa´c! „Nie rozkazuj˛e. Prosz˛e. Wysłuchaj mnie. Jeste´s jedynym, który pozostał, by´c mo˙ze jedynym do czasu, a˙z wyznaczony zostanie mój nast˛epca. Czy rozumiesz?” — Czy rozumiem? Któ˙z mógłby rozumie´c to lepiej ode mnie? — Starzec za´smiał si˛e nerwowo. „Wcia˙ ˛z jest w tobie co´s, czego kiedy´s nie próbowałby´s poda´c w watpliwo´ ˛ sc´ . Moc pozostanie w tobie. Na zawsze. Pomó˙z mi. Wysyłam sny, a dzieci Shannary nie odpowiadaja.˛ Kto´s musi do nich pój´sc´ . Kto´s musi otworzy´c im oczy. Ty”. — Nie ja! Od lat z˙ yj˛e z dala od plemion. Nie chc˛e mie´c nic wspólnego z ich problemami! — Starzec wyprostował swa˛ krucha˛ posta´c i zmarszczył czoło. — Ju˙z dawno porzuciłem te niedorzeczno´sci ! Wydało mu si˛e, z˙ e cie´n nagle unosi si˛e i rozrasta przed jego oczami, i poczuł, z˙ e on sam odrywa si˛e od ziemi. Wzleciał ku niebu, wysoko w noc. Nie opierał si˛e, przywołał jednak cała˛ sił˛e woli, chocia˙z czuł, jak gniew tamtego przepływa przeze´n niczym rwaca, ˛ czarna rzeka. Głos cienia przypominał zgrzytanie ko´sci. „Patrz!” Przed nim rozpo´scierały si˛e cztery krainy: panorama łak, ˛ gór, wzgórz, jezior, lasów i rzek, jasne połacie ziemi zalanej s´wiatłem słonecznym. Zaparło mu dech, gdy ujrzał to wszystko tak wyra´znie i z tak wysoka, cho´c wiedział, z˙ e to jedynie iluzja. Lecz s´wiatło niemal od razu zacz˛eło bledna´ ˛c, barwy — rozmywa´c si˛e. Spowiła go ciemno´sc´ wypełniona g˛esta,˛ szara˛ mgła˛ i siarczanym popiołem unoszacym ˛ si˛e z wygasłych kraterów. Krajobraz w dole utracił swój charakter, stał si˛e jałowy i martwy. Starzec czuł, jak si˛e ku niemu zbli˙za. Widoki i zapachy w dole napawały go coraz wi˛ekszym wstr˛etem. Po spustoszonej ziemi w˛edrowały gromady człekokształtnych istot, bardziej przypominajacych ˛ zwierz˛eta ni˙z ludzi. Szarpały i odzierały si˛e nawzajem, wyły i wrzeszczały. Obok nich przemykały ciemne, pozbawione ciała cienie o ognistych oczach, poruszały si˛e w´sród ludzi, łaczyły ˛ si˛e z nimi, stawały si˛e nimi, po czym znowu si˛e od nich odrywały. Poruszały si˛e w makabrycznym, lecz przemy´slanym ta´ncu. Widział, jak cienie po˙zeraja˛ ludzi. ˙ Zywiły si˛e nimi. „Patrz!” Obraz zmienił si˛e. Ujrzał samego siebie, wychudłego, odzianego w łachmany z˙ ebraka, stojacego ˛ przed kotłem wypełnionym dziwnym białym ogniem, który 6
bulgotał i wirował, szepczac ˛ jego imi˛e. Znad kotła unosiły si˛e opary i snujac ˛ si˛e, docierały do miejsca, gdzie stał, oplatały go i pie´sciły jak dziecko. Wsz˛edzie wokół przemykały cienie, zrazu omijajac ˛ go, a potem przedostajac ˛ si˛e do jego wn˛etrza, jakby był pusta˛ powłoka,˛ w której moga˛ do woli dokazywa´c. Czuł ich dotyk; miał ochot˛e krzycze´c. „Patrz!” Obraz znowu si˛e zmienił. Ujrzał ogromny las, a w jego s´rodku wielka˛ gór˛e. Na szczycie stał zamek, stary i poszarzały; jego wie˙ze i przedpiersia wznosiły si˛e wysoko na tle ciemnego krajobrazu. Paranor! Paranor wskrzeszony z przeszło´sci! Poczuł, jak wzbiera w nim co´s jasnego i przepojonego nadzieja,˛ i chciał wykrzycze´c swa˛ rado´sc´ . Lecz wokół zamku kł˛ebiły si˛e ju˙z opary. W pobli˙zu przemykały ju˙z cienie. Prastara twierdza zacz˛eła si˛e kruszy´c i osypywa´c, kamienie i zaprawa p˛ekały jak zaci´sni˛ete w imadle. Ziemia zadr˙zała i z piersi ludzi zmienionych w zwierz˛eta dobył si˛e wrzask. Z wn˛etrza ziemi buchnał ˛ ogie´n, rozdzierajac ˛ wzniesienie, na którym stał Paranor, a potem rozrywajac ˛ sam zamek. Powietrze wypełniły zawodzenia, j˛ek wydawany przez kogo´s, kto utracił jedyna˛ nadziej˛e, jaka mu została. Starzec rozpoznał, z˙ e tym, który zawodzi, jest on sam. Potem obrazy znikn˛eły. Stał znowu nad jeziorem Hadeshorn, w cieniu Smoczych Z˛ebów, sam na sam z duchem Allanona. Wbrew swemu postanowieniu dr˙zał na całym ciele. Duch wymierzył w niego wyciagni˛ ˛ ety palec. „B˛edzie tak, jak ci pokazałem, je´sli sny zostana˛ zlekcewa˙zone. B˛edzie tak, je´sli nie podejmiesz działania. Musisz pomóc. Id´z do nich — do chłopca, dziewczyny i Mrocznego Stryja. Powiedz im, z˙ e sny mówia˛ prawd˛e. Powiedz im, z˙ eby tu do mnie przybyli w pierwsza˛ noc nowego ksi˛ez˙ yca, kiedy obecny cykl si˛e zako´nczy. Wtedy b˛ed˛e z nimi rozmawiał”. Starzec zmarszczył czoło i co´s wymamrotał, zagryzajac ˛ dolna˛ warg˛e. Jego palce ponownie zaciagn˛ ˛ eły sznurek przy sakwie i wsunał ˛ ja˛ z powrotem za pas. — Zrobi˛e to, poniewa˙z nie ma nikogo innego! — rzekł w ko´ncu, nie próbujac ˛ nawet ukry´c niech˛eci. — Lecz nie oczekuj. . . ! „Tylko pójd´z do nich. Nie z˙ adam ˛ niczego wi˛ecej. O nic wi˛ecej nie b˛ed˛e ci˛e prosił. Id´z”. ´ Cie´n Allanona zal´snił jasno i zniknał. ˛ Swiatło zgasło i dolina znów była pusta. Starzec stał przez chwil˛e, spogladaj ˛ ac ˛ w dal ponad spokojnymi wodami jeziora, po czym odwrócił si˛e i ruszył z powrotem. Pozostawiony przez niego ogie´n jarzył si˛e jeszcze słabo w´sród ciemnej nocy, kiedy wrócił. Starzec, przykucnawszy, ˛ przypatrywał si˛e w zamy´sleniu płomieniom; pogrzebał w zbierajacym ˛ si˛e ju˙z popiele, wsłuchujac ˛ si˛e w milczenie swych my´sli. Chłopiec, dziewczyna i Mroczny Stryj — znał ich. Byli dzie´cmi Shannary, tymi, którzy mogli ich wszystkich uratowa´c, którzy mogli przywróci´c do z˙ ycia 7
moc. Pokr˛ecił siwa˛ głowa.˛ W jaki sposób miał ich przekona´c? Je´sli nie chcieli słucha´c Allanona, dlaczego mieliby usłucha´c jego? Znów ujrzał w my´slach przera˙zajace ˛ obrazy. Najlepiej b˛edzie, je´sli znajdzie sposób, by zmusi´c ich do słuchania, pomy´slał. Bo, jak lubił sobie przypomina´c, wiedział niejedno o wizjach, a w tych, które ukazał mu duch Allanona, zawarta była prawda. Nawet on, cho´c si˛e wyparł druidów i ich magii, był w stanie ja˛ rozpozna´c. Je´sli dzieci Shannary nie zechca˛ go wysłucha´c, wizje te si˛e spełnia.˛
II Par Ohmsford stał w drzwiach na tyłach gospody „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ i przez mroczny tunel waskiej ˛ uliczki, biegnacej ˛ mi˛edzy przyległymi budynkami, wpatrywał si˛e w migotliwe s´wiatła Varfleet. Gospoda „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ była walac ˛ a˛ si˛e rudera˛ o wyblakłych drewnianych s´cianach i pokrytym gontem dachu, wygladaj ˛ ac ˛ a˛ zupełnie tak, jakby kiedy´s była stodoła.˛ Na pi˛etrze, ponad szynkiem, znajdowały si˛e pokoje go´scinne, a w tylnej cz˛es´ci spi˙zarnie. Gospoda stała u podstawy grupy budynków tworzacych ˛ nieco wyko´slawiona˛ liter˛e U i usytuowanych na wzgórzu na zachodnim skraju miasta. Par wdychał gł˛eboko nocne powietrze, rozkoszujac ˛ si˛e jego aromatami. Zapachy wielkiego miasta, zapachy z˙ ycia, potraw z mi˛esa i warzyw, mocnych trunków i cierpkiego piwa, perfum nadajacych ˛ wo´n komnatom i ciałom, skórzanych uprz˛ez˙ y, z˙ elaza z kowalskich pieców, wcia˙ ˛z jeszcze czerwonego od roz˙zarzonych w˛egli, potu zwierzat ˛ i ludzi s´cie´snionych na niewielkiej przestrzeni, wo´n kamienia, drewna i kurzu, mieszajace ˛ si˛e ze soba˛ i przenikajace ˛ si˛e nawzajem, ka˙zda od czasu do czasu oddzielajaca ˛ si˛e od pozostałych — wszystko to tam było. W gł˛ebi uliczki, za tylnymi s´cianami sklepów i warsztatów, zbitymi z desek i upstrzonymi bohomazami dzieci, wzgórze opadało łagodnie ku centralnej cz˛es´ci miasta, le˙zacej ˛ na wschodzie. Miasto, b˛edace ˛ za dnia brzydkim, bezbarwnym skupiskiem budynków, labiryntem kamiennych murów i ulic, noca˛ przybierało odmienny wyglad. ˛ Budynki gin˛eły w mroku, a pojawiały si˛e s´wiatła, tysiace ˛ s´wiateł, rozpo´scieraja˛ cych si˛e daleko jak okiem si˛egna´ ˛c, niby rój s´wietlików. Jasnymi punkcikami znaczyły niewidoczny krajobraz, migoczac ˛ w´sród ciemno´sci, przeciagaj ˛ ac ˛ złociste linie w poprzek gładkiej powierzchni Mermidonu toczacego ˛ swe wody na południe. Varfleet było teraz pi˛ekne jak posługaczka za sprawa˛ czarów przemieniona w ksi˛ez˙ niczk˛e z bajki. Par lubił sobie wyobra˙za´c, z˙ e jest to czarodziejskie miasto. Lubił je niezale˙znie od wszystkiego, lubił jego bezładny ogrom i konglomerat ludzi i rzeczy, jego pulsujac ˛ a˛ z˙ ywotno´sc´ . Bardzo si˛e ró˙zniło od jego stron rodzinnych w Shady Vale, w niczym nie przypominało le´snej wioski, w której wyrósł. Pozbawione było czysto´sci drzew i potoków, samotno´sci, poczucia nieprzemijalnego spokoju, jaki cechował z˙ ycie w dolinie. Nie wiedziało o tamtym z˙ yciu i nic go ono nie ob9
chodziło. Dla Para nie miało to jednak znaczenia. Lubił to miasto tak czy owak. W ko´ncu nie musiał wybiera´c mi˛edzy nim a Shady Vale. Potrafił doceni´c zalety ich obu. Coll oczywi´scie si˛e z nim nie zgadzał. Coll widział to całkiem inaczej. Varfleet było dla niego jedynie wyst˛epnym miastem na obrze˙zach panowania federacji, siedliskiem wyrzutków, miejscem, gdzie wszystko uchodziło na sucho. Nie było gorszego miejsca w całym Callahornie, a wła´sciwie w całej Sudlandii. Coll nienawidził tego miasta. Z ciemno´sci za jego plecami dobiegły krzyki i brz˛ek szkła, odgłosy gospody dobywajace ˛ si˛e przez chwil˛e z przedniej sali, kiedy kto´s otworzył drzwi, i milkna˛ ce znowu, kiedy drzwi zostały zamkni˛ete. Par odwrócił si˛e. Jego brat szedł ostro˙znie korytarzem, z twarza˛ niemal zupełnie ukryta˛ w mroku. — Ju˙z prawie czas — rzekł Coll, stanawszy ˛ obok brata. Par przytaknał. ˛ Wydawał si˛e niski i szczupły w porównaniu z Collem, który był rosłym i silnym młodzie´ncem o wydatnych rysach twarzy i kasztanowych włosach. Kto´s, kto ich nie znał, nie wziałby ˛ ich za braci. Coll wygladał ˛ jak typowy mieszkaniec Shady Vale, opalony i krzepki, z ogromnymi dło´nmi i stopami. Stopy te były nieustannym tematem z˙ artów. Par lubił je porównywa´c do płetw kaczki. On sam był drobny i jasnowłosy. Miał rysy charakterystyczne dla elfa, poczawszy ˛ od ostro zako´nczonych uszu i brwi, a sko´nczywszy na wysokich i waskich ˛ kos´ciach policzkowych. Był czas, kiedy krew elfów niemal zupełnie zanikła w jego rodzinie za sprawa˛ z˙ yjacych ˛ w Shady Vale Ohmsfordów. Lecz przed czterema pokoleniami (tak powiedział mu ojciec) jego pradziadek powrócił do Westlandii i do elfów, po´slubił elfk˛e i miał z nia˛ syna i córk˛e. Syn o˙zenił si˛e z kolejna˛ elfka˛ i z nigdy nie wyja´snionych powodów młodzi mał˙zonkowie, którzy mieli w przyszłos´ci zosta´c dziadkami Para, powrócili do Shady Vale, zasilajac ˛ ród Ohmsfordów s´wie˙za˛ porcja˛ elfiej krwi. Nawet wówczas jednak rysy wielu członków rodziny nie zdradzały ich mieszanego dziedzictwa; Coll i jego rodzice, Jaralan i Mirianna, byli najlepszym tego przykładem. Powinowactwa Para były natomiast od razu widoczne. Łatwo´sc´ , z jaka˛ mógł w ten sposób zosta´c rozpoznany, niekoniecznie jednak była po˙zadana. ˛ Podczas pobytu w Varfleet Par ukrywał swe rysy, wyskubujac ˛ brwi, noszac ˛ długie włosy, by zasłoni´c uszy, i przyciemniajac ˛ specjalnym pudrem skór˛e twarzy. Nie miał wielkiego wyboru. Nie byłoby rozsadnie ˛ w tych czasach zwraca´c uwag˛e innych na swoje elfie pochodzenie. — Ładnie dzisiaj wyglada ˛ w swej szacie, prawda? — odezwał si˛e Coll, spogladaj ˛ ac ˛ na rozpo´scierajac ˛ a˛ si˛e przed nimi panoram˛e. — Czarny atłas i iskierki, wszystko na swoim miejscu. Zmy´slna dziewczyna z tego miasta. Nawet niebo jest jej przyjaciółka.˛ Par u´smiechnał ˛ si˛e. Mój brat, poeta. Niebo było bezchmurne i rozja´snione blaskiem male´nkiego sierpa ksi˛ez˙ yca i gwiazd. 10
— Mógłby´s ja˛ polubi´c, gdyby´s tylko dał jej szans˛e. — Ja? — parsknał ˛ Coll. — Mało prawdopodobne. Jestem tu dlatego, z˙ e ty tu jeste´s. Nie zostałbym ani chwili dłu˙zej, gdybym nie musiał. — Mógłby´s odej´sc´ , gdyby´s chciał. — Nie zaczynajmy od nowa, Par. — Coll si˛e nastroszył. — Ju˙z wyja´snili´smy to sobie. To ty uwa˙załe´s, z˙ e powinni´smy pój´sc´ do miast na północy. Ten pomysł nie podobał mi si˛e wtedy i nie podoba mi si˛e ani odrobin˛e bardziej teraz. Ale nie zmienia to faktu, z˙ e postanowili´smy zrobi´c to razem, ty i ja. Ładnym byłbym bratem, gdybym ci˛e tu zostawił i wrócił teraz do Doliny! Poza tym nie wydaje mi si˛e, z˙ eby´s mógł sobie beze mnie poradzi´c. — Dobrze ju˙z, dobrze, chciałem tylko. . . — Par usiłował mu przerwa´c. — . . . zabawi´c si˛e troch˛e moim kosztem! — doko´nczył rozogniony Coll. — Ostatnio robiłe´s to niejeden raz. Zdajesz si˛e znajdowa´c w tym jaka´ ˛s rozkosz. — To nie tak. Coll nie zwracał na niego uwagi, spogladaj ˛ ac ˛ w mrok. — Nigdy nie z˙ artowałbym z kogo´s o kaczych stopach. — I kto to mówi — Coll u´smiechnał ˛ si˛e mimo woli — mały facet o szpiczastych uszach. Powiniene´s by´c wdzi˛eczny, z˙ e chc˛e tu zosta´c i opiekowa´c si˛e toba! ˛ Par szturchnał ˛ go z˙ artobliwie i obaj si˛e roze´smiali. Potem umilkli, patrzac ˛ na siebie w ciemno´sci i nasłuchujac ˛ odgłosów z gospody i ulicy za nia.˛ Par westchnał. ˛ Był ciepły, senny letni wieczór, sprawiajacy, ˛ z˙ e chłodne, nieprzyjemne dni ostatnich kilku tygodni wydawały si˛e odległym wspomnieniem. Był to jeden z tych wieczorów, kiedy kłopoty wydaja˛ si˛e znika´c, a do z˙ ycia budza˛ si˛e sny i marzenia. — Kra˙ ˛za˛ pogłoski, z˙ e w mie´scie sa˛ szperacze — poinformował go nagle Coll, rozwiewajac ˛ jego pogodny nastrój. — Zawsze kra˙ ˛za˛ jakie´s pogłoski — odparł. — I cz˛esto sa˛ prawdziwe. Mówi si˛e, z˙ e zamierzaja˛ schwyta´c wszystkich, którzy paraja˛ si˛e magia,˛ uniemo˙zliwi´c im działanie i pozamyka´c wszystkie gospody. — Coll przypatrywał mu si˛e uwa˙znie. — Szperacze, Par. Nie zwykli z˙ ołnierze. Szperacze. Par wiedział, kim oni sa.˛ Szperacze — tajna policja federacji, rami˛e wykonawcze prawodawców Rady Koalicyjnej. Wiedział. On i Coll przybyli do Varfleet przed dwoma tygodniami. Wyruszyli z Shady Vale na północ, porzuciwszy bezpieczne i przytulne schronienie rodzinnego domu, i dotarli na pogranicze Callahornu. Uczynili to, poniewa˙z Par uznał, z˙ e musza˛ to zrobi´c, z˙ e nadszedł czas, by zacz˛eli opowiada´c swe historie gdzie indziej, z˙ e trzeba zadba´c o to, by tak˙ze inni, nie tylko mieszka´ncy Shady Vale, mogli je pozna´c. Wybrali Varfleet, poniewa˙z było miastem otwartym, nie podlegaja˛ cym władzy federacji, przystania˛ dla banitów i uchod´zców, lecz równie˙z dla idei, miejscem, gdzie magia wcia˙ ˛z jeszcze była tolerowana, a nawet kokietowana. On posiadał magiczna˛ moc i ciagn ˛ ac ˛ z soba˛ Colla, przynosił ja˛ do Varfleet, by dzieli´c 11
si˛e z innymi jej cudowno´scia.˛ Nie brakowało tam ju˙z ludzi stosujacych ˛ praktyki magiczne, lecz jego magia była zupełnie innego rodzaju. Była prawdziwa. Odnale´zli gospod˛e „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ w dniu swego przybycia. Była to jedna z najwi˛ekszych i najbardziej znanych ober˙zy w mie´scie. Par ju˙z przy pierwszym spotkaniu nakłonił wła´sciciela, by ich zatrudnił. Spodziewał si˛e tego. W ko´ncu za pomoca˛ pie´sni potrafił przekona´c ka˙zdego do zrobienia praktycznie wszystkiego. — Prawdziwa magia. — Poruszył tylko wargami, nie wypowiadajac ˛ gło´sno tych słów. W czterech krainach nie pozostało wiele prawdziwej magii, je´sli nie liczy´c odległych obszarów, gdzie nie si˛egała władza federacji. Pie´sn´ była jedyna˛ pozostało´scia˛ po magii Ohmsfordów. Przekazywano ja˛ sobie przez dziesi˛ec´ pokole´n, nim dotarła do niego, przy czym jej dar omijał zupełnie niektórych członków rodziny, jakby dobierała ich sobie wedle zachcianki. Coll go nie posiadał. Jego rodzice równie˙z. Wła´sciwie nikt z rodziny Ohmsfordów nie miał władzy nad pies´nia˛ od czasu, gdy jego pradziadkowie powrócili z Westlandii. Jemu jednak magia pie´sni towarzyszyła od urodzenia; była to ta sama magia, która powstała prawie trzysta lat wcze´sniej za czasów jego przodka Jaira. Wiedział o tym z opowie´sci i legend. W sercu z˙ yczenie, w pie´sni spełnienie. Potrafił wywoływa´c w umysłach słuchaczy obrazy tak realistyczne, z˙ e wydawały si˛e prawdziwe. Potrafił stwarza´c materi˛e z niczego. To wła´snie sprowadziło go do Varfleet. Przez trzy stulecia rodzina Ohmsfordów przekazywała sobie z pokolenia na pokolenie legendy o elfim domu Shannary. Zwyczaj ten zapoczatkował ˛ Jair. W rzeczywisto´sci powstał on znacznie wczes´niej, kiedy opowie´sci nie dotyczyły magii, której jeszcze wówczas nie odkryto, lecz starego s´wiata przed jego zniszczeniem podczas Wielkich Wojen. Opowiadajacymi ˛ byli ci nieliczni, którzy przetrwali t˛e przera˙zajac ˛ a˛ zagład˛e. Jair był jednak pierwszym, który u˙zywał pie´sni do wspomo˙zenia narracji, nadania tre´sci obrazom stwarzanym przez jego słowa, sprawienia, by jego opowie´sci o˙zywały w umysłach słuchaczy. Historie te mówiły o dawnych czasach: o elfim rodzie Shannary, o druidach i ich zamku w Paranorze, o elfach i karłach i o magii, która rzadziła ˛ ich z˙ yciem. Mówiły o Shei Ohmsfordzie i jego bracie Flicku oraz o ich poszukiwaniach Miecza Shannary; o Wilu Ohmsfordzie i pi˛eknej, nieszcz˛es´liwej elfce Amberle oraz ich walce majacej ˛ na celu przegnanie hord demonów z powrotem ´ za Scian˛e Zakazu; o Jairze Ohmsfordzie i jego siostrze Brin oraz ich wyprawie do twierdzy Graymark i starciu z widmami Mord i Ildatch; o druidach Allanonie i Bremenie; o elfim królu Eventinie Elessedilu; o wojownikach, takich jak Balinor Buckhannah i Stee Jans, i o wielu innych bohaterach. Ci, którzy mieli władz˛e nad pie´snia,˛ czynili u˙zytek z jej magii. Inni polegali na zwykłych słowach. Ohmsfordowie rodzili si˛e i umierali, a wielu z nich zanosiło opowie´sci do dalekich krajów.
12
Jednak˙ze od trzech pokole´n z˙ aden członek rodziny nie opowiadał historii poza Dolina.˛ Nikt nie chciał ryzykowa´c, z˙ e zostanie pojmany. Ryzyko bowiem było znaczne. Praktykowanie magii w jakiejkolwiek postaci było w czterech krainach zakazane — przynajmniej wsz˛edzie tam, gdzie si˛egała władza federacji, co praktycznie oznaczało to samo. Było tak przez ostatnich sto lat. W tym czasie z˙ aden Ohmsford nie opu´scił Shady Vale. Par był pierwszy. Zm˛eczyło go opowiadanie wcia˙ ˛z tych samych historii tym samym nielicznym słuchaczom. Inni powinni byli równie˙z je usłysze´c, z˙ eby pozna´c prawd˛e o druidach i magii, o zmaganiach poprzedzajacych ˛ epok˛e, w której z˙ yli. Od strachu przed pojmaniem silniejsze okazało si˛e powołanie, jakie odczuwał. Podjał ˛ decyzj˛e pomimo obiekcji rodziców i Colla. Brat postanowił w ko´ncu mu towarzyszy´c — czynił tak zawsze, kiedy uwa˙zał, z˙ e Par potrzebuje opieki. Varfleet miało pój´sc´ na pierwszy ogie´n jako miasto, w którym wcia˙ ˛z jeszcze uprawiano magi˛e w pomniejszych odmianach, co było tajemnica˛ poliszynela, dopraszajac ˛ a˛ si˛e wr˛ecz o interwencj˛e federacji. Magia, która˛ praktykowano w Varfleet, była jednak naprawd˛e ledwie dziecinna˛ igraszka,˛ niewarta˛ powa˙znego potraktowania. Callahorn stanowił jedynie protektorat federacji, a Varfleet le˙zało tak daleko, z˙ e znajdowało si˛e niemal na wolnych obszarach. Nie było jeszcze okupowane przez armi˛e. Federacja jak dotad ˛ nie uznała za konieczne zaprzata´ ˛ c nim sobie głowy. Ale szperacze? Par pokr˛ecił głowa.˛ Szperacze to była zupełnie inna sprawa. Pojawiali si˛e tylko wówczas, gdy federacja powzi˛eła powa˙zny zamiar wyt˛epienia praktyk magicznych. Nikt nie chciał mie´c z nimi do czynienia. — Robi si˛e tu dla nas zbyt goraco ˛ — odezwał si˛e Coll, jakby czytajac ˛ w mys´lach Para. — Wykryja˛ nas. Par potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Jeste´smy tylko jednymi z setki uprawiajacych ˛ t˛e sztuk˛e — odparł. — Tylko jednymi z wielu w ludnym mie´scie. — Jednymi z wielu, to prawda. — Coll spojrzał na niego. — Ale tylko my uprawiamy prawdziwa˛ magi˛e. Par odwzajemnił jego spojrzenie. Wyst˛epy w gospodzie przynosiły im sporo pieni˛edzy, wi˛ecej ni˙z dostawali kiedykolwiek przedtem. Potrzebowali ich na opłacenie podatków narzuconych przez federacj˛e. Potrzebowali ich dla swoich bliskich i dla Shady Vale. Nie miał ochoty rezygnowa´c z powodu zwykłej pogłoski. Zacisnał ˛ z˛eby. Nie miał ochoty rezygnowa´c tym bardziej, z˙ e oznaczało to konieczno´sc´ powrotu z opowie´sciami do rodzinnej wioski i trzymania ich tam ´ w ukryciu, tak˙ze przed tymi, którzy powinni je usłysze´c. Swiadczyło tak˙ze o tym, z˙ e represje wymierzone przeciw ideom i praktykom, zaciskajace ˛ si˛e na czterech krainach jak szcz˛eki imadła, zostały nasilone. — Pora si˛e zbiera´c — rzekł Coll, przerywajac ˛ jego my´sli.
13
Par odczuł nagły przypływ gniewu, nim dotarło do niego, i˙z jego brat nie mówi o tym, z˙ e powinni opu´sci´c miasto, lecz z˙ e musza˛ ju˙z i´sc´ spod drzwi gospody na scen˛e w jej wn˛etrzu. Gniew opadł i chłopiec poczuł, jak jego miejsce zajmuje smutek. — Chciałbym, z˙ eby´smy z˙ yli w innych czasach — powiedział cicho. Urwał na chwil˛e, widzac, ˛ jak twarz brata t˛ez˙ eje. — Chciałbym, z˙ eby znowu istniały elfy i druidzi. I bohaterowie. Chciałbym, z˙ eby znowu istnieli bohaterowie, cho´cby jeden. — Umilkł, my´slac ˛ nagle o czym´s innym. — Je´sli b˛edziesz nadal o tym s´piewał, to kto wie? Mo˙ze to si˛e spełni.- Coll odsunał ˛ si˛e od framugi drzwi, poło˙zył wielka˛ dło´n na ramieniu brata, odwrócił go i popchnał ˛ lekko w głab ˛ mrocznego korytarza. Par pozwolił si˛e prowadzi´c jak dziecko. Nie my´slał ju˙z jednak o bohaterach ani o elfach, ani o druidach, ani nawet o szperaczach. My´slał o snach. Opowiedzieli histori˛e o oporze elfów na przeł˛eczy Halys, o tym, jak Eventin Elessedil, elfy, Stee Jans i Wolny Korpus Legionu walczyli o utrzymanie Breakline przeciw hordom demonów. Była to jedna z ulubionych opowie´sci Para, o pierwszej z wielkich bitew elfów w straszliwej wojnie w Westlandii. Stali na niskiej estradzie na ko´ncu głównej sali jadalnej, Par z przodu, Coll o krok za nim i nieco z boku. Przy´cmione s´wiatła ukazywały morze ciasno stłoczonych ciał i czujnych oczu. Podczas gdy Coll opowiadał histori˛e, Par s´piewał, uzupełniajac ˛ jego narracj˛e obrazami, i magia jego głosu o˙zywiała gospod˛e. Wzbudzał w ponad setce widzów uczucia strachu, gniewu i determinacji, które przepełniały obro´nców przeł˛eczy. Pozwalał im ujrze´c furi˛e demonów i usłysze´c okrzyki bitewne. Rzucał na nich urok i utrzymywał ich w swej mocy. Stali na drodze natarcia demonów. Widzieli, jak zraniono Eventina, i jak jego syn Ander zostaje przywódca˛ elfów. Patrzyli, jak druid Allanon sam stawia czoło magii demonów i odpieraja.˛ Do´swiadczali z˙ ycia i s´mierci z tak bliska, z˙ e było to niemal przera˙zajace. ˛ Kiedy bracia sko´nczyli, w sali zapanowała głucha cisza, po czym rozległo si˛e oszalałe tłuczenie o stoły kuflami od piwa, wiwaty i okrzyki rado´sci, jakich nie wywołał z˙ aden ich wcze´sniejszy wyst˛ep. Przez chwil˛e wydawało si˛e, z˙ e zebranym zwala˛ si˛e belki sufitu na głow˛e, tak gwałtowny był ich aplauz. Par był mokry od potu. Po raz pierwszy czuł, jak wiele wysiłku wło˙zył w opowiadanie. Kiedy jednak schodzili z estrady na krótki odpoczynek, jakiego wolno im było za˙zywa´c mi˛edzy wyst˛epami, był dziwnie nieobecny duchem. Wcia˙ ˛z my´slał o snach. Coll przystanał, ˛ z˙ eby wypi´c szklank˛e piwa przy otwartym magazynie, a Par przeszedł jeszcze kawałek korytarzem i zatrzymał si˛e przy pustej beczce ustawionej pionowo obok drzwi do piwnicy. Usiadł na niej ci˛ez˙ ko, przytłoczony naporem my´sli. Sny powtarzały si˛e niemal od miesiaca ˛ i wcia˙ ˛z nie wiedział dlaczego.
14
Powracały z niepokojac ˛ a˛ cz˛estotliwo´scia.˛ Zawsze si˛e zaczynały od odzianej na czarno postaci, która wynurzała si˛e z jeziora; postaci, która˛ mógł by´c Allanon, z jeziora, którym mógł by´c Hadeshorn. Obrazy w snach były rozmyte i niewyra´zne, wizje miały w sobie co´s eterycznego, co sprawiało, z˙ e trudno je było odcyfrowa´c. Posta´c za ka˙zdym razem przemawiała do niego, zawsze tymi samymi słowami: „Chod´z do mnie. Jeste´s potrzebny. Cztery krainy sa˛ w wielkim niebezpiecze´nstwie; magia niemal si˛e wyczerpała. Chod´z, dzieci˛e Shannary”. Sny miały dalszy ciag, ˛ chocia˙z reszta za ka˙zdym razem była inna. Nieraz pojawiały si˛e obrazy s´wiata zrodzonego z jakiego´s nieopisanego koszmaru. Innym razem powracały obrazy zaginionych talizmanów — Miecza Shannary i Kamieni Elfów. Kiedy indziej znów wezwanie skierowane było równie˙z do Wren, małej Wren, a czasem do jego stryja Walkera Boha. Oni równie˙z mieli przyby´c. Oni tak˙ze byli potrzebni. Po pierwszej nocy uznał, z˙ e sny sa˛ ubocznym efektem długotrwałego stoso´ ´ wania pie´sni. Spiewał stare opowie´sci o lordzie Warlocku i Zwiastunach Smierci, o demonach i widmach Mord, o Allanonie i s´wiecie zagro˙zonym przez zło, i było naturalne, z˙ e co´s z tych historii i zwiazanych ˛ z nimi obrazów przenikn˛eło do jego snów. Usiłował osłabi´c to oddziaływanie, posługujac ˛ si˛e pie´snia˛ przy l˙zejszych opowiadaniach, lecz to nie pomagało. Sny wcia˙ ˛z wracały. Wzbraniał si˛e przed powiedzeniem o tym Collowi, który u˙zyłby tego po prostu jako jeszcze jednego pretekstu, by mu doradzi´c, z˙ eby przestał przyzywa´c magi˛e pie´sni i wracał do Shady Vale. Potem, przed trzema nocami, sny przestały go nawiedza´c równie nagle, jak si˛e przedtem zacz˛eły. Zastanawiał si˛e teraz dlaczego. Zastanawiał si˛e, czy czasem si˛e nie pomylił co do ich pochodzenia. Rozwa˙zał mo˙zliwo´sc´ , z˙ e nie powstały samoistnie, lecz zostały zesłane. Ale kto miałby je zesła´c? Allanon? Czy˙zby Allanon, który od trzystu lat nie z˙ ył? Kto´s inny? Co´s innego? Co´s, co miało własne powody i nie z˙ yczyło mu dobrze? Taka mo˙zliwo´sc´ przej˛eła go dreszczem; odp˛edził natr˛etne my´sli i szybko ruszył korytarzem z powrotem, z˙ eby poszuka´c Colla. Na ich drugi wyst˛ep przyszło jeszcze wi˛ecej ludzi. Ci, dla których nie wystarczyło krzeseł i ławek, stali pod s´cianami. Gospoda „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ była obszernym budynkiem: przednia sala jadalna miała ponad trzydzie´sci metrów szeroko´sci i wznosiła si˛e a˙z po krokwie dachowe widoczne ponad linami lamp olejowych rozwieszona˛ w górze siecia˛ rybacka,˛ sprawiajac ˛ a,˛ z˙ e w izbie panowało przy´cmione s´wiatło, majace ˛ stwarza´c intymny nastrój. Par nie byłby w stanie znie´sc´ wi˛ekszej intymno´sci, tak blisko niego znajdowali si˛e go´scie karczmy, tłoczacy ˛ si˛e przy estradzie. Niektórzy siedzieli nawet na niej, pijac ˛ piwo. Ta grupa była odmienna od poprzedniej, chocia˙z przybyszowi z Shady Vale trudno było po15
wiedzie´c, na czym polega ró˙znica. Emanowała z niej inna atmosfera, jakby obecny w niej był jaki´s obcy element. Coll równie˙z musiał to wyczuwa´c. Kilkakrotnie spogladał ˛ w stron˛e Para, kiedy szykowali si˛e do wyst˛epu, a w jego oczach widoczny był niepokój. Wysoki, czarnobrody m˛ez˙ czyzna otulony w brunatna˛ opo´ncz˛e przecisnał ˛ si˛e przez tłum do kraw˛edzi estrady i usiadł mi˛edzy dwoma innymi m˛ez˙ czyznami. Obydwaj unie´sli głowy, jakby zamierzali co´s powiedzie´c, lecz ujrzeli na chwil˛e z bliska twarz tamtego i zmienili zdanie. Par przygladał ˛ im si˛e przez chwil˛e i odwrócił wzrok. Ogarn˛eły go złe przeczucia. Coll pochylił si˛e w jego stron˛e, kiedy sala zacz˛eła rytmicznie klaska´c. Tłum stawał si˛e niespokojny. — Par, nie podoba mi si˛e to. Jest co´s. . . Nie doko´nczył. Podszedł do nich wła´sciciel gospody i obcesowo nakazał im, z˙ eby zaczynali, zanim tłum wymknie si˛e spod kontroli i zacznie łama´c meble. ´ Coll cofnał ˛ si˛e bez słowa. Swiatła przygasły i Par zaczał ˛ s´piewa´c. Była to historia o Allanonie i bitwie z jachyra.˛ Coll zaczał ˛ opowiada´c, opisujac ˛ miejsce wydarze´n, mówiac ˛ zgromadzonym, jaki był dzie´n, jak wygladała ˛ górska dolina, do której przybył druid wraz z Brin Ohmsford i Ronem Leah, jak wszystko wokół nagle ucichło. Par stwarzał obrazy w umysłach słuchaczy, wzbudzajac ˛ w nich uczucie niepokoju i wyczekiwania i na pró˙zno usiłujac ˛ samemu nie poddawa´c si˛e podobnym nastrojom. W tylnej cz˛es´ci sali przesuwali si˛e jacy´s m˛ez˙ czy´zni, by zagrodzi´c drzwi i okna. Nagle zrzucili z siebie opo´ncze i stali tam, ubrani na czarno. Zal´sniła bro´n. Na r˛ekawach i piersiach mieli białe naszywki, jakiego´s rodzaju insygnia. Par zmru˙zył oczy, wyt˛ez˙ ajac ˛ elfi wzrok. Wilcza głowa. Ludzie w czerni byli szperaczami. Głos Para załamał si˛e; obrazy zbladły i utraciły moc. Słuchacze zacz˛eli mrucze´c i rozglada´ ˛ c si˛e wokół. Coll przerwał opowiadanie. Panowało ogólne poruszenie. Kto´s znajdował si˛e w ciemno´sci za ich plecami. Wsz˛edzie wyczuwało si˛e czyja´ ˛s obecno´sc´ . Coll zbli˙zył si˛e, jakby chciał osłoni´c brata. Wtem s´wiatła znów zapłon˛eły ja´sniej i oddział odzianych na czarno szperaczy ruszył naprzód spod drzwi wej´sciowych. Rozległy si˛e krzyki i j˛eki protestu, lecz wydajacy ˛ je ludzie szybko usuwali si˛e z drogi. Wła´sciciel gospody próbował interweniowa´c, został jednak odepchni˛ety na bok. Uformowani w klin m˛ez˙ czy´zni zatrzymali si˛e tu˙z przed estrada.˛ Inna grupa zablokowała wyj´scia. Od stóp do głów ubrani byli na czarno, twarze mieli zakryte od ust w gór˛e, a ich insygnia w kształcie wilczej głowy połyskiwały jasno. Byli uzbrojeni w krótkie miecze, sztylety i pałki, które trzymali w pogotowiu. Stanowili niejednolita˛ gromad˛e, znajdowali si˛e w´sród nich wysocy i niscy, pro´sci i przy16
garbieni, lecz w wygladzie ˛ ich wszystkich, zarówno w postawie, jak i w oczach, było co´s złowieszczego. Ich przywódca˛ był ogromny m˛ez˙ czyzna o niezwykle długich ramionach i pot˛ez˙ nej budowie. Cz˛es´c´ jego twarzy, widoczna spod maski, była jak wyciosana z kamienia, a podbródek okrywała szorstka, rudawa broda. Jego lewa r˛eka tkwiła po łokie´c w r˛ekawicy. — Wasze nazwiska? — zapytał cicho, niemal szeptem. — Co takiego zrobili´smy? — Par si˛e zawahał. — Czy nazywacie si˛e Ohmsford? — Pytajacy ˛ przygladał ˛ mu si˛e uwa˙znie. — Tak, ale nie zrobili´smy. . . — Jeste´scie aresztowani pod zarzutem pogwałcenia najwy˙zszego prawa federacji — oznajmił cichy głos. Przez rz˛edy zebranych przebiegł głuchy pomruk. — Uprawiali´scie magi˛e wbrew. . . — Opowiadali tylko historie! — wykrzyknał ˛ siedzacy ˛ w pobli˙zu m˛ez˙ czyzna. Jeden ze szperaczy błyskawicznie zadał cios pałka˛ i m˛ez˙ czyzna zwalił si˛e na podłog˛e. — Uprawiali´scie magi˛e wbrew zakazom federacji, stwarzajac ˛ tym samym zagro˙zenie dla ludno´sci. — Dowódca szperaczy nie rzucił nawet okiem na powalonego m˛ez˙ czyzn˛e. — Zostaniecie zabrani. . . Nie doko´nczył. Na zatłoczona˛ podłog˛e gospody spadła nagle ze s´rodka sufitu lampa olejowa, wybuchajac ˛ j˛ezykami ognia. M˛ez˙ czy´zni z krzykiem zerwali si˛e na nogi. Dowódca i jego towarzysze odwrócili si˛e, zaskoczeni. W tym samym momencie wysoki brodacz, który wcze´sniej przysiadł na brzegu estrady, rzucił si˛e do przodu, przeskakujac ˛ przez kilku osłupiałych go´sci, i z cała˛ siła˛ uderzył w zwarta˛ grup˛e szperaczy, zbijajac ˛ ich z nóg. Nast˛epnie wskoczył na estrad˛e obok Para i Colla i zrzucił z siebie wytarta˛ opo´ncz˛e, spod której wyłonił si˛e ubrany na zielono my´sliwy w pełnym rynsztunku bojowym. — Wolno urodzeni! — krzyknał ˛ w stron˛e skł˛ebionego tłumu i uniósł w gór˛e zaci´sni˛eta˛ pi˛es´c´ . Wszystko potem zdawało si˛e dzia´c w jednej chwili. Tak jak wcze´sniej lampa, teraz na podłog˛e opadła dekoracyjna sie´c, w jaki´s sposób poluzowana, i wszyscy zgromadzeni w gospodzie zostali w niej uwi˛ezieni. Rozległy si˛e wrzaski i przekle´nstwa ludzi pochwyconych w pułapk˛e. Przy drzwiach na oszołomionych szperaczy rzucili si˛e m˛ez˙ czy´zni w zielonych ubraniach, powalajac ˛ ich ciosami pi˛es´ci na podłog˛e. Lampy olejowe zostały stłuczone i izba pogra˙ ˛zyła si˛e w mroku. Wysoki m˛ez˙ czyzna przemknał ˛ obok Para i Colla z szybko´scia,˛ która wcze´sniej wydałaby im si˛e niemo˙zliwa. Uderzeniem buta trafił pierwszego ze szperaczy zagradzajacych ˛ tylne wej´scie, sprawiajac, ˛ z˙ e głowa tamtego odskoczyła do tyłu. Na chwil˛e zal´snił krótki miecz oraz sztylet i pozostałych dwóch równie˙z legło na podłodze. — T˛edy, szybko! — zawołał w tył do braci. 17
Ruszyli od razu. Jaka´s ciemna posta´c uczepiła si˛e ich, kiedy obok niej przebiegali, lecz Coll jednym ciosem zbił m˛ez˙ czyzn˛e z nóg, posyłajac ˛ go w stron˛e kotłujacych ˛ si˛e ciał. Wyciagn ˛ ał ˛ do tyłu r˛ek˛e, z˙ eby si˛e upewni´c, czy nie zgubił brata, i jego wielka dło´n zacisn˛eła si˛e na szczupłym ramieniu Para. Chłopak zawył mimo woli. Coll nigdy nie pami˛etał o swej ogromnej sile. Wybiegli ze sceny i dotarli do korytarza w tylnej cz˛es´ci gospody. Wysoki m˛ez˙ czyzna znajdował si˛e o par˛e kroków z przodu. Kto´s usiłował ich zatrzyma´c, lecz nieznajomy po prostu zmiótł go z drogi. Zgiełk dobiegajacy ˛ z sali za ich plecami był ogłuszajacy, ˛ a j˛ezyki ognia rozbłyskiwały ju˙z wsz˛edzie, li˙zac ˛ chciwie podłogi i s´ciany. Nieznajomy wyprowadził ich szybko korytarzem i przez tylne drzwi na wask ˛ a˛ uliczk˛e. Czekało tam na nich dwóch kolejnych ubranych na zielono ludzi. Bez słowa wzi˛eli braci mi˛edzy siebie i wyciagn˛ ˛ eli ich szybko poza teren gospody. Par obejrzał si˛e do tyłu. Płomienie buchały ju˙z z okien i pełzły w stron˛e dachu. Gospoda „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ prze˙zywała swa˛ ostatnia˛ noc. Pomkn˛eli uliczka,˛ mijajac ˛ wystraszone twarze i szeroko otwarte oczy, i skr˛ecili w pasa˙z, którego Par — mógłby przysiac ˛ — nigdy wcze´sniej nie widział, pomimo swych licznych wypadów w t˛e stron˛e. Przebiegli przez kilkoro drzwi i par˛e sieni, a˙z w ko´ncu znale´zli si˛e poza zasi˛egiem krzyków i blasku ognia. Nieznajomy zwolnił, dał swoim dwóm towarzyszom znak r˛eka,˛ z˙ eby stan˛eli na czatach, i wciagn ˛ ał ˛ braci do ciemnej niszy. Wszyscy dyszeli ci˛ez˙ ko po biegu. Nieznajomy przyjrzał im si˛e kolejno, odsłaniajac ˛ z˛eby w u´smiechu. — Powiadaja,˛ z˙ e odrobina ruchu dobrze wpływa na trawienie. Co o tym sa˛ dzicie? Nic wam nie jest? Bracia potrzasn˛ ˛ eli głowami. — Kim jeste´s? — zapytał Par. — No, wła´sciwie członkiem rodziny, chłopcze. — M˛ez˙ czyzna u´smiechnał ˛ si˛e szerzej. — Nie poznajesz mnie? Nie poznajesz, prawda? Ale wła´sciwie, czemu miałby´s mnie pozna´c? W ko´ncu nigdy si˛e nie spotkali´smy. Jednak pie´sni powinny ci przypomnie´c. — Zacisnał ˛ dło´n w pi˛es´c´ , po czym wyprostował gwałtownie jeden palec tu˙z przed nosem Para. — Teraz pami˛etasz? Par, zbity z tropu, spojrzał na Colla, lecz jego brat wydawał si˛e równie zdezorientowany. — Nie sadz˛ ˛ e. . . — zaczał. ˛ — Mniejsza z tym. Na razie to nie ma znaczenia. Wszystko w swoim czasie. — Pochylił si˛e bli˙zej. — W tej okolicy nie jeste´s ju˙z bezpieczny, chłopcze. Na pewno nie tutaj, w Varfleet, a prawdopodobnie i w całym Callahornie. Mo˙ze w ogóle nigdzie. Czy wiesz, kim był tamten m˛ez˙ czyzna w gospodzie? Ten brzydki, który mówił szeptem? Par spróbował sobie przypomnie´c, czy gdzie´s ju˙z nie widział wysokiego m˛ez˙ czyzny o cichym głosie. Powoli pokr˛ecił głowa.˛ 18
— To Rimmer Dali — rzekł nieznajomy, nie u´smiechajac ˛ si˛e ju˙z. — Pierwszy szperacz, wielki muchołap we własnej osobie. Zasiada w Radzie Koalicyjnej, kiedy akurat si˛e nie ugania z packa˛ na muchy. Ale musiał specjalnie si˛e toba˛ zainteresowa´c, skoro przybył a˙z do Varfleet, z˙ eby ci˛e aresztowa´c. To nie jest jedno z jego zwykłych polowa´n na muchy. To wyprawa na grubego zwierza. Uwa˙za, z˙ e jeste´s niebezpieczny, chłopcze, i to bardzo, inaczej nie zadałby sobie tyle trudu, z˙ eby tutaj przyjecha´c. Dobrze, z˙ e ja tak˙ze ciebie szukałem. To prawda. Usłyszałem, z˙ e Rimmer Dali si˛e tutaj wybiera po ciebie, i postanowiłem nie dopu´sci´c, z˙ eby ci˛e pojmał. Ale uwa˙zaj, on nie da za wygrana.˛ Tym razem mu si˛e wymknałe´ ˛ s, lecz to tylko zwi˛ekszy jego determinacj˛e. Nadal b˛edzie ci˛e tropił. — Umilkł, oceniajac ˛ wra˙zenie, jakie zrobiły jego słowa. Par wpatrywał si˛e w niego oniemiały, wi˛ec zaczał ˛ mówi´c dalej: — Ta twoja magia, twój s´piew, to prawdziwa magia, nieprawda˙z? Widziałem wystarczajaco ˛ du˙zo tej drugiej, z˙ eby to rozpozna´c. Mógłby´s z niej zrobi´c dobry u˙zytek, chłopcze, gdyby´s miał ochot˛e. Marnujesz si˛e w tych gospodach i zaułkach. — Co masz na my´sli? — zapytał Coll, który nagle stał si˛e podejrzliwy. — Ruch potrzebuje takiej magii — rzekł cicho nieznajomy i u´smiechnał ˛ si˛e przyja´znie. — Jeste´s banita! ˛ — z˙ achnał ˛ si˛e Coll. Nieznajomy wykonał krótki ukłon. — Tak, chłopcze, i z duma˛ si˛e do tego przyznaj˛e. A co wa˙zniejsze, jestem ˙ wolno urodzony i nie uznaj˛e władzy federacji. Zaden zdrowo my´slacy ˛ człowiek jej nie uznaje. — Nachylił si˛e bli˙zej. — Ty równie˙z jej nie uznajesz, prawda? Przyznaj to. — Nie bardzo — niepewnie odparł Coll. — Ale nie jestem pewien, czy banici sa˛ cho´c troch˛e lepsi. — Mocne słowa, chłopcze! — wykrzyknał ˛ tamten. — Twoje szcz˛es´cie, z˙ e łatwo si˛e nie obra˙zam. — U´smiechnał ˛ si˛e szelmowsko. — Czego chcesz? — przerwał mu szybko Par, któremu wróciła jasno´sc´ my´sli. My´slał o Rimmerze Dallu. Znał jego reputacj˛e i dr˙zał na my´sl o tym, z˙ e tamten b˛edzie go s´cigał. — Chcesz, z˙ eby´smy si˛e do was przyłaczyli, ˛ tak? Nieznajomy przytaknał. ˛ — My´sl˛e, z˙ e nie po˙załowaliby´scie tego. Par potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ Czym innym było przyj˛ecie pomocy nieznajomego podczas ucieczki przed szperaczami, a zupełnie czym´s innym wstapienie ˛ do Ruchu. Sprawa wymagała o wiele gł˛ebszego zastanowienia. — My´sl˛e, z˙ e lepiej b˛edzie, je´sli na razie odmówimy — rzekł spokojnie. — O ile mo˙zemy wybiera´c. — Oczywi´scie, z˙ e mo˙zecie wybiera´c! — Nieznajomy sprawiał wra˙zenie uraz˙ onego. — A zatem musimy odmówi´c. Ale dzi˛ekujemy za propozycj˛e, a zwłaszcza za pomoc w gospodzie. 19
— Cała przyjemno´sc´ po mojej stronie, wierz mi. — Nieznajomy przygladał ˛ ˙ mu si˛e przez chwil˛e, znowu powa˙zny. — Zycz˛e ci wszystkiego dobrego, Parze Ohmsfordzie. Masz, we´z to. — Zdjał ˛ z palca srebrny pier´scie´n z wizerunkiem sokoła. — Moi przyjaciele rozpoznaja˛ mnie po nim. Je´sli b˛edziesz potrzebował pomocy albo zmienisz zdanie, id´z z nim do ku´zni Kiltan w Zbójeckim Zaułku na północnym skraju miasta i zapytaj o Łucznika. Zapami˛etasz? Par zawahał si˛e, lecz po chwili wział ˛ pier´scie´n i skinał ˛ głowa.˛ — Ale dlaczego. . . ? — Poniewa˙z wiele nas łaczy, ˛ chłopcze. — Tamten przerwał cicho, uprzedzajac ˛ jego pytanie. Poło˙zył mu r˛ek˛e na ramieniu. Jego spojrzenie obj˛eło równie˙z Colla. — Wia˙ ˛ze nas przeszło´sc´ i to w˛ezłem tak mocnym, z˙ e musz˛e stawa´c u waszego boku, kiedy tylko jest to mo˙zliwe. Wi˛ecej: domaga si˛e ona, by´smy walczyli razem przeciwko niebezpiecze´nstwu, które zagra˙za temu krajowi. To równie˙z zapami˛etaj. Pewnego dnia to uczynimy, jak sadz˛ ˛ e, je´sli tylko wszyscy zdołamy pozosta´c do tego czasu przy z˙ yciu. — U´smiechnał ˛ si˛e szeroko do braci, którzy przypatrywali mu si˛e w milczeniu. R˛eka nieznajomego opadła. — Pora stad ˛ rusza´c. I to szybko. Ta ulica prowadzi na wschód, w stron˛e rzeki. Stamtad ˛ mo˙zecie pój´sc´ , dokad ˛ chcecie. Ale uwa˙zajcie na siebie. Miejcie oczy i uszy otwarte. Ta sprawa nie jest zako´nczona. — Wiem — powiedział Par, wyciagaj ˛ ac ˛ r˛ek˛e. — Naprawd˛e nie powiesz nam, jak si˛e nazywasz? Nieznajomy zawahał si˛e. — Innym razem — odparł. Mocno u´scisnał ˛ dło´n Para, potem Colla, a nast˛epnie gwizdni˛eciem przywołał swoich towarzyszy. Pomachał im jeszcze r˛eka,˛ po czym wtopił si˛e w mrok. Par przygladał ˛ si˛e przez chwil˛e pier´scieniowi, po czym spojrzał pytajaco ˛ na Colla. Gdzie´s całkiem niedaleko rozległy si˛e okrzyki. — My´sl˛e, z˙ e pytania b˛eda˛ musiały poczeka´c — rzekł Coll. Par wsunał ˛ pier´scie´n do kieszeni. Bez słowa pogra˙ ˛zyli si˛e w nocy.
III Zbli˙zała si˛e północ, kiedy Par i Coll dotarli do le˙zacej ˛ nad rzeka˛ cz˛es´ci Varfleet, i dopiero tutaj u´swiadomili sobie, jak z´ le sa˛ przygotowani do ucieczki ˙ przed Rimmerem Dallem i jego szperaczami. Zaden z nich si˛e nie spodziewał, z˙ e b˛edzie trzeba ucieka´c, i z˙ aden nie zabrał ze soba˛ niczego, co mogłoby si˛e przyda´c w długiej podró˙zy. Nie mieli ani jedzenia, ani koców, ani broni, poza zwykłymi długimi no˙zami, jakie nosili wszyscy m˛ez˙ czy´zni w Vale, ani sprz˛etu biwakowego czy wyposa˙zenia na zła˛ pogod˛e, a co najgorsze, nie mieli pieni˛edzy. Wła´sciciel gospody nie płacił im od miesiaca. ˛ Pieniadze, ˛ które zdołali zaoszcz˛edzi´c z poprzedniego miesiaca, ˛ przepadły podczas po˙zaru wraz z całym ich dobytkiem. Zostały im tylko ubrania, które mieli na sobie. Z narastajacym ˛ niepokojem my´sleli, z˙ e mo˙ze nieco dłu˙zej powinni byli si˛e trzyma´c nieznajomego wybawiciela. Nabrze˙ze było bezładnym skupiskiem chat rybackich, przystani, warsztatów naprawczych i magazynów. Wzdłu˙z całej jego długo´sci płon˛eły s´wiatła. Robotnicy portowi i rybacy pili i dowcipkowali w blasku lamp olejowych i z˙ arzacych ˛ si˛e fajek. Z blaszanych piecyków i beczek saczył ˛ si˛e dym, a powietrze przesycone było zapachem ryb. — Mo˙ze dali sobie z nami spokój na reszt˛e nocy — odezwał si˛e Par. — Mam na my´sli szperaczy. Mo˙ze nie b˛edzie im si˛e chciało szuka´c nas przed s´witem albo i wcale. Coll spojrzał na niego i znaczaco ˛ uniósł brew. — Jak mi tu kaktus wyro´snie — powiedział, wskazujac ˛ wn˛etrze dłoni. — Powinni´smy byli nalega´c, z˙ eby nam szybciej płacono za prac˛e. Nie byliby´smy teraz w takich opałach. — To by niczego nie zmieniło. — Par wzruszył ramionami. — Nie? Przynajmniej mieliby´smy troch˛e pieni˛edzy! — Pod warunkiem, z˙ e pomy´sleliby´smy o tym, z˙ eby zabra´c je ze soba˛ na wyst˛ep. Sadzisz, ˛ z˙ e to prawdopodobne? Coll wtulił głow˛e w ramiona i zmarszczył brwi. — Wła´sciciel gospody jest naszym dłu˙znikiem.
21
Szli bez słowa a˙z do południowego kra´nca przystani. Zatrzymali si˛e dopiero w miejscu, gdzie o´swietlone nabrze˙ze urywało si˛e w mroku, i stan˛eli, patrzac ˛ po sobie. Ozi˛ebiło si˛e i ich cienkie ubrania nie chroniły ich przed chłodem. Trz˛es´li si˛e, wpychajac ˛ r˛ece gł˛eboko do kieszeni i mocno przyciskajac ˛ ramiona do ciała. Wokół z irytujacym ˛ bzykiem kra˙ ˛zyły owady. Coll westchnał. ˛ — Czy wiesz ju˙z, dokad ˛ pójdziemy, Par? Masz jaki´s plan? — Tak. Ale potrzebna nam b˛edzie do tego łód´z. — Par wyciagn ˛ ał ˛ r˛ece z kieszeni i mocno je zatarł. — Chcesz si˛e uda´c na południe, w dół Mermidonu? — A˙z do ko´nca. Coll si˛e u´smiechnał, ˛ niewła´sciwie odczytujac ˛ jego słowa. Pomy´slał, z˙ e wyruszaja˛ z powrotem do Shady Vale. Par uznał, z˙ e najlepiej b˛edzie nie wyprowadza´c go z bł˛edu. — Zaczekaj tutaj — rzekł nagle Coll i zniknał, ˛ zanim brat zda˙ ˛zył zaoponowa´c. Par stał samotnie w mroku na ko´ncu nabrze˙za. Wydawało mu si˛e, z˙ e czeka ju˙z co najmniej godzin˛e, lecz zapewne trwało to o połow˛e krócej. Podszedł do ławki przy chatce rybackiej i usiadł, kulac ˛ ramiona przed nocnym chłodem. W jego głowie kł˛ebiły si˛e my´sli. Zły był przede wszystkim na nieznajomego, z˙ e najpierw porwał ich ze soba,˛ a potem zostawił na łask˛e losu (wprawdzie Par sam go o to prosił, lecz nie poprawiało to jego samopoczucia), na federacj˛e, z˙ e wyp˛edziła ich z miasta jak pospolitych złodziei, i na siebie samego, z˙ e okazał si˛e do´sc´ głupi, by sadzi´ ˛ c, i˙z ujdzie mu na sucho uprawianie prawdziwej magii, chocia˙z było to obj˛ete całkowitym zakazem. Popisywanie si˛e sztuczkami kuglarskimi i zr˛eczno´scia˛ dłoni to nie to samo, co stosowanie magii pie´sni. W sposób a˙z nadto oczywisty była ona prawdziwa i powinien był wiedzie´c, z˙ e wcze´sniej czy pó´zniej wiadomo´sc´ o jej uprawianiu dotrze do władz. Wyciagn ˛ ał ˛ przed siebie nogi i skrzy˙zował je. Có˙z, teraz ju˙z nic nie mo˙zna na to poradzi´c. Coll i on b˛eda˛ po prostu musieli zacza´ ˛c wszystko od nowa. Nigdy nie przyszło mu do głowy da´c za wygrana.˛ Opowie´sci były zbyt wa˙zne, na nim za´s cia˙ ˛zyła odpowiedzialno´sc´ za to, by nie zostały zapomniane. Był przekonany, z˙ e magia jest darem, który otrzymał wła´snie w tym celu. Nie było istotne to, co głosiła federacja — z˙ e magia jest zakazana i z˙ e przynosi wielkie szkody krajowi i jego mieszka´ncom. Co federacja wiedziała o magii? Ludziom zasiadajacym ˛ w Radzie Koalicyjnej zupełnie brakowało praktycznego do´swiadczenia. Po prostu zdecydowali, z˙ e trzeba co´s zrobi´c, by u´smierzy´c niepokój tych, którzy utrzymywali, z˙ e niektóre cz˛es´ci czterech krain trawi choroba i ludzie zmieniaja˛ si˛e tam w co´s w rodzaju mrocznych stworze´n z czasów Jaira Ohmsforda, w stworzenia z jakiego´s podziemnego s´wiata, wymykajacego ˛ si˛e zrozumieniu, istoty czerpiace ˛ siły z nocy i z magii, która od czasów druidów wydawała si˛e zaginiona. Stworzenia te miały nawet nazw˛e. Zwano je cieniowcami. 22
Nagle naszło Para przykre wspomnienie snów i ukazujacej ˛ si˛e w nich postaci, która go przyzywała. Potem u´swiadomił sobie, z˙ e noc si˛e uspokoiła i ucichły głosy rybaków i robotników portowych, bzyczenie owadów, a nawet szum nocnego wiatru. Słyszał pulsowanie krwi w swoich skroniach i szept czego´s jeszcze. . . Wtem poderwał go na nogi plusk wody. Ukazał si˛e Coll. Ociekajac ˛ woda,˛ gramolił si˛e na brzeg Mermidonu par˛e metrów dalej. Był nagi. Par powoli si˛e uspokoił i patrzył na niego z niedowierzaniem. — Niech ci˛e kule, ale´s mnie wystraszył! Gdzie byłe´s? — A jak ci si˛e zdaje? — Coll wyszczerzył z˛eby w u´smiechu. — Poszedłem sobie popływa´c! Dopiero po krótkim indagowaniu Par si˛e dowiedział, co naprawd˛e robił. Przywłaszczył sobie łód´z rybacka˛ wła´sciciela gospody „Pod Modrym Wasiskiem”. ˛ Człowiek ten parokrotnie mówił o niej Collowi, przechwalajac ˛ si˛e swoimi talentami rybackimi. Coll przypomniał sobie o niej, kiedy Par napomknał ˛ o potrzebie zdobycia łodzi, przypomniał sobie równie˙z opis szopy, w której według słów tamtego łód´z była przechowywana, i postanowił ja˛ odnale´zc´ . Po prostu popłynał ˛ do miejsca, gdzie ja˛ trzymano, wyłamał zamek w drzwiach szopy, zsunał ˛ liny cumownicze i odholował ja.˛ — Przynajmniej tyle jest nam winien, zwa˙zywszy, ile na nas zarobił — powiedział tonem usprawiedliwienia, wycierajac ˛ si˛e do sucha i wkładajac ˛ ubranie. Par pozostawił to bez komentarza. Potrzebowali łodzi bardziej ni˙z wła´sciciel gospody, a to była przypuszczalnie jedyna szansa jej zdobycia. Zakładajac, ˛ z˙ e szperacze wcia˙ ˛z przetrzasali ˛ miasto w ich poszukiwaniu, jedyna˛ alternatywa˛ było wyruszenie pieszo w góry Runne, a taka wyprawa zaj˛ełaby im ponad tydzie´n. Podró˙z z biegiem Mermidonu nie mogła trwa´c dłu˙zej ni˙z par˛e dni. W ko´ncu łodzi tej tak naprawd˛e nie kradli. Zastanowił si˛e. No, mo˙ze kradli. Ale kiedy tylko b˛edzie to mo˙zliwe, zwróca˛ ja˛ albo w inny sposób wyrównaja˛ jej strat˛e. Łód´z miała zaledwie cztery metry długo´sci, lecz zaopatrzona była w wiosła, par˛e koców, płacht˛e namiotowa˛ oraz wszystko, czego mogli potrzebowa´c do łowienia ryb, gotowania i rozbicia biwaku. Weszli do s´rodka i odbili od brzegu, pozwalajac, ˛ by prad ˛ uniósł ich ze soba.˛ Przez reszt˛e nocy płyn˛eli na południe. Mocno wiosłowali, by utrzyma´c si˛e na s´rodku rzeki, wsłuchiwali si˛e w odgłosy nocy, obserwowali lini˛e brzegowa˛ i usiłowali nie zasna´ ˛c. Po drodze Coll przedstawił swój poglad ˛ na to, co powinni zrobi´c dalej. Powrót do Callahornu był oczywi´scie w najbli˙zszej przyszło´sci niemo˙zliwy. Federacja b˛edzie ich poszukiwała. Niebezpieczna byłaby równie˙z podró˙z do któregokolwiek z wielkich miast Sudlandii, gdy˙z tamtejsze władze federacyjne zostana˛ z pewno´scia˛ równie˙z powiadomione. Najlepiej zrobia,˛ po prostu wracajac ˛ do Shady Vale. B˛eda˛ mogli nadal opowiada´c historie — mo˙ze nie od razu, ale w jaki´s miesiac ˛ po tym, jak federacja przestanie ich poszukiwa´c. Potem b˛eda˛ 23
mogli je´zdzi´c do jakich´s mniejszych osad, bardziej odizolowanych społeczno´sci, w miejsca rzadko odwiedzane przez federacj˛e. Wszystko dobrze si˛e uło˙zy. Par pozwolił mu si˛e wygada´c. Był gotów i´sc´ o zakład, z˙ e Coll nie wierzy w ani jedno słowo z tego, co mówi; a nawet je´sli wierzył, nie miało sensu teraz si˛e o to spiera´c. O s´wicie dopłyn˛eli do brzegu i rozbili obóz w´sród k˛epy cienistych drzew u podnó˙za smaganego wiatrem urwiska. Spali tam do południa, po czym wstali, by złowi´c i zje´sc´ troch˛e ryb. Wczesnym popołudniem znajdowali si˛e ju˙z z powrotem na rzece, kontynuujac ˛ podró˙z. Dopiero dobrze po zachodzie sło´nca ponownie przybili do brzegu i rozbili obóz. Zacz˛eło pada´c, rozpi˛eli wi˛ec płacht˛e namiotowa,˛ z˙ eby si˛e pod nia˛ schroni´c. Rozpalili niewielkie ognisko, podciagn˛ ˛ eli koce pod brody i siedzieli w milczeniu, zwróceni twarza˛ ku rzece, obserwujac, ˛ jak wzbiera od deszczu, którego krople rze´zbiły na jej l´sniacej ˛ powierzchni zawiłe wzory. Pó´zniej rozmawiali przez pewien czas o tym, jak wszystko si˛e zmieniło w czterech krainach od czasów Jaira Ohmsforda. Trzysta lat wcze´sniej federacja rzadziła ˛ jedynie miastami w gł˛ebi Sudlandii, prowadzac ˛ polityk˛e s´cisłej izolacji. Ju˙z wówczas władz˛e sprawowała Rada Koalicyjna zło˙zona z m˛ez˙ ów wybranych przez miasta na ich przedstawicieli w rza˛ dzie centralnym. Stopniowo jednak nad Rada˛ zacz˛eły dominowa´c armie federacji i z czasem polityka izolacji ustapiła ˛ miejsca ekspansji. Federacja uznała, z˙ e nadeszła pora na rozszerzenie wpływów, przesuni˛ecie granic i zaoferowanie mo˙zliwo´sci wyboru przywództwa pozostałej cz˛es´ci Sudlandii. Wydawało si˛e logiczne, z˙ e powinna ona zosta´c zjednoczona pod jednym rzadem, ˛ a któ˙z byłby w stanie zrobi´c to lepiej ni˙z federacja? Taki był tego poczatek. ˛ Federacja zacz˛eła prze´c na północ, wchłaniajac ˛ po drodze kawałki Sudlandii. Sto lat po s´mierci Jaira Ohmsforda cały obszar na południe od Callahornu znajdował si˛e pod rzadami ˛ federacji. Pozostałe plemiona, elfy, trolle, karły, a nawet gnomy, rzucały niespokojne spojrzenia na południe. Wkrótce potem Callahorn, którego królowie od dawna nie z˙ yli, a miasta były zwa´snione i podzielone, zgodził si˛e zosta´c protektoratem i w ten sposób zniknał ˛ ostatni bufor mi˛edzy federacja˛ a pozostałymi krainami. Mniej wi˛ecej w tym samym czasie zacz˛eły si˛e pojawia´c pogłoski o cieniowcach. Mówiono, z˙ e winna wszystkiemu jest dawna magia, która zasiała swe ziarno w ziemi i przez dziesi˛eciolecia trwała tam w u´spieniu, a teraz budziła si˛e do nowego z˙ ycia. Magia ta przybierała wiele postaci; czasem zjawiała si˛e po prostu jako zimny wiatr, czasem jako co´s przypominajacego ˛ wygladem ˛ człowieka. Tak czy owak zjawiskom tym nadawano wspólna˛ nazw˛e cieniowców. Zatruwały ziemi˛e i wszystko, co na niej z˙ yło, przemieniajac ˛ niektóre jej zakatki ˛ w martwe i cuchnace ˛ trz˛esawiska. Atakowały istoty s´miertelne, ludzi i zwierz˛eta, a kiedy ju˙z je wystarczajaco ˛ osłabiły, w pełni je sobie podporzadkowywały, ˛ wkradajac ˛ si˛e do
24
˙ ich ciał i zamieszkujac ˛ w nich jako ukryte widma. Zycie innych słu˙zyło im za po˙zywienie. Jedynie dzi˛eki niemu były w stanie przetrwa´c. Federacja uwiarygodniła te pogłoski, obwieszczajac, ˛ z˙ e stworzenia takie rzeczywi´scie moga˛ istnie´c i tylko ona jest do´sc´ silna, by przed nimi obroni´c. Nikt nie próbował twierdzi´c, z˙ e magia mo˙ze wcale nie by´c temu winna i z˙ e cieniowce — czy cokolwiek to było, co sprawiało kłopoty — moga˛ nie mie´c z nia˛ nic wspólnego. Łatwiej było po prostu przyja´ ˛c proponowane wyja´snienie. W ko´ncu od czasu wymarcia druidów w kraju nie istniała z˙ adna magia. Wprawdzie Ohmsfordowie opowiadali swe historie, lecz tylko nieliczni ich słuchali, a jeszcze mniej było takich, którzy w nie wierzyli. Wi˛ekszo´sc´ uwa˙zała druidów po prostu za legend˛e. Kiedy Callahorn zgodził si˛e by´c protektoratem i miasto Tyrsis zostało zaj˛ete, zaginał ˛ Miecz Shannary. Nie po´swi˛ecano temu wiele uwagi. Nikt nie wiedział, jak to si˛e stało, i nikogo to zbytnio nie obchodziło. Miecza nie widziano ju˙z wówczas od ponad dwustu lat. Istniała jedynie krypta, w której miał si˛e rzekomo znajdowa´c, z klinga˛ osadzona˛ w bloku Kamienia Tre, w samym s´rodku Parku Ludu — lecz pewnego dnia równie˙z ona znikn˛eła. Kamienie Elfów znikn˛eły niedługo potem. Nie istniał z˙ aden przekaz mówiacy, ˛ co si˛e z nimi stało. Nawet Ohmsfordowie tego nie wiedzieli. Pó´zniej zacz˛eły znika´c równie˙z elfy, całe osady i miasta za jednym zamachem, a˙z wreszcie przestał istnie´c nawet Arborlon. W ko´ncu po elfach nie pozostało s´ladu, jakby ich nigdy nie było. Westlandia zupełnie opustoszała, je´sli nie liczy´c paru my´sliwych z innych regionów oraz w˛edrownych grup nomadów. Nomadowie, niemile widziani wsz˛edzie indziej, zawsze tam byli, lecz nawet oni utrzymywali, z˙ e nie wiedza,˛ co stało si˛e z elfami. Federacja szybko wykorzystała t˛e sytuacj˛e. Obwie´sciła, z˙ e Westlandia jest wyl˛egarnia˛ magii stanowiacej ˛ z´ ródło wszelkiego zła w czterech krainach. W ko´ncu to wła´snie elfy przed laty sprowadziły tam magi˛e. Elfy pierwsze ja˛ uprawiały. Ta sama magia je zniszczyła — co stanowiło lekcj˛e pogladow ˛ a˛ o tym, co stanie si˛e ze wszystkimi, którzy spróbuja˛ post˛epowa´c podobnie, Federacja wzmocniła jeszcze ten wywód, wprowadzajac ˛ zakaz uprawiania magii we wszelkiej postaci. Z Westlandii uczyniono protektorat, nie została jednak zaj˛eta, poniewa˙z federacja nie posiadała dostatecznej ilo´sci wojska do patrolowania tak ogromnego obszaru. Obiecano jednak, z˙ e zostanie w pó´zniejszym czasie oczyszczona z negatywnych skutków wszelkich utrzymujacych ˛ si˛e tam jeszcze pozostało´sci praktyk magicznych. Wkrótce potem federacja wypowiedziała wojn˛e karłom. Uczyniła tak rzekomo dlatego, z˙ e to one ja˛ sprowokowały, chocia˙z nigdy nie wyja´sniono, w jaki sposób. Wynik był praktycznie z góry przesadzony. ˛ Federacja posiadała ju˙z w tym czasie najwi˛eksza,˛ najdoskonalej wyposa˙zona˛ i najlepiej wyszkolona˛ armi˛e w czterech krainach, karły za´s w ogóle nie miały stałej armii. Nie mieli te˙z za sprzymierze´nców elfów, jak we wszystkich poprzednich latach, za´s gnomy i trolle nigdy nie były ich przyjaciółmi. Mimo to wojna trwała prawie pi˛ec´ lat. Karły znały górzy25
sta˛ Estlandi˛e o wiele lepiej ni˙z federacja i mimo z˙ e Culhaven upadł niemal natychmiast, wcia˙ ˛z prowadzili walk˛e na wy˙zynach, do czasu a˙z głodem zmuszono ´ agni˛ ich do uległo´sci. Sci ˛ eto ich z gór i wysłano na południe do kopal´n federacji. Wi˛ekszo´sc´ z nich tam umarła. Ujrzawszy, co przydarzyło si˛e karłom, plemiona gnomów szybko si˛e podporzadkowały. ˛ Federacja równie˙z Estlandi˛e ogłosiła protektoratem. Pozostało kilka odosobnionych gniazd oporu. Garstka karłów i par˛e rozproszonych plemion gnomów wcia˙ ˛z nie chciało uzna´c zwierzchnictwa federacji i kontynuowało walk˛e. Lecz było ich zbyt mało, by mogło to mie´c jakiekolwiek znaczenie. Aby upami˛etni´c zjednoczenie wielkiej cz˛es´ci czterech krain oraz uhonorowa´c tych, którzy przyczynili si˛e do jego osiagni˛ ˛ ecia, federacja wzniosła pomnik na północnym brzegu T˛eczowego Jeziora, gdzie Mermidon wypływał z gór Runne. Pomnik, stojacy ˛ na pot˛ez˙ nym, kwadratowym cokole i zw˛ez˙ ajacy ˛ si˛e ku górze, został zbudowany w cało´sci z czarnego granitu i wznosił si˛e na wysoko´sc´ siedemdziesi˛eciu metrów ponad przybrze˙zne skały. Była to monolityczna wie˙za, widoczna z odległo´sci wielu kilometrów ze wszystkich stron. Nazywano ja˛ Stra˙znica˛ Południowa.˛ Działo si˛e to przed niemal stu laty i obecnie jedynie trolle pozostawały wolnym ludem, wcia˙ ˛z obwarowanym gł˛eboko w´sród gór Nordlandii: Charnal i Kershaltu. Była to niebezpieczna, wroga kraina, naturalna twierdza, i nikt z federacji nie miał ochoty si˛e tam zapuszcza´c. Podj˛eto decyzj˛e, z˙ e pozostawi si˛e ja˛ w spokoju, jak długo trolle nie zaczna˛ si˛e miesza´c w sprawy innych regionów. Trolle, w ciagu ˛ swych dziejów lud samotny, z ochota˛ na to przystały. — Teraz wszystko jest takie inne — nostalgicznie stwierdził Par, gdy wcia˙ ˛z siedzieli w swym prowizorycznym namiocie, patrzac, ˛ jak deszcz uderza o wody Mermidonu. — Nie ma ju˙z druidów ani Paranoru, ani magii, poza ta˛ fałszywa˛ i okruchami prawdziwej, które my znamy. Nie ma elfów. Jak sadzisz, ˛ co si˛e z nimi stało? — Urwał, ale Coll nie miał nic do powiedzenia. — Nie ma królestw, ani Leah, ani Buckhannahów, ani Legionu Granicznego, ani na dobra˛ spraw˛e Callahornu. — Ani wolno´sci — ponuro doko´nczył Coll. — Ani wolno´sci — powtórzył Par. Odchylił si˛e do tyłu, podciagaj ˛ ac ˛ kolana pod brod˛e. — Chciałbym wiedzie´c, jak znikn˛eły Kamienie Elfów. I Miecz. Co si˛e stało z Mieczem Shannary? — To, co w ko´ncu dzieje si˛e ze wszystkim. — Coll wzruszył ramionami. — Gdzie´s przepadł. — Co masz na my´sli? Jak mogli dopu´sci´c, z˙ eby przepadł? — Nikt si˛e nim nie opiekował. Par zastanowił si˛e przez chwil˛e. Wydawało si˛e to logiczne. Nikt nie przejmował si˛e zbytnio magia˛ po s´mierci Allanona i znikni˛eciu druidów. Była po prostu 26
przemilczana jako prze˙zytek z innej epoki, co´s, co budziło strach, i czego włas´ciwie nie rozumiano. Łatwiej było o niej zapomnie´c i tak te˙z robiono. Wszyscy tak robili. Musiał wliczy´c w to równie˙z Ohmsfordów — inaczej wcia˙ ˛z mieliby Kamienie Elfów. Z ich magii pozostała jedynie pie´sn´ . — Znamy opowie´sci, podania o tym, jak kiedy´s było; mamy cała˛ t˛e histori˛e i wcia˙ ˛z niczego nie wiemy — rzekł cicho. — Wiemy, z˙ e federacja nie chce, aby´smy o tym mówili — za˙zartował Coll. — To wiemy. — Czasem si˛e zastanawiam, jakie to ma znaczenie. — Twarz Para wykrzywił grymas. — Wprawdzie ludzie przychodza˛ nas słucha´c, ale nazajutrz kto jeszcze o tym pami˛eta? Kto oprócz nas? A je´sli nawet pami˛etaja? ˛ Wszystko to sa˛ zamierzchłe dzieje, dla wielu nawet i to nie. Dla wielu to mit i legenda, duby smalone. — Nie dla wszystkich — spokojnie rzekł Coll. — Jaki jest po˙zytek z pie´sni, skoro opowiadanie historii nie jest w stanie niczego zmieni´c? Mo˙ze nieznajomy miał racj˛e. Mo˙ze istnieja˛ lepsze zastosowania dla magii. — Na przykład dopomaganie banitom w ich walce z federacja? ˛ Albo s´ciaganie ˛ sobie nieszcz˛es´cia na kark? — Coll pokr˛ecił głowa.˛ — To równie bezsensowne, jak zupełne jej niestosowanie. Gdzie´s na rzece rozległ si˛e nagły plusk i bracia odwrócili si˛e jednocze´snie, by zobaczy´c, co go spowodowało. Ujrzeli jedynie spienione fale wezbranych od deszczu wód i nic wi˛ecej. — Wszystko wydaje si˛e bez sensu. — Par kopnał ˛ ziemi˛e przed soba.˛ — Co my robimy, Coll? Wyp˛edzaja˛ nas z Varfleet, jakby´smy sami byli banitami, jestes´my zmuszeni do zabrania tej łodzi jak złodzieje i uciekamy do domu jak psy z podwini˛etym ogonem. — Urwał, spogladaj ˛ ac ˛ na brata. — Jak sadzisz, ˛ czemu wcia˙ ˛z jeszcze mamy władz˛e nad magia? ˛ Masywna twarz Colla przesun˛eła si˛e nieznacznie w stron˛e twarzy Para. — Co masz na my´sli? — Czemu ja˛ wcia˙ ˛z posiadamy? Czemu nie znikn˛eła wraz ze wszystkim innym? Czy sadzisz, ˛ z˙ e jest jaki´s powód? Na długa˛ chwil˛e zapanowało milczenie. — Nie wiem — rzekł w ko´ncu Coll. Zawahał si˛e. — Nie wiem, jak to jest, kiedy si˛e ma władz˛e nad magia.˛ Patrzac ˛ na niego, Par u´swiadamiał sobie nagle, o co zapytał, i zawstydził si˛e. — Nie z˙ eby mi na tym specjalnie zale˙zało — po´spiesznie dodał Coll, dostrzegłszy zmieszanie brata. — Zupełnie wystarczy, z˙ e jeden z nas ja˛ posiada. — U´smiechnał ˛ si˛e. — Chyba masz racj˛e. — Par odwzajemnił u´smiech. Przez chwil˛e patrzył z wdzi˛eczno´scia˛ na brata, po czym ziewnał. ˛ — Chcesz i´sc´ spa´c?
27
Coll potrzasn ˛ ał ˛ głowa˛ i odchylił swe pot˛ez˙ ne ciało nieco do tyłu, pogra˙ ˛zajac ˛ si˛e w cieniu. — Nie, chc˛e jeszcze pogada´c. To dobra noc na rozmow˛e. — Umilkł jednak, jakby nie miał nic wi˛ecej do powiedzenia. Par przygladał ˛ mu si˛e przez chwil˛e, po czym obaj zwrócili wzrok w stron˛e Mermidonu, patrzac, ˛ jak obok przepływa pot˛ez˙ ny konar drzewa, złamany widocznie przez wichur˛e. Wiatr, który z poczat˛ ku dał ˛ bardzo mocno, uspokoił si˛e teraz i deszcz padał pionowo w dół, szumiac ˛ jednostajnie i cicho w koronach drzew. Par przyłapał si˛e na tym, z˙ e my´sli o nieznajomym, który uratował ich przed szperaczami federacji. Przez wi˛eksza˛ cz˛es´c´ dnia zastanawiał si˛e, kim on mo˙ze by´c, i wcia˙ ˛z jeszcze nie natrafił na z˙ aden trop, który mógłby naprowadzi´c go na odpowied´z. Było w nim jednak co´s znajomego, co´s w sposobie mówienia, jaki´s spokój, pewno´sc´ siebie. Przypominało to chłopcu kogo´s z historii, które opowiadał, lecz nie potrafił powiedzie´c kogo. Było tyle opowie´sci i tak wiele z nich mówiło o ludziach takich jak on, bohaterach z czasów magii i druidach, bohaterach, których jak Par sadził, ˛ brakowało w ich epoce. Mo˙ze zreszta˛ si˛e mylił. Nieznajomy z gospody „Pod Modrym Wasiskiem” ˛ ocalił ich przecie˙z w brawurowy sposób. Wydawał si˛e zdecydowany stawi´c czoło federacji. Mo˙ze istniała jeszcze jaka´s nadzieja dla czterech krain? Pochylił si˛e do przodu i doło˙zył kilka suchych patyków do małego ogniska, przygladaj ˛ ac ˛ si˛e, jak spod plandeki unosi si˛e w noc g˛esty dym. Niebo na wschodzie rozdarła błyskawica i po chwili rozległ si˛e przeciagły ˛ grzmot. — Przydałyby si˛e teraz jakie´s suche ubrania — mruknał. ˛ — Moje przemokło od samego powietrza. Coll przytaknał. ˛ — I co´s goracego ˛ do zjedzenia, i chleb. — Kapiel ˛ i ciepłe łó˙zko. — Mo˙ze zapach s´wie˙zych przypraw. — I wody ró˙zanej. — W tej chwili zadowoliłoby mnie, gdyby sko´nczył si˛e ten przekl˛ety deszcz — Coll westchnał. ˛ Spojrzał w ciemno´sc´ . — Wydaje mi si˛e, z˙ e w taka˛ noc mógłbym niemal uwierzy´c w cieniowce. Par postanowił nagle opowiedzie´c bratu o snach. Chciał z nim porozmawia´c i wydawało si˛e, z˙ e nie ma ju˙z z˙ adnego powodu, z˙ eby tego nie robi´c. Zastanawiał si˛e tylko przez chwil˛e, po czym rzekł: — Nie mówiłem ci nic dotad, ˛ ale miewałem ostatnio dziwne sny, a wła´sciwie ten sam, powtarzajacy ˛ si˛e ciagle ˛ sen. — Opowiedział go pokrótce, skupiajac ˛ si˛e na ubranej na czarno postaci, która do niego przemawiała. — Nie widz˛e jej do´sc´ wyra´znie, z˙ eby móc ja˛ rozpozna´c — wyja´sniał ostro˙znie. — Ale mo˙ze to by´c Allanon.
28
— Mo˙ze to by´c ktokolwiek. — Coll wzruszył ramionami. — To sen, Par. Sny zawsze sa˛ niejasne. — Ale ja miałem ten sen dziesi˛ec´ albo i dwadzie´scia razy. Z poczatku ˛ sadzi˛ łem, z˙ e to magia po prostu tak na mnie oddziałuje, ale. . . — Par urwał, zagryzajac ˛ wargi. — A je´sli. . . ? — Znowu umilkł. — Je´sli co? — Je´sli to nie jest tylko magia? Je´sli to próba przekazania mi jakiej´s wiadomo´sci podejmowana przez Allanona albo kogo´s innego? ˙ — Wiadomo´sci o czym? Zeby´ s si˛e udał do Hadeshornu albo w jakie´s inne, równie niebezpieczne miejsce? — Coll potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Nie przejmowałbym si˛e tym na twoim miejscu. I na pewno nie rozwa˙załbym nawet pój´scia tam. — Zmarszczył czoło.- Ty chyba te˙z nie, Par? Nie rozwa˙zasz chyba czego´s takiego? — Nie — natychmiast odparł Par. Przynajmniej dopóki si˛e nad tym porzadnie ˛ nie zastanowi˛e, poprawił si˛e w my´slach, zdziwiony, z˙ e si˛e do tego przyznaje. — Całe szcz˛es´cie. Mamy dosy´c kłopotów bez wyruszania na poszukiwanie druidów. — Coll najwyra´zniej uznał spraw˛e za załatwiona.˛ Par nie odpowiedział. Zamiast tego zaczał ˛ grzeba´c kijem w ognisku, przepychajac ˛ z˙ arzace ˛ si˛e kawałki drewna to w t˛e, to w tamta˛ stron˛e. U´swiadomił sobie, z˙ e istotnie my´slał o wyruszeniu w drog˛e. Uprzednio powa˙znie si˛e nad tym nie zastanawiał, teraz jednak nagle zaczał ˛ odczuwa´c potrzeb˛e dowiedzenia si˛e, co oznaczaja˛ jego sny. Nie miało znaczenia, czy pochodza˛ od Allanona, czy nie. Jaki´s cichy głos wewn˛etrzny, jaki´s przebłysk zrozumienia podpowiadał mu, z˙ e odkrycie z´ ródła snów pozwoli mu by´c mo˙ze dowiedzie´c si˛e czego´s o sobie i swojej władzy nad magia.˛ Niepokoiło go, z˙ e my´sli w ten sposób, z˙ e nagle rozwa˙za uczynienie wła´snie tego, w zwiazku ˛ z czym powtarzał sobie, od kiedy sny pojawiły si˛e po raz pierwszy, z˙ e nie wolno mu tego robi´c. Lecz to ju˙z nie wystarczało, z˙ eby go powstrzyma´c. Tego rodzaju sny niejeden raz w przeszło´sci nawiedzały rodzin˛e Ohmsfordów i niemal zawsze zawarte w nich było jakie´s przesłanie. — Po prostu chciałbym si˛e upewni´c — wymamrotał. — Co do czego? — Coll le˙zał wyciagni˛ ˛ ety na plecach, mru˙zac ˛ oczy przed ogniem. — Co do snów — odparł. — Czy sa˛ zesłane, czy nie. — Ja mam do´sc´ pewno´sci za nas obu. — Coll prychnał. ˛ — Nie ma z˙ adnych druidów. Nie ma równie˙z z˙ adnych cieniowców. Nie istnieja˛ z˙ adne mroczne duchy, usiłujace ˛ przekaza´c ci wiadomo´sc´ we s´nie. Jeste´s tylko ty, przem˛eczony i niewypocz˛ety, s´niacy ˛ o fragmentach opowie´sci, o których s´piewasz. Par równie˙z si˛e poło˙zył i otulił si˛e kocem. — Chyba masz racj˛e — przyznał, zupełnie si˛e z nim nie zgadzajac ˛ w duchu. — Tej nocy przy´snia˛ ci si˛e pewnie powodzie i ryby, tak tu jest mokro. — Coll przewrócił si˛e na bok i ziewnał. ˛ 29
Par nie odpowiedział. Przez jaki´s czas słuchał odgłosów deszczu i wpatrywał si˛e w mroczny przestwór plandeki nad głowa,˛ dostrzegajac ˛ słaby odblask ogniska drgajacy ˛ na jej wilgotnej powierzchni. — Mo˙ze sam wybior˛e sobie dzisiaj swój sen — powiedział cicho. Po chwili zasnał. ˛ Rzeczywi´scie s´nił tej nocy po raz pierwszy od niemal dwóch tygodni. Był to sen, którego pragnał, ˛ sen o postaci w ciemnym ubraniu, i miał wra˙zenie, z˙ e musi jedynie wyciagn ˛ a´ ˛c r˛ek˛e, by ja˛ przyciagn ˛ a´ ˛c ku sobie. Zdawała si˛e przybywa´c od razu, wynurza´c si˛e z gł˛ebi jego pod´swiadomo´sci, gdy tylko zapadł w sen. Ta nagło´sc´ przestraszyła go, lecz si˛e nie obudził. Widział, jak ciemna posta´c wyłania si˛e z jeziora, patrzył, jak do niego podchodzi, rozmyta i pozbawiona twarzy, tak gro´zna, z˙ e uciekłby, gdyby mógł. Lecz sen miał teraz nad nim władz˛e i nie wypuszczał go. Usłyszał samego siebie, jak pyta, czemu sen tak długo nie przychodził, lecz nie otrzymał odpowiedzi. Ciemna posta´c po prostu zbli˙zała si˛e bezszelestnie, nic nie mówiac, ˛ nie pozwalajac ˛ mu si˛e domy´sli´c swych zamiarów. Potem zatrzymała si˛e tu˙z przed nim — istota mogaca ˛ by´c wszystkim i ka˙zdym, dobrym i złym, z˙ yciem albo s´miercia.˛ Przemów do mnie, pomy´slał zl˛ekniony. Lecz posta´c jedynie stała tam, spowita w cie´n, milczaca ˛ i nieruchoma. Zdawała si˛e na co´s czeka´c. Wówczas Par uczynił krok naprzód i odsunał ˛ kaptur skrywajacy ˛ twarz tamtego, o´smielony jaka´ ˛s wewn˛etrzna˛ siła,˛ której przedtem w sobie nie podejrzewał. Spojrzała na´n twarz jasna i wyrazista, jakby wyrze´zbiono ja˛ w pełnym sło´ncu. ´ Rozpoznał ja˛ natychmiast. Spiewał o niej tysiac ˛ razy. Znał ja˛ równie dobrze jak własna.˛ Była to twarz Allanona.
IV Obudziwszy si˛e nast˛epnego ranka, Par postanowił nic nie mówi´c bratu o swoim s´nie. Po pierwsze nie wiedział, co powiedzie´c. Nie mógł mie´c pewno´sci, czy sen pojawił si˛e sam przez si˛e, czy te˙z dlatego, z˙ e tak bardzo go pragnał ˛ — a nawet gdyby miał pewno´sc´ , wcia˙ ˛z by nie wiedział, czy był prawdziwy. Po drugie, gdyby powiedział o tym Collowi, ten znowu zaczałby ˛ mu wypomina´c, jak to głupio z jego strony, z˙ e ciagle ˛ my´sli o czym´s, w zwiazku ˛ z czym i tak przecie˙z nie zamierza nic zrobi´c. Czy rzeczywi´scie nie zanucił? Potem, gdyby Par był z nim szczery, zacz˛eliby si˛e kłóci´c o to, czy rozsadnie ˛ byłoby si˛e uda´c w okolice Smoczych Z˛ebów, w poszukiwaniu Hadeshornu i nie˙zyjacego ˛ od trzystu lat druida. Lepiej było zostawi´c cała˛ spraw˛e w spokoju. Zjedli zimne s´niadanie zło˙zone z dzikich jagód i wody ze strumienia, szcz˛es´liwi, z˙ e maja˛ chocia˙z tyle. Przestało pada´c, lecz niebo wcia˙ ˛z było zachmurzone. Dzie´n wstał szary i gro´zny. Zerwał si˛e znowu silny wiatr z północnego zachodu: konary drzew si˛e wyginały, a li´scie szele´sciły gło´sno. Spakowali swoje rzeczy, wsiedli do łodzi i wypłyn˛eli na rzek˛e. Mermidon był wezbrany i łód´z unoszaca ˛ ich na południe trzeszczała i kołysała si˛e na wzburzonej wodzie. Rzeka pełna była kawałków drewna i innych szczat˛ ków, trzymali wi˛ec w pogotowiu wiosła, z˙ eby odpycha´c co wi˛eksze z nich, groz˙ ace ˛ uszkodzeniem łodzi. Po obu stronach ciemno majaczyły skalne s´ciany gór Runne, spowite obłokami mgły i nisko wiszacymi ˛ chmurami. W ich cieniu było zimno i bracia wkrótce poczuli, z˙ e dr˛etwieja˛ im r˛ece i nogi. Kiedy mogli, przybijali do brzegu i odpoczywali, lecz to niewiele pomagało. Nie mieli nic do jedzenia, a poniewa˙z nie chcieli traci´c czasu na rozpalanie ogniska, nie mogli te˙z si˛e ogrza´c. Wczesnym popołudniem znowu zacz˛eło pada´c. Podczas deszczu jeszcze si˛e ochłodziło, wiatr przybrał na sile i kontynuowanie podró˙zy rzeka˛ stało si˛e niebezpieczne. Ujrzawszy mała˛ zatoczk˛e osłoni˛eta˛ grupa˛ starych sosen, szybko skierowali łód´z do brzegu i rozbili obóz na noc. Udało im si˛e rozpali´c ogie´n, zjedli ryby złowione przez Colla i spróbowali si˛e osuszy´c pod plandeka,˛ przy zacinajacym ˛ ze wszystkich stron deszczu. Wiatr wyjacy ˛ w górskim wawozie ˛ i huk wody uderzajacej ˛ o brzeg sprawiły, z˙ e spali niespokojnie, zzi˛ebni˛eci i niewygodnie uło˙zeni. Tej nocy Parowi nic si˛e nie s´niło. 31
Poranek przyniósł upragniona˛ zmian˛e pogody. Burza odsun˛eła si˛e na wschód, niebo si˛e przeja´sniło i wypełniło słonecznym blaskiem, i znowu zrobiło si˛e ciepło. Bracia wysuszyli ubrania, płynac ˛ znów łodzia˛ w dół rzeki, a w południe wypogodziło si˛e na tyle, z˙ e mogli zdja´ ˛c bluzy i buty i wystawi´c ciała na dobroczynne działanie słonecznych promieni. — Jak mówi przysłowie, po burzy zawsze wychodzi sło´nce — z zadowoleniem stwierdził Coll. — Od teraz ju˙z b˛edzie dobra pogoda, zobaczysz, Par. Jeszcze trzy dni i b˛edziemy w domu. Par u´smiechnał ˛ si˛e i nic nie odpowiedział. Dzie´n snuł si˛e leniwie, a powietrze znowu zacz˛eło si˛e wypełnia´c letnimi zapachami drzew i kwiatów. Przepływali pod Stra˙znica˛ Południowa.˛ Jej czarna granitowa bryła sterczała milczaco ˛ i tajemniczo ku niebu, wyrastajac ˛ z górskiej skały nad brzegiem rzeki. Nawet z tak du˙zej odległo´sci wygladała ˛ gro´znie. Jej kamie´n był chropowaty i nieprze´zroczysty, tak ciemny, z˙ e zdawał si˛e pochłania´c s´wiatło. O Stra˙znicy Południowej kra˙ ˛zyły najró˙zniejsze pogłoski. Byli tacy, którzy twierdzili, z˙ e jest z˙ ywa˛ istota,˛ karmiac ˛ a˛ si˛e ziemia,˛ na której stoi. Inni mówili, z˙ e potrafi si˛e porusza´c. Niemal wszyscy byli zgodni, z˙ e zdaje si˛e wcia˙ ˛z rosna´ ˛c w wyniku ciagle ˛ trwajacej ˛ budowy. Wydawała si˛e opuszczona. Zawsze sprawiała takie wra˙zenie. Mówiono, z˙ e pełni tam słu˙zb˛e elitarny oddział z˙ ołnierzy federacji, lecz nikt ich nigdy nie widział. Tym lepiej, pomy´slał Par, kiedy przepływali nie niepokojeni obok. Pó´znym popołudniem dotarli do uj´scia rzeki, tam gdzie wpływała do T˛eczowego Jeziora. Jezioro rozpo´scierało si˛e przed nimi — wielki przestwór połyskujacej ˛ srebrzy´scie bł˛ekitnej wody, wyzłoconej na zachodnim skraju przez chylace ˛ si˛e ku horyzontowi sło´nce. T˛ecza, od której wzi˛eło nazw˛e, rozpi˛eta była w górze; wyblakła ju˙z teraz w słonecznym blasku, jej bł˛ekity i szkarłaty stały si˛e niemal niewidoczne, a czerwienie i z˙ ółcie były wypłukane z barwy. W oddali bezgło´snie szybowały z˙ urawie, których długie, pełne wdzi˛eku sylwetki rysowały si˛e wyra´znie na tle jasnego nieba. Ohmsfordowie wyciagn˛ ˛ eli łód´z na brzeg i ustawili ja˛ pod osłona˛ kilku daja˛ cych cie´n drzew pod niska˛ skarpa˛ brzegowa.˛ Rozbili obóz, rozwieszajac ˛ plandek˛e na wypadek ponownej zmiany pogody, po czym Coll zabrał si˛e do łowienia ryb, a Par poszedł nazbiera´c drewna na wieczorne ognisko. Przez pewien czas szedł brzegiem na wschód, rozkoszujac ˛ si˛e jasnym blaskiem wód jeziora i roztaczajacymi ˛ si˛e wokół barwami. Potem zawrócił i wszedł do lasu, gdzie zaczał ˛ zbiera´c kawałki suchego drewna. Po przej´sciu krótkiego odcinka zauwa˙zył, z˙ e las stał si˛e wilgotny i wypełniony odorem rozkładu. Spostrzegł, z˙ e wiele drzew zdawało si˛e butwie´c, ich li´scie były zwi˛edni˛ete i brazowe, ˛ gał˛ezie połamane, a kora łuszczyła si˛e. Poszycie równie˙z wygladało ˛ niezdrowo. Pogrzebał w nim butem i rozejrzał si˛e ciekawie wokół. Wydawało si˛e, z˙ e nie ma
32
tu nic z˙ ywego, z˙ adnych małych zwierzat ˛ przemykajacych ˛ obok ani ptaków nawołujacych ˛ w´sród drzew. Las był pusty. Postanowił wła´snie zrezygnowa´c z poszukiwania drewna w tym kierunku i zawrócił ku brzegowi jeziora, kiedy ujrzał dom. Była to wła´sciwie chata, a nawet i to nie. Niemal całkowicie porastały ja˛ zielska, winoro´sle i krzewy. Deski zwisały lu´zno z jej s´cian, okiennice le˙zały na ziemi, dach si˛e zapadał. Szyby w oknach były wybite, a drzwi wej´sciowe stały otworem. Chat˛e wybudowano na brzegu małej zatoczki wrzynajacej ˛ si˛e gł˛eboko mi˛edzy drzewa. Jej wody był nieruchome i zaro´sni˛ete zielonkawa˛ rz˛esa.˛ Bił od nich obrzydliwy fetor. Parowi chata wydałaby si˛e opuszczona, gdyby nie smu˙zka dymu, dobywajaca ˛ si˛e z przekrzywionego komina. Zawahał si˛e, nie rozumiejac, ˛ jak ktokolwiek mógłby chcie´c mieszka´c w takim otoczeniu. Zastanawiał si˛e, czy rzeczywi´scie kto´s jest w s´rodku, czy te˙z dym jest jedynie pozostało´scia˛ po dawnym ogniu. Potem pomy´slał, czy ów kto´s, kto mo˙ze si˛e tam znajdowa´c, nie potrzebuje pomocy. Niewiele brakowało, a poszedłby to sprawdzi´c, lecz chata i jej otoczenie miały w sobie co´s tak odra˙zajacego, ˛ z˙ e nie mógł si˛e na to zdoby´c. Zamiast tego zawołał gło´sno, pytajac, ˛ czy jest kto´s w domu. Odczekał chwil˛e i zawołał znowu. Poniewa˙z nie było odpowiedzi, odwrócił si˛e niemal z ulga˛ i ruszył w dalsza˛ drog˛e. Kiedy wrócił, Coll czekał ju˙z na niego z rybami, szybko wi˛ec rozpalili ognisko i ugotowali je. Obaj mieli ju˙z do´sc´ ryb, ale w ko´ncu to lepsze ni˙z nic, a oni byli bardziej głodni, ni˙z przypuszczali. Po zjedzeniu kolacji siedzieli i patrzyli, jak sło´nce si˛e chowa za horyzont, a T˛eczowe Jezioro okrywa si˛e srebrzystym blaskiem. Niebo pociemniało i wypełniło si˛e gwiazdami. W´sród ciszy zmierzchu zacz˛eły si˛e budzi´c nocne odgłosy. Cienie le´snych drzew si˛e wydłu˙zyły i stopiły ze soba,˛ tworzac ˛ ciemne plamy, które wchłon˛eły resztki dziennego s´wiatła. Par zastanawiał si˛e wła´snie, jak powiedzie´c Collowi, z˙ e jego zdaniem nie powinni wraca´c do domu, kiedy pojawiła si˛e przed nimi le´sna kobieta. Wyszła spomi˛edzy drzew za ich plecami, wynurzajac ˛ si˛e z ciemno´sci, jakby była jednym z cieni, zgarbiona i powykrzywiana w słabym s´wietle ogniska. Była odziana w kilka warstw łachmanów; sprawiała wra˙zenie, jakby ja˛ w nie przyobleczono w dalekiej przeszło´sci i ju˙z tak pozostawiono. Spo´sród długich kosmyków g˛estych, spłowiałych włosów wyzierała jej surowa, kostropata twarz. Par pomys´lał, z˙ e mo˙ze by´c w ka˙zdym wieku; była tak pomarszczona i zgrzybiała, z˙ e nie sposób go było okre´sli´c. Ostro˙znie wyszła z lasu i zatrzymała si˛e tu˙z poza kr˛egiem z˙ ółtego s´wiatła ogniska, opierajac ˛ si˛e ci˛ez˙ ko na wysłu˙zonym i prze˙zartym od potu kosturze. Uniosła ko´sciste rami˛e, wskazujac ˛ Para. — To ty mnie wołałe´s? — zapytała skrzeczacym ˛ głosem. Par przypatrywał jej si˛e mimo woli. Wygladała ˛ jak co´s wygrzebanego spod ziemi, co nie ma prawa przebywa´c w´sród z˙ ywych i chodzi´c po s´wiecie. Oble33
piona była błotem i zielskami, jakby przylgn˛eły do niej, kiedy spała, i zapu´sciły korzenie. — To ty? — powtórzyła z naciskiem. W ko´ncu domy´slił si˛e, o co jej chodzi. — Przy chacie? Tak, to byłem ja. Le´sna kobieta u´smiechn˛eła si˛e, przy czym jej twarz wykrzywiła si˛e z wysiłku. Była niemal zupełnie bezz˛ebna. — Powiniene´s był wej´sc´ , zamiast sta´c tam na zewnatrz ˛ — zaskrzeczała. — Drzwi były otwarte. — Nie chciałem. . . — Zawsze je tak zostawiam, z˙ eby ka˙zdy, kto przechodzi, czuł si˛e mile widzianym go´sciem. Ogie´n zawsze si˛e pali. — Widziałem dym, ale. . . — Zbierałe´s drewno, prawda? Przybyli´scie z Callahornu? — Jej spojrzenie pow˛edrowało w stron˛e stojacej ˛ na brzegu łodzi. — Przebyli´scie długa˛ drog˛e, co? — Jej wzrok spoczał ˛ znowu na braciach.- Mo˙ze przed czym´s uciekacie? Par natychmiast znieruchomiał. Wymienił szybkie spojrzenie z Collem. Kobieta podeszła bli˙zej, badajac ˛ kosturem grunt pod stopami. — Wielu ucieka w te strony. Ró˙zni tacy. Przybywaja˛ z wyj˛etego spod prawa kraju w poszukiwaniu tego lub owego. — Urwała na chwil˛e. — Wy mo˙ze tak˙ze? Ach, wielu nie chciałoby mie´c z takimi jak wy nic wspólnego, ale nie ja. Nie, ja nie! — Nie uciekamy — odezwał si˛e nagle Coll. — Nie? Wi˛ec dlaczego jeste´scie tak dobrze wyposa˙zeni? — Wykonała szeroki gest kosturem. — Jak si˛e nazywacie? — Czego chcesz? — ostro zapytał Par. Coraz mniej mu si˛e to podobało. Kobieta podeszła jeszcze o krok. Co´s w niej było nie tak, co´s, czego Par wczes´niej nie zauwa˙zył. Jej ciało wydawało si˛e nie w pełni materialne, zarysy jej postaci były nieco rozmyte, jakby przechodziła przez dym albo obłok rozgrzanego powietrza. Równie˙z w jej ruchach było co´s nienaturalnego, co nie wynikało jedynie z jej wieku. Wydawała si˛e sklecona z osobnych kawałków, jak jedna z marionetek u˙zywanych w jarmarcznych przedstawieniach, spojona w przegubach i poruszana sznurkami. Zapach zatoki i walacej ˛ si˛e chaty bił od niej nawet tutaj. Nagle wciagn˛ ˛ eła w nozdrza powietrze, jakby zdała sobie z tego spraw˛e. — Co to? — Utkwiła oczy w chłopcu. — Czy˙zbym czuła zapach magii? Parowi przebiegł zimny dreszcz po plecach. Kimkolwiek była ta kobieta, nie chciał mie´c z nia˛ dłu˙zej do czynienia. — Tak, to magia! Czysta jak kryształ i mocna jak z˙ ycie! — Starucha przecia˛ gn˛eła po˙zadliwie ˛ j˛ezykiem po wargach. — Słodka jak krew dla wilków! Tego było ju˙z dla Colla za wiele. — Lepiej wracaj tam, skad ˛ przyszła´s — rzekł do niej, nie próbujac ˛ ukry´c wrogo´sci. — Nic tu po tobie. Odejd´z! 34
Le´sna kobieta jednak nie ruszyła si˛e z miejsca. Wykrzywiła usta w szyderczym grymasie, a jej oczy stały si˛e nagle czerwone jak roz˙zarzone w˛egle. — Podejd´z tu do mnie! — zasyczała. — Ty, chłopcze! — wskazała Para. — Podejd´z do mnie! Wyciagn˛ ˛ eła r˛ek˛e. Par i Coll cofn˛eli si˛e ostro˙znie, odsuwajac ˛ si˛e od ogniska. Kobieta podeszła jeszcze kilka kroków do przodu, omijajac ˛ s´wiatło, spychajac ˛ ich gł˛ebiej w ciemno´sc´ . — Mój słodki! — wymamrotała pod nosem. — Pozwól mi si˛e spróbowa´c! Bracia nie cofn˛eli si˛e tym razem przed nia,˛ nie chcac ˛ si˛e bardziej oddala´c od s´wiatła. Starucha dostrzegła stanowczo´sc´ w ich oczach i jej usta wykrzywił zło´sliwy u´smiech. Podeszła jeszcze o krok do przodu i jeszcze o krok. . . Coll rzucił si˛e na nia,˛ kiedy wpatrywała si˛e w Para, i spróbował ja˛ pochwyci´c i wykr˛eci´c jej ramiona. Okazała si˛e jednak o wiele szybsza. Kostur przeciał ˛ powietrze i uderzył go w skro´n z głuchym trzaskiem, powalajac ˛ na ziemi˛e. Natychmiast przypadła do niego, wyjac ˛ jak oszalałe zwierz˛e. Tym razem Par ja˛ uprzedził. Niewiele my´slac, ˛ posłu˙zył si˛e pie´snia˛ i wysłał w stron˛e staruchy seri˛e przera˙zajacych ˛ obrazów. Cofn˛eła si˛e zaskoczona, usiłujac ˛ odp˛edzi´c obrazy r˛ekami i kosturem. Par wykorzystał sposobno´sc´ , z˙ eby podbiec do Colla i postawi´c go na nogi. Szybko odciagn ˛ ał ˛ brata od miejsca, gdzie starucha rozdzierała palcami powietrze. Nagle kobieta przestała si˛e miota´c, pozwalajac ˛ obrazom igra´c swobodnie wokół niej, i odwróciła si˛e w stron˛e Para z u´smiechem, który zmroził mu krew w z˙ y˙ łach. Zeby wzbudzi´c w niej przestrach, Par posłał jej obraz demona, lecz tym razem kobieta wyciagn˛ ˛ eła po niego r˛ek˛e, otworzyła usta i wessała przez nie powietrze wokół siebie. Obraz rozpłynał ˛ si˛e. Kobieta oblizała si˛e i zaskowyczała. Par wysłał wojownika w zbroi. Starucha po˙zarła go zachłannie. Znowu podchodziła coraz bli˙zej, nie powstrzymywana ju˙z przez obrazy, a nawet pragnac, ˛ by wysyłał ich wi˛ecej. Sprawiała wra˙zenie, jakby si˛e rozkoszowała smakiem magii, jakby z rado´scia˛ ja˛ pochłaniała. Par usiłował podtrzyma´c Colla, lecz jego brat, wcia˙ ˛z ogłuszony, osuwał mu si˛e w ramionach. — Coll, obud´z si˛e! — ponaglał go szeptem. — Chod´z, chłopcze — powtórzyła cicho kobieta. Kiwała na niego palcem i podchodziła bli˙zej. — Chod´z, nakarm mnie! Nagle ognisko wybuchło jaskrawym blaskiem i na polanie zrobiło si˛e jasno jak w dzie´n. Starucha cofn˛eła si˛e przed s´wiatłem, a jej nagły okrzyk przeszedł we w´sciekły pomruk. Par wpatrywał si˛e w z˙ ar, mru˙zac ˛ oczy. Spomi˛edzy drzew wyłonił si˛e siwowłosy starzec w szarym odzieniu, o skórze brazowej ˛ jak wyschni˛ete drewno. Wszedł z ciemno´sci w krag ˛ s´wiatła jak zbudzony do z˙ ycia duch. Na ustach miał złowieszczy u´smiech, a z jego oczu bił osobliwy blask. Par obrócił si˛e ostro˙znie, szukajac ˛ r˛eka˛ długiego no˙za przy pasie. Jeszcze jeden, pomy´slał z przera˙zeniem, i raz jeszcze potrzasn ˛ ał ˛ Collem, próbujac ˛ go obudzi´c. 35
Starzec jednak nie zwracał na´n uwagi. Skoncentrował si˛e wyłacznie ˛ na le´snej kobiecie. — Znam ci˛e — powiedział cicho. — W nikim ju˙z nie budzisz strachu. Precz stad ˛ albo ze mna˛ b˛edziesz miała do czynienia! Starucha zasyczała na niego jak wa˙ ˛z i przykucn˛eła, jakby szykujac ˛ si˛e do skoku. Dostrzegła jednak w twarzy starca co´s, co ja˛ powstrzymało od ataku. Powoli zacz˛eła si˛e wycofywa´c, obchodzac ˛ ognisko wokół. — Wracaj do ciemno´sci — szepnał ˛ starzec. Le´sna kobieta zasyczała po raz ostatni, po czym odwróciła si˛e i znikn˛eła bezgło´snie mi˛edzy drzewami. Jeszcze przez chwil˛e w powietrzu unosił si˛e jej zapach. Starzec niemal w roztargnieniu skinał ˛ r˛eka˛ na ogie´n, który powrócił do normalnego stanu. Noc wypełniła si˛e na nowo kojacymi ˛ odgłosami i wszystko było jak przedtem. Starzec chrzakn ˛ ał ˛ i postapił ˛ kilka kroków naprzód, wchodzac ˛ w krag ˛ s´wiatła. — No có˙z. Widocznie zabłakał ˛ si˛e tutaj jeden z małych nocnych strachów — mruknał ˛ z odraza.˛ Spojrzał pytajaco ˛ na Para. — Nic ci nie jest, młody Ohmsfordzie? A ten tutaj? To Coll, prawda? Niezgorzej oberwał. Par przytaknał, ˛ układajac ˛ brata na ziemi. — Owszem. Czy mógłby´s mi poda´c tamta˛ chust˛e i troch˛e wody? — Starzec spełnił jego pro´sb˛e i Par przetarł skro´n brata, na której tworzył si˛e ju˙z wielki siniak. Coll skrzywił si˛e, uniósł tułów z ziemi i opu´scił głow˛e mi˛edzy kolana, czekajac, ˛ a˙z pulsujacy ˛ ból ustanie. Par spojrzał w gór˛e. Nagle u´swiadomił sobie, z˙ e starzec wypowiedział imi˛e Colla. — Skad ˛ wiesz, kim jeste´smy? — zapytał ostro˙znie. Oczy starca patrzyły nieruchomo. — Wiem, kim jeste´scie, poniewa˙z was poszukiwałem. Ale nie jestem waszym wrogiem, je´sli o to ci chodzi. — Ale˙z nie. — Par potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Przecie˙z nam pomogłe´s. Dzi˛eki. — Nie ma potrzeby dzi˛ekowa´c. — Par znowu pokr˛ecił głowa.˛ — Ta kobieta, czy cokolwiek to było, zdawała si˛e ciebie ba´c. — Nie było to wła´sciwie pytanie, lecz raczej stwierdzenie faktu. — By´c mo˙ze. — Starzec wzruszył ramionami. — Znasz ja? ˛ — Słyszałem o niej. Par zawahał si˛e, nie wiedzac, ˛ czy dra˙ ˛zy´c spraw˛e dalej, czy nie. Postanowił da´c jej spokój. — Ach, tak. A dlaczego nas szukałe´s? — Och, to niestety do´sc´ długa historia — odparł starzec takim tonem, jakby opowiedzenie jej całkowicie przerastało jego siły. — Czy nie mogliby´smy usia´ ˛sc´ , skoro mamy o tym rozmawia´c? Ciepło ogniska dobrze by zrobiło moim starym ko´sciom. Nie macie przypadkiem odrobiny piwa? Nie? Szkoda. Có˙z, nie było, 36
jak sadz˛ ˛ e, czasu, by si˛e zaopatrzy´c w takie dobrodziejstwa, zwa˙zywszy sposób, w jaki musieli´scie opuszcza´c Varfleet. W tej sytuacji mo˙zna mówi´c o szcz˛es´ciu, z˙ e w ogóle wyszli´scie z tego cało. — Powoli podszedł bli˙zej i ostro˙znie usiadł na trawie, krzy˙zujac ˛ nogi i starannie układajac ˛ fałdy swej szarej szaty. — Sadziłem, ˛ z˙ e tam was odnajd˛e, ale w tym czasie wydarzyła si˛e ta historia z federacja˛ i zanim zdołałem was zatrzyma´c, wyruszyli´scie w drog˛e na południe. — Si˛egnał ˛ po garnuszek i zaczerpnał ˛ nim wody z wiadra, po czym wypił ja˛ wielkimi łykami. Coll siedział teraz wyprostowany i przypatrywał mu si˛e. Wcia˙ ˛z trzymał przy skroni wilgotna˛ chust˛e. Par usiadł obok niego. Starzec sko´nczył pi´c i wytarł usta r˛ekawem. — Allanon mnie przysłał — o´swiadczył jakby od niechcenia. Nastapiło ˛ długie milczenie, podczas którego Ohmsfordowie patrzyli w osłupieniu najpierw na niego, potem na siebie, a w ko´ncu znowu na niego. — Allanon? — powtórzył Par. — Allanon nie z˙ yje od trzystu lat — wyrzucił z siebie Coll. — To prawda. — Starzec skinał ˛ głowa.˛ — Przej˛ezyczyłem si˛e: był to w istocie duch Allanona, jego cie´n, ale to jednak Allanon. — Duch Allanona? — Coll zdjał ˛ chust˛e ze skroni, zapomniawszy o stłuczeniu. Nie próbował nawet ukry´c swego niedowierzania. — Drogi chłopcze — starzec potarł dłonia˛ zaro´sni˛ety podbródek — b˛edziesz si˛e musiał uzbroi´c w odrobin˛e cierpliwo´sci, zanim zdołam to wyja´sni´c. Wiele z tego, co wam opowiem, b˛edzie dla was trudne do przyj˛ecia, ale musicie spróbowa´c. Wierzcie mi jednak, kiedy wam mówi˛e, z˙ e jest to bardzo wa˙zne. — Mocno zatarł dłonie, wyciagaj ˛ ac ˛ je w stron˛e ognia. — Uwa˙zajcie mnie na razie za posła´nca, dobrze? Uwa˙zajcie mnie za wysłannika Allanona, bo tylko tym teraz dla was jestem. Parze, dlaczego ignorowałe´s sny? — Wiesz o tym? — Par znieruchomiał. — Sny zostały zesłane przez Allanona, z˙ eby ci˛e do niego sprowadzi´c. Nie rozumiesz? To jego głos przemawiał do ciebie, jego duch przybywał, z˙ eby do ciebie przemówi´c. Wzywa ci˛e do Hadeshornu; ciebie, twoja˛ kuzynk˛e Wren i. . . — Wren? — przerwał mu Coll z niedowierzaniem. — Tak wła´snie powiedziałem, nieprawda˙z? — Starzec wydawał si˛e rozdra˙zniony. — Czy wszystko b˛ed˛e musiał dwa razy powtarza´c? Wasza˛ kuzynk˛e Wren Ohmsford. A tak˙ze Walkera Boha. — Stryjka Walkera — rzekł cicho Par. — Przypominam sobie. — Coll spojrzał na brata i z niesmakiem potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — To niedorzeczne. Nikt nie wie, gdzie którekolwiek z nich si˛e znajduje! — mruknał. ˛ — Wren z˙ yje gdzie´s w Westlandii w´sród nomadów. Nie ma nawet dachu nad głowa! ˛ A Walkera Boha nikt nie widział od niemal dziesi˛eciu lat. Równie dobrze mo˙ze ju˙z nie z˙ y´c!
37
— Jednak z˙ yje — oznajmił starzec z irytacja˛ w głosie. Spojrzał na Colla znaczaco, ˛ po czym przeniósł wzrok z powrotem na Para. — Wszyscy macie przyby´c do Hadeshornu przed zako´nczeniem obecnego cyklu ksi˛ez˙ yca. W jedna˛ z pierwszych nocy po nowiu Allanon przemówi tam do was. — O magii? — Parowi przebiegł zimny dreszcz po plecach. Coll schwycił brata za rami˛e. — O cieniowcach? — zapytał z szeroko otwartymi oczami, bezwiednie na´sladujac ˛ ton głosu Para. Starzec pochylił si˛e nagle do przodu z surowym wyrazem twarzy. — O czym zechce! Tak, o magii! I o cieniowcach! O istotach takich jak ta, która dopiero co ci˛e powaliła, jakby´s był małym dzieckiem! Ale przede wszystkim, jak sadz˛ ˛ e, młodzie´ncze, o tym! Cisnał ˛ w ognisko gar´sc´ ciemnego proszku tak niespodziewanie, z˙ e bracia odskoczyli jak oparzeni do tyłu. Płomienie buchn˛eły wysoko jak wówczas, gdy ujrzeli starca po raz pierwszy, lecz tym razem s´wiatło zostało wyssane z powietrza i zrobiło si˛e ciemno. Z mroku wyłonił si˛e obraz, który stawał si˛e coraz wi˛ekszy, a˙z w ko´ncu wydawało si˛e, z˙ e zewszad ˛ ich otacza. Przedstawiał cztery krainy: jałowy i pustynny krajobraz, martwy i spustoszony. Nad wszystkim unosiła si˛e ciemno´sc´ i obłoki ci˛ez˙ kiego od popiołów dymu. Rzeki pełne były zanieczyszcze´n, wody zatrute. Drzewa stały uschni˛ete i powykr˛ecane, odarte z z˙ ycia. Wsz˛edzie rosły krzewy. Ludzie pełzali wokół jak zwierz˛eta, a zwierz˛eta uciekały na ich widok. Wsz˛edzie kra˙ ˛zyły cienie o dziwnych czerwonych oczach, przenikały do ciał pełzajacych ˛ ludzi i dokazywały w nich, sprawiajac, ˛ z˙ e wili si˛e i skr˛ecali, tracac ˛ w ko´ncu kształt i zmieniajac ˛ si˛e nie do poznania. Był to koszmar tak ohydny i przera˙zajacy, ˛ z˙ e młodym Ohmsfordom wydawało si˛e, i˙z im samym si˛e to przydarza i z˙ e krzyk dobywajacy ˛ si˛e z ust dr˛eczonych ludzi jest ich własnym krzykiem. W ko´ncu obraz zniknał ˛ i znowu znajdowali si˛e obok ogniska. Starzec siedział, przygladaj ˛ ac ˛ im si˛e oczami sokoła. — To był fragment mojego snu — wyszeptał Par. — To była przyszło´sc´ — powiedział starzec. — Albo sztuczka — mruknał ˛ wyra´znie poruszony Coll, usiłujac ˛ zapanowa´c nad strachem. Starzec przeszył go gniewnym spojrzeniem. — Przyszło´sc´ jest wcia˙ ˛z zmieniajacym ˛ si˛e labiryntem mo˙zliwo´sci, dopóki nie stanie si˛e tera´zniejszo´scia.˛ Ta, która˛ wam dzisiaj pokazałem, nie jest jeszcze przesadzona. ˛ Z ka˙zdym dniem staje si˛e jednak bardziej prawdopodobna, poniewa˙z nic si˛e nie robi, z˙ eby jej zapobiec. Je´sli chcecie ja˛ zmieni´c, uczy´ncie tak, jak wam powiedziałem. Id´zcie do Allanona! Wysłuchajcie tego, co ma wam do powiedzenia! Coll si˛e nie odzywał; w jego ciemnych oczach wcia˙ ˛z czaiła si˛e watpliwo´ ˛ sc´ . 38
— Powiedz nam, kim jeste´s — poprosił cicho Par. Starzec obrócił si˛e w jego stron˛e, przygladał ˛ mu si˛e przez chwil˛e, po czym odwrócił wzrok od nich obu, wpatrujac ˛ si˛e w ciemno´sc´ , jakby ukryte tam były s´wiaty i istnienia, które tylko on mógł widzie´c. W ko´ncu spojrzał z powrotem na nich i skinał ˛ głowa.˛ — Dobrze, chocia˙z nie wiem, jakie to mo˙ze mie´c znaczenie. Nosz˛e imi˛e, które powinni´scie szybko rozpozna´c. Nazywam si˛e Coglin. Przez chwil˛e Par i Coll si˛e nie odzywali. Potem obaj zacz˛eli mówi´c jednoczes´nie. — Coglin, ten sam Coglin, który mieszkał w Estlandii z. . . ? — Ten sam, którego Kimber Boh. . . ? — Tak, tak! — przerwał im, zniecierpliwiony. — Ilu˙z Coglinów mo˙ze istnie´c na s´wiecie! — Zmarszczył brwi, widzac ˛ wyraz ich twarzy. — Nie wierzycie mi, prawda? Par gł˛eboko zaczerpnał ˛ powietrza. — Coglin był starcem w czasach Brin Ohmsford. To było trzysta lat temu. Tamten niespodziewanie si˛e roze´smiał. — Starcem! Ha! A có˙z ty wiesz o starcach, Parze Ohmsfordzie? Tak naprawd˛e to nie masz o nich zielonego poj˛ecia! — Za´smiał si˛e, po czym pokr˛ecił bezradnie głowa.˛ — Posłuchaj. Allanon z˙ ył pi˛ec´ set lat, zanim umarł! Tego nie podajesz w watpliwo´ ˛ sc´ , prawda? Nie sadz˛ ˛ e, skoro tak ch˛etnie opowiadasz t˛e histori˛e! Có˙z wi˛ec jest zdumiewajacego ˛ w tym, z˙ e ja z˙ yj˛e od marnych trzystu lat? — Urwał z zaskakujaco ˛ szelmowskim wyrazem oczu. — Do diaska, a có˙z by´s powiedział, gdybym ci zdradził, z˙ e w istocie z˙ yj˛e jeszcze dłu˙zej? — Zbył go machni˛eciem r˛eki. — Nie, nie sil si˛e na odpowied´z. Powiedz mi raczej, co o mnie wiesz? O Coglinie z twoich opowie´sci? Powiedz mi. Par z zakłopotaniem pokr˛ecił głowa.˛ ˙ był to pustelnik, który mieszkał w Wilderun ze swoja˛ wnuczka,˛ Kimber — Ze ˙ moja praszczurka, Brin Ohmsford, i jej towarzysz, Ron Leah, znale´zli go, Boh. Ze kiedy. . . — Tak, ale co wiesz o nim samym? Przypomnij to sobie teraz, kiedy mnie poznałe´s! Par wzruszył ramionami. ˙ . . — Urwał. — Ze ˙ posługiwał si˛e wybuchajacymi — Ze. ˛ proszkami, z˙ e posiadał wiedz˛e o starych naukach, z˙ e gdzie´s je studiował. — Przypominał sobie szczegóły opowie´sci o Coglinie i musiał przyzna´c, z˙ e twierdzenie starca nie wydaje mu si˛e ju˙z takie absurdalne. — Posługiwał si˛e ró˙znymi formami magicznej mocy, takimi, które druidzi odrzucili, przebudowujac ˛ stary s´wiat. Do diaska! Jes´li jeste´s Coglinem, nadal musisz mie´c taka˛ sama˛ moc. Czy tak jest? Czy to taka sama magia jak moja? — Par! — Na twarzy Colla nagle pojawił si˛e niepokój. 39
— Jak twoja? — szybko zapytał starzec. — Taka magia jak w pie´sni? Nie, nigdy! Nie tak nieobliczalna jak ona! Na tym zawsze polegał problem z druidami i ich elfia˛ magia˛ — była zbyt nieobliczalna! Moc, która˛ ja posiadam, zasadza si˛e na naukach. Ich słuszno´sc´ została potwierdzona w ciagu ˛ wieloletnich bada´n! Nie działa sama przez si˛e, nie rozwija si˛e jak z˙ ywa istota! — Urwał, wykrzywiajac ˛ twarz w pos˛epnym u´smiechu. — Musz˛e jednak przyzna´c, Parze Ohmsfordzie, z˙ e moja moc nie potrafi s´piewa´c! — Czy naprawd˛e jeste´s Coglinem? — zapytał cicho Par głosem zdradzajacym ˛ zdumienie. — Tak — wyszeptał starzec w odpowiedzi. — Tak, chłopcze. — Nast˛epnie szybko obrócił si˛e w stron˛e Colla, który chciał wła´snie mu przerwa´c, i przyło˙zył do ust waski, ˛ ko´scisty palec. — Pst, młody Ohmsfordzie, wiem, z˙ e ciagle ˛ mi nie dowierzasz i twój brat tak˙ze, ale posłuchaj mnie przez chwil˛e. Jeste´scie dzie´cmi elfiego rodu Shannary. Nigdy nie było ich du˙zo i zawsze wiele od nich oczekiwano. My´sl˛e, z˙ e z wami b˛edzie tak samo. By´c mo˙ze jeszcze wi˛ecej. Nie wolno mi zaglada´ ˛ c w przyszło´sc´ . Jak wam powiedziałem, jestem tylko posła´ncem, i to niezbyt dobrym. Prawd˛e powiedziawszy, niech˛etnym posła´ncem. Ale nikt wi˛ecej Allanonowi nie pozostał. — Ale dlaczego ty? — udało si˛e wtraci´ ˛ c Parowi. Na jego szczupłej twarzy malowało si˛e napi˛ecie i niepokój. Starzec umilkł. Jego ko´scista, pomarszczona twarz s´ciagn˛ ˛ eła si˛e jeszcze bardziej, jakby z trudem przychodziła mu odpowied´z na to pytanie. Kiedy w ko´ncu przemówił, wokół panowała niemal namacalna cisza. — Poniewa˙z byłem kiedy´s druidem, tak dawno temu, z˙ e ju˙z ledwie pami˛etam, jakie to było uczucie. Studiowałem prawidła magii i prawidła odrzuconych nauk i wybrałem te ostatnie, wyrzekajac ˛ si˛e tym samym wszelkich pretensji do tych pierwszych oraz prawa do dalszego przebywania z druidami. Allanon znał mnie albo, je´sli wolicie, wiedział o moim istnieniu i przypomniał sobie o mnie. Nie, poczekajcie. Przesadzam troch˛e, mówiac, ˛ z˙ e byłem druidem. Nie byłem nim, studiowałem jedynie zasady. Ale Allanon mimo to sobie o mnie przypomniał. Kiedy do mnie przybył, rozmawiał ze mna˛ jak równy z równym, chocia˙z wprost tego nie powiedział. Nie ma nikogo poza mna,˛ kto mógłby zrobi´c to, co jest teraz konieczne, to znaczy odnale´zc´ ciebie i pozostałych oraz przekona´c was o prawdziwo´sci waszych snów. Wszyscy bowiem ju˙z je mieli´scie: Wren i Walker Boh, podobnie jak ty. Wszystkim wam ukazano niebezpiecze´nstwo, jakie skrywa w sobie przyszło´sc´ . Dlatego mnie przysłał. Byłem kiedy´s druidem, w duchu, je´sli nie w praktyce. — Zamrugał oczami, jakby chciał odp˛edzi´c to wspomnienie. — Wcia˙ ˛z jeszcze stosuj˛e wiele magicznych zasad druidów. Nikt o tym nie wiedział. Ani moja wnuczka Kimber, ani wasi przodkowie, nikt. Widzicie, moje z˙ ycie składało si˛e z wielu osobnych istnie´n. Coglin, który towarzyszył Brin Ohmsford do Maelmordu, był pustelnikiem, 40
na pół szale´ncem, na pół kaleka,˛ noszacym ˛ przy sobie magiczne proszki o niezwykłej mocy. Tym byłem wówczas. Kim´s takim si˛e stałem. Musiało potem upłyna´ ˛c wiele lat, nim doszedłem do siebie i znowu zaczałem ˛ zachowywa´c si˛e i mówi´c jak dawniej. To sen druidów tak długo utrzymywał mnie przy z˙ yciu. — Westchnał. ˛ — Znałem jego sekret; opuszczajac ˛ ich, zabrałem go ze soba.˛ Nieraz my´slałem, z˙ eby da´c za wygrana,˛ odda´c si˛e s´mierci, zamiast czepia´c si˛e kurczowo z˙ ycia. Co´s jednak nie pozwalało mi zrezygnowa´c i my´sl˛e teraz, z˙ e mo˙ze był to Allanon, który zza grobu starał si˛e zadba´c o to, z˙ eby po jego s´mierci druidzi mieli cho´cby jednego rzecznika. — Dostrzegł w oczach Para rodzace ˛ si˛e pytanie, odgadł jego tre´sc´ i szybko potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Nie, nie mnie! Nie jestem rzecznikiem, jakiego potrzebuje. Mnie pozostało zaledwie tyle czasu, z˙ eby przekaza´c wiadomo´sc´ , która˛ mi powierzono. Allanon o tym wie. Wiedział, z˙ e nie mo˙ze mnie prosi´c o to, bym si˛e zgodził prowadzi´c z˙ ycie, które kiedy´s odrzuciłem. Musi o to poprosi´c kogo´s innego. — Mnie? — zapytał od razu Par. Starzec na chwil˛e zamilkł. — By´c mo˙ze. Czemu go sam nie zapytasz? Nikt si˛e nie odzywał. Siedzieli pochyleni w stron˛e ogniska, otoczeni zewszad ˛ g˛estym mrokiem. Nawoływanie nocnych ptaków nadlatywało cichym echem ponad wodami T˛eczowego Jeziora. Ów przejmujacy ˛ odgłos w dziwny sposób zdawał si˛e odmierza´c gł˛ebi˛e odczuwanej przez Para niepewno´sci. — Chc˛e go zapyta´c — rzekł w ko´ncu. — My´sl˛e nawet, z˙ e powinienem. — Musisz wi˛ec to zrobi´c. — Starzec s´ciagn ˛ ał ˛ waskie ˛ usta. Coll zaczał ˛ co´s mówi´c, ale si˛e rozmy´slił. — Cała ta sprawa wymaga powa˙znego zastanowienia — powiedział w ko´ncu. — Jest na to niewiele czasu — mruknał ˛ starzec. — Nie powinni´smy wi˛ec trwoni´c tego, który nam pozostał — odparł rzeczowo Coll. Nie mówił ju˙z w sposób opryskliwy, a jedynie zdecydowany. Par patrzył przez chwil˛e na brata, po czym skinał ˛ głowa.˛ — Coll ma racj˛e. B˛ed˛e musiał to przemy´sle´c. Starzec wzruszył ramionami, jakby dajac ˛ do zrozumienia, z˙ e nic wi˛ecej nie mo˙ze zrobi´c, i wstał. — Przekazałem wam wiadomo´sc´ , która˛ mi powierzono, i pora mi rusza´c w drog˛e. Musz˛e jeszcze odwiedzi´c pozostałych. Ohmsfordowie powstali wraz z nim, zaskoczeni. — Odchodzisz teraz, jeszcze tej nocy? — zapytał szybko Par. Wyobra˙zał sobie, z˙ e starzec pozostanie dłu˙zej, usiłujac ˛ ich przekona´c o doniosło´sci snów. — Tak b˛edzie najlepiej. Im wcze´sniej wyrusz˛e w dalsza˛ podró˙z, tym szybciej si˛e ona sko´nczy. Mówiłem ci, z˙ e do ciebie przyszedłem najpierw. — Ale w jaki sposób odnajdziesz Wren i Walkera? — chciał wiedzie´c Coll.
41
— Tak samo jak was. — Starzec strzelił palcami i na chwil˛e rozbłysło srebrzyste s´wiatło. Jego twarz wygladała ˛ upiornie w blasku ognia. — Magia! Wyciagn ˛ ał ˛ ko´scista˛ dło´n. Par uchwycił ja˛ pierwszy i stwierdził, z˙ e starzec ma z˙ elazny u´scisk. Coll poczuł to samo. Spojrzeli po sobie. — Pozwólcie, z˙ e udziel˛e wam pewnej rady — rzekł nagle starzec. — Nie musicie jej oczywi´scie przyja´ ˛c, lecz mo˙ze zechcecie. Opowiadacie te historie, legendy o druidach i o magii, i o waszych przodkach, a wszystkie one sa˛ rodzajem litanii tego, co było i min˛eło. To pi˛ekne, ale nie chcecie chyba traci´c z pola widzenia tera´zniejszo´sci. Wszystkie opowie´sci s´wiata nie b˛eda˛ warte funta kłaków, je´sli si˛e spełni wizja, która˛ wam ukazałem. Musicie z˙ y´c w tym s´wiecie, nie w jakim´s innym. Magia słu˙zy wielu celom, lecz wy jej u˙zywacie tylko w jeden sposób. Musicie odkry´c, do czego jeszcze mo˙zna ja˛ wykorzysta´c. A b˛edzie to mo˙zliwe dopiero wówczas, gdy ja˛ zrozumiecie. Sadz˛ ˛ e bowiem, z˙ e wcale jej nie rozumiecie, z˙ aden z was. — Przygladał ˛ im si˛e przez chwil˛e, po czym odwrócił si˛e i ruszył ci˛ez˙ ko naprzód, pogra˙ ˛zajac ˛ si˛e w mroku. — Nie zapomnijcie, pierwsza noc nowiu! — Przystanał, ˛ kiedy jego posta´c była ju˙z tylko cieniem, i obejrzał si˛e do tyłu. — Jeszcze o jednym powinni´scie pami˛eta´c: uwa˙zajcie na siebie. — Jego głos stał si˛e nagle ostry. — Cieniowce to nie plotki i bajki wyssane z palca. Sa˛ równie realne jak wy czy ja. Do dzisiaj mogli´scie sadzi´ ˛ c inaczej, ale teraz ju˙z wiecie. B˛eda˛ na was czeka´c, dokadkolwiek ˛ pójdziecie. Ta kobieta była równie˙z jednym z nich. Przyszła tutaj w˛eszy´c, poniewa˙z wyczuła, z˙ e posiadacie magiczna˛ moc. Inne b˛eda˛ robi´c to samo. — Znowu ruszył z miejsca. — Wiele istot b˛edzie na was polowało — ostrzegł ich cicho. Zamruczał jeszcze co´s do siebie, czego z˙ aden z nich nie dosłyszał, po czym powoli pogra˙ ˛zył si˛e w mroku. Po chwili zniknał ˛ zupełnie.
V Par i Coll Ohmsfordowie niewiele spali tej nocy. Nie kładli si˛e jeszcze długo po odej´sciu starca, rozmawiajac ˛ i sprzeczajac ˛ si˛e, trawieni niepokojem, do którego nie potrafili si˛e przyzna´c. Nieustannie wypatrywali w mroku zapowiedzianych istot — cieniowców lub innych stworze´n — które miały na nich polowa´c. Nawet potem, kiedy nie pozostało ju˙z wiele do powiedzenia, kiedy zawin˛eli si˛e w koce i zamkn˛eli oczy zm˛eczeni, przezwyci˛ez˙ ajac ˛ strach, ich sen był niespokojny. Przewracali si˛e i rzucali na posłaniach, budzac ˛ si˛e i rozbudzajac ˛ nawzajem z dr˛eczac ˛ a˛ regularno´scia˛ a˙z do rana. O s´wicie wygrzebali si˛e spod swoich ciepłych okry´c, umyli w zimnych wodach jeziora i niemal od razu zacz˛eli od nowa rozmawia´c i sprzecza´c si˛e. Na tym upłyn˛eło im równie˙z s´niadanie, co miało t˛e dobra˛ stron˛e, z˙ e chocia˙z znów niewiele było do zjedzenia, mogli zapomnie´c o swoich pustych z˙ oładkach. ˛ Ich rozmowy, coraz cz˛es´ciej przeradzajace ˛ si˛e w sprzeczki, dotyczyły starca podajacego ˛ si˛e za Coglina oraz snów, które mogły, cho´c nie musiały, by´c zesłane przez Allanona. Zahaczały równie˙z o takie uboczne tematy, jak cieniowce, szperacze federacji, nieznajomy, który uratował ich w Varfleet, oraz to, czy s´wiat ma jeszcze jaki´s sens, czy nie. Ju˙z wcze´sniej wyrobili sobie poglady ˛ na te sprawy, a poniewa˙z w wi˛ekszo´sci bardzo si˛e one ró˙zniły, musieli si˛e teraz porozumiewa´c ponad rozległym obszarem niezgodno´sci. Ju˙z w niecała˛ godzin˛e po s´wicie mieli siebie nawzajem serdecznie dosy´c. — Nie mo˙zesz zaprzeczy´c, z˙ e istnieje mo˙zliwo´sc´ , i˙z ten starzec naprawd˛e jest Coglinem! — Par powtarzał to ju˙z chyba po raz setny, kiedy odnosili namiot do łodzi. — Nie zaprzeczam temu. — Coll wzruszył krótko ramionami. — A je´sli naprawd˛e jest Coglinem, to nie mo˙zesz zaprzeczy´c, z˙ e wszystko, co nam powiedział, równie˙z mo˙ze by´c prawda! ˛ — Temu równie˙z nie przecz˛e. — No, a le´sna kobieta? Czym była, je´sli nie cieniowcem, nocna˛ istota˛ rozporzadzaj ˛ ac ˛ a˛ magia˛ silniejsza˛ od naszej? — Od twojej.
43
— Przepraszam. — Par si˛e zaperzył. — Od mojej. Chodzi o to, z˙ e naprawd˛e była cieniowcem! Musiała by´c! A wi˛ec przynajmniej cz˛es´c´ tego, co powiedział nam starzec, jest prawda,˛ czy ci si˛e to podoba, czy nie! — Poczekaj chwil˛e! — Coll upu´scił koniec plandeki i stał teraz z r˛ekoma wspartymi o biodra, spogladaj ˛ ac ˛ na brata z wystudiowanym oburzeniem. — Zawsze to robisz, kiedy si˛e sprzeczamy. Dokonujesz tych niedorzecznych skoków my´slowych i zachowujesz si˛e tak, jakby były one w pełni uzasadnione. W jaki sposób z tego, z˙ e ta kobieta była cieniowcem, wynika, z˙ e starzec mówił prawd˛e? — Poniewa˙z je˙zeli. . . — Przy czym nie kwestionuj˛e nawet twego twierdzenia, i˙z rzeczywi´scie była cieniowcem — ostro przerwał mu Coll. — Chocia˙z nie mamy najmniejszego poj˛ecia, czym sa˛ cieniowce. Poza tym równie dobrze mogła by´c czym´s zupełnie innym. — Czym´s innym? Czym zatem. . . ? — Na przykład towarzyszka˛ starca. Przyn˛eta˛ majac ˛ a˛ nada´c cechy prawdopodobie´nstwa jego historii. — To niedorzeczne! — Par nie posiadał si˛e ze zło´sci. — Czemu miałoby to słu˙zy´c? Coll w zamy´sleniu s´ciagn ˛ ał ˛ usta. — Temu oczywi´scie, z˙ eby ci˛e przekona´c, by´s si˛e z nim udał do Hadeshornu. ˙ Zeby ci˛e sprowadzi´c z powrotem do Callahornu. Zastanów si˛e nad tym. Mo˙ze tego starca równie˙z interesuje magia, podobnie jak federacj˛e. — Nie wierz˛e w to. — Par gwałtownie potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Tylko dlatego, z˙ e nie lubisz wierzy´c w co´s, na co sam pierwszy nie wpadłe´s — zauwa˙zył uszczypliwie Coll, znowu podnoszac ˛ koniec plandeki. — Co´s sobie wbijesz do głowy i koniec. Tym razem nie rób tego zbyt pochopnie. Trzeba rozwa˙zy´c równie˙z inne mo˙zliwo´sci i wła´snie wskazałem ci jedna˛ z nich. W milczeniu dotarli do brzegu rzeki i uło˙zyli plandek˛e na dnie łodzi. Chocia˙z sło´nce wstało dopiero nad horyzontem, zaczynało si˛e ju˙z robi´c ciepło. Powierzchni T˛eczowego Jeziora nie marszczył najl˙zejszy podmuch wiatru, a w powietrzu unosił si˛e zapach polnych kwiatów i trawy. Coll odwrócił si˛e. — Wiesz, to nawet nie o to chodzi, z˙ e masz zdecydowane poglady. ˛ Tylko z˙ e potem uwa˙zasz, z˙ e powinienem si˛e po prostu z nimi zgadza´c. Nie powinienem si˛e sprzecza´c, lecz ust˛epowa´c. Otó˙z nie mam takiego zamiaru. Je´sli chcesz wyruszy´c do Hadeshornu i pod Smocze Z˛eby, to prosz˛e bardzo, zrób to. Ale przesta´n si˛e zachowywa´c, jakbym ja powinien skaka´c ze szcz˛es´cia, z˙ e mog˛e pój´sc´ z toba.˛ Par nic w pierwszej chwili nie odpowiedział. My´slał o okresie ich wspólnego dorastania. Był o dwa lata starszy od Colla i chocia˙z był słabszy fizycznie, to on zawsze we wszystkim przewodził. Miał wszak˙ze władz˛e nad magia˛ i to zapewniało mu uprzywilejowana˛ pozycj˛e. To prawda, był stanowczy; musiał by´c 44
stanowczy, je´sli nie chciał ulega´c pokusie rozwiazywania ˛ wszystkich problemów za pomoca˛ magii. Nie był tak zrównowa˙zony, jak powinien; i dzisiaj nie było pod tym wzgl˛edem lepiej. Coll zawsze był bardziej opanowany z nich obu, trudno go było wyprowadzi´c z równowagi. Rozwa˙zny i ostro˙zny — był urodzonym rozjemca˛ w sasiedzkich ˛ kłótniach i sporach, poniewa˙z nikt inny nie potrafił tak oddziaływa´c na otoczenie sama˛ swa˛ fizyczna˛ obecno´scia.˛ Nikt te˙z nie był lubiany tak jak on, gdy˙z nale˙zał do ludzi, którzy natychmiast zjednuja˛ sobie sympati˛e. Wcia˙ ˛z si˛e wszystkimi opiekował, łagodził antagonizmy, leczył zraniona˛ dum˛e. Par natomiast zawsze był w natarciu, niepomny na takie rzeczy, wcia˙ ˛z poszukujacy ˛ nowych obszarów do spenetrowania, nowych wyzwa´n, które mógłby podja´ ˛c, nowych pomysłów, które mógłby wprowadzi´c w z˙ ycie. Był wizjonerem, lecz brakowało mu wra˙zliwo´sci Colla. Wyra´znie dostrzegał mo˙zliwo´sci, jakich dostarcza z˙ ycie, lecz to Coll najlepiej rozumiał, jakich ofiar ono wymaga. W przeszło´sci wielokrotnie osłaniali si˛e nawzajem, kryjac ˛ swoje bł˛edy. Lecz Par zawsze mógł odwoła´c si˛e do magii i osłanianie Colla zwykle niewiele go kosztowało. Z Collem rzecz miała si˛e inaczej. Osłanianie Para kosztowało go czasem bardzo wiele. Par był jednak jego bratem, kochał go, wi˛ec nigdy si˛e nie skar˙zył. Niekiedy, my´slac ˛ o dawnych czasach, Par czuł si˛e zawstydzony tym, jak wiele pozwalał swemu bratu dla siebie robi´c. Odp˛edził wspomnienia. Coll patrzył na niego, czekajac ˛ na odpowied´z. Par poruszył si˛e nerwowo, zastanawiajac ˛ si˛e, jak powinna ona brzmie´c. Potem rzekł po prostu: — No dobrze. Co według ciebie powinni´smy zrobi´c? — Do diaska, nie wiem, co powinni´smy zrobi´c! — odparł od razu Coll. — Wiem tylko, z˙ e jest wiele pyta´n i dopóki nie zdołamy odpowiedzie´c przynajmniej na niektóre z nich, nie powinni´smy si˛e na nic decydowa´c! Par spokojnie skinał ˛ głowa.˛ — Chcesz powiedzie´c, z˙ e nie powinni´smy tego robi´c przed nastaniem nowiu. — Wiesz dobrze, z˙ e do tego czasu pozostały jeszcze ponad trzy tygodnie! — To wcale nie tak długo, jak ci si˛e wydaje! — Par zacisnał ˛ z˛eby. — W jaki sposób mieliby´smy odpowiedzie´c do tego czasu na wszystkie pytania? Coll patrzył na niego szeroko otwartymi oczami. — Jeste´s niemo˙zliwy, wiesz? Odwrócił si˛e i ruszył z brzegu w stron˛e miejsca, gdzie le˙zały ich koce i naczynia kuchenne, i zaczał ˛ je znosi´c do łodzi. Nie patrzył na Para. Par stał nieruchomo, obserwujac ˛ brata w milczeniu. Przypomniał sobie, jak Coll wyciagn ˛ ał ˛ go pół˙zywego z Rappahalladranu, kiedy wpadł w jego rwacy ˛ nurt podczas letniej wycieczki. Zniknał ˛ pod woda˛ i Coll musiał po niego nurkowa´c. Zaniósł go potem do domu na plecach, trz˛esacego ˛ si˛e od goraczki ˛ i na wpół przytomnego. Miał wra˙zenie, z˙ e brat zawsze si˛e nim opiekował. Czemu wła´sciwie tak było, zapytywał teraz sam siebie, skoro to on posiadał magiczna˛ moc? 45
Coll sko´nczył pakowa´c łód´z i Par podszedł do niego. — Przykro mi — powiedział wyczekujaco. ˛ Coll przez chwil˛e spogladał ˛ na niego z powaga,˛ po czym u´smiechnał ˛ si˛e. — Nie, wcale nie jest ci przykro. Tylko tak mówisz. — Nieprawda! — Par równie˙z si˛e u´smiechnał ˛ — Ale˙z tak! Chcesz po prostu u´spi´c moja˛ czujno´sc´ , z˙ eby potem, kiedy b˛edziemy ju˙z na s´rodku jeziora, znowu zacza´ ˛c swoje pokr˛etne wywody! — Coll s´miał si˛e ju˙z na całe gardło. — Wi˛ec dobrze. — Par przybrał mo˙zliwie udr˛eczony wyraz twarzy. — To prawda. Nie jest mi przykro. — Wiedziałem! — tryumfował Coll. — Ale mylisz si˛e co do przyczyny moich przeprosin. Nie ma to nic wspólnego z wysadzaniem ci˛e na s´rodku jeziora. Po prostu usiłuj˛e zrzuci´c z siebie brzemi˛e winy, która˛ zawsze odczuwałem z powodu bycia starszym bratem. — Nie przejmuj si˛e! — Coll trzymał si˛e za brzuch ze s´miechu. — Zawsze byłe´s okropnym starszym bratem! Par dał mu szturcha´nca, Coll mu go oddał i na jaki´s czas ró˙znice zda´n poszły ´ w zapomnienie. Smiej ac ˛ si˛e, spojrzeli ostatni raz na miejsce swego obozowiska i zepchn˛eli łód´z na jezioro, gramolac ˛ si˛e do niej, dopiero kiedy wypłyn˛eła na gł˛ebsza˛ wod˛e. Coll bez słowa chwycił za wiosła. Płyn˛eli wzdłu˙z brzegu na zachód, nasłuchujac ˛ szczebiotu ptaków dobiegajace˛ go od strony drzew i sitowia i czujac ˛ na skórze coraz cieplejsze promienie sło´nca. Przez pewien czas milczeli, cieszac ˛ si˛e odnowionym poczuciem wzajemnej wi˛ezi i uwa˙zajac, ˛ by od razu nie wszcza´ ˛c nowej sprzeczki. Par jednak przyłapał si˛e na tym, z˙ e wcia˙ ˛z roztrzasa ˛ to wszystko w my´slach, i był pewien, z˙ e Coll robi to samo. W jednym jego brat miał racj˛e — było mnóstwo pyta´n bez odpowiedzi. Rozmy´slajac ˛ o zdarzeniach poprzedniego wieczora, Par z˙ ałował, z˙ e nie przyszło mu do głowy poprosi´c starca o troch˛e wi˛ecej informacji. Czy starzec wiedział na przykład, kim jest nieznajomy, który uratował ich w Varfleet? Wiedział o ich tamtejszej przygodzie, musiał wi˛ec tak˙ze mie´c jakie´s poj˛ecie o tym, w jaki sposób uciekli. Udało mu si˛e ich wytropi´c, najpierw w Varfleet, a potem na Mermidonie, i bez wi˛ekszego trudu przep˛edził le´sna˛ kobiet˛e mogac ˛ a˛ by´c cieniowcem. Rozporzadzał ˛ jakiego´s rodzaju moca,˛ by´c mo˙ze magia˛ druidów, by´c mo˙ze wiedza˛ starego s´wiata — nie wyjawił jednak, czym ona jest ani jak działa. Na czym wła´sciwie polegał jego zwiazek ˛ z Allanonem? A mo˙ze było to jedynie twierdzenie pozbawione podstaw w rzeczywisto´sci? I dlaczego tak łatwo dał za wygrana,˛ kiedy Par powiedział, z˙ e musi jeszcze rozwa˙zy´c spraw˛e udania si˛e do Hadeshornu na spotkanie z Allanonem? Czy˙z nie powinien był wło˙zy´c wi˛ecej wysiłku w nakłonienie Para do podj˛ecia wyprawy?
46
Lecz najbardziej niepokojace ˛ było pytanie, którego w ogóle nie miał odwagi przedyskutowa´c z Collem, poniewa˙z dotyczyło ono wła´snie brata. Sny powiedziały Parowi, z˙ e jest potrzebny i z˙ e potrzebni sa˛ równie˙z jego kuzynka Wren oraz jego stryj Walker Boh. Starzec powiedział to samo — z˙ e wezwani zostali Par, Wren i Walker. Czemu nie było wzmianki o Collu? Na to pytanie zupełnie nie znajdował odpowiedzi. Z poczatku ˛ my´slał, i˙z jest tak dlatego, z˙ e on posiada magiczna˛ moc, a Coll nie, i z˙ e wezwanie ma co´s wspólnego z pie´snia.˛ Lecz dlaczego w takim razie potrzebna była Wren? Ona równie˙z nie miała magicznej mocy. Z Walkerem Bohem rzecz miała si˛e oczywi´scie inaczej, gdy˙z zawsze kra˙ ˛zyły o nim pogłoski, z˙ e wie o magii co´s, czego nie wie nikt inny. Ale nie Wren. I Coll tak˙ze nie. A jednak Wren została wyra´znie wymieniona, a Coll nie. To wła´snie bardziej ni˙z cokolwiek innego sprawiało, z˙ e nie wiedział, co ma zrobi´c. Chciał zna´c przyczyn˛e snów; je´sli starzec mówił prawd˛e o Allanonie, to Par chciał wiedzie´c, co druid ma do powiedzenia. Lecz nie chciał nawet o tym słysze´c, je´sli oznaczało to rozstanie z Collem. Coll był dla niego wi˛ecej ni˙z bratem; był jego najlepszym przyjacielem, najbardziej zaufanym towarzyszem, praktycznie jego drugim ja. Par nie miał zamiaru anga˙zowa´c si˛e w co´s, przy czym nie była po˙zadana ˛ obecno´sc´ ich obu. Po prostu nie zamierzał tego robi´c. Jednak˙ze starzec nie zabronił Collowi z nim i´sc´ . Sny równie˙z nie. Ani starzec, ani sny nie przestrzegały przed tym. Po prostu go pomijały. Dlaczego? Poranek upływał powoli i zaczał ˛ wia´c wiatr. Bracia ustawili maszt i rozpi˛eli z˙ agiel, u˙zywajac ˛ do tego celu plandeki oraz jednego z wioseł. Wkrótce mkn˛eli po T˛eczowym Jeziorze, którego wody chlupotały i pieniły si˛e wokół nich. Kilka razy łód´z omal si˛e nie wywróciła, lecz pozostawali czujni na nagłe zmiany wiatru i balansujac ˛ ciałami, unikali wywrotki. Wzi˛eli kurs na południe i wczesnym popołudniem dotarli do uj´scia Rappahalladranu. Tam wyciagn˛ ˛ eli łód´z na brzeg w małej zatoczce, przykryli ja˛ sitowiem i gał˛eziami, pozostawiajac ˛ w s´rodku wszystko prócz koców oraz sprz˛etów kuchennych, i ruszyli pieszo w gór˛e rzeki, w stron˛e lasu Duln. Wkrótce jednak uznali, z˙ e skróca˛ sobie drog˛e, idac ˛ na przełaj, i oddalili si˛e od rzeki, kierujac ˛ si˛e w stron˛e pogórza Leah. Nie rozmawiali o celu swej w˛edrówki od poprzedniego wieczora, kiedy zawarli milczace ˛ porozumienie, z˙ e pó´zniej si˛e nad tym zastanowia.˛ Oczywi´scie nie ˙ uczynili tego. Zaden z nich nie poruszył ponownie tego tematu. Coll dlatego, z˙ e i tak poda˙ ˛zali w kierunku, w którym chciał si˛e uda´c, Par za´s dlatego, z˙ e przyznawał bratu w duchu racj˛e, z˙ e trzeba jeszcze pomy´sle´c, zanim podejma˛ podró˙z z powrotem na północ do Callahornu. Shady Vale była równie dobrym miejscem jak ka˙zde inne, by doprowadzi´c te rozmy´slania do ko´nca. 47
Co dziwne, chocia˙z od wczesnego ranka nie rozmawiali o snach ani o starcu, ani o pozostałych sprawach, zacz˛eli niezale˙znie od siebie rozwa˙za´c na nowo swoje stanowiska i zbli˙za´c si˛e do siebie, przy czym ka˙zdy z nich przyznawał w duchu, z˙ e by´c mo˙ze drugi ma jednak troch˛e racji. Kiedy w ko´ncu ponownie zacz˛eli o tym dyskutowa´c, ju˙z si˛e nie kłócili. Zrobiło si˛e tymczasem popołudnie, było goraco ˛ i parno, sło´nce płon˛eło nad nimi jak o´slepiajaca ˛ biała kula, zmuszajac ˛ ich do osłaniania oczu r˛eka.˛ Przed nimi roztaczał si˛e krajobraz pofałdowanych wzgórz, okrytych kobiercem traw i polnych kwiatów, w´sród których znaczyły si˛e gdzieniegdzie k˛epy szerokolistnych drzew oraz plamy zaro´sli i skał. Mgły, otulajace ˛ wy˙zyn˛e przez cały rok, cofn˛eły si˛e w wy˙zsze regiony, ust˛epujac ˛ przed słonecznym blaskiem, i czepiały si˛e grani i szczytów skał jak postrz˛epione kawałki waty. — My´sl˛e, z˙ e le´sna kobieta naprawd˛e bała si˛e starca — mówił Par, kiedy pi˛eli si˛e po długim, łagodnym zboczu ku k˛epie jesionów. — Nie sadz˛ ˛ e, z˙ eby udawała. Nikt by tego tak dobrze nie zagrał. — Chyba masz racj˛e. Chciałem jedynie zmusi´c ci˛e do my´slenia, mówiac, ˛ z˙ e moga˛ by´c wspólnikami. Zastanawiam si˛e tylko, czy starzec powiedział nam wszystko, co wie. Z opowie´sci o Allanonie najbardziej utkwiło mi w pami˛eci, z˙ e był nadzwyczaj ostro˙zny w stosunkach z Ohmsfordami. — Nigdy nie mówił im wszystkiego, to prawda. — Mo˙ze wi˛ec starzec jest w tym do niego podobny. Osiagn ˛ awszy ˛ szczyt wzgórza, rzucili zwini˛ete koce w cieniu jesionów i stan˛eli znu˙zeni, spogladaj ˛ ac ˛ na wy˙zyn˛e. Obaj byli mokrzy od potu i koszule kleiły im si˛e do pleców. — Nie dojdziemy dzisiaj do Shady Vale — rzekł Par, siadajac ˛ na ziemi pod jednym z drzew. — Na to wyglada. ˛ — Coll usadowił si˛e obok niego i rozprostował ko´sci. — Zastanawiałem si˛e wła´snie. . . — To nigdy nie zaszkodzi. . . — Zastanawiałem si˛e, gdzie mogliby´smy sp˛edzi´c noc. Przyjemnie byłoby dla odmiany przespa´c si˛e w łó˙zku. — Przez grzeczno´sc´ nie zaprzecz˛e. — Coll za´smiał si˛e. — Masz jaki´s pomysł, gdzie mogliby´smy znale´zc´ łó˙zko na tym pustkowiu? Par obrócił si˛e powoli i spojrzał na niego. — Owszem, mam. Domek my´sliwski Morgana stoi o par˛e mil stad ˛ na południe. Na pewno nie miałby nic przeciwko temu, z˙ eby´smy wypo˙zyczyli go sobie na t˛e noc. — Tak, na pewno. — Coll w zamy´sleniu zmarszczył czoło. Morgan był najstarszym synem rodziny, której przodkowie panowali w Leah. Ich monarchia została jednak obalona przed niemal dwustu laty, kiedy federacja
48
dokonała ekspansji na północ i wchłon˛eła Leah. Rodzina utrzymywała si˛e w nast˛epnych latach z uprawy ziemi i rzemiosła. Obecny senior rodu, Kyle Leah, był posiadaczem ziemskim mieszkajacym ˛ na południe od miasta i zajmujacym ˛ si˛e hodowla˛ bydła. Morgan, jego najstarszy syn i najbli˙zszy przyjaciel Para i Colla, miał w głowie tylko figle i psoty. — Morgana nie ma chyba w pobli˙zu, jak sadzisz? ˛ — zapytał Coll, u´smiechajac ˛ si˛e szeroko na sama˛ my´sl o takiej mo˙zliwo´sci. Par u´smiechnał ˛ si˛e równie˙z. Domek nale˙zał wła´sciwie do całej rodziny, ale Morgan korzystał z niego najcz˛es´ciej. Kiedy ostatnim razem bracia Ohmsfordowie przebywali w Leah, przez tydzie´n byli go´sc´ mi Morgana w jego domku. Urzadzali ˛ biwaki, polowali i łowili ryby, lecz czas upływał im głównie na wysłuchiwaniu opowie´sci przyjaciela o jego nieustannych próbach uprzykrzania z˙ ycia przedstawicielom federacji w Leah. Morgan miał naj˙zywszy umysł i najzr˛eczniejsza˛ par˛e rak ˛ w całej Sudlandii, a przy tym z˙ ywił zapiekła˛ niech˛ec´ do armii okupujacej ˛ jego kraj. W odró˙znieniu od Shady Vale, Leah było du˙zym miastem i wymagało nadzoru. Po zniesieniu monarchii federacja ustanowiła tymczasowego gubernatora oraz rzad ˛ i wysłała na miejsce pułk wojska dla zapewnienia ładu i porzadku. ˛ Morgan uznał to za osobiste wyzwanie. Wykorzystywał ka˙zda˛ nadarzajac ˛ a˛ si˛e sposobno´sc´ , by zatru´c z˙ ycie urz˛ednikom mieszkajacym ˛ teraz wygodnie w domu jego przodków, bez uszanowania dla u´swi˛econych praw własno´sci. Siły w tej walce nigdy nie były wyrównane. Morgan był prawdziwym geniuszem w sianiu zam˛etu, a przy tym młodzie´ncem zbyt inteligentnym, by pozwoli´c urz˛ednikom federacji nabra´c podejrze´n, z˙ e to on jest cierniem w ich zbiorowym boku; cierniem, którego nie potrafili nawet znale´zc´ , a tym bardziej usuna´ ˛c. Podczas ostatniego wypadu Morgan zamknał ˛ gubernatora i jego zast˛epc˛e ze stadem starannie umazanych błotem s´wi´n w prywatnej ła´zni i zablokował zamki. Ła´znia była bardzo mała, a s´wi´n całe mnóstwo. Min˛eły dwie godziny, nim zdołano uwolni´c cała˛ kompani˛e, i Morgan solennie zapewniał, z˙ e wówczas trudno ju˙z było rozpozna´c, kto jest kim. Bracia podnie´sli si˛e z ziemi, zarzucili na plecy tobołki i ponownie ruszyli w drog˛e. Popołudnie dobiegało ko´nca, sło´nce chyliło si˛e ku zachodowi, lecz powietrze wcia˙ ˛z było nieruchome, a upał stał si˛e jeszcze bardziej niezno´sny. Ziemia na tej wysoko´sci była latem tak sucha, z˙ e trawa, której z´ d´zbła były zeschni˛ete w brazow ˛ a˛ skorup˛e, kruszyła im si˛e pod stopami. Spod ich butów unosiły si˛e małe obłoki pyłu i mieli zupełnie sucho w ustach. Zmierzchało ju˙z, kiedy ujrzeli domek my´sliwski. Był to budynek z kamienia i drewna stojacy ˛ w´sród k˛epy sosen na wzniesieniu, z którego roztaczał si˛e rozległy widok na zachód. Zm˛eczeni i zlani potem zrzucili tobołki pod drzwiami i udali si˛e wprost do z´ ródeł kapielowych ˛ ukrytych o sto metrów za domem w´sród drzew. Dotarłszy tam, natychmiast zacz˛eli zrzuca´c ubrania, zapominajac ˛ o wszystkim poza
49
przemo˙znym pragnieniem zanurzenia si˛e w zapraszajacych ˛ wodach przejrzystych, bł˛ekitnych sadzawek zasilanych z podziemnych zdrojów. Dlatego wła´snie dostrzegli błotnego stwora, dopiero gdy siedział im ju˙z niemal na karku. Wyłonił si˛e z pobliskich zaro´sli, postacia˛ przypominał człowieka, od stóp do głowy oblepiony był błotem i zanosił si˛e rykiem, od którego panujaca ˛ wokół cisza rozprysn˛eła si˛e jak szkło. Coll zawył, odskoczył do tyłu, stracił równowag˛e i runał ˛ głowa˛ naprzód do z´ ródła. Par cofnał ˛ si˛e gwałtownie, zahaczył o co´s noga˛ i potoczył si˛e po ziemi. W ułamku sekundy stwór siedział na nim. — Aaaaa! Smakowity mieszkaniec Shady Vale! — zachrypiał głosem, który nagle wydał im si˛e bardzo znajomy. — Niech ci˛e kule, Morgan! — Par wił si˛e i skr˛ecał, usiłujac ˛ zrzuci´c z siebie napastnika. — Mało nie umarłem ze strachu, do diabła! Coll wygramolił si˛e ze z´ ródła. Wcia˙ ˛z jeszcze miał na sobie buty i do połowy opuszczone spodnie. — Sadziłem ˛ — powiedział spokojnie — z˙ e tylko federacj˛e chcesz przep˛edzi´c z Leah, a nie swoich przyjaciół. — Wyprostował si˛e i otarł wod˛e z twarzy. Morgan Leah s´miał si˛e wesoło pod swoja˛ błotna˛ skorupa.˛ — Przepraszam, naprawd˛e. Ale takiej okazji nie mogłem przepu´sci´c. Chyba to rozumiecie! Par usiłował zetrze´c błoto ze swego ubrania, lecz w ko´ncu dał za wygrana.˛ Rozebrał si˛e do naga i zaniósł wszystko do z´ ródła. Odetchnał ˛ z ulga,˛ po czym spojrzał do tyłu na Morgana. — Co ty, u licha, wła´sciwie wyprawiasz? — Masz na my´sli to błoto? Dobrze robi na cer˛e. — Morgan podszedł do z´ ródła i ostro˙znie zanurzył si˛e w wodzie. — O jaka´ ˛s mil˛e stad ˛ znajduja˛ si˛e sadzawki błotne. Natrafiłem na nie przypadkiem par˛e dni temu. Nie wiedziałem, z˙ e tam sa.˛ Mówi˛e wam, nic tak dobrze nie chłodzi w goracy ˛ dzie´n jak unurzanie si˛e w błocie. To nawet lepsze od z´ ródeł. Wytarzałem si˛e wi˛ec jak wieprz i wróciłem tutaj, z˙ eby si˛e opłuka´c. Wtedy wła´snie usłyszałem, jak nadchodzicie, i postanowiłem zgotowa´c wam prawdziwie góralskie powitanie. Zanurkował pod woda.˛ Kiedy znów si˛e wynurzył, zamiast błotnego potwora ujrzeli smukłego, mocno zbudowanego młodzie´nca mniej wi˛ecej w ich wieku, opalonego niemal na czekoladowo, o opadajacych ˛ na ramiona rudawych włosach i jasnoszarych oczach, spogladaj ˛ acych ˛ z twarzy zarazem inteligentnej i pełnej otwarto´sci. — Patrzcie i podziwiajcie! — wykrzyknał, ˛ odsłaniajac ˛ z˛eby w u´smiechu. — Wspaniale — bez entuzjazmu odparł Coll. — Och, dałby´s spokój! Nie ka˙zda sztuczka musi by´c wystrzałowa. Ale to mi o czym´s przypomina. — Morgan pochylił si˛e z pytajacym ˛ spojrzeniem do przodu. Jego twarz cz˛esto przybierała taki wyraz, jakby w duchu był czym´s rozbawiony, 50
i tak było równie˙z teraz. — Czy wy dwaj nie powinni´scie by´c gdzie´s w Callahornie i maci´ ˛ c w głowach tubylcom? Czy nie słyszałem ostatnio czego´s takiego o waszych planach? Co tutaj robicie? — A co ty tutaj robisz? — zrewan˙zował si˛e pytaniem Coll. — Ja? Och, to po prostu wynik jeszcze jednego drobnego nieporozumienia zwiazanego ˛ z gubernatorem, a dokładniej mówiac, ˛ z jego z˙ ona.˛ Oczywi´scie nie podejrzewaja˛ mnie, nigdy tego nie robia.˛ Niemniej jednak uznałem, z˙ e to dobry moment na zrobienie sobie wakacji. — Morgan u´smiechnał ˛ si˛e jeszcze szerzej. — Ale ja zapytałem was pierwszy. Co si˛e dzieje? Nie było mowy o tym, z˙ eby go zby´c byle czym, a poza tym ci trzej nigdy nie mieli przed soba˛ tajemnic, wi˛ec Par, ze znaczna˛ pomoca˛ Colla, opowiedział mu, co si˛e stało, poczawszy ˛ od owego wieczora w Varfleet, kiedy przyszli po nich Rimmer Dali i szperacze federacji. Opowiedział mu o snach, które mogły by´c zesłane przez Allanona, o ich spotkaniu z przera˙zajac ˛ a˛ le´sna˛ kobieta,˛ która mogła by´c cieniowcem, i o starcu, który ich uratował i który mógł by´c Coglinem. — W waszej opowie´sci jest sporo ró˙znych „gdyba´n” — zauwa˙zył z˙ artobliwie góral, kiedy sko´nczyli. — Jeste´scie pewni, z˙ e nie wymy´slili´scie tego wszystkiego? — Chciałbym, z˙ eby tak było — z˙ ało´snie odparł Coll. — Tak czy owak sadzili´ ˛ smy, z˙ e sp˛edzimy tutaj noc w łó˙zku, a jutro ruszymy w dalsza˛ drog˛e do Vale — wyja´snił Par. Morgan przeciagn ˛ ał ˛ palcem po wodzie przed soba˛ i potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Na waszym miejscu chyba bym tego nie robił. — Par i Coll wymienili spojrzenia. — Je´sli federacji tak bardzo na was zale˙zało, z˙ e wysłała Rimmera Dalia a˙z do Varfleet — kontynuował Morgan, podnoszac ˛ nagle wzrok i spogladaj ˛ ac ˛ im w oczy — to czy nie sadzicie, ˛ z˙ e mo˙ze go równie˙z wysła´c do Shady Vale? Zapanowało długie milczenie, a˙z wreszcie Par powiedział: — Przyznaj˛e, z˙ e o tym nie pomy´slałem. Morgan podpłynał ˛ do brzegu sadzawki, wyszedł z wody i zaczał ˛ si˛e wyciera´c. — Có˙z, my´slenie nigdy nie było twoja˛ mocna˛ strona,˛ mój drogi. Dobrze, z˙ e masz we mnie przyjaciela. Wracajmy do domku. Zrobi˛e wam co´s do jedzenia, tym razem co´s innego ni˙z ryby, i porozmawiamy o tym. Wytarli si˛e do sucha, opłukali swoje ubrania i wrócili do chatki my´sliwskiej. Morgan zabrał si˛e do przygotowywania kolacji. Ugotował wspaniała˛ potraw˛e z mi˛esem, marchewka,˛ ziemniakami oraz cebula˛ i podał ja˛ z goracym ˛ chlebem i zimnym piwem. Siedzieli na ławach pod sosnami, jedzac ˛ z wilczym apetytem, a˙z w ko´ncu niemal wszystko znikn˛eło z talerzy. Zacz˛eło si˛e wreszcie robi´c nieco chłodniej. Zbli˙zała si˛e noc, przynoszac ˛ od strony gór o˙zywczy wiatr. Morgan podał na deser gruszki oraz ser i kiedy podjadali je ze smakiem, niebo zabarwiło si˛e najpierw na czerwono, potem na purpurowo, a˙z w ko´ncu pociemniało zupełnie i zapełniło si˛e gwiazdami. 51
— Kocham te góry — odezwał si˛e Morgan, przerywajac ˛ długie milczenie. Siedzieli teraz na kamiennych schodach chatki. — Mógł bym pewnie nauczy´c si˛e równie mocno kocha´c miasto, ale nie teraz, kiedy nale˙zy ono do federacji. Czasami zastanawiam si˛e, jak mogło wyglada´ ˛ c z˙ ycie w naszym starym domu, zanim nam go zabrano. To stało si˛e oczywi´scie dawno temu, przed sze´scioma pokoleniami. Nikt ju˙z nie pami˛eta, jak wtedy było. Mój ojciec nawet nie chce o tym rozmawia´c. Ale tutaj. . . ten kraj wcia˙ ˛z nale˙zy do nas. Federacja nie zdołała nam go jeszcze odebra´c. Po prostu jest zbyt du˙zy. Mo˙ze dlatego tak bardzo go kocham: bo jest ostatnia˛ rzecza,˛ jaka pozostała mojej rodzinie z dawnych czasów. — Oprócz miecza — przypomniał Par. — Czy wcia˙ ˛z nosisz ten wysłu˙zony antyk? — zapytał Coll. — Ciagle ˛ mam nadziej˛e, z˙ e go wyrzucisz i sprawisz sobie co´s nowszego i lepszego. Morgan spojrzał na niego. — Pami˛etasz opowie´sci mówiace ˛ o tym, z˙ e Miecz Leah posiadał kiedy´s magiczna˛ moc? — Sam Allanon miał go w nia˛ wyposa˙zy´c — potwierdził Par. — Tak, w czasach Rona Leah. — Morgan zmarszczył brwi. — Nieraz wydaje mi si˛e, z˙ e wcia˙ ˛z posiada t˛e moc. Nie w tym stopniu co kiedy´s, nie jako or˛ez˙ , który mógł stawi´c opór widmom Mord i podobnym zmorom, ale w inny sposób. Pochwa była zmieniana przez lata sze´sc´ razy, r˛ekoje´sc´ przynajmniej dwukrotnie, i znowu sa˛ zniszczone. Ale klinga — ach, klinga! Jest wcia˙ ˛z tak ostra i niezawodna jak zawsze, jakby czas nie miał nad nia˛ władzy. Czy do tego równie˙z nie jest potrzebna magiczna moc? Bracia z powaga˛ skin˛eli głowa.˛ — Magia zmienia czasem sposób swego oddziaływania — rzekł Par. — Wzrasta i rozwija si˛e. By´c mo˙ze tak wła´snie si˛e stało z Mieczem Leah. — Mówiac ˛ to my´slał o tym, co powiedział mu starzec, z˙ e zupełnie nie rozumie magii, i zastanawiał si˛e, czy tak jest w istocie. — Zreszta,˛ prawd˛e powiedziawszy, nikt nie chce ju˙z Miecza. — Morgan przeciagn ˛ ał ˛ si˛e jak kot i westchnał. ˛ — Zdaje si˛e, z˙ e nikt nie chce ju˙z niczego, co pochodzi z dawnych czasów. Wspomnienia sa˛ widocznie zbyt bolesne. Mój ojciec nie powiedział ani słowa, kiedy poprosiłem go o Miecz. Po prostu mi go dał. Coll przyja´znie tracił ˛ go łokciem. — My´sl˛e, z˙ e twój ojciec powinien bardziej uwa˙za´c, komu oddaje swa˛ bro´n. — Czy to mnie czyni si˛e propozycj˛e przystapienia ˛ do Ruchu? — zapytał Morgan z ura˙zona˛ mina.˛ Roze´smiali si˛e. — Ale wła´snie. Wspomnieli´scie o tym, z˙ e nieznajomy dał wam pier´scie´n. Mógłbym go zobaczy´c? Par wyciagn ˛ ał ˛ z kieszeni pier´scie´n z wizerunkiem sokoła i podał mu go. Morgan obejrzał go uwa˙znie, po czym wzruszył ramionami i zwrócił go Parowi. — Nie rozpoznaj˛e go. Ale to o niczym nie s´wiadczy. Słyszałem, z˙ e w Ruchu jest około tuzina band banitów i wszystkie zmieniaja˛ znaki rozpoznawcze dla 52
zmylenia federacji. — Pociagn ˛ ał ˛ długi łyk piwa ze swojej szklanki i znów poło˙zył si˛e na plecach. — Czasem my´sl˛e, z˙ e powinienem ruszy´c na północ i przyłaczy´ ˛ c si˛e do nich, przesta´c trwoni´c czas na zabawy w chowanego z głupcami mieszkajacymi ˛ w moim domu i rzadz ˛ acymi ˛ moim krajem, którego historii nawet nie znaja.˛ — Smutno potrzasn ˛ ał ˛ głowa˛ i przez moment wydawał si˛e postarzały. Po chwili jednak rozchmurzył si˛e. — Ale pomówmy o was. — Obrócił si˛e i usiadł wyprostowany. — Nie mo˙zecie ryzykowa´c powrotu, dopóki nie b˛edziecie pewni, z˙ e nic wam nie grozi. Pozostaniecie wi˛ec tutaj dzie´n albo dwa i pozwolicie mi pój´sc´ na zwiady. Upewni˛e si˛e, czy federacja nie dotarła tam przed wami. Czy to uczciwa propozycja? — Bardziej ni˙z uczciwa — od razu odrzekł Par. — Dzi˛eki, Morgan. Ale musisz obieca´c, z˙ e b˛edziesz ostro˙zny. — Ostro˙zny? Z powodu tych federacyjnych głupców? Ha! — Góral u´smiechnał ˛ si˛e od ucha do ucha. — Mógłbym do nich podej´sc´ i naplu´c im w oczy, a i tak potrzebowaliby kilku dni, z˙ eby zrozumie´c, co si˛e stało! Niczego nie musz˛e si˛e z ich strony obawia´c! Par si˛e nie za´smiał. — Mo˙ze w Leah nie. Ale w Vale moga˛ by´c szperacze. — U´smiech zniknał ˛ z twarzy Morgana. — Mo˙ze masz racj˛e. B˛ed˛e ostro˙zny. — Dopił piwo do ko´nca i wstał. — Pora spa´c. Chc˛e wcze´snie wyruszy´c. Par i Coll podnie´sli si˛e równie˙z. Coll zapytał: — Wła´sciwie co takiego zrobiłe´s z˙ onie gubernatora? — Ach, tamto. Nic wielkiego. Kto´s mi powiedział, z˙ e nie przepada za powietrzem Wy˙zyny, z˙ e wywołuje ono u niej mdło´sci. Posłałem jej wi˛ec perfumy mogace ˛ zadowoli´c jej powonienie. Znajdowały si˛e we flakoniku z bardzo delikatnego szkła. Zadbałem o to, by znalazły si˛e w jej łó˙zku jako niespodzianka dla niej. Niestety przypadkiem rozgniotła flakonik, kładac ˛ si˛e na nim. — Jego oczy za´swieciły si˛e. — Na nieszcz˛es´cie jakim´s sposobem pomyliłem perfumy z olejkiem skunksowym. Wszyscy trzej spojrzeli po sobie w ciemno´sci i wybuchn˛eli niepohamowanym s´miechem. Ohmsfordowie dobrze spali tej nocy, rozkoszujac ˛ si˛e wygoda˛ i ciepłem prawdziwych łó˙zek z czystymi kocami i poduszkami. Mogliby z powodzeniem spa´c do południa, gdyby o s´wicie nie zbudził ich Morgan, szykujacy ˛ si˛e do wyprawy do Shady Vale. Wydobył skad´ ˛ s Miecz Leah i pokazał go im. R˛ekoje´sc´ i pochwa były bardzo zniszczone, lecz klinga l´sniła jak nowa, tak jak powiedział. U´smiechnał ˛ si˛e z satysfakcja,˛ widzac ˛ zaskoczenie na ich twarzach, przewiesił miecz przez rami˛e, wsunał ˛ długi nó˙z do jednego z wysokich butów, za pas wło˙zył nó˙z my´sliwski, a na plecy zało˙zył łuk z jesionowego drzewa. Mrugnał ˛ do nich porozumiewawczo. — Nie zaszkodzi si˛e troch˛e zabezpieczy´c. 53
Odprowadzili go do drzwi i zeszli z nim kawałek w dół wzgórza na zachód, gdzie si˛e z nimi po˙zegnał. Wcia˙ ˛z byli zaspani i ich własne słowa po˙zegnania przerywane były ziewni˛eciami. ´ — Wracajcie do łó˙zek — poradził im Morgan. — Spijcie, jak długo chcecie. Odpocznijcie i niczym si˛e nie martwcie. Za par˛e dni wróc˛e. — Pomachał im r˛eka˛ i oddalił si˛e. Jego wysoka, smukła posta´c, jak zawsze promieniujaca ˛ pewno´scia˛ siebie, odcinała si˛e wyra´znie na tle wcia˙ ˛z jeszcze ciemnego nieba. — Uwa˙zaj na siebie! — zawołał za nim Par. — To wy uwa˙zajcie na siebie! — za´smiał si˛e Morgan. Bracia usłuchali rady i wrócili do łó˙zek. Spali do popołudnia, a reszt˛e dnia sp˛edzili na pró˙znowaniu. Nast˛epnego dnia sprawili si˛e ju˙z lepiej: wstali wcze´snie, wykapali ˛ si˛e w z´ ródłach, przemierzyli okolic˛e, na pró˙zno usiłujac ˛ znale´zc´ sadzawki błotne, posprza˛ tali w chatce i przygotowali oraz zjedli kolacj˛e zło˙zona˛ z dzikiego ptactwa i ry˙zu. Długo rozmawiali tego wieczora o starcu i snach, magii i szperaczach oraz o tym, co powinni zrobi´c w najbli˙zszej przyszło´sci. Nie sprzeczali si˛e, lecz równie˙z nie podj˛eli z˙ adnej decyzji. Trzeci dzie´n przyniósł zachmurzenie. O zmierzchu zaczał ˛ pada´c deszcz. Siedzieli przy ogniu, który rozpalili na wielkim kamiennym kominku, i przez długi czas c´ wiczyli si˛e w opowiadaniu historii, zajmujac ˛ si˛e szczególnie niektórymi spo´sród mniej znanych legend i usiłujac ˛ stworzy´c jednolita˛ cało´sc´ z obrazów pie´sni Para oraz słów opowie´sci Colla. Nie było s´ladu Morgana Leah. Pomimo wspólnego, milczacego ˛ postanowienia, z˙ e nie b˛eda˛ si˛e martwi´c, zacz˛eli odczuwa´c niepokój. Czwartego dnia Morgan powrócił. Kiedy si˛e pojawił, było pó´zne popołudnie i bracia siedzieli na podłodze przed kominkiem, naprawiajac ˛ jedno z krzeseł przy stole jadalnym. Nagle drzwi otworzyły si˛e i stanał ˛ w nich góral. Padało przez cały dzie´n i był przemoczony do suchej nitki. Woda kapała z niego, kiedy kładł plecak i bro´n na podłodze i zamykał za soba˛ drzwi. — Złe wie´sci — powiedział od progu. Jego rdzaworude włosy oblepiały mu głow˛e, a na jego wyrazistej twarzy połyskiwał deszcz. Wydawał si˛e nie zwraca´c uwagi na swój stan, kiedy podchodził do nich przez pokój. Par i Coll podnie´sli si˛e powoli, przerywajac ˛ swoje zaj˛ecie. — Nie mo˙zecie wraca´c do Shady Vale — rzekł spokojnie Morgan. — Wsz˛edzie sa˛ z˙ ołnierze. Nie jestem pewien, czy sa˛ te˙z szperacze, ale wcale bym si˛e nie zdziwił. Wie´s znajduje si˛e „pod ochrona˛ federacji” — takiego eufemizmu u˙zywaja˛ na okre´slenie zbrojnej okupacji. Najwyra´zniej na was czekaja.˛ Zadałem par˛e pyta´n i od razu si˛e zorientowałem; nikt nie robi z tego tajemnicy. Wasi rodzice przebywaja˛ w areszcie domowym. Zdaje si˛e, z˙ e dobrze si˛e miewaja,˛ ale nie mogłem ryzykowa´c rozmowy z nimi. Przykro mi. Musiałbym odpowiedzie´c na zbyt wiele pyta´n. — Odetchnał ˛ gł˛eboko. — Komu´s bardzo na was zale˙zy, przyjaciele. Bracia spojrzeli po sobie i z˙ aden z nich nie próbował ukry´c l˛eku. 54
— Co teraz zrobimy? — zapytał cicho Par. — My´slałem o tym przez cała˛ drog˛e tutaj — rzekł Morgan. Poło˙zył r˛ek˛e na szczupłym ramieniu przyjaciela. — Powiem wam zatem, co zrobimy. I nie przez pomyłk˛e mówi˛e „my”, gdy˙z czuj˛e, z˙ e tkwi˛e ju˙z razem z wami w tej sprawie. — Jego dło´n zacisn˛eła si˛e. — Pójdziemy na wschód, poszuka´c Walkera Boha.
VI Morgan Leah potrafił by´c bardzo przekonujacy, ˛ kiedy mu na tym zale˙zało. Udowodnił to przyjaciołom owego wieczora w skapanych ˛ w deszczu górach. Najwyra´zniej rozwa˙zył spraw˛e dokładnie, jak zreszta˛ sam stwierdził, i jego wywody były gruntownie przemy´slane. Najkrócej rzecz ujmujac, ˛ wszystko zale˙zało od ich wyboru. Gdy tylko zrzucił z siebie mokre ubranie i wytarł si˛e do sucha, bracia zasiedli na podłodze przed ciepłym kominkiem ze szklankami piwa i goracym ˛ chlebem w r˛eku, by wysłucha´c jego wyja´snie´n. Zaczał ˛ od tego, co ju˙z wiedzieli. Wiedzieli, z˙ e nie moga˛ wróci´c do Shady Vale — ani teraz, ani w najbli˙zszej przyszło´sci. Nie mogli równie˙z uda´c si˛e z powrotem do Callahornu. W istocie nie mogli si˛e uda´c nigdzie, gdzie mo˙zna si˛e ich było spodziewa´c, poniewa˙z było mało prawdopodobne, by federacja, która wło˙zyła tak wiele wysiłku w próby ich odnalezienia, dała teraz za wygrana.˛ Rimmer Dali był znany jako nieust˛epliwy tropiciel. Osobi´scie zaanga˙zował si˛e w ten po´scig i łatwo nie zrezygnuje. Szperacze b˛eda˛ szukali wsz˛edzie tam, gdzie si˛ega władza federacji — a był to olbrzymi obszar. Par i Coll moga˛ si˛e praktycznie uwa˙za´c za banitów. Co wi˛ec maja˛ robi´c? Poniewa˙z nie moga˛ si˛e uda´c nigdzie tam, gdzie mo˙zna si˛e ich spodziewa´c, musza˛ si˛e uda´c gdzie´s, gdzie nikt nie b˛edzie ich oczekiwał. Naturalnie sztuka nie polegała na tym, z˙ eby uda´c si˛e po prostu dokadkolwiek, ˛ lecz tam, gdzie moga˛ si˛e na co´s przyda´c. — Wła´sciwie mogliby´scie zosta´c tutaj, gdyby´scie chcieli, i by´c mo˙ze nie odkryto by was Bóg wie jak długo, poniewa˙z federacja nigdy nie wpadłaby na pomysł, z˙ eby was tu szuka´c. — Wzruszył ramionami. — Przez jaki´s czas mogłoby to by´c nawet przyjemne. Ale co by to dało? Po dwóch, czterech miesiacach, ˛ jakkolwiek długo by to trwało, wcia˙ ˛z byliby´scie banitami, ciagle ˛ nie mogliby´scie wróci´c do domu i nic by si˛e nie zmieniło. To bez sensu, prawda? Proponuj˛e zamiast tego, z˙ eby´scie to wy przej˛eli inicjatyw˛e. Nie czekajcie, a˙z wydarzenia was zaskocza,˛ lecz sami wyjd´zcie im naprzeciw! Chciał przez to powiedzie´c, z˙ e powinni rozwiaza´ ˛ c zagadk˛e snów. Nie mogli nic na to poradzi´c, z˙ e federacja ich s´ciga, z˙ e z˙ ołnierze okupuja˛ Shady Vale, ani z˙ e sa˛ uwa˙zani za banitów. Pewnego dnia wszystko miało si˛e zmieni´c — ale nie 56
w najbli˙zszej przyszło´sci. Sny natomiast były czym´s, z czym mogli si˛e zmierzy´c. Je´sli mówiły prawd˛e, warto si˛e czego´s wi˛ecej o nich dowiedzie´c. Starzec powiedział im, z˙ eby przybyli do Hadeshornu w pierwsza˛ noc nowego ksi˛ez˙ yca. Wczes´niej nie chcieli tego zrobi´c z dwóch bardzo istotnych powodów. Po pierwsze, nie wiedzieli o snach wystarczajaco ˛ du˙zo, aby mie´c pewno´sc´ , z˙ e sa˛ prawdziwe, a po drugie, było ich tylko dwóch i udajac ˛ si˛e tam, mogli si˛e wystawi´c na wielkie niebezpiecze´nstwo. — Czemu wi˛ec nie zrobi´c czego´s, co rozproszyłoby te niepokoje? — zako´nczył Morgan. — Czemu nie pój´sc´ na wschód i odszuka´c Walkera Bona? Mówili´scie, z˙ e starzec wam powiedział, i˙z sny zostały równie˙z zesłane Walkerowi Bohowi. Czy nie nale˙załoby si˛e dowiedzie´c, co on sadzi ˛ o tym wszystkim? Czy zamierza tam pój´sc´ ? Starzec miał zamiar z nim równie˙z porozmawia´c. Ale niezale˙znie od tego, czy to zrobił, czy nie, Walker z pewno´scia˛ b˛edzie miał poglad ˛ na temat prawdziwo´sci snów. Przyznaj˛e, z˙ e zawsze uwa˙załem waszego stryja za dziwaka, ale nigdy nie miałem go za głupca. Wszyscy znamy opowie´sci o nim. Je´sli rzeczywi´scie ma cz˛es´c´ magicznej mocy Shannary, teraz jest dobra sposobno´sc´ , z˙ eby si˛e o tym przekona´c. — Pociagn ˛ ał ˛ długi łyk piwa ze szklanki i pochylił si˛e do przodu, mierzac ˛ w ich stron˛e wyciagni˛ ˛ etym palcem. — Je´sli Walker uwierzy w sny i postanowi wyruszy´c do Hadeshorn, to mo˙ze i wy b˛edziecie bardziej skłonni tam pój´sc´ . Byłoby nas wówczas czterech. Ka˙zdy, kto chciałby nam przysporzy´c kłopotów, musiałby si˛e najpierw dobrze zastanowi´c. — Wzruszył ramionami. — Nawet je´sli potem zdecydujecie si˛e nie i´sc´ , zrobicie co´s bardziej po˙zytecznego, ni˙z ukrywajac ˛ si˛e tutaj albo w jakim´s innym miejscu. Federacja nigdy nie wpadnie na to, z˙ eby was szuka´c w Anarze! To chyba ostatnie miejsce, gdzie mogliby si˛e was spodziewa´c! — Jeszcze raz pociagn ˛ ał ˛ ze szklanki, odgryzł kawałek s´wiez˙ ego chleba i odchylił si˛e do tyłu, spogladaj ˛ ac ˛ na nich badawczo. Na jego twarzy znowu malował si˛e ów wyraz, który zdradzał, z˙ e wie co´s, czego oni nie wiedza,˛ i wydawał si˛e tym ogromnie rozbawiony. — Wi˛ec? — zapytał. Bracia milczeli. Par my´slał o stryju, przypominajac ˛ sobie opowiadane o nim historie. Walker Boh był samozwa´nczym badaczem z˙ ycia, który twierdził, z˙ e miewa wizje; utrzymywał, z˙ e widzi i czuje to, czego inni nie widza˛ i nie czuja.˛ Kra˙ ˛zyły pogłoski, z˙ e uprawia nieznana˛ odmian˛e magii. Pewnego dnia opu´scił Vale i udał si˛e do Sudlandii. Stało si˛e to przed niemal dziesi˛eciu laty. Bracia byli wówczas młodzi, lecz Par to pami˛etał. Coll nagle odchrzakn ˛ ał, ˛ pochylił si˛e do przodu i potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ Par był pewien, z˙ e jego brat zamierza powiedzie´c Morganowi, jak niedorzeczny jest jego pomysł, lecz Coll jedynie zapytał: — W jaki sposób odnajdziemy Walkera? Przez chwil˛e Par i Morgan patrzyli na siebie ze zdumieniem. Obaj oczekiwali, z˙ e Coll oka˙ze si˛e nieugi˛ety, z˙ e zdecydowanie sprzeciwi si˛e tak niesłychanemu pla-
57
˙ nowi i odrzuci go jako szale´nczy. Zaden z nich jednak nie spodziewał si˛e czego´s takiego. Coll zauwa˙zył t˛e wymian˛e spojrze´n i powiedział: ˙ — Na waszym miejscu nie mówiłbym gło´sno tego, co my´sl˛e. Zaden z was nie zna mnie tak dobrze, jak mu si˛e zdaje. No wi˛ec, jaka b˛edzie odpowied´z na moje pytanie? Morgan ukrył szybko wyraz poczucia winy, jaki pojawił si˛e w jego oczach. — Najpierw pójdziemy do Culhaven. Mam tam przyjaciela, który b˛edzie wiedział, gdzie jest Walker. — Culhaven? — Coll zmarszczył czoło. — Culhaven jest okupowane przez federacj˛e. — Ale wystarczajaco ˛ bezpieczne dla nas. — Morgan trwał przy swoim. — Federacja nie b˛edzie was tam szukała, a poza tym zatrzymamy si˛e tam najwy˙zej dzie´n albo dwa. Tak czy owak nie b˛edziemy si˛e tam zbyt wiele publicznie pokazywa´c. — A nasze rodziny? Nie b˛eda˛ si˛e o nas niepokoi´c? — Moja nie. Ojciec przyzwyczaił si˛e ju˙z do tego, z˙ e nie widuje mnie całymi tygodniami. Ju˙z dawno uznał, z˙ e nie mo˙zna na mnie polega´c. A dla Jaralana i Miriany lepiej, z˙ e nie wiedza,˛ co si˛e z wami dzieje. I bez tego pewnie porzadnie ˛ si˛e martwia.˛ — A co z Wren? — zapytał Par. — Nie wiem, jak znale´zc´ Wren. — Morgan pokr˛ecił głowa.˛ — Je´sli jest wcia˙ ˛z z nomadami, mo˙ze by´c wsz˛edzie. — Urwał na chwil˛e. — Poza tym nie wiem, na ile Wren mogłaby nam by´c pomocna. Była jeszcze dzieckiem, kiedy opuszczała Vale, Par. Nie mamy czasu na odnalezienie obojga. Wydaje mi si˛e, z˙ e lepiej b˛edzie poszuka´c Walkera. Par skinał ˛ głowa.˛ Popatrzył niepewnie na Colla, który odwzajemnił jego spojrzenie. — Co sadzisz? ˛ — zapytał. — Sadz˛ ˛ e, z˙ e nie powinni´smy byli w ogóle si˛e rusza´c z Vale. Nie powinni´smy byli w ogóle rusza´c si˛e z łó˙zka. — Och, daj spokój, Collu Ohmsfordzie! — wykrzyknał ˛ wesoło Morgan. — Pomy´sl o czekajacej ˛ nas przygodzie! Przyrzekam, z˙ e b˛ed˛e si˛e wami opiekował! Coll spojrzał na brata. — Czy to powinno mnie uspokoi´c? — Jestem za tym, z˙ eby´smy poszli. — Par odetchnał ˛ gł˛eboko. Coll przyjrzał mu si˛e uwa˙znie, po czym skinał ˛ głowa.˛ — W ko´ncu, co mamy do stracenia? W ten sposób sprawa została rozstrzygni˛eta. Zastanawiajac ˛ si˛e nad tym pó´zniej, Par stwierdził, z˙ e wła´sciwie nie był zaskoczony. W ko´ncu trzeba było dokona´c jakiego´s wyboru, a niewiele przemawiało za innymi rozwiazaniami. ˛
58
Tej nocy spali w domku my´sliwskim, a ranek upłynał ˛ im na pakowaniu z˙ ywno´sci z chłodnych spi˙zarni oraz innych zapasów z komód i szafek. Bracia znale´zli bro´n, koce, płaszcze podró˙zne i ubrania na zmian˛e, niektóre pasujace ˛ na nich jak ulał. Zaopatrzyli si˛e równie˙z w w˛edzone mi˛eso, warzywa i owoce, ser i orzechy, a tak˙ze w naczynia kuchenne, bukłaki na wod˛e i lekarstwa. Wzi˛eli wszystko, czego potrzebowali, bo chatka była dobrze zaopatrzona, i w południe stali gotowi do drogi. Było szaro i pochmurnie, kiedy wyszli przez frontowe drzwi, dokładnie ryglujac ˛ je za soba.˛ Deszcz przeszedł w m˙zawk˛e i ziemia pod ich stopami nie była ju˙z twarda i pylista, lecz wilgotna i mi˛ekka jak gabka. ˛ Skierowali si˛e znów ku północy, w stron˛e T˛eczowego Jeziora, z postanowieniem dotarcia do jego brzegów przed nastaniem nocy. Plan Morgana na pierwszy etap wyprawy był prosty. Mieli odnale´zc´ łód´z ukryta˛ przez braci u uj´scia Rappahalladranu i popłyna´ ˛c nia˛ tym razem wzdłu˙z południowego brzegu, omijajac ˛ z dala nizin˛e Clete, Czarne D˛eby i Moczary Mgieł, miejsca pełne niebezpiecze´nstw, których lepiej unika´c. Dotarłszy do przeciwnego brzegu, mieli odnale´zc´ Srebrna˛ Rzek˛e i popłyna´ ˛c nia˛ na wschód do Culhaven. Był to dobry plan, lecz nie pozbawiony trudno´sci. Morgan wolałby przepłyna´ ˛c T˛eczowe Jezioro noca,˛ kiedy mniej rzucaliby si˛e w oczy, u˙zywajac ˛ jako busoli gwiazd i ksi˛ez˙ yca. Lecz gdy dzie´n dobiegał ko´nca i w oddali ukazało si˛e jezioro, stało si˛e jasne, z˙ e tej nocy nie b˛edzie gwiazd ani ksi˛ez˙ yca, a tym samym z˙ adnego s´wiatła, które mogłoby im wskaza´c drog˛e. Gdyby spróbowali przepłyna´ ˛c jezioro w taka˛ pogod˛e, istniało du˙ze prawdopodobie´nstwo, z˙ e podryfuja˛ za daleko na południe, wystawiajac ˛ si˛e na niebezpiecze´nstwa, których mieli nadziej˛e unikna´ ˛c. Dlatego gdy odnale´zli łód´z i upewnili si˛e, z˙ e wcia˙ ˛z si˛e nadaje do u˙zytku, sp˛edzili pierwsza˛ noc w chłodnym, podmokłym obozowisku niedaleko brzegu jeziora, s´niac ˛ o cieplejszych i przyjemniejszych czasach. Ranek przyniósł nieznaczna˛ zmian˛e pogody. Zupełnie przestało pada´c i zrobiło si˛e ciepło, lecz chmury pozostały, mieszajac ˛ si˛e z mgła˛ spowijajac ˛ a˛ jezioro od jednego ko´nca do drugiego. Par i Coll niepewnie rozgladali ˛ si˛e wokół. — Wypogodzi si˛e — zapewniał ich Morgan, zamierzajac ˛ jak najpr˛edzej wyrusza´c. Zepchn˛eli łód´z na wod˛e i wiosłowali do czasu, a˙z wiatr stał si˛e na tyle silny, by mogli ustawi´c swój prowizoryczny z˙ agiel. Chmury uniosły si˛e o par˛e metrów i niebo przeja´sniło si˛e troch˛e, lecz mgła wcia˙ ˛z le˙zała na powierzchni jeziora jak wełna, okrywajac ˛ wszystko nieprzeniknionym całunem. Min˛eło południe, nie przynoszac ˛ wielkiej zmiany, i w ko´ncu nawet Morgan przyznał, z˙ e nie wie, gdzie sa.˛ O zmierzchu wcia˙ ˛z znajdowali si˛e na jeziorze i wkrótce zrobiło si˛e wokół nich zupełnie ciemno. Wiatr ustał i łód´z stała nieruchomo na wodzie. Zjedli co´s,
59
głównie dlatego, z˙ e było to niezb˛edne, a nie dlatego, z˙ eby którykolwiek z nich odczuwał głód, po czym próbowali na zmian˛e spa´c. — Pami˛etasz opowie´sci o Shei Ohmsfordzie i o stworzeniu, które mieszkało na Moczarach Mgieł? — w pewnym momencie Coll zapytał szeptem Para. — Wcale si˛e nie zdziwi˛e, je´sli przekonamy si˛e na własnej skórze, czy były prawdziwe! Noc upływała powoli, wypełniona cisza,˛ ciemno´scia˛ i poczuciem nadciaga˛ jacej ˛ zguby. Min˛eła jednak bez z˙ adnych zdarze´n, a rankiem mgła si˛e podniosła, niebo si˛e rozja´sniło i przyjaciele stwierdzili, z˙ e znajduja˛ si˛e bezpiecznie na s´rodku jeziora, zwróceni dziobem łodzi ku północy. Odpr˛ez˙ eni, z˙ artowali ze swych obaw, obrócili łód´z z powrotem ku wschodowi i na zmian˛e wiosłowali, wyczekujac ˛ nadej´scia wiatru. Po pewnym czasie mgła zupełnie znikn˛eła, chmury rozproszyły si˛e i dostrzegli południowy brzeg. Około południa zerwał si˛e północno-wschodni wiatr, wi˛ec odło˙zyli wiosła i postawili z˙ agiel. Czas mijał, a łód´z mkn˛eła na wschód. Zmierzchało ju˙z, kiedy wreszcie przybili do przeciwległego brzegu w lesistej zatoczce u uj´scia Srebrnej Rzeki. Wepchn˛eli łód´z w sitowie i przymocowali ja˛ starannie linami, po czym ruszyli pieszo w głab ˛ ladu. ˛ Sło´nce ju˙z zachodziło i jego gasnace ˛ s´wiatło odbijało si˛e od nowej powłoki nisko wiszacych ˛ chmur i oparów mgły, barwiac ˛ niebo na ró˙zowo. W lesie było jeszcze cicho, odgłosy nocy wyczekiwały niecierpliwie ko´nca dnia przed rozpocz˛eciem swej symfonii. Rzeka płyn˛eła ospale obok nich, wezbrana od deszczu i unoszonych na wodzie odpadków. Cienie wyciagn˛ ˛ eły si˛e w ich stron˛e, drzewa zdawały si˛e skupia´c w ciemne gromady, a s´wiatło stawało si˛e coraz słabsze. Wkrótce spowił ich mrok. Przez chwil˛e rozmawiali o Królu Srebrnej Rzeki. — Przeminał ˛ jak cała reszta magii — stwierdził Par, stapaj ˛ ac ˛ ostro˙znie po s´liskiej od deszczu s´cie˙zce. Tej nocy widoczno´sc´ była lepsza, cho´c nie tak dobra, jak mogliby sobie z˙ yczy´c: gwiazdy i ksi˛ez˙ yc bawiły si˛e w chowanego z chmurami. — Przeminał ˛ jak druidzi i elfy, jak wszystko prócz opowie´sci. — Mo˙ze tak, a mo˙ze nie — filozoficznie zauwa˙zył Morgan. — Podró˙znicy wcia˙ ˛z twierdza,˛ z˙ e od czasu do czasu go widuja,˛ starca z latarnia,˛ wskazujacego ˛ im drog˛e i sprawujacego ˛ nad nimi piecz˛e. Przyznaja˛ jednak, z˙ e jego wło´sci nie sa˛ ju˙z tak rozległe jak niegdy´s. Włada jedynie nad rzeka˛ i waskim ˛ pasem ziemi wzdłu˙z niej. Reszta nale˙zy do nas. — Reszta nale˙zy do federacji, jak wszystko inne! — mruknał ˛ Coll. Morgan kopnał ˛ kawałek suchego drewna, który wirujac, ˛ zniknał ˛ w ciemno´sci. — Znam człowieka, który twierdzi, z˙ e rozmawiał z Królem Srebrnej Rzeki. W˛edrownego handlarza sprzedajacego ˛ błyskotki od Leah po Anar. Wcia˙ ˛z przemierza ten kraj i mówił mi, z˙ e pewnego razu zabładził ˛ na nizinie Battlemound i ów starzec pojawił si˛e z latarnia˛ i wyprowadził go. — Morgan potrzasn ˛ ał ˛ gło-
60
wa.˛ — Nigdy nie wiedziałem, czy wierzy´c mu, czy nie. Z handlarzy sa˛ urodzeni bajarze i niecz˛esto mo˙zna si˛e od nich dowiedzie´c prawdy. — My´sl˛e, z˙ e ju˙z go nie ma — powiedział Par i ta pewno´sc´ przej˛eła go smutkiem. — Magia zanika, je´sli si˛e jej nie praktykuje i w nia˛ nie wierzy. Król Srebrnej Rzeki nie miał szcz˛es´cia ani do jednego, ani do drugiego. Teraz jest tylko opowies´cia,˛ jeszcze jedna˛ legenda,˛ w której prawdziwo´sc´ wierzysz tylko ty i ja, i Coll, i mo˙ze jeszcze garstka innych. — My, Ohmsfordowie, zawsze wierzymy — doko´nczył cicho Coll. Szli dalej w milczeniu s´cie˙zka˛ wijac ˛ a˛ si˛e na wschód, nasłuchujac ˛ odgłosów nocy. Wiedzieli, z˙ e tej nocy nie dotra˛ ju˙z do Culhaven, teraz nie chcieli si˛e jeszcze zatrzymywa´c, wi˛ec kontynuowali marsz, nie zamieniajac ˛ na ten temat słowa. W miar˛e jak posuwali si˛e w głab ˛ ladu, ˛ zapuszczajac ˛ si˛e na obszar Dolnego Anaru, las stawał si˛e coraz g˛estszy, a s´cie˙zka zw˛ez˙ ała si˛e pod naporem zarastajacych ˛ ja˛ z obu stron krzewów. Rzeka kotłowała si˛e tu w´sciekle, przepływajac ˛ przez Szereg waskich ˛ gardzieli, a okolica stała si˛e bardziej nieprzyst˛epna, tworzac ˛ labirynt pagórków i wawozów, ˛ upstrzonych gdzieniegdzie głazami i pniakami drzew. — Droga do Culhaven nie jest ju˙z taka jak kiedy´s — mruknał ˛ w pewnej chwili Morgan. Par i Coll nie wiedzieli, czy jest tak w istocie, gdy˙z z˙ aden z nich nigdy nie był w Anarze. Spojrzeli po sobie, lecz nic nie odpowiedzieli. Potem s´cie˙zka odbijała od rzeki, prowadzac ˛ w głab ˛ lasu. Morgan zawahał si˛e przez chwil˛e, po czym ruszył nia˛ dalej. Ponad ich głowami zwarły si˛e korony drzew, przez które przenikało jedynie nikłe s´wiatło ksi˛ez˙ yca, i cała trójka zmuszona była posuwa´c si˛e naprzód po omacku. Morgan znowu co´s mruczał, tym razem niezrozumiale, chocia˙z ton jego głosu był wyra´znie słyszalny. Pnacza ˛ i zwisajace ˛ p˛edy zaro´sli uderzały ich w twarze i musieli i´sc´ pochyleni. W lesie panował dziwny, cuchnacy ˛ zapach, jakby jego poszycie si˛e rozkładało. Par usiłował wstrzymywa´c oddech, z˙ eby nie czu´c tego fetoru, tak był dra˙zniacy. ˛ Chciał przy´spieszy´c, lecz przed nim znajdował si˛e Morgan, który szedł ju˙z najszybciej jak mógł. — Taki zapach, jakby co´s tutaj umarło — szepnał ˛ zza jego pleców Coll. Nagle co´s pobudziło pami˛ec´ Para. Przypomniał sobie zapach bijacy ˛ od chaty le´snej kobiety, o której starzec powiedział im, z˙ e jest cieniowcem. Odór panujacy ˛ tutaj był zupełnie taki sam. W chwil˛e pó´zniej wyszli z le´snej g˛estwiny na polan˛e otoczona˛ martwymi kikutami drzew i pokryta˛ gnijacymi ˛ li´sc´ mi, suchymi gał˛eziami i rozrzuconymi bezładnie ko´sc´ mi. Jej s´rodek zajmował zat˛echły staw, bulgoczacy ˛ jak kocioł stojacy ˛ na ogniu. Wielkookie padlino˙zerne zwierz˛eta obserwowały ich z gł˛ebi mroku. Przyjaciele zatrzymali si˛e niepewnie. — Morgan, tu jest dokładnie tak samo jak. . . — zaczał ˛ Par, urywajac ˛ w pół zdania. Cieniowiec wyszedł bezszelestnie spomi˛edzy drzew i stanał ˛ przed nimi. Par ani przez chwil˛e nie miał watpliwo´ ˛ sci, co to takiego; wiedział to instynktow61
nie. Natychmiast znikn˛eło niedowierzanie i watpliwo´ ˛ sci, przez wiele lat hołubiona pewno´sc´ , z˙ e cieniowce sa˛ tym, za co je uwa˙zali rozsadni ˛ ludzie — plotkami i powiastkami dla niegrzecznych dzieci. By´c mo˙ze t˛e zmian˛e wywołało w nim ostrze˙zenie udzielone im przez starca, które pobrzmiewało teraz w jego uszach. A mo˙ze po prostu sprawił to wyglad ˛ stworzenia. Tak czy inaczej rzeczywisto´sc´ , która˛ miał przed soba,˛ była zatrwa˙zajaca ˛ i niezapomniana. Cieniowiec ten w niczym nie przypominał poprzedniego. Była to olbrzymia, powłóczaca ˛ nogami istota o ludzkich kształtach, lecz dwukrotnie wi˛eksza od normalnego człowieka, o ciele pokrytym szorstka,˛ kudłata˛ sier´scia,˛ masywnych łapach uzbrojonych w szpony, pot˛ez˙ na i zgarbiona jak goryl. Spo´sród kudłów wyzierała twarz, która˛ trudno byłoby okre´sli´c jako ludzka.˛ Była pomarszczona i wykrzywiona wokół ust, z których jak ułamane ko´sci sterczały z˛eby. Z wyschni˛etych fałdów jej skóry z zapiekła˛ niech˛ecia˛ spogladały ˛ płonace ˛ jak ogie´n oczy. Stwór stał i patrzył, taksujac ˛ ich wzrokiem t˛epego zwierz˛ecia. — Oho — rzekł cicho Morgan. Cieniowiec postapił ˛ krok do przodu posuwistym ruchem, przywodzacym ˛ na my´sl skradajacego ˛ si˛e kota. — Co tu robicie? — zachrypiał jak gdyby z wn˛etrza gł˛ebokiej, pustej studni. — Zgubili´smy. . . — zaczał ˛ Morgan. — Wkroczyli´scie na mój teren! — przerwał tamten, gro´znie zgrzytajac ˛ z˛ebami. — Rozgniewali´scie mnie! Morgan spojrzał na Para, który ruchem ust wypowiedział szybko słowo „cieniowiec” i spojrzał z kolei na brata. Coll był blady i spi˛ety. Podobnie jak Par, nie miał ju˙z watpliwo´ ˛ sci. — Zatrzymam jednego z was jako zapłat˛e! — zawarczał cieniowiec. — Dajcie mi jednego z was! Dawajcie! Przyjaciele jeszcze raz spojrzeli na siebie. Wiedzieli, z˙ e jest tylko jedno wyjs´cie z tej sytuacji. Tym razem nie było w pobli˙zu starca, który by im przyszedł z pomoca.˛ Byli sami. Morgan si˛egnał ˛ za siebie i wyciagn ˛ ał ˛ z pochwy Miecz Leah. Ostrze odbiło si˛e jasnym blaskiem w oczach potwora. — Albo pozwolisz nam bezpiecznie przej´sc´ . . . — zaczał. ˛ Nie doko´nczył. Cieniowiec rzucił si˛e na niego z wrzaskiem, pokonujac ˛ mała˛ polan˛e z przera˙zajac ˛ a˛ szybko´scia.˛ W jednej sekundzie znalazł si˛e przy Morganie, rozdzierajac ˛ szponami powietrze. Góralowi udało si˛e jednak w por˛e nastawi´c miecz. Odparował cios i wytracił ˛ stwora z równowagi, odrzucajac ˛ go na bok i niweczac ˛ jego atak. Coll skoczył w ich stron˛e i zadał mu ci˛ecie krótkim mieczem, który miał przy sobie, a Par uderzył we´n magia˛ pie´sni, przesłaniajac ˛ mu wzrok chmara˛ bzyczacych ˛ owadów. Potwór z gniewnym rykiem stanał ˛ z powrotem na nogach, zapami˛etale wymachujac ˛ ramionami, i ponownie natarł na nich. Zadał Morganowi pot˛ez˙ ny cios, gdy 62
ten usiłował odskoczy´c na bok, i powalił go na ziemi˛e. Kiedy stwór odwrócił si˛e, Coll uderzył go tak mocno swoim krótkim mieczem, z˙ e odrabał ˛ mu jedno rami˛e ponad łokciem. Cieniowiec zatoczył si˛e z bólu, lecz zaraz skoczył z powrotem, schwycił swe odrabane ˛ rami˛e i cofnał ˛ si˛e znowu. Ostro˙znie przyło˙zył rami˛e do barku. Nastapił ˛ nagły ruch; s´ci˛egna, mi˛es´nie i ko´sci splatały si˛e ze soba˛ jak wijace ˛ si˛e w˛ez˙ e. Rami˛e przyrosło z powrotem. Cieniowiec zasyczał z rado´sci. Potem znowu ruszył na nich. Par usiłował go powstrzyma´c obrazami wilków, lecz monstrum nawet ich nie zauwa˙zyło. Z całym impetem uderzyło w Morgana, odpychajac ˛ kling˛e jego miecza i odrzucajac ˛ go do tyłu. Góral byłby pewnie zgubiony, gdyby nie Ohmsfordowie, którzy skoczyli na besti˛e i powalili ja˛ na ziemi˛e. Przytrzymali ja˛ tam zaledwie przez chwil˛e. D´zwign˛eła si˛e do góry, uwalniajac ˛ si˛e z ich u´scisku i odrzucajac ˛ ich na boki. Jedno wielkie rami˛e grzmotn˛eło Para w twarz, odrzucajac ˛ mu głow˛e do tyłu a˙z w oczach zapaliły mu si˛e gwiazdy, kiedy toczył si˛e po ziemi. Słyszał, jak bestia zbli˙za si˛e do niego, i wyrzucał z siebie wszystkie obrazy, jakie potrafił przywoła´c. Tarzał si˛e i pełzał, rozpaczliwie usiłujac ˛ d´zwigna´ ˛c si˛e na nogi. Usłyszał ostrzegawczy okrzyk Colla i seri˛e chrzakni˛ ˛ ec´ . Wreszcie stanał ˛ wyprostowany, próbujac ˛ otrzasn ˛ a´ ˛c si˛e z zamroczenia. Cieniowiec znajdował si˛e tu˙z przed nim, majac ˛ go za chwil˛e pochwyci´c w szeroko rozwarte, zako´nczone szponami ramiona. Coll le˙zał bezwładnie pod drzewem o kilka kroków dalej. Nigdzie nie było wida´c Morgana. Par cofnał ˛ si˛e powoli, szukajac ˛ sposobu ucieczki. Nie było teraz czasu na magi˛e. Bestia znajdowała si˛e zbyt blisko. Poczuł za plecami chropowata˛ kor˛e drzewa. Wtem obok niego znowu pojawił si˛e Morgan, który wyłonił si˛e z mroku i z okrzykiem „Leah, Leah!” rzucił si˛e na cieniowca. Na twarzy i ubraniu miał krew, a w jego oczach płonał ˛ gniew i determinacja. Opadł Miecz Leah — łuk l´sniacego ˛ metalu — i wydarzyło si˛e co´s cudownego. Miecz z cała˛ siła˛ uderzył w cieniowca i zapłonał ˛ ogniem. Par cofnał ˛ si˛e i osłonił twarz ramieniem. Nie, pomy´slał zdumiony, to nie ogie´n, to magia! Magia zadziałała w jednej chwili, bez ostrze˙zenia, i zdawała si˛e pora˙za´c bezruchem walczacych ˛ w kr˛egu jej s´wiatła. Potwór zesztywniał, wydajac ˛ okrzyk przera˙zenia i niedowierzania. Magia przepłyn˛eła z Miecza Leah na jego ciało, rozcinajac ˛ je jak brzytwa. Cieniowiec zadr˙zał, zdawał si˛e zapada´c w sobie, jego kontury rozmyły si˛e i zaczał ˛ si˛e rozpływa´c. Par szybko upadł na ziemi˛e u stóp potwora i przetoczył si˛e pod nim kawałek dalej, odzyskujac ˛ wolno´sc´ . Zobaczył, jak bestia d´zwiga si˛e rozpaczliwie w gór˛e, po czym wybucha ogniem równie jasnym jak bro´n, od której zgin˛eła, i obraca si˛e w popiół. Miecz Leah natychmiast pogra˙ ˛zył si˛e w mroku. Zapanowała nagła cisza. Ponad mała˛ polana˛ unosił si˛e obłok dymu o intensywnym, cierpkim zapachu. Staw raz jeszcze zabulgotał i ucichł. 63
Morgan Leah opadł na jedno kolano, upuszczajac ˛ miecz na ziemi˛e przed soba.˛ Or˛ez˙ uderzył o mały wzgórek popiołu i rozbłysł. Morgan wzdrygnał ˛ si˛e i zadr˙zał. — Do kro´cset! — wyszeptał głosem zdławionym ze zdumienia. — Moc, która˛ czułem, była. . . Nigdy nie sadziłem, ˛ z˙ e to mo˙zliwe. . . Par natychmiast podszedł do niego, ukl˛eknał ˛ obok i obejrzał jego twarz, poraniona,˛ stłuczona˛ i blada,˛ jakby odpłyn˛eła z niej cała krew. Objał ˛ przyjaciela ramieniem i przycisnał ˛ go do siebie. — Wcia˙ ˛z ma moc, Morgan! — wyszeptał, podniecony my´sla,˛ z˙ e co´s takiego jest mo˙zliwe. — Min˛eło tyle lat, a on wcia˙ ˛z posiada magiczna˛ moc, chocia˙z nikt o tym nie wiedział! — Morgan patrzył na niego, nie rozumiejac. ˛ — Nie pojmujesz? Magia drzemała w nim od czasów Allanona! Nie była potrzebna! Trzeba było innej magii, z˙ eby ja˛ obudzi´c! Trzeba było stworzenia takiego jak cieniowiec! Dlatego nic si˛e nie działo, dopóki magie si˛e nie zetkn˛eły. . . Nie doko´nczył. Coll doczłapał do nich i równie˙z opadł na ziemi˛e. Jedno jego rami˛e zwisało bezwładnie. — Chyba je złamałem — wymamrotał. R˛eka wprawdzie nie była złamana, lecz tak mocno stłuczona, z˙ e Par uznał za niezb˛edne unieruchomi´c ja˛ na par˛e dni w łubkach. Umyli si˛e w swym zapasie pitnej wody, opatrzyli zadra´sni˛ecia i rany, podnie´sli z ziemi swa˛ bro´n i stan˛eli, spogladaj ˛ ac ˛ po sobie. — Starzec powiedział, z˙ e wiele istot b˛edzie na nas polowało — wyszeptał Par. — Nie wiem, czy ten stwór na nas polował, czy po prostu mieli´smy pecha, z˙ e si˛e na niego natkn˛eli´smy. — Głos Colla był chrapliwy. — Wiem tylko, z˙ e nie chciałbym jeszcze raz spotka´c czego´s takiego. — Ale je´sli spotkamy. . . — rzekł cicho Morgan i na chwil˛e umilkł. — Je´sli spotkamy, to wiemy teraz, jak sobie z czym´s takim radzi´c. — Pogładził kling˛e Miecza Leah, jakby dotykał mi˛ekkiego wygi˛ecia kobiecej twarzy. Par nigdy nie zapomniał tego, co czuł w tamtej chwili. Wspomnienie to nawet przesłoniło pami˛ec´ o ich potyczce z cieniowcem. Był to mały okruch czasu zastygły w najczystszej postaci. Odczuwał zazdro´sc´ . Przedtem to on miał prawdziwa˛ magi˛e. Teraz tym kim´s był Morgan Leah. Oczywi´scie, wcia˙ ˛z władał pie´snia,˛ ale jej moc bladła w porównaniu z moca˛ miecza górala. To jego miecz zniszczył potwora. Najbardziej sugestywne obrazy wysyłane przez Para potrafiły go co najwy˙zej rozdra˙zni´c. Zastanawiał si˛e, czy magiczna pie´sn´ ma jakakolwiek ˛ rzeczywista˛ warto´sc´ .
VII Pó´zniej tej samej nocy Par przypomniał sobie co´s, co go zmusiło do zmierzenia si˛e z uczuciami, jakie z˙ ywił wobec Morgana. Maszerowali do Culhaven, pragnac ˛ jak najszybciej zako´nczy´c wypraw˛e, zdecydowani i´sc´ cała˛ noc i nast˛epny dzie´n raczej, ni˙z ryzykowa´c cho´cby krótki nocleg w lesie. Dotarli z powrotem do głównej s´cie˙zki, tam gdzie biegła ona równolegle do Srebrnej Rzeki, i ruszyli nia˛ dalej na wschód. Kiedy tak poda˙ ˛zali naprzód, to ponaglani przez niepokój, to wstrzymywani przez zm˛eczenie, ich my´sli w˛edrowały równie˙z jak pasace ˛ si˛e owce ku ziele´nszym pastwiskom i Par Ohmsford przyłapał si˛e na tym, z˙ e my´sli o pie´sniach. Przypomniał sobie legendy mówiace, ˛ z˙ e moc Miecza Leah jest w dosłownym znaczeniu tego słowa obosieczna. Miecz został wyposa˙zony w magiczna˛ moc przez Allanona w czasach Brin Ohmsford, kiedy druid w˛edrował na wschód z dziewczyna˛ z Shady Vale i jej opiekunem Ronem Leah. Druid zanurzył kling˛e miecza w zakazanych wodach Hadeshornu, na zawsze zmieniajac ˛ jej charakter. Była odtad ˛ czym´s wi˛ecej ni˙z zwykłe ostrze; stała si˛e talizmanem mogacym ˛ si˛e oprze´c nawet widmom Mord. Jej magia była jednak podobna do wszystkich magii z dawnych czasów; stanowiła zarówno błogosławie´nstwo, jak i przekle´nstwo. Jej moc była jak narkotyk; ten, kto jej u˙zywał, coraz bardziej si˛e od niej uzale˙zniał. Brin Ohmsford dostrzegła to niebezpiecze´nstwo, lecz przestrogi, jakich udzielała Ronowi Leah, pozostały bez echa. Tym, co ich uratowało w ostatecznej konfrontacji z ciemna˛ magia˛ i poło˙zyło kres dalszej potrzebie korzystania z magii miecza, była moc Jaira i jej własna. Nie istniał z˙ aden przekaz mówiacy ˛ o tym, co stało si˛e pó´zniej z mieczem — wiadomo było tylko, z˙ e nie był ju˙z potrzebny, i wi˛ecej go nie u˙zywano. A˙z do teraz. I teraz wydawało si˛e, z˙ e by´c mo˙ze obowiazkiem ˛ Para jest przestrzec Morgana przed dalszym stosowaniem miecza. Ale jak miał to zrobi´c? Do kro´cset, Morgan był obok Colla jego najlepszym przyjacielem, a na nowo odkryta magia, której Par tak bardzo mu zazdro´scił, dopiero co uratowała im z˙ ycie! Odczuwana przeze´n zawi´sc´ wypełniała go poczuciem winy i zawodu. Jak miał powiedzie´c Morganowi, z˙ e nie powinien korzysta´c z mocy miecza? Nie było wa˙zne, z˙ e moga˛ istnie´c po temu dostateczne powody; i tak zdawała si˛e z tego przebi65
ja´c uraza. Poza tym wiedział, z˙ e b˛eda˛ potrzebowali mocy miecza, je´sli natkna˛ si˛e jeszcze na jakie´s cieniowce. A wszystko na to wskazywało. Jego zmagania z tym problemem nie trwały długo. Po prostu nie potrafił wymaza´c z pami˛eci swego niepokoju i s´wie˙zego wspomnienia dyszacej ˛ nad nim bestii. Postanowił milcze´c. By´c mo˙ze w ogóle nie było potrzeby o tym mówi´c. Gdy si˛e pojawi, zawsze zda˙ ˛zy to zrobi´c. Zostawił spraw˛e w spokoju. Niewiele rozmawiali ze soba˛ tej nocy, a je´sli ju˙z, to głównie o cieniowcach. Nie mieli ju˙z watpliwo´ ˛ sci co do ich istnienia. Nawet Coll nie unikał nazywania rzeczy po imieniu, mówiac ˛ o bestii, która ich zaatakowała. Lecz uznanie tego faktu niewiele rozja´sniło im w głowach. Cieniowce pozostały dla nich tajemnica.˛ Nie wiedzieli, skad ˛ przychodza˛ ani dlaczego. Nie wiedzieli nawet, czym sa.˛ Nie mieli poj˛ecia o z´ ródle ich mocy, chocia˙z zdawało si˛e, z˙ e musi nim by´c jaki´s rodzaj magii. Je´sli stworzenia te na nich polowały, to nie wiedzieli, jak moga˛ temu zaradzi´c. Wiedzieli jedynie, z˙ e starzec miał racj˛e, radzac ˛ im, by zachowali ostro˙zno´sc´ . Wkrótce po nastaniu s´witu dotarli do Culhaven. Obolali i zaspani, wyszli z rozpraszajacych ˛ si˛e nocnych cieni lasu na słabe s´wiatło nowego dnia. Chmury przesłaniały całe niebo na wschodzie, zawadzajac ˛ w przelocie o wierzchołki drzew i nadajac ˛ miastu karłów w dole szary zimowy wyglad. ˛ Przyjaciele zatrzymali si˛e, rozprostowali ko´sci, ziewn˛eli i rozejrzeli si˛e wokół. Drzewa przed nimi przerzedziły si˛e i ujrzeli grup˛e chat, nad którymi unosił si˛e dym z kamiennych kominów, a obok chat stodoły pełne wozów i narz˛edzi i małe podwórza z zagrodami dla zwierzat. ˛ Na male´nkich skrawkach ziemi warzywniki wielko´sci odcisków kciuka walczyły o lepsze z wdzierajacymi ˛ si˛e zewszad ˛ chwastami. Wszystko było stłoczone: chaty i szopy, zwierz˛eta, ogrody i las wpadały na siebie. Wszystko było strasznie zaniedbane, farba niszczyła si˛e i odpadała, tynk i kamienie były pop˛ekane, połamane płoty chyliły si˛e ku ziemi, zwierz˛eta były kudłate i nie oporzadzone, ˛ a ro´sliny ogrodowe i chwasty tak wzajemnie soba˛ poprzerastane, z˙ e trudno je było od siebie odró˙zni´c. W drzwiach i oknach ukazywały si˛e kobiety, w wi˛ekszo´sci stare, niektóre z praniem do powieszenia, inne zaj˛ete gotowaniem posiłku. Wszystkie wydawały si˛e obdarte i zaniedbane. Na podwórzach, s´cie˙zkach i drogach bawiły si˛e dzieci, usmolone i dzikie jak górskie owce. Morgan zauwa˙zył, z jakim zdumieniem Par i Coll rozgladaj ˛ a˛ si˛e wokół, i rzekł: — Zapomniałem wam powiedzie´c. Culhaven, które znacie, to miasto z waszych opowie´sci. To wszystko nale˙zy ju˙z do przeszło´sci. Wiem, z˙ e jeste´scie zm˛eczeni, ale skoro ju˙z tutaj jeste´smy, musicie pewne rzeczy zobaczy´c. Powiódł ich s´cie˙zka˛ prowadzac ˛ a˛ do miasta. Zabudowania były coraz n˛edzniejsze, chaty ustapiły ˛ miejsca szopom i szałasom, ogrody i zwierz˛eta znikn˛eły ´ zka rozszerzała si˛e w polna˛ drog˛e, od dawna nie naprawiana,˛ pełna˛ zupełnie. Scie˙ dziur i kolein, pokryta˛ odpadkami i kamieniami. Tutaj równie˙z bawiły si˛e dzieci, a kobiety krzatały ˛ si˛e przy domowych zaj˛eciach, zamieniajac ˛ czasem par˛e słów 66
ze soba˛ nawzajem i z dzie´cmi, lecz przewa˙znie były zamkni˛ete w sobie i milczace. ˛ Nieufnie przygladały ˛ si˛e trzem przybyszom przechodzacym ˛ obok, a na ich twarzach malowała si˛e podejrzliwo´sc´ i strach. — Oto Culhaven, najpi˛ekniejsze miasto Estlandii, serce i dusza pa´nstwa karłów — powiedział cicho Morgan. Nie patrzył na nich. — Znam opowie´sci. Było azylem, oaza,˛ przystania˛ dla łagodnych dusz, pomnikiem tego, czego moga˛ dokona´c duma i ci˛ez˙ ka praca. — Potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — A takie jest dzisiaj. Podeszło do nich kilkoro dzieci, proszac ˛ o pieniadze. ˛ Morgan łagodnie potrza˛ snał ˛ głowa,˛ pogładził je po włosach i poszedł dalej. Skr˛ecili w dró˙zk˛e prowadzac ˛ a˛ do strumienia zapchanego s´mieciami i nieczysto´sciami. Jego brzegiem chodziły dzieci, tracaj ˛ ac ˛ patykami unoszace ˛ si˛e na wodzie odpadki. Po kładce przeszli na drugi brzeg. W powietrzu unosił si˛e ci˛ez˙ ki zapach zgnilizny. — Gdzie si˛e podziali m˛ez˙ czy´zni? — zapytał Par. Morgan spojrzał na niego. — Szcz˛es´liwi spo´sród nich nie z˙ yja.˛ Pozostali sa˛ w kopalniach albo w obozach pracy. Dlatego wszystko tak tutaj wyglada. ˛ W mie´scie pozostały jedynie dzieci, starcy i troch˛e kobiet. — Urwał na chwil˛e. — Jest tak od pi˛ec´ dziesi˛eciu lat. Zgodnie z wola˛ federacji. Chod´zcie t˛edy. Poprowadził ich wask ˛ a˛ s´cie˙zka˛ za szeregiem chat, które wydawały si˛e bardziej ´ zadbane. Sciany były s´wie˙zo wybielone, kamienie wyszorowane, tynk nienaruszony, ogrody i trawniki wypiel˛egnowane. Tutaj równie˙z karły, głównie kobiety, krzatały ˛ si˛e na podwórzach i w izbach, a ich zaj˛ecia były podobne do tych, które ogladali ˛ poprzednio, lecz rezultaty ró˙zniły si˛e od tamtych jak dzie´n od nocy. Wszystko tutaj l´sniło czysto´scia˛ i porzadkiem. ˛ Morgan zaprowadził ich do małego parku na wzgórzu, gdzie weszli ostro˙znie w jodłowy zagajnik. — Widzicie te domy? — Wskazał grup˛e porzadnie ˛ utrzymanych chat. Par i Coll skin˛eli głowa.˛ — To tam mieszkaja˛ stacjonujacy ˛ tutaj z˙ ołnierze i urz˛ednicy federacji. Młodsze, silniejsze kobiety karłów zmuszane sa˛ do pracy dla nich. Wi˛ekszo´sc´ z nich musi równie˙z z nimi z˙ y´c. — Spojrzał na nich znaczaco. ˛ Opu´scili park i zeszli zboczem wzgórza do centrum miasta. Zamiast domów mieszkalnych stały tutaj sklepy i warsztaty, a na ulicach roiło si˛e od pieszych. W´sród nich było niewielu karłów, i to znowu przewa˙znie starych; zaj˛eci byli sprzedawaniem i kupowaniem. Wokół tłoczyli si˛e przybysze spoza miasta, którzy s´ciagn˛ ˛ eli tutaj na handel. Wsz˛edzie widoczne były patrole federacji. Morgan powiódł braci zaułkami, gdzie mogli pozosta´c nie zauwa˙zeni. Pokazywał im ró˙zne rzeczy, udzielajac ˛ wyja´snie´n głosem zarazem gorzkim i ironicznym. — Tamten budynek to kantor wymiany srebra. Karły przymuszane sa˛ do wydobywania srebra w kopalniach; trzymane sa˛ cały czas pod ziemia˛ — wiecie, co to oznacza — a potem zmuszane do sprzedawania go w cenach ustalonych przez federacj˛e i oddawania wi˛ekszo´sci dochodów swym prze´sladowcom w po67
staci podatków. Równie˙z zwierz˛eta nale˙za˛ do federacji — rzekomo na zasadzie ˙ dzier˙zawy. Zywno´ sc´ karłów jest s´ci´sle racjonowana. Tam w dole to plac targowy. Wszystkie warzywa i owoce sa˛ uprawiane i sprzedawane przez karłów, a wpływy ze sprzeda˙zy sa˛ dzielone w ten sam sposób, co wszystko inne. To wła´snie oznacza dla tych ludzi „protektorat”. Zatrzymał ich na ko´ncu ulicy, z dala od tłumu gapiów skupionego wokół podestu, na którym wystawiono na sprzeda˙z grup˛e sp˛etanych ła´ncuchami młodych karłów i karlice. Przez chwil˛e im si˛e przypatrywali. — Wyprzedaja˛ tych, których nie potrzebuja˛ do pracy — poinformował Morgan. Z dzielnicy handlowej zaprowadził ich pod szerokie wzgórze wznoszace ˛ si˛e ponad miastem. Jego zbocze, sczerniałe i odarte z z˙ ycia, znaczyło si˛e ogromna˛ ciemna˛ smuga˛ na tle nieba. Kiedy´s poci˛ete było na tarasy i jeszcze teraz pozostało´sci dawnych umocnie´n sterczały z ziemi jak nagrobki. — Wiecie, co to jest? — zapytał ich cicho. Potrzasn˛ ˛ eli głowami. — To wszystko, co pozostało po Ogrodach Meade. Znacie t˛e histori˛e. Karły zało˙zyły te ogrody, u˙zywajac ˛ specjalnej ziemi sprowadzonej z regionów rolniczych, ziemi czarnej jak w˛egiel. Sadzono tu i hodowano ka˙zdy kwiat znany plemionom. Mój ojciec mówił, z˙ e było to najpi˛ekniejsze miejsce, jakie kiedykolwiek widział. Był tu raz jako chłopiec. — Milczał przez chwil˛e, kiedy ogladali ˛ ruiny, po czym dodał: — Federacja spaliła ogrody po kapitulacji miasta. Pala˛ je co roku, z˙ eby nic tu nigdy nie wyrosło. Kiedy odchodzili, wracajac ˛ ku obrze˙zom miasta, Par zapytał: — Skad ˛ wiesz to wszystko, Morgan? Od twojego ojca? — Góral potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Mój ojciec nie był tu wi˛ecej od tamtego czasu. My´sl˛e, z˙ e woli nie wiedzie´c, jak tu teraz wyglada. ˛ Chce to miejsce zachowa´c w pami˛eci takim, jakie było niegdy´s. Nie, mam tutaj przyjaciół, którzy mi opowiadaja,˛ jak układa si˛e z˙ ycie karłów, to znaczy ta jego cz˛es´c´ , której nie mog˛e sam zobaczy´c, kiedy tutaj jestem. Nie mówiłem wam jeszcze zbyt wiele o tym, prawda? Ale to wszystko dotyczy ostatniego mniej wi˛ecej półrocza. Opowiem wam o tym pó´zniej. Udali si˛e z powrotem do biedniejszej cz˛es´ci miasta, posuwajac ˛ si˛e nowa˛ droga,˛ która była ju˙z jednak równie zryta i podziurawiona jak pozostałe. Po krótkim marszu skr˛ecili w alejk˛e prowadzac ˛ a˛ do okazałej budowli z drewna i kamienia, która wygladała ˛ tak, jakby kiedy´s była czym´s w rodzaju gospody. Miała trzy pi˛etra i otoczona była zadaszona˛ weranda˛ z hu´stawkami i fotelami na biegunach. Podwórze było ogołocone z ro´slinno´sci, lecz wolne od s´mieci oraz odpadków i pełne bawiacych ˛ si˛e dzieci. — Szkoła? — Par gło´sno wyraził swój domysł. Morgan potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Sierociniec.
68
Powiódł ich mi˛edzy grupkami dzieci na werand˛e, przez która˛ doszli do drzwi w bocznej s´cianie domu, ukrytych w cieniu gł˛ebokiej wn˛eki. Zapukał, a kiedy si˛e nieco uchyliły, zapytał: — Czy znajdzie si˛e odrobina jedzenia dla potrzebujacego? ˛ — Morgan! — Drzwi otworzyły si˛e szeroko. Stała w nich niemłoda karlica, siwowłosa i w fartuchu. U´smiech rozja´sniał jej szeroka˛ i wyrazista˛ twarz, noszac ˛ a˛ s´lady wielu smutków i rozczarowali. — Morgan Leah, co za miła niespodzianka! Jak si˛e miewasz, chłopcze? — Jak zawsze jestem duma˛ i rado´scia˛ mego ojca — odparł ze s´miechem Morgan. — Mo˙zemy wej´sc´ ? — Ale˙z tak. Od kiedy to musisz pyta´c? — Kobieta odsun˛eła si˛e na bok i przepu´sciła ich do s´rodka, s´ciskajac ˛ Morgana i u´smiechajac ˛ si˛e szeroko do jego towarzyszy, którzy niepewnie odwzajemnili jej u´smiech. Zamkn˛eła za nimi drzwi i powiedziała: — A wi˛ec chcieliby´scie co´s zje´sc´ , czy tak? — Oddaliby´smy z˙ ycie za kawałek chleba — o´swiadczył Morgan ze s´miechem. — Babciu Elizo, to moi przyjaciele, Par i Coll Ohmsfordowie z Shady Vale. Sa˛ chwilowo. . . bezdomni — doko´nczył. — Czy˙z wszyscy tacy nie jeste´smy? — zachrypiała w odpowiedzi babcia Eliza. Wyciagn˛ ˛ eła spracowana˛ dło´n, która˛ bracia kolejno u´scisn˛eli. Przyjrzała im si˛e krytycznie. — Czy˙zby´scie wdali si˛e w bójk˛e z nied´zwiedziami, Morgan? — Obawiam si˛e, z˙ e było to co´s jeszcze gorszego. — Morgan ostro˙znie dotknał ˛ swej twarzy, szukajac ˛ na niej ran i zadrapa´n. — Droga do Culhaven nie jest ju˙z taka jak dawniej. — Culhaven te˙z nie. Siadaj, dziecko, i twoi przyjaciele równie˙z. Przynios˛e wam ciasto i owoce. Na s´rodku obszernej kuchni stało kilka stołów z ławami i przyjaciele usiedli przy najbli˙zszym z nich. Kuchnia była du˙za, lecz do´sc´ ciemna i skromnie urzadzo˛ na. Babcia Eliza krzatała ˛ si˛e pracowicie, podajac ˛ obiecane s´niadanie i napełniajac ˛ szklanki jakim´s s´wie˙zo wyci´sni˛etym sokiem. — Zaproponowałabym wam mleko, ale to, które mam, musz˛e wydziela´c dzieciom — przeprosiła. Jedli łapczywie, kiedy pojawiła si˛e druga kobieta, równie˙z karlica, jeszcze starsza od pierwszej, mała i pomarszczona, o ostrych rysach twarzy i szybkich, ptasich ruchach, które zdawały si˛e ani na chwil˛e nie ustawa´c. Na widok Morgana zdecydowanym krokiem przeszła przez izb˛e. Góral natychmiast powstał i pocałował ja˛ lekko w policzek. — Cioteczka Jilt — przedstawił ja˛ braciom. — Bardzo mi miło — o´swiadczyła takim tonem, jakby trzeba ich było o tym specjalnie przekonywa´c. Usiadła obok babci Elizy i natychmiast zaj˛eła si˛e robótka˛ na drutach, która˛ przyniosła ze soba.˛
69
— Te damy matkuja˛ całemu s´wiatu — powiedział Morgan, siadajac ˛ z powrotem do stołu. — Mnie te˙z, chocia˙z nie jestem sierota˛ jak inni ich podopieczni. Zaadoptowały mnie przez wzglad ˛ na mój nieodparty urok osobisty. ˙ — Zebrałe´s tak samo jak wszyscy inni, kiedy spotkały´smy ci˛e po raz pierwszy, Morganie Leah! — rzuciła cioteczka Jilt, nie podnoszac ˛ oczu znad robótki. — Tylko dlatego ci˛e przyj˛eły´smy, tylko dlatego przyjmujemy kogokolwiek. — To siostry, chocia˙z nikt by tego nie odgadł — ciagn ˛ ał ˛ Morgan. — Babcia Eliza jest jak pierzyna z g˛esiego puchu, mi˛ekka i ciepła. Ale cioteczka Jilt, ta przypomina raczej kamienna˛ prycz˛e! Cioteczka Jilt pociagn˛ ˛ eła nosem. — W dzisiejszych czasach kamie´n jest du˙zo trwalszy od g˛esiego puchu. A obydwa sa˛ trwalsze od góralskich pochlebstw! Morgan i babcia Eliza roze´smiali si˛e, a po chwili dołaczyła ˛ do nich cioteczka Jilt. Par i Coll przyłapali si˛e na tym, z˙ e równie˙z si˛e u´smiechaja.˛ Wydawało si˛e to dziwne, gdy˙z wcia˙ ˛z mieli w pami˛eci widok miasta i jego mieszka´nców, a głosy osieroconych dzieci bawiacych ˛ si˛e na zewnatrz ˛ nieustannie przypominały o tym, jak rzeczy naprawd˛e si˛e maja.˛ Lecz obie te kobiety cechowała jaka´s niezłomno´sc´ , co´s, co wznosiło si˛e ponad cierpienia i n˛edz˛e, a szeptało o obietnicy i nadziei. Po s´niadaniu babcia Eliza zaj˛eła si˛e zmywaniem naczy´n, a cioteczka Jilt wyszła doglada´ ˛ c dzieci. — Te dwie staruszki prowadza˛ sierociniec od ponad trzydziestu lat — szepnał ˛ Morgan. — Federacja zostawia je w spokoju, bo dzi˛eki nim dzieci nie placz ˛ a˛ si˛e pod nogami. Nie´zle, co? Sa˛ setki dzieci pozbawionych rodziców, wi˛ec sierociniec zawsze jest pełny. Kiedy dzieci dostatecznie podrosna,˛ przemyca si˛e je na zewnatrz. ˛ Te, którym pozwoli si˛e pozosta´c za długo, federacja wysyła do obozów pracy albo sprzedaje. Czasem staruszkom nie udaje si˛e utrafi´c we wła´sciwy moment. — Potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Nie wiem, jak to wytrzymuja.˛ Ja ju˙z bym dawno oszalał. Babcia Eliza wróciła i przysiadła si˛e do nich. — Czy Morgan opowiadał wam, jak si˛e poznali´smy? — zapytała Ohmsfordów. — To było naprawd˛e co´s. Przyniósł nam jedzenie i ubrania dla dzieci, dał nam pieniadze ˛ na zakup niezb˛ednych rzeczy i pomógł przeprowadzi´c kilkanas´cioro dzieci na północ, gdzie miały zosta´c umieszczone u rodzin na wolnych obszarach. — Och, na lito´sc´ boska,˛ babciu! — wykrzyknał ˛ zakłopotany Morgan. — Wła´snie tak było! I teraz te˙z nam pomaga, kiedy jest tutaj — dodała, nie zwa˙zajac ˛ na jego protesty. — Stali´smy si˛e jego mała˛ prywatna˛ instytucja˛ dobroczynna,˛ nieprawda˙z, Morgan? — To mi o czym´s przypomina. — Morgan si˛egnał ˛ za pazuch˛e i wyciagn ˛ ał ˛ mała˛ sakiewk˛e. Jej zawarto´sc´ pobrz˛ekiwała, kiedy podawał ja˛ staruszce. — Ja-
70
ki´s tydzie´n temu wygrałem zakład o pewne perfumy. — Mrugnał ˛ znaczaco ˛ do Ohmsfordów. — Niech ci Bóg wynagrodzi, Morgan. — Babcia Eliza wstała i obeszła stół, z˙ eby go pocałowa´c w policzek. — Wydajecie si˛e bardzo zm˛eczeni, wszyscy trzej. Mamy z tyłu par˛e wolnych łó˙zek i mnóstwo koców. Mo˙zecie si˛e przespa´c do kolacji. Zaprowadziła ich z kuchni do małego pokoju w tylnej cz˛es´ci domu, gdzie znajdowało si˛e kilka łó˙zek, miednica, koce i r˛eczniki. Par rozejrzał si˛e wokół, dostrzegajac ˛ od razu, z˙ e okiennice sa˛ zamkni˛ete, a zasłony starannie zaciagni˛ ˛ ete. Babcia Eliza dostrzegła spojrzenie, jakie zamienił z bratem. — Czasami moi go´scie nie chca˛ zwraca´c na siebie uwagi — rzekła spokojnie. Spojrzała na nich przenikliwie. — Czy z wami nie jest podobnie? Morgan podszedł do niej i pocałował ja˛ czule. — Jeste´s spostrzegawcza jak zawsze, babciu Elizo. Musimy si˛e spotka´c ze Steffem. Mo˙zesz si˛e tym zaja´ ˛c? Babcia Eliza przygladała ˛ mu si˛e przez chwil˛e, po czym w milczeniu skin˛eła głowa,˛ odwzajemniła jego pocałunek i wymkn˛eła si˛e z pokoju. Zmierzchało ju˙z, kiedy si˛e obudzili. W zaciemnionym pokoju panował mrok i cisza. Pojawiła si˛e babcia Eliza. Na jej szerokiej twarzy malowała si˛e łagodno´sc´ i spokój. Przemkn˛eła przez pokój na palcach, dotykajac ˛ ich po kolei i szepczac, ˛ z˙ e ju˙z czas, po czym znikn˛eła w taki sam sposób, w jaki si˛e zjawiła. Gdy wstali z łó˙zek, Morgan Leah i Ohmsfordowie znale´zli swoje ubrania wyprane i pachnace ˛ czysto´scia.˛ Babcia Eliza nie pró˙znowała, kiedy oni spali. — Dzi´s wieczór spotkamy si˛e ze Steffem — powiedział Morgan, gdy si˛e ubierali. — Nale˙zy do ruchu oporu karłów, a ruch ma wsz˛edzie oczy i uszy. Je´sli Walker Boh wcia˙ ˛z mieszka w Estlandii, cho´cby w najdalszej cz˛es´ci Anaru, Steff b˛edzie o tym wiedział. — Sko´nczył naciaga´ ˛ c buty i wstał. — Steff był jedna˛ z sierot przygarni˛etych przez babci˛e. Jest dla niej jak syn. Poza cioteczka˛ Jilt jest jedyna˛ rodzina,˛ jaka jej pozostała. Wyszli z sypialni i udali si˛e korytarzem do kuchni. Dzieci zjadły ju˙z kolacj˛e i poszły do swoich pokoi na dwóch wy˙zszych pi˛etrach. Zostało jeszcze tylko kilka male´nstw, które cioteczka˛ Jilt wła´snie karmiła, cierpliwie wlewajac ˛ zup˛e ły˙zka˛ najpierw do jednej buzi, potem do nast˛epnej i tak dalej, a˙z do rozpocz˛ecia kolejki od nowa. Kiedy weszli, spojrzała w gór˛e i bez słowa skin˛eła głowa.˛ Babcia Eliza posadziła ich przy jednym z długich stołów i przyniosła im talerze z jedzeniem oraz szklanki cierpkiego piwa. Z góry dobiegał tupot i krzyki bawiacych ˛ si˛e dzieci. — Trudno we dwie upilnowa´c taka˛ gromad˛e — wytłumaczyła, nakładajac ˛ Collowi druga˛ porcj˛e mi˛esnej potrawki. — Ale kobiety, które zatrudniamy do pomocy, nigdy długo nie wytrzymuja.˛
71
— Czy udało ci si˛e przekaza´c wiadomo´sc´ Steffowi? — zapytał spokojnie Morgan. Babcia Eliza skin˛eła głowa,˛ a jej u´smiech nagle stał si˛e smutny. — Chciałabym cz˛es´ciej widywa´c tego chłopca. Martwi˛e si˛e bardzo o niego. Sko´nczyli kolacj˛e i siedzieli milczac ˛ w wieczornym półmroku, podczas gdy babcia Eliza i cioteczka˛ Jilt wykonywały ostatnie czynno´sci przy dzieciach i odprowadzały je do łó˙zek. Na stole, przy którym siedzieli, paliło si˛e kilka s´wiec, lecz pozostała cz˛es´c´ izby ton˛eła w mroku. Głosy na górze milkły jeden po drugim i cisza stawała si˛e coraz gł˛ebsza. Po pewnym czasie cioteczka Jilt wróciła do kuchni i przysiadła si˛e do nich. Jej twarz pochylała si˛e w skupieniu nad robótka,˛ a głowa kiwała si˛e lekko. Dzwon gdzie´s na zewnatrz ˛ uderzył trzykrotnie i ucichł. Cioteczka˛ Jilt na chwil˛e uniosła głow˛e. — Godzina policyjna — wymamrotała. — Nikomu nie wolno wychodzi´c po jej wybiciu. W izbie znowu zapanowało milczenie. Pojawiła si˛e babcia Eliza i cicho krza˛ tała si˛e przy zlewie. Jedno z dzieci na górze zacz˛eło płaka´c i znowu wyszła. Ohmsfordowie i Morgan Leah rozgladali ˛ si˛e wokół i czekali. Nagle rozległo si˛e ciche pukanie do kuchennych drzwi. Trzy stukni˛ecia. Cioteczka Jilt uniosła wzrok i czekała. Jej palce znieruchomiały. Mijały sekundy. Po chwili pukanie rozległo si˛e znowu, trzy razy, potem przerwa i znowu trzy razy. Cioteczka Jilt wstała szybko, podeszła do drzwi, przekr˛eciła klucz w zamku i wyjrzała na zewnatrz. ˛ Nast˛epnie na chwil˛e szeroko otworzyła drzwi i do izby w´slizn˛eła si˛e ciemna posta´c. Cioteczka Jilt znowu zamkn˛eła drzwi. W tym samym momencie z sieni weszła babcia Eliza, dała znak Morganowi i Ohmsfordom, by wstali, i zaprowadziła ich do miejsca, gdzie stała nieznajoma osoba. — To Teel — powiedziała. — Zaprowadzi was do Steffa. Niewiele dało si˛e powiedzie´c o Teel. Była karlica,˛ lecz drobniejsza˛ ni˙z wi˛ekszo´sc´ jej pobratymców, ubrana˛ w ciemny le´sny strój, którego główna˛ cz˛es´c´ stanowił krótki płaszcz z kapturem. Cała˛ jej twarz, poza prawym policzkiem i ustami, osłaniała dziwna maska. Pod kapturem lekko połyskiwały jej ciemnoblond włosy. Babcia Eliza stan˛eła na palcach i u´scisn˛eła Morgana. — Bad´ ˛ z ostro˙zny, chłopcze — przestrzegła go. U´smiechn˛eła si˛e, lekko poklepała Para i Colla po ramieniu i spiesznie podeszła do drzwi. Przez chwil˛e wygladała ˛ przez zasłony, po czym skin˛eła głowa.˛ Teel wysun˛eła si˛e przez drzwi bez słowa. Ohmsfordowie i Morgan Leah poda˙ ˛zyli za nia.˛ Znalazłszy si˛e na zewnatrz, ˛ przenikn˛eli cicho wzdłu˙z s´cian starego domu i przez płot na jego tyłach przedostali si˛e na wask ˛ a˛ s´cie˙zk˛e. Doszli nia˛ do pustej drogi, po czym skr˛ecili w prawo. Chaty i szopy stojace ˛ wzdłu˙z drogi były ciemne; na tle nocnego nieba ich sylwetki odcinały si˛e poszarpana˛ i nieregularna˛ linia.˛ Teel poprowadziła ich szybko droga,˛ z której po chwili zboczyli do jodło72
wego zagajnika. Tam zatrzymała si˛e i przykucn˛eła, dajac ˛ im znak, by uczynili to ˙ samo. Po chwili ukazał si˛e pi˛ecioosobowy patrol federacji. Zołnierze z˙ artowali i rozmawiali ze soba,˛ nie troszczac ˛ si˛e o to, z˙ e kto´s mo˙ze ich usłysze´c. Wreszcie ich głosy ucichły w oddali. Teel wstała i ruszyli dalej. Nast˛epne sto metrów szli droga,˛ po czym weszli do lasu. Znajdowali si˛e teraz na samym skraju miasta, zwróceni niemal dokładnie ku północy; w´sród ciszy zacz˛eło si˛e rozlega´c bzyczenie owadów. Przemykali bezgło´snie mi˛edzy drzewami, Teel tylko co jaki´s czas zatrzymywała si˛e i nasłuchiwała przed podj˛eciem marszu. W powietrzu unosił si˛e słodki i intensywny zapach polnych kwiatów przebijajacy ˛ przez fetor odpadków i s´mieci. Potem Teel zatrzymała si˛e przed pasem g˛estych zaro´sli, rozsun˛eła gał˛ezie, si˛egn˛eła r˛eka˛ w dół po ukryty tam z˙ elazny pier´scie´n i pociagn˛ ˛ eła za´n. Z ziemi uniosła si˛e klapa, ukazujac ˛ schody. Zeszli nimi po omacku, wodzac ˛ dło´nmi po s´cianach, a˙z zupełnie pogra˙ ˛zyli si˛e we wn˛etrzu i przycupn˛eli w mroku. Teel zaryglowała za nimi klap˛e, zapaliła s´wiec˛e i znowu zaj˛eła miejsce na przedzie. Cała czwórka ruszyła w dół. Zej´scie nie trwało długo. Schody ko´nczyły si˛e po dwóch tuzinach stopni, a da´ lej zaczynał si˛e tunel. Sciany i sufit podparte były grubymi belkami i zabezpieczone z˙ elaznymi pr˛etami. Teel, niczego nie wyja´sniajac ˛ ruszyła naprzód. Dwukrotnie tunel rozwidlał si˛e w kilku kierunkach i za ka˙zdym razem bez wahania dokonywała wyboru. Parowi przyszło do głowy, z˙ e gdyby musieli odnale´zc´ powrotna˛ drog˛e bez Teel, przypuszczalnie nie byliby w stanie tego zrobi´c. Po kilku minutach tunel sko´nczył si˛e przed z˙ elaznymi drzwiami. Teel uderzyła w nie mocno r˛ekoje´scia˛ sztyletu, odczekała chwil˛e, po czym uderzyła jeszcze dwa razy. Po drugiej stronie zgrzytn˛eły zamki i drzwi si˛e otworzyły. Stojacy ˛ przed nimi karzeł nie wydawał si˛e od nich starszy. Był to kr˛epy, muskularny młodzieniec z kiełkujac ˛ a˛ broda˛ i długimi włosami koloru cynamonu. Cała jego twarz pokryta była bliznami, a przez plecy miał przewieszona˛ najwi˛eksza˛ maczug˛e, jaka˛ Par kiedykolwiek widział. Brakowało mu górnej połowy jednego ucha, z którego ocalałej połowy zwisał złoty kolczyk. — Morgan! — Serdecznie powitał i u´scisnał ˛ górala. U´smiech rozja´snił jego pos˛epne oblicze, kiedy wciagn ˛ ał ˛ go do s´rodka i spojrzał na nerwowo wyczekuja˛ cych z tyłu Para i Colla. — Przyjaciele? — Najlepsi — natychmiast odparł Morgan. — Steff, to Parr i Coll Ohmsfordowie z Shady Vale. Karzeł skinał ˛ głowa.˛ — Witajcie, mieszka´ncy Vale. — Odsunał ˛ si˛e od Morgana i u´scisnał ˛ ich dłonie. — Siadajcie i mówcie, co was sprowadza. Znajdowali si˛e w podziemnej komnacie, wypełnionej wszelkiego rodzaju zapasami w skrzyniach, pudłach i zawiniatkach ˛ umieszczonych wokół długiego stołu z ławami. Steff gestem poprosił ich, by usiedli, po czym nalał ka˙zdemu kufel 73
piwa i przysiadł si˛e do nich. Teel zaj˛eła miejsce przy drzwiach, sadowiac ˛ si˛e na małym stołku. — Tutaj teraz mieszkasz? — zapytał Morgan, rozgladaj ˛ ac ˛ si˛e wokół. — Przydałby si˛e tu mały remont. — Mam wiele siedzib, Morgan. Wszystkie one wymagaja˛ remontu. Ta jest lepsza ni˙z wi˛ekszo´sc´ innych. Wszystkie jednak znajduja˛ si˛e pod ziemia.˛ My, karły, wszyscy mieszkamy teraz pod ziemia,˛ albo tutaj, albo w kopalniach, albo w naszych grobach. To smutne. — Wział ˛ do r˛eki swój kufel i wzniósł toast. — Za nasze zdrowie i niepowodzenie naszych nieprzyjaciół. — Wypili wszyscy oprócz Teel, która czuwała przy drzwiach. Steff odstawił kufel. — Czy twój ojciec dobrze si˛e miewa? — zapytał Morgana. Góral skinał ˛ głowa.˛ — Przyniosłem babci Elizie mały prezent, za który b˛edzie mogła kupowa´c chleb. Martwi si˛e o ciebie. Kiedy ostatnio u niej byłe´s? — Teraz jest to zbyt niebezpieczne. — U´smiech znikł z twarzy karła. — Widzisz moja˛ twarz? — Powiódł palcem po okrywajacych ˛ ja˛ bliznach. — Federacja pojmała mnie trzy miesiace ˛ temu. — Spojrzał konspiracyjnie na Para i Colla. — Morgan nic o tym nie wie. Ostatnio mnie nie odwiedzał. Kiedy przybywa do Culhaven, woli towarzystwo staruszek i dzieci. — Co si˛e stało, Steff? — Morgan pu´scił mimo uszu jego słowa. — Uciekłem, przynajmniej cz˛es´ciowo. — Chłopak wzruszył ramionami i podniósł lewa˛ r˛ek˛e. Brakowało w niej dwóch ostatnich palców, jakby zostały odci˛ete. — Ale do´sc´ tego, przyjacielu. Zostawmy to. Powiedz lepiej, co sprowadza was na wschód. Morgan zaczał ˛ mówi´c, po czym zatrzymał wzrok na Teel i umilkł. Steff rzucił okiem przez rami˛e, poda˙ ˛zajac ˛ za jego spojrzeniem, i rzekł: — Ach tak, Teel. Chyba jednak b˛ed˛e musiał o tym opowiedzie´c. — Spojrzał z powrotem na Morgana. — Zostałem pojmany przez federacj˛e, dokonujac ˛ napadu na magazyn broni w głównym obozie w Culhaven. Wtracili ˛ mnie do wi˛ezienia, z˙ eby zobaczy´c, czego moga˛ si˛e ode mnie dowiedzie´c. Tam mi to zrobili. — Dotknał ˛ swej twarzy. — Teel była przetrzymywana w celi obok. To, co mi zrobili, jest niczym w porównaniu z tym, co zrobili z nia.˛ Zmasakrowali wi˛eksza˛ cz˛es´c´ jej twarzy i znaczna˛ cz˛es´c´ pleców, karzac ˛ ja˛ w ten sposób za zabicie psa jednego z członków tymczasowego rzadu ˛ w Culhaven. Zabiła go z głodu. Rozmawiali´smy przez s´cian˛e i w ten sposób si˛e poznali´smy. Pewnej nocy, w niecałe dwa tygodnie po moim aresztowaniu, kiedy stało si˛e jasne, z˙ e federacja ju˙z si˛e mna˛ nie interesuje i miałem zosta´c zabity, Teel udało si˛e zwabi´c do swojej celi pełniace˛ go słu˙zb˛e stra˙znika. Zabiła go, wykradła jego klucze, uwolniła mnie i uciekli´smy. Od tamtego czasu jeste´smy razem. — Umilkł, a jego oczy połyskiwały zimno jak kamie´n. — Góralu, mam dla ciebie wiele szacunku i musisz sam podja´ ˛c decyzj˛e w tej sprawie. Ale Teel i ja nie mamy przed soba˛ tajemnic. 74
Zapanowało długie milczenie. Morgan spojrzał krótko na Ohmsfordów. Par uwa˙znie obserwował Teel podczas opowie´sci Steffa. Nie poruszyła si˛e nawet. Jej twarz pozbawiona była wyrazu, a z jej oczu nie mo˙zna było niczego wyczyta´c. Była jak wyciosana z kamienia. — My´sl˛e, z˙ e musimy zda´c si˛e na osad ˛ Steffa w tej sprawie — rzekł cicho Par, spogladaj ˛ ac ˛ na brata, z˙ eby si˛e upewni´c, czy uwa˙za tak samo. Coll w milczeniu skinał ˛ głowa.˛ Morgan wyciagn ˛ ał ˛ nogi pod stołem, si˛egnał ˛ po swój kufel i pociagn ˛ ał ˛ z niego długi łyk. Wyra´znie rozwa˙zał wszystkie za i przeciw. — Dobrze — powiedział w ko´ncu. — Ale nic z tego, co powiem, nie mo˙ze wyj´sc´ poza te s´ciany. — Nie powiedziałe´s jeszcze niczego, co warto byłoby stad ˛ wynie´sc´ — uszczypliwie zauwa˙zył Steff i czekał. Morgan u´smiechnał ˛ si˛e, po czym ostro˙znie odstawił kufel na stół. — Steff, potrzebujemy twojej pomocy w odnalezieniu pewnego człowieka, o którym sadzimy, ˛ z˙ e mieszka gdzie´s w gł˛ebi Anaru. Nazywa si˛e Walker Boh. Steff zamrugał oczami. — Walker Boh — powtórzył cicho, w taki sposób jakby rozpoznawał to imi˛e. — Moi przyjaciele, Par i Coll, sa˛ jego bratankami. Steff spojrzał na Ohmsfordów, jakby widział ich po raz pierwszy. — Rozumiem. Opowiedz mi po kolei. Morgan zrelacjonował pokrótce histori˛e ich wyprawy do Culhaven, zaczynajac ˛ od ucieczki braci z Varfleet, a ko´nczac ˛ na ich potyczce z cieniowcem na obrzez˙ ach Anaru. Opowiedział o starcu i jego przestrogach, o snach Para wzywajacych ˛ go do Hadeshornu i odkryciu przez siebie u´spionej mocy Miecza Leah. Steff słuchał tego wszystkiego, nie przerywajac ˛ mu. Siedział nieruchomo, zapomniawszy o swoim piwie, z twarza˛ przypominajac ˛ a˛ pozbawiona˛ wyrazu mask˛e. Kiedy Morgan sko´nczył, Steff odchrzakn ˛ ał ˛ i pokr˛ecił głowa.˛ — Druidzi, magia i nocne stworzenia. Góralu, wcia˙ ˛z mnie zaskakujesz. — Wstał, obszedł stół dookoła i stał przez chwil˛e, przypatrujac ˛ si˛e w zamy´sleniu Teel. Potem powiedział: — Słyszałem o Walkerze Bohu. — Potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — I co? — zapytał Morgan. — I człowiek ten napawa mnie l˛ekiem. — Steff odwrócił si˛e powoli i spojrzał na Para i Colla. — Jest waszym stryjem, tak? I kiedy widzieli´scie go po raz ostatni, dziesi˛ec´ lat temu? No, to posłuchajcie mnie uwa˙znie. Walker Boh, którego ja znam, mo˙ze nie by´c tym samym człowiekiem, którego pami˛etacie. Ten Walker Boh jest bardziej podawana˛ szeptem pogłoska˛ ni˙z prawda,˛ a jednocze´snie kim´s bardzo rzeczywistym, kim´s, komu nawet istoty z˙ yjace ˛ w najmroczniejszych cz˛es´ciach kraju i napadajace ˛ na podró˙znych, w˛edrowców i zabłakanych ˛ podobno schodza˛ z drogi. 75
Znowu usiadł, podniósł kufel z piwem i pociagn ˛ ał ˛ z niego. Morgan Leah i Ohmsfordowie spogladali ˛ na siebie w milczeniu. W ko´ncu Par powiedział: — My´sl˛e, z˙ e podj˛eli´smy ju˙z decyzj˛e w tej sprawie. Kimkolwiek lub czymkolwiek jest dzisiaj Walker Boh, łaczy ˛ nas z nim co´s jeszcze poza pokrewie´nstwem: nasze sny o Allanonie. Musz˛e wiedzie´c, co mój stryj ma zamiar zrobi´c. Pomo˙zesz nam go odnale´zc´ ? Nieoczekiwanie na twarzy Steffa pojawił si˛e lekki u´smiech. — Do´sc´ konkretne pytanie. To mi si˛e podoba. — Spojrzał na Morgana. — Przypuszczam, z˙ e mówi równie˙z w imieniu swego brata. Czy, w twoim tak˙ze? Morgan przytaknał. ˛ — Rozumiem. — Przypatrywał im si˛e długa˛ chwil˛e, zatopiony w my´slach. — W takim razie pomog˛e wam — rzekł w ko´ncu. Umilkł na chwil˛e, obserwujac ˛ ich reakcj˛e. — Zaprowadz˛e was do Walkera Boha, je´sli w ogóle mo˙zna go znale´zc´ . Zrobi˛e to jednak, poniewa˙z mam po temu własne powody i lepiej b˛edzie, je´sli je poznacie. — Pochylił na chwil˛e głow˛e; blizny pogra˙ ˛zonej w cieniu twarzy wygladały ˛ teraz jak włókna stalowej sieci wrzynajacej ˛ mu si˛e w skór˛e. — Federacja zabrała nam nasze domy i przywłaszczyła je sobie. Odebrała mi wszystko: dom, rodzin˛e, przeszło´sc´ , a nawet tera´zniejszo´sc´ . Federacja zniszczyła wszystko, co było i jest, pozostawiajac ˛ jedynie to, co mo˙ze by´c. Jest moim s´miertelnym wrogiem i zrobiłbym wszystko, z˙ eby ja˛ unicestwi´c. Nic, co tutaj robi˛e, nie doprowadzi nigdy do tego celu. To, co tu robi˛e, słu˙zy jedynie zachowaniu mnie przy z˙ yciu i podtrzymaniu we mnie woli przetrwania. Mam tego dosy´c. Chc˛e czego´s wi˛ecej. — Uniósł głow˛e i jego oczy połyskiwały dziko. — Je´sli istnieje magia, która˛ mo˙zna uwolni´c z okowów czasu, je´sli sa˛ jeszcze druidzi, w postaci duchów lub jakiejkolwiek innej, potrafiacy ˛ si˛e nia˛ posługiwa´c, wówczas istnieja˛ mo˙ze sposoby oswobodzenia mojej ojczyzny i mego ludu, sposoby, które dotad ˛ były przed nami ukryte. Je´sli je odkryjemy, je´sli wiedza o nich dostanie si˛e w nasze r˛ece, wówczas musza˛ one zosta´c u˙zyte dla dopomo˙zenia memu ludowi i mojej ojczy´znie. — Urwał na chwil˛e. — Chc˛e, z˙ eby´scie mi to obiecali. Na długa˛ chwil˛e zapadło milczenie, kiedy jego słuchacze wymieniali spojrzenia. Wreszcie Par odezwał si˛e cicho: — Wstydz˛e si˛e za Sudlandi˛e, kiedy widz˛e, co si˛e tutaj stało. Zupełnie tego nie pojmuj˛e. Nic nie jest w stanie tego usprawiedliwi´c. Je´sli odkryjemy co´s, co zdoła zwróci´c karłom wolno´sc´ , zrobimy z tego u˙zytek. — Zrobimy — powtórzył Coll, a Morgan Leah na potwierdzenie skinał ˛ głowa.˛ — Mo˙zliwo´sc´ odzyskania wolno´sci — Steff gł˛eboko zaczerpnał ˛ powietrza — sama mo˙zliwo´sc´ jest czym´s, na co karły nie s´mia˛ nawet mie´c dzisiaj nadziei. — Poło˙zył ci˛ez˙ kie dłonie na stole. — A wi˛ec umowa stoi. Pomog˛e wam odnale´zc´ Walkera Boha, to znaczy Teel i ja, bo gdzie ja id˛e, ona idzie tak˙ze. — Spojrzał szybko na ka˙zdego z nich, wypatrujac ˛ oznak dezaprobaty, ale na pró˙zno. — B˛e76
dziemy potrzebowali mniej wi˛ecej jednego dnia na zgromadzenie wszystkiego, co potrzebne, i zdobycie pewnych informacji. Nie musz˛e wam chyba mówi´c, jak trudna i niebezpieczna mo˙ze si˛e okaza´c ta wyprawa. Wracajcie do babci Elizy i odpocznijcie. Teel was odprowadzi. Dam wam zna´c, kiedy wszystko b˛edzie gotowe. Wstali i karzeł u´scisnał ˛ Morgana, po czym u´smiechnał ˛ si˛e nieoczekiwanie i klepnał ˛ go po plecach. — Ty i ja, góralu! Niech wszystkie ciemne moce maja˛ si˛e na baczno´sci! — Za´smiał si˛e i cała komnata rozbrzmiała jego rechotem. Teel stała z boku i przypatrywała im si˛e oczyma zimnymi jak sople lodu.
VIII Dwa dni min˛eły bez wiadomo´sci od Steffa. Ohmsfordom i Morganowi Leah czas w sieroci´ncu upływał na dokonywaniu koniecznych napraw w starym domu oraz dopomaganiu babci Elizie i cioteczce Jilt w opiece nad dzie´cmi. Dni były ´ ciepłe, leniwe, wypełnione szczebiotem bawiacych ˛ si˛e malców. Swiat w obr˛ebie przestronnego domu i cienistego ogrodu był zupełnie odmienny od s´wiata poniz˙ enia i n˛edzy, jaki zaczynał si˛e o kilkana´scie metrów za płotem. Było tu jedzenie, mi˛ekkie łó˙zka, domowe ciepło i miło´sc´ . Było poczucie bezpiecze´nstwa i wiara w przyszło´sc´ . Niczego nie było du˙zo, ale było troch˛e wszystkiego. Pozostała cz˛es´c´ miasta jawiła si˛e niewyra´znie jako szereg przykrych wspomnie´n — szałasy, złamani wiekiem starcy, obszarpane dzieci, nieobecne matki i ojcowie, brud i zaniedbanie, zrozpaczone i pełne smutku spojrzenia oraz poczucie beznadziejno´sci. Kilkakrotnie Par my´slał o tym, z˙ eby wyj´sc´ z sieroci´nca i pój´sc´ znowu ulicami Culhaven. Nie chciał bowiem opuszcza´c miasta, nie ujrzawszy raz jeszcze widoków, których, jak czuł, nigdy nie powinien zapomnie´c. Lecz staruszki odwiodły go od tego zamiaru. Chodzenie po mie´scie było niebezpieczne. Mógł nie´swiadomie zwróci´c na siebie uwag˛e. Lepiej było siedzie´c na miejscu i pozostawi´c zewn˛etrzna˛ rzeczywisto´sc´ własnemu losowi, pozwalajac, ˛ by obydwa s´wiaty radziły sobie ka˙zdy po swojemu. — Nie mo˙zemy nic zrobi´c, by ul˙zy´c n˛edzy karłów — gorzko stwierdziła cioteczka Jilt. — Zapu´sciła ju˙z ona gł˛ebokie korzenie. Par poszedł za ich rada,˛ odczuwajac ˛ zarazem zawód i ulg˛e. Dr˛eczył go niepokój. Nie mógł udawa´c, z˙ e nie wie, co si˛e dzieje z lud´zmi w mie´scie — mówiac ˛ dokładniej, nie chciał udawa´c — lecz jednocze´snie wiedza ta była trudna do zniesienia. Mógł zrobi´c tak, jak powiedziały mu staruszki, i pozostawi´c s´wiat zewn˛etrzny własnemu losowi, lecz nie mógł zapomnie´c, z˙ e s´wiat ten istnieje i waruje za płotem jak wygłodniałe zwierz˛e, czekajace ˛ na jaki´s ochłap. Trzeciego dnia oczekiwania zwierz˛e za płotem kłapn˛eło na nich z˛ebami. Wczesnym rankiem ulica˛ nadeszła dru˙zyna z˙ ołnierzy federacji i wmaszerowała na podwórze. Na czele szedł szperacz. Babcia Eliza wysłała Ohmsfordów i Morgana na strych i z cioteczka˛ Jilt w odwodzie wyszła stawi´c czoło przybyszom. Ze swego ukrycia na strychu przyjaciele obserwowali rozwój wydarze´n. Dzieciom 78
kazano ustawi´c si˛e w szeregu przed weranda.˛ Wszystkie były za małe, by mogły si˛e na co´s przyda´c, lecz mimo to troje z nich wybrano. Staruszki oponowały, lecz nic nie mogły poradzi´c. W ko´ncu musiały patrze´c bezsilnie, jak tamtych troje wyprowadzano. Po tym zdarzeniu wszyscy byli przygn˛ebieni, nawet najbardziej aktywne spos´ród dzieci. Cioteczka Jilt usadowiła si˛e na ławeczce przy oknie wychodzacym ˛ na podwórze, skad ˛ mogła obserwowa´c malców, i pracowała nad swoja˛ robótka,˛ nie odzywajac ˛ si˛e do nikogo. Babcia Eliza sp˛edzała wi˛ekszo´sc´ czasu na gotowaniu w kuchni. Niewiele mówiła i prawie wcale si˛e nie u´smiechała. Ohmsfordowie i Morgan starali si˛e jak najrzadziej wchodzi´c jej w drog˛e, czujac, ˛ z˙ e powinni znajdowa´c si˛e gdzie indziej, i w skryto´sci ducha pragnac, ˛ aby tak było. Pó´znym popołudniem Par nie mógł ju˙z dłu˙zej znie´sc´ swego złego samopoczucia i zszedł do kuchni porozmawia´c z babcia˛ Eliza.˛ Zastał ja˛ siedzac ˛ a˛ przy jednym z długich stołów i popijajac ˛ a˛ w roztargnieniu herbat˛e z fili˙zanki. Zapytał ja˛ całkiem wprost, dlaczego karły sa˛ tak z´ le traktowane, dlaczego z˙ ołnierze federacji, b˛edacy ˛ w ko´ncu, jak on sam, mieszka´ncami Sudlandii, moga˛ przykłada´c r˛ek˛e do takiego okrucie´nstwa. Babcia Eliza u´smiechn˛eła si˛e smutno, wzi˛eła go za r˛ek˛e i posadziła przy sobie na ławie. — Par — powiedziała, wymawiajac ˛ cicho jego imi˛e. Mniej wi˛ecej od poprzedniego dnia zacz˛eła zwraca´c si˛e do niego po imieniu, co było wyra´zna˛ oznaka,˛ z˙ e uwa˙za go ju˙z za jedno ze swoich dzieci. — Sa˛ rzeczy, których nigdy nie uda si˛e wyja´sni´c, w ka˙zdym razie nie na tyle, by´smy mogli je zrozumie´c tak, jak by´smy chcieli. Czasem wydaje mi si˛e, z˙ e to, co si˛e dzieje, musi mie´c jaka´ ˛s przyczyn˛e, a kiedy indziej, z˙ e nie mo˙ze jej mie´c, gdy˙z pozbawione jest cho´cby odrobiny sensu. Widzisz, to wszystko zacz˛eło si˛e tak dawno temu. Wojna toczyła si˛e przed ponad stu laty. Nie sadz˛ ˛ e, by kto´s jeszcze pami˛etał jej poczatek, ˛ a je´sli nikt nie pami˛eta, jak si˛e zacz˛eła, to skad ˛ mo˙zna wiedzie´c, dlaczego si˛e zacz˛eła? — Pokr˛eciła głowa˛ i mocno go u´scisn˛eła. — Przykro mi, Par, ale nie potrafi˛e udzieli´c ci lepszej odpowiedzi. Przestałam jej ju˙z chyba szuka´c dawno temu. Cała˛ swoja˛ energi˛e po´swi˛ecam teraz dzieciom. Nie uwa˙zam ju˙z chyba pyta´n za istotne, wi˛ec nie szukam na nie odpowiedzi. Kto´s inny b˛edzie musiał to zrobi´c. Wa˙zne jest dla mnie jedynie, z˙ eby uratowa´c z˙ ycie jeszcze jednego dziecka, a potem jeszcze jednego i jeszcze jednego, i jeszcze, a˙z przestanie istnie´c potrzeba ich ratowania. Par w milczeniu skinał ˛ głowa˛ i odwzajemnił jej u´scisk, lecz ta odpowied´z go nie zadowoliła. Wszystko, co si˛e wydarzyło, miało jaka´ ˛s przyczyn˛e, nawet je´sli nie była ona od razu widoczna. Karły przegrały wojn˛e z federacja,˛ dla nikogo nie stanowiły zagro˙zenia. Dlaczego wi˛ec byli systematycznie gn˛ebieni? Wi˛ecej sensu miałoby wyleczenie ran zadanych przez wojn˛e ni˙z sypanie w nie soli. Sprawiało to niemal wra˙zenie, jakby celowo ich prowokowano, jakby dostarczano im powodu do stawiania oporu. Czemu tak było? 79
— Mo˙ze federacja szuka pretekstu, z˙ eby ich całkowicie wyt˛epi´c — ponuro powiedział Coll, kiedy Par zapytał go tego wieczoru po kolacji, co o tym sadzi. ˛ — Wi˛ec my´slisz, z˙ e federacja uwa˙za, i˙z karły sa˛ ju˙z niepotrzebne, nawet w kopalniach? — zapytał Par z niedowierzaniem. — Albo z˙ e nadzór nad nimi sprawia zbyt wiele kłopotu, albo z˙ e sa˛ zbyt niebezpieczni, wi˛ec po prostu trzeba si˛e ich pozby´c? Całego narodu? — Wiem tylko, co tutaj widziałem, co obaj widzieli´smy. — Twarz Colla nie zdradzała z˙ adnych uczu´c. — Wydaje mi si˛e zupełnie jasne, co si˛e tutaj dzieje! Par nie był taki pewien. Porzucił ten temat, poniewa˙z nie znajdował na razie lepszej odpowiedzi. Obiecał sobie jednak, z˙ e którego´s dnia ja˛ znajdzie. ´ spał tej nocy i był ju˙z zupełnie rozbudzony, kiedy babcia Eliza weszła Zle cicho przed s´witem do sypialni i powiedziała mu szeptem, z˙ e przyszła po nich Teel. Wstał szybko i s´ciagn ˛ ał ˛ koce z Colla i Morgan. Ubrali si˛e, przypasali bro´n i przeszli przez sie´n do kuchni, gdzie czekała na nich Teel, ciemna posta´c przy drzwiach, zamaskowana i owini˛eta w szara˛ le´sna˛ opo´ncz˛e, w której wygladała ˛ jak z˙ ebraczka. Babcia Eliza podała im gorac ˛ a˛ herbat˛e z ciastem i pocałowała ka˙zdego z nich. Cioteczka Jilt upomniała ich surowo, by wystrzegali si˛e wszelkich niebezpiecze´nstw, jakie moga˛ na nich czyha´c, i Teel wyprowadziła ich w noc. Było jeszcze ciemno, nawet słabe s´wiatło brzasku nie o´swietlało odległych drzew, kiedy przemykali cicho przez s´piac ˛ a˛ wie´s, jak cztery duchy szukajace ˛ miejsca do nawiedzenia. Ranek był chłodny i widzieli małe kł˛eby pary dobywajace ˛ si˛e z ich ust. Teel prowadziła ich bocznymi s´cie˙zkami, przez g˛este zagajniki i zaro´sla, trzymajac ˛ si˛e w cieniu, z dala od dróg i s´wiateł. Poda˙ ˛zali na północ, nie natykajac ˛ si˛e na nikogo. Kiedy dotarli do Srebrnej Rzeki, Teel zaprowadziła ich do brodu, omijajac ˛ mosty. Przeszli przez lodowata˛ wod˛e, chlupoczac ˛ a˛ wokół ich nóg. Ledwie znowu weszli mi˛edzy drzewa, z mroku wyłonił si˛e Steff i dołaczył ˛ do nich. Za pas miał zatkni˛ete dwa długie no˙ze, a przez plecy przewieszona˛ wielka˛ maczug˛e. Bez słowa zastapił ˛ Teel na czele pochodu i poprowadził ich dalej. Na wschodzie pojawiło si˛e kilka słabych promieni dziennego s´wiatła i niebo zacz˛eło si˛e rozjas´nia´c. Gwiazdy zgasły i zniknał ˛ ksi˛ez˙ yc. Na li´sciach i z´ d´zbłach trawy połyskiwał szron jak rozsypane okruchy kryształu. Wkrótce dotarli do polany u stóp ogromnej, wiekowej wierzby i Steff si˛e zatrzymał. W starym, pustym pniu drzewa, które le˙zało powalone w´sród zaro´sli, ukryte były plecaki, zwini˛ete koce, ubrania na zła˛ pogod˛e, sprz˛ety kuchenne, bukłaki na wod˛e i le´sne opo´ncze. W milczeniu przytroczyli sobie to wszystko do pleców i ruszyli dalej. Przez reszt˛e dnia szli niespiesznym krokiem, posuwajac ˛ si˛e nieodmiennie na północ. Niewiele ze soba˛ rozmawiali, zupełnie nie wspominajac ˛ o celu wyprawy. Steff niczego sam nie wyja´sniał, za´s ani Ohmsfordowie, ani góral nie mieli ochoty pyta´c. Wiedzieli, z˙ e karzeł powie im wszystko, kiedy uzna to za stosowne. Dzie´n szybko mijał i wczesnym popołudniem dotarli do podnó˙za gór Wolfsktaag. Ma80
szerowali jeszcze przez jaka´ ˛s godzin˛e, posuwajac ˛ si˛e w gór˛e wzdłu˙z granicy lasu do miejsca, gdzie zaczynał rzedna´ ˛c przed górskim stokiem, i tam Steff zarzadził ˛ postój na otoczonej sosnami polanie w pobli˙zu niewielkiego potoku wypływajace˛ go ze skał. Podprowadził ich do powalonego pnia i rozsiadł si˛e na nim wygodnie, zwrócony do nich twarza.˛ — Je´sli wierzy´c pogłoskom, a w tym wypadku nie dysponujemy niczym wi˛e˙ cej, Walker Boh przebywa w Darklin. Zeby tam dotrze´c, udamy si˛e na północ przez góry Wolfsktaag, wchodzac ˛ przez Przeł˛ecz Stryczka i wychodzac ˛ przez Nefrytowa˛ Przeł˛ecz, a stamtad ˛ poda˙ ˛zymy na wschód. — Umilkł, przygladaj ˛ ac ˛ si˛e ich twarzom. — Sa˛ oczywi´scie inne drogi, niejeden by twierdził, z˙ e bezpieczniejsze, ja jednak tak nie uwa˙zam. Mogliby´smy obej´sc´ Wolfsktaag od wschodu albo od zachodu, lecz w ka˙zdym wypadku ryzykowaliby´smy niemal pewne spotkanie z z˙ ołnierzami federacji albo z gnomami. Nie b˛edzie ich w górach Wolfsktaag. Mieszka tam zbyt wiele duchów i istot zrodzonych z dawnej magii; gnomy sa˛ przesadne ˛ i trzymaja˛ si˛e od nich z dala. Federacja wysyłała tam kiedy´s patrole, lecz wi˛ekszo´sc´ z nich nie wracała. Prawd˛e powiedziawszy, wi˛ekszo´sc´ z nich si˛e tam gubiła, bo z˙ ołnierze nie znali drogi. Ja ja˛ znam. Jego słuchacze milczeli. W ko´ncu Coll si˛e odezwał: — Pami˛etam, z˙ e kilku naszych przodków przysporzyło sobie powa˙znych kłopotów, kiedy przed laty poszli ta˛ wła´snie droga.˛ — Nic o tym nie słyszałem. — Steff wzruszył ramionami. — Przechodziłem jednak przez te góry dziesiatki ˛ razy i wiem, czego mo˙zna si˛e spodziewa´c. Cała sztuka polega na tym, z˙ eby trzyma´c si˛e górskich grzbietów i nie zapuszcza´c si˛e w głab ˛ lasów. Istoty z˙ yjace ˛ w Wolfsktaag lubia˛ ciemno´sc´ . I wi˛ekszo´sc´ z nich nie ma nic wspólnego z magia.˛ — To mi si˛e nie podoba. — Coll pokr˛ecił głowa˛ i spojrzał na brata. — Có˙z, mo˙zemy wybiera´c mi˛edzy złem, które znamy, a tym, którego jedynie si˛e domy´slamy — o´swiadczył szorstko Steff. — Mi˛edzy z˙ ołnierzami federacji i ich sprzymierze´ncami gnomami, o których wiemy, z˙ e tam sa,˛ a duchami i zjawami, o których tego nie wiemy. — Cieniowcami — rzekł cicho Par. Na chwil˛e zapadło milczenie. Steff u´smiechnał ˛ si˛e ponuro. — Nie słyszałe´s, mieszka´ncu Vale? Cieniowce nie istnieja.˛ Wszystko to tylko pogłoski. Poza tym masz przecie˙z moc, która potrafi nas obroni´c, nieprawda˙z? Ty i góral. Któ˙z s´miałby si˛e na nas porwa´c? — Jego przenikliwe spojrzenie pow˛edrowało w koło od twarzy do twarzy. — Co si˛e z wami dzieje? Nikt przecie˙z nie mówił, z˙ e ta wyprawa b˛edzie bezpieczna. Podejmijmy jaka´ ˛s decyzj˛e. Ale słyszeli´scie moja˛ przestrog˛e dotyczac ˛ a˛ wyboru, jaki nam pozostanie, je´sli ominiemy góry. Miejcie to na uwadze. ˙ Zaden z nich nie potrafił nic na to odpowiedzie´c i pozostawili rozstrzygni˛ecie Steffowi. W ko´ncu był to jego kraj, a nie ich, i on znał go najlepiej. Od niego 81
zale˙zało, czy odnajda˛ Walkera Boha, i nierozsadne ˛ wydawało si˛e podwa˙zanie jego pogladu ˛ na to, jak najlepiej b˛edzie to zrobi´c. Sp˛edzili noc na le´snej polanie, w´sród zapachów sosnowych igieł, polnych kwiatów i s´wie˙zego powietrza, s´piac ˛ spokojnie i bez snów w ciszy, która rozpo´scierała si˛e o wiele dalej, ni˙z mógłby si˛egna´ ˛c ich wzrok. O s´wicie Steff poprowadził ich w góry Wolfsktaag. Weszli na Przeł˛ecz Stryczka, gdzie niegdy´s gnomy chciały schwyta´c w potrzask She˛e i Flicka Ohmsfordów, przeszli po sznurowej kładce rozpi˛etej nad przepa´scia˛ i mozolnie zacz˛eli si˛e pia´ ˛c kr˛eta˛ s´cie˙zka˛ w gór˛e przez pokruszone skalne szczyty i lesiste zbocza, patrzac, ˛ jak sło´nce przesuwa si˛e po bezchmurnym letnim niebie. Po południu dotarli do grzbietów górskich biegnacych ˛ na pomoc i poda˙ ˛zyli dalej ich falistym i wijacym ˛ si˛e szlakiem. Droga była łatwa, sło´nce s´wieciło ciepło i przyja´znie, a obawy i watpliwo´ ˛ sci z poprzedniej nocy Zacz˛eły si˛e rozwiewa´c. Wypatrywali porusze´n w cieniu skał i drzew, lecz niczego nie dostrzegali. Na drzewach s´piewały ptaki, w´sród zaro´sli przemykały drobne zwierz˛eta, a lasy wydawały si˛e bardzo podobne do lasów gdziekolwiek indziej w czterech krainach. Ohmsfordowie i Morgan przyłapali si˛e na tym, z˙ e u´smiechaja˛ si˛e do siebie nawzajem, Steff nucił co´s niewyra´znie pod nosem i tylko Teel nie zdradzała swoich uczu´c. O zmierzchu rozbili obóz na małej łaczce ˛ usadowionej mi˛edzy dwoma zboczami górskimi poro´sni˛etymi jodłami i cedrami. Prawie nie było wiatru i ciepło dnia utrzymywało si˛e w osłoni˛etej dolince jeszcze długo po zachodzie sło´nca. Na ciemniejacym ˛ niebie połyskiwały gwiazdy, a nad horyzontem na zachodzie wisiał ksi˛ez˙ yc w pełni. Par przypomniał sobie znowu wezwanie starca, z˙ eby stawili si˛e w Hadeshornie pierwszego dnia nowiu. Czasu było coraz mniej. Lecz nie o starcu czy Allanonie my´slał Par tego wieczoru, kiedy członkowie małej gromadki zebrali si˛e wokół ogniska, które Steff pozwolił im rozpali´c, i jedli kolacj˛e, popijajac ˛ długie łyki z´ ródlanej wody. My´slał o Walkerze Bohu. Nie widział swego stryja od niemal dziesi˛eciu lat, lecz jego wspomnienie było dziwnie wyra´zne. Był wtedy jeszcze chłopcem i stryj wydawał mu si˛e do´sc´ tajemniczy — wysoki, szczupły m˛ez˙ czyzna o surowych rysach i oczach, które przenikały człowieka na wskro´s. Wła´snie te oczy Par pami˛etał najlepiej, cho´c bardziej ze wzgl˛edu na ich niezwykło´sc´ ni˙z na uczucie skr˛epowania, jakie mogły w nim wywoływa´c. W istocie stryj był dla niego bardzo miły, lecz zawsze jakby zwrócony do wewnatrz ˛ albo te˙z roztargniony, obecny ciałem, lecz bardzo odległy duchem. Ju˙z wówczas kra˙ ˛zyły opowie´sci o Walkerze Bohu, lecz Par potrafił sobie przypomnie´c jedynie nieliczne. Mówiono, z˙ e posługuje si˛e magia,˛ nigdy jednak nie wyja´sniano dokładnie, o jaka˛ magi˛e chodzi. Był potomkiem w prostej linii Brin Ohmsford, lecz nie posiadał władzy nad pie´snia.˛ Nikt z jego gał˛ezi rodziny jej nie miał, tak było ju˙z od dziesi˛eciu pokole´n. Magia pie´sni umarła wraz z Brin. Oczywi´scie w jej r˛ekach była czym´s zupełnie innym ni˙z w r˛ekach jej brata Jaira. O ile Jair był w stanie u˙zywa´c pie´sni jedynie do tworzenia obrazów, jego siostra po82
trafiła za jej pomoca˛ stwarza´c rzeczywisto´sc´ . Jej magia była znacznie silniejsza. Mimo to znikn˛eła wraz z jej s´miercia˛ i pozostała tylko magia Jaira. Zawsze jednak istniały opowie´sci o Walkerze Bohu i jego magii. Par pami˛etał, z˙ e jego stryj czasem potrafił mu opowiada´c o tym, co dzieje si˛e w innych miejscach i o czym w z˙ aden sposób nie mógł wiedzie´c, a jednak wiedział. Zdarzało si˛e, z˙ e jego stryj potrafił samym spojrzeniem wprawia´c w ruch przedmioty, a nawet ludzi. Czasem potrafił równie˙z powiedzie´c, o czym człowiek my´sli. Patrzył na kogo´s i mówił mu, z˙ eby si˛e nie martwił, z˙ e to lub owo si˛e wydarzy, i okazywało si˛e, z˙ e o tym wła´snie ów kto´s my´slał. Oczywi´scie było mo˙zliwe, z˙ e jego stryj był po prostu do´sc´ przenikliwy, by odgadna´ ˛c, o czym kto´s inny my´sli, i tylko wygladało ˛ to tak, jakby potrafił czyta´c w jego my´slach. Lecz posiadał równie˙z umiej˛etno´sc´ radzenia sobie z kłopotami — usuwał je niemal w chwili ich zaistnienia. Ka˙zde zagro˙zenie zdawało si˛e ust˛epowa´c, gdy on si˛e pojawił. Sprawiało to wra˙zenie czarów. Stryj zawsze dodawał Parowi zach˛ety, kiedy widział, z˙ e chłopiec próbuje posługiwa´c si˛e pie´snia.˛ Przestrzegał go, z˙ e musi si˛e nauczy´c panowa´c nad obrazami, ostro˙znie si˛e nimi posługiwa´c, starannie dobiera´c sposoby odsłaniania swej magii przed innymi. Walker Boh był jednym z nielicznych ludzi w jego z˙ yciu, którzy nie obawiali si˛e jej mocy. Gdy wi˛ec tak siedział z pozostałymi w ciszy górskiego wieczoru, wspominajac ˛ stryja, jego ciekawo´sc´ i ch˛ec´ dowiedzenia si˛e czego´s wi˛ecej o˙zyła na nowo, a˙z w ko´ncu im uległ i zapytał Steffa, jakie powie´sci słyszał o Walkerze Bohu. Steff zamy´slił si˛e. — Wi˛ekszo´sc´ z nich pochodzi od le´snych ludzi — zaczał ˛ po chwili — my´sliwych, tropicieli i im podobnych, a kilka od karłów, które walcza˛ jak ja w ruchu oporu i zapuszczaja˛ si˛e wystarczajaco ˛ daleko na północ, z˙ eby o nim usłysze´c. Powiadaja,˛ z˙ e plemiona gnomów s´miertelnie si˛e go boja.˛ Podobno uwa˙zaja˛ tam Walkera Boha za co´s w rodzaju ducha. Niektóre z nich wierza,˛ z˙ e z˙ yje on od setek lat i jest jednym z legendarnych druidów. — Mrugnał ˛ okiem. — My´sl˛e jednak, z˙ e to tylko takie gadanie, skoro jest waszym stryjem. — Nie pami˛etam, by kto´s kiedy´s twierdził, z˙ e z˙ yje on dłu˙zej ni˙z jakikolwiek normalny człowiek. — Par potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Pewien jegomo´sc´ przysi˛egał mi, z˙ e wasz stryj rozmawia ze zwierz˛etami i z˙ e zwierz˛eta go rozumieja.˛ Mówił, z˙ e widział na własne oczy, jak wasz stryj podszedł do górskiego kota, wielkiego jak bawół, i rozmawiał z nim tak samo, jak teraz ja z wami. — Mówiono, z˙ e Coglin potrafi to robi´c — wtracił ˛ Coll, nagle zaciekawiony. — Miał kota imieniem Szept, który wsz˛edzie za nim chodził. Strzegł jego siostrzenicy Kimber. Ona równie˙z nazywała si˛e Boh, prawda, Par?
83
Brat kiwnał ˛ głowa,˛ przypominajac ˛ sobie, z˙ e ich stryj przyjał ˛ nazwisko swej rodziny ze strony matki. Wydawało mu si˛e to teraz dziwne, ale nie pami˛etał, z˙ eby jego stryj kiedykolwiek u˙zywał nazwiska Ohmsford. — Jest jeszcze jedna opowie´sc´ — rzekł Steff, po czym zamilkł na chwil˛e, by od´swie˙zy´c w pami˛eci szczegóły. — Słyszałem ja˛ od tropiciela, który znał odległe zakatki ˛ Anaru lepiej ni˙z ktokolwiek inny i, jak sadz˛ ˛ e, znał równie˙z Walkera Boha, chocia˙z nigdy by si˛e do tego nie przyznał. Powiedział mi, z˙ e przed dwoma laty do Darklin przyw˛edrowała z Ravenshornu istota zrodzona w czasach dawnej magii i zacz˛eła si˛e karmi´c z˙ yciem, które tam znalazła. Walker Boh wyruszył na jej poszukiwanie, stanał ˛ z nia˛ twarza˛ w twarz, po czym stwór odwrócił si˛e i po prostu wrócił tam, skad ˛ przyszedł. — Steff pokr˛ecił głowa˛ i wolno potarł dłonia˛ podbródek. — To daje do my´slenia, co? — Wyciagn ˛ ał ˛ r˛ece w stron˛e ognia. — Wła´snie dlatego mnie przera˙za, poniewa˙z wydaje si˛e, z˙ e nie ma niczego, co by budziło jego l˛ek. Powiadaja,˛ z˙ e pojawia si˛e i znika jak duch, ukazuje si˛e na chwil˛e, by w nast˛epnej pierzchna´ ˛c jak nocny cie´n. Nie wiem nawet, czy cieniowce budza˛ w nim strach. Sadz˛ ˛ e, z˙ e nie. — Mo˙ze jego powinni´smy o to zapyta´c — zasugerował Coll z przekornym u´smiechem. — Wła´snie, mo˙ze powinni´smy. — Steff rozchmurzył si˛e. — Proponuj˛e, z˙ eby´s ty to zrobił! — Roze´smiał si˛e. — Ale to przypomina mi o czym´s. Czy góral opowiadał wam ju˙z, jak si˛e poznali´smy? Bracia Ohmsfordowie przeczaco ˛ pokr˛ecili głowami i pomimo gło´snych pomruków Morgana, Steff zaczał ˛ im opowiada´c histori˛e ich pierwszego spotkania. Przed jakimi´s dziesi˛ecioma miesiacami ˛ Morgan łowił ryby na wschodnim kra´ncu T˛eczowego Jeziora, u uj´scia Srebrnej Rzeki, kiedy pot˛ez˙ ny podmuch wiatru przewrócił jego łód´z, zrzucajac ˛ z niej cały sprz˛et, tak z˙ e chłopak musiał wpław dopłyna´ ˛c do brzegu. Przemoczony i zmarzni˛ety, usiłował wła´snie bezskutecznie rozpali´c ognisko, kiedy nadszedł Steff i pomógł mu si˛e osuszy´c. — Sadz˛ ˛ e, z˙ e umarłby z zimna, gdybym si˛e nad nim nie zlitował — ko´nczył karzeł. — Porozmawiali´smy, opowiedzieli´smy sobie ostatnie wie´sci. Zanim zda˙ ˛zyłem si˛e zorientowa´c, znajdował si˛e ju˙z w drodze do Culhaven, z˙ eby si˛e przekona´c, czy z˙ ycie w krainie karłów jest rzeczywi´scie tak straszne, jak mu je opisałem. — Rzucił rozbawione spojrzenie na zgn˛ebionego Morgana. — Potem wcia˙ ˛z wracał, za ka˙zdym razem z jakim´s małym podarkiem dla babci i cioteczki, a tak˙ze dla Ruchu. Sumienie nie pozwala mu widocznie pozostawi´c spraw swojemu biegowi. — Och, na lito´sc´ boska! ˛ — wykrztusił zakłopotany Morgan. Steff roze´smiał si˛e i jego dono´sny głos wypełnił nocna˛ cisz˛e. — Zatem wystarczy, dumny ksi˛eciu gór! Porozmawiajmy o kim´s innym! — Przewrócił si˛e na drugi bok i spojrzał na Para. — Mo˙ze o tym nieznajomym, który dał ci pier´scie´n. Wiem co nieco o bandach banitów nale˙zacych ˛ do Ruchu. W wi˛ekszo´sci to nic niewarta hałastra. Brakuje im dyscypliny i przywództwa. 84
Karły zaproponowały im wspólne działanie, lecz ich oferta nie została jak dotad ˛ przyj˛eta. Problem polega na tym, z˙ e Ruch jest nadmiernie rozczłonkowany. Ale wracajac ˛ do rzeczy: czy pier´scie´n, który dostałe´s, nosi wizerunek sokoła? — Tak, Steff. — Par a˙z podskoczył. — Wiesz, do kogo nale˙zy? — I tak, i nie. — Steff si˛e u´smiechnał. ˛ — Jak mówiłem, banici z Sudlandii byli w przeszło´sci rozczłonkowana˛ gromada,˛ ale ten stan rzeczy mo˙ze si˛e wkrótce zmieni´c. Kra˙ ˛za˛ pogłoski o jednym z nich, który wydaje si˛e bra´c sprawy w swoje r˛ece, jednoczy´c poszczególne grupy i obejmowa´c nad nimi przywództwo. Nie posługuje si˛e swoim imieniem; jako znaku rozpoznawczego u˙zywa symbolu sokoła. — To musi by´c ten sam człowiek — stanowczo stwierdził Par. — Nam równie˙z nie chciał poda´c swego imienia. — W dzisiejszych czasach ludzie cz˛esto ukrywaja˛ swoje imiona. — Steff wzruszył ramionami. — Lecz sposób, w jaki przeprowadził wasza˛ ucieczk˛e przed szperaczami. . . tak, to przypomina człowieka, o którym słyszałem. Mówia,˛ z˙ e powa˙zyłby si˛e na wszystko, tam gdzie w gr˛e wchodzi federacja. — Tamtego wieczoru niewatpliwie ˛ był s´miały — przyznał Par z u´smiechem. Rozmawiali jeszcze przez pewien czas o nieznajomym oraz bandach banitów, zarówno z Sudlandii, jak i Nordlandii, zgadzajac ˛ si˛e, z˙ e cztery krainy jatrz ˛ a˛ si˛e pod władza˛ federacji jak otwarta rana. Nie powrócili do tematu Walkera Boha, lecz Para zadowalało to, co do tej pory usłyszał; wyrobił sobie poglad ˛ o stryju. Nie miało znaczenia, jak przera˙zajacy ˛ Walker Boh wydawał si˛e Steffowi i pozostałym; dla niego był tym samym człowiekiem, którego znał jako chłopiec; chyba te wydarzy si˛e co´s, co zmieni jego zdanie. Miał jednak dziwne uczucie, z˙ e to nigdy nie nastapi. ˛ W ko´ncu ich rozmowa, przerywana cz˛estymi ziewni˛eciami i roztargnionymi spojrzeniami, utkn˛eła w miejscu i przyjaciele jeden po drugim zacz˛eli zawija´c si˛e w koce. Par zaofiarował si˛e, z˙ e ostatni raz przed pój´sciem spa´c podło˙zy drew do ogniska, i udał si˛e na skraj lasu w poszukiwaniu suchych gał˛ezi. Zbierał wła´snie kawałki starego cedru powalonego przez wichury poprzedniej zimy, kiedy nagle stanał ˛ twarza˛ w twarz z Teel. Zdawała si˛e wyrasta´c z ziemi tu˙z przed nim. Jej zamaskowana twarz była napi˛eta, a oczy wpatrywały si˛e we´n nieruchomo. — Czy mo˙zesz pokaza´c mi magi˛e? — zapytała cicho. Par patrzył na nia˛ oniemiały. Nigdy, ani razu, od kiedy ujrzał ja˛ owego wieczoru w kuchni babci Elizy, nie słyszał jej głosu. Sadził, ˛ z˙ e w ogóle nie potrafi mówi´c. Szła z nimi, jakby była wiernym psem Steffa; posłuszna mu, czuwała nad nimi, o nic nie pytała i trzymała si˛e na uboczu. Cały wieczór siedziała w milczeniu i tylko słuchała, skrz˛etnie zachowujac ˛ swoje my´sli dla siebie. A teraz to. — Czy mo˙zesz przywoła´c obrazy? — nalegała. Jej głos był niski i szorstki. — Chocia˙z kilka, z˙ ebym mogła je zobaczy´c? Bardzo bym chciała. Nagle dostrzegł jej oczy. Miały osobliwy niebieski kolor, czysty i ciemny, taki sam jaki miało niebo wcze´sniej tego dnia wysoko w górach. Ich blask oszołomił 85
go i przypomniał sobie, z˙ e jej włosy pod okrywajacym ˛ je kapturem maja˛ kolor miodu. Dotad ˛ robiła nieprzyjazne wra˙zenie przez sposób, w jaki si˛e od nich dystansowała, lecz teraz, stojac ˛ w´sród ciszy i cieni, wydawała si˛e taka drobna. — Jakie obrazy chciałaby´s zobaczy´c? — zapytał. Zastanowiła si˛e przez chwil˛e. — Chciałabym zobaczy´c, jak wygladało ˛ Culhaven w czasach Allanona. Chciał jej powiedzie´c, z˙ e nie jest pewien, jak wygladało ˛ Culhaven tak dawno temu, ale rozmy´slił si˛e i skinał ˛ głowa.˛ — Mog˛e spróbowa´c — rzekł. Cicho zaczał ˛ s´piewa´c do niej, stojacej ˛ samotnie w´sród drzew, usiłujac ˛ za pomoca˛ magii pie´sni wypełni´c jej my´sli obrazami miasta takiego, jakim mogło by´c ´ przed trzystu laty. Spiewał o Srebrnej Rzece, o Ogrodach Meade, o zadbanych domach i chatach, o z˙ yciu w rodzinnym mie´scie karłów przed wojna˛ z federacja.˛ Kiedy sko´nczył, przez chwil˛e przygladała ˛ mu si˛e wzrokiem pozbawionym wyrazu, po czym odwróciła si˛e bez słowa i ponownie znikn˛eła w´sród nocy. Par przez chwil˛e spogladał ˛ za nia˛ zbity z tropu, po czym wzruszył ramionami, sko´nczył zbiera´c chrust i poło˙zył si˛e spa´c. Wyruszyli znów o s´wicie, posuwajac ˛ si˛e wzdłu˙z wy˙zszych partii Wolfsktaagu, gdzie las zaczynał rzedna´ ˛c, a niebo wisiało nisko nad głowa.˛ Był kolejny ciepły, pogodny dzie´n, wypełniony wonnymi zapachami i poczuciem niesko´nczonych mo˙zliwo´sci. Lekki wiatr pie´scił łagodnie ich twarze, a w lesie i w´sród skał roiło si˛e od male´nkich stworze´n, przemykajacych ˛ i przelatujacych ˛ obok. Góry tchn˛eły spokojem. Mimo to Par czuł si˛e nieswojo. Nie do´swiadczał czego´s takiego przez poprzednie dwa dni. Usiłował rozproszy´c swój niepokój, mówiac ˛ sobie, z˙ e jest zupełnie bezpodstawny, teraz gdy opinia Steffa, z˙ e jest to jednak najbezpieczniejsza droga, zdawała si˛e potwierdza´c. Ukradkiem obserwował twarze pozostałych, by sprawdzi´c, czy co´s ich nie trapi, lecz wydawali si˛e najzupełniej spokojni. Nawet Teel, która rzadko okazywała uczucia, sprawiała wra˙zenie całkowicie wolnej od obaw. Ranek przeszedł w południe i niepokój zmienił si˛e w pewno´sc´ , z˙ e co´s depcze im po pi˛etach. Par przyłapał si˛e na tym, z˙ e co jaki´s czas spoglada ˛ do tyłu, nie wiedzac, ˛ czego wypatruje, lecz przekonany, z˙ e co´s jednak tam jest. Przebiegał wzrokiem odległe drzewa i skały, niczego jednak nie dostrzegł. Na prawo od nich grzbiet góry wznosił si˛e wy˙zej, tworzac ˛ urwiska i wawozy, ˛ których s´ciany były zbyt nagie i niedost˛epne, by mo˙zna było my´sle´c o ich przebyciu. Ni˙zej, po lewej, las pełen był cieni zlewajacych ˛ si˛e w rozległe plamy w´sród g˛estej plataniny ˛ zaro´sli i czarnych pni drzew. Kilkakrotnie szlak si˛e rozwidlał, ginac ˛ w mroku na dole. Steff, który wraz z Teel szedł przodem, w pewnym momencie wskazał r˛eka˛ w tamta˛ stron˛e i powiedział:
86
— Tu wła´snie mogło si˛e co´s przytrafi´c zaginionym oddziałom federacji. Lepiej si˛e nie zapuszcza´c w mroczne miejsca w tych górach. Par miał nadziej˛e, z˙ e to wła´snie jest z´ ródłem jego niepokoju. Zdawało mu si˛e, z˙ e gdyby zdołał ustali´c jego przyczyn˛e, łatwiej by sobie z nim poradził. Lecz kiedy ju˙z niemal sadził, ˛ z˙ e problem sam si˛e rozwiazał, ˛ po raz ostatni obejrzał si˛e przez rami˛e i zobaczył, jak co´s si˛e porusza w´sród skał. Zatrzymał si˛e w miejscu. Pozostali przeszli jeszcze kilka kroków, po czym odwrócili si˛e i spojrzeli na niego. — Co si˛e stało? — zapytał Steff. — Co´s jest tam z tyłu — odparł cicho Par, nie odrywajac ˛ oczu od miejsca, gdzie przed chwila˛ dostrzegł ruch. Gdy Steff podszedł do niego, dodał, wskazujac ˛ palcem: — Tam, mi˛edzy skałami. Przez długa˛ chwil˛e wpatrywali si˛e razem, niczego nie dostrzegajac. ˛ Popołudnie dobiegło ko´nca i chylace ˛ si˛e ku zachodowi sło´nce wydłu˙zało cienie. Coraz trudniej było cokolwiek zauwa˙zy´c w g˛estniejacym ˛ półmroku. W ko´ncu Par pokr˛ecił z rezygnacja˛ głowa.˛ — Mo˙ze mi si˛e przywidziało — powiedział. — A mo˙ze nie — rzekł Steff. Nie zwa˙zajac ˛ na zdumione spojrzenie Ohmsforda, dał znak pozostałym, by ruszali naprzód. Teel szła przodem, za´s on z Parem zamykali pochód. Raz czy dwa kazał mu oglada´ ˛ c si˛e do tyłu, a parokrotnie zrobił to sam. Chłopak ani razu niczego nie dostrzegł, chocia˙z wcia˙ ˛z miał uczucie, z˙ e co´s tam jest. Przeszli na druga˛ stron˛e górskiego grzbietu biegnacego ˛ ze wschodu na zachód i zacz˛eli schodzi´c w dół. T˛e stron˛e góry okrywał cie´n, słabe s´wiatło gasnacego ˛ sło´nca było całkowicie zasłoni˛ete, a s´cie˙zka pod ich stopami wiła si˛e przez labirynt skał i k˛ep zaro´sli oblepiajacych ˛ zbocze jak stłoczone stada owiec. Wiatr wiał im teraz w plecy, niosac ˛ głos Steffa do idacych ˛ z przodu. — Czymkolwiek jest to co´s tam z tyłu, s´ledzi nas, czekajac ˛ na zapadni˛ecie zmroku albo przynajmniej na zmierzch, z˙ eby si˛e ukaza´c. Nie wiem, co to jest, ale to co´s du˙zego. Musimy znale´zc´ miejsce, gdzie b˛edziemy mogli si˛e broni´c. Nikt nic nie powiedział. Par poczuł nagły chłód. Coll spojrzał na niego, a potem na Morgana. Teel szła, nie odwracajac ˛ si˛e. Pokonali meandry skał i zaro´sli i znale´zli si˛e na odsłoni˛etej s´cie˙zce prowadza˛ cej w gór˛e, kiedy w ko´ncu stwór wyłonił si˛e z cienia i ukazał im w całej okazało´sci. Steff ujrzał go pierwszy i gło´sno krzyknał, ˛ tak z˙ e i pozostali si˛e odwrócili. Stwór znajdował si˛e wcia˙ ˛z o jakie´s sto metrów za nimi. Siedział przycupni˛ety na płaskiej skale w miejscu, gdzie waska ˛ smuga s´wiatła przecinała jej wygładzona˛ powierzchni˛e jak dzida. Wygladał ˛ jak jaki´s ogromny pies albo wilk o pot˛ez˙ nej piersi i szyi, poro´sni˛etych g˛estym futrem, i zdeformowanym pysku. Miał dziwne, grube nogi, cylindryczny tułów, małe uszy i krótki ogon, jednym słowem, wyglad ˛ jego nie wzbudzał przyjaznych uczu´c. Rozwarł na chwil˛e szcz˛eki — najwi˛eksze, 87
jakie Par kiedykolwiek widział — i pociekła z nich s´lina. Szcz˛eki zatrzasn˛eły si˛e z powrotem i stwór ruszył niespiesznie w ich stron˛e. — Nie zatrzymujcie si˛e — powiedział cicho Steff. Ruszyli naprzód równym krokiem, usiłujac ˛ nie oglada´ ˛ c si˛e do tyłu. — Co to jest? — zapytał Morgan zduszonym głosem. — Nazywaja˛ je z˙ arłaczami — odparł spokojnie Steff. — Mieszkaja˛ na wschodzie, w najdalszej cz˛es´ci Anaru, za Ravenshornem. Sa˛ bardzo niebezpieczne. — Urwał na chwil˛e. — Nigdy jednak nie słyszałem, z˙ eby widziano którego´s z nich ´ w Srodkowym Anarze, nie mówiac ˛ ju˙z o górach Wolfsktaag. — A˙z do dzi´s, chciałe´s powiedzie´c — mruknał ˛ Coll. Szli szerokim z˙ lebem, gdzie s´cie˙zka zaczynała gwałtownie opada´c ku kotlinie. Sło´nce zaszło i półmrok spowijał wszystko wokół jak całun. Prawie nic nie było wida´c. Dziwne stworzenie za nimi to pojawiało si˛e, to znikało, i Par zaczał ˛ si˛e zastanawia´c, co by si˛e stało, gdyby zupełnie stracili je z oczu. — Nigdy równie˙z nie słyszałem, z˙ eby który´s z nich tropił ludzi — rzekł nagle Steff za jego plecami. ˙ Dziwne polowanie trwało. Zarłacz trzymał si˛e o jakie´s sto metrów za nimi, najwyra´zniej czekajac, ˛ a˙z zrobi si˛e zupełnie ciemno. Steff ponaglał ich do szybszego marszu, szukajac ˛ miejsca, gdzie mogliby stawi´c mu opór. — Czemu po prostu nie pozwolisz mi si˛e nim zaja´ ˛c? — mruknał ˛ w pewnej chwili Morgan. — Poniewa˙z byłby´s martwy, zanim zdołałby´s wymówi´c swe imi˛e, góralu — odparł chłodno karzeł. — Nie daj si˛e zwie´sc´ . Ten stwór poradzi sobie z nami wszystkimi, je´sli zaskoczy nas znienacka. A wtedy nie pomo˙ze cała magia s´wiata! Par zmartwiał, zastanawiajac ˛ si˛e nagle, czy magia Miecza Morgana jest w stanie co´s zdziała´c przeciwko tej bestii. Czy magia Miecza nie o˙zywała jedynie w zetkni˛eciu z podobna˛ magia? ˛ Czy w innym wypadku nie był jedynie zwyczajnym mieczem? Czy nie taki był zamiar Allanona, kiedy wyposa˙zył go w moc? Spróbował przypomnie´c sobie szczegóły opowie´sci i nie potrafił. Pami˛etał jednak dobrze, z˙ e magie Miecza Shannary i Kamieni Elfów były skuteczne jedynie przeciwko magicznym przedmiotom. Prawdopodobnie tak samo było z. . . — Szybko, do tej kotliny — rzekł nagle Steff, przerywajac ˛ jego rozwa˙zania. — Tam b˛edziemy mogli. . . ˙ Nie doko´nczył. Zarłacz, ogromna czarna posta´c z zadziwiajac ˛ a˛ szybko´scia˛ skaczaca ˛ po skałach i przez zaro´sla, rzucił si˛e na nich, przemykajac ˛ przez ciemno´sc´ . — Biegnijcie tam! —