T ERRY B ROOKS
T OM
M IECZ S HANNARY PIERWSZY CYKLU „S HANNARA”
´ SPIS TRESCI ´ SPIS TRESCI. I . . . . . . II. . . ...
102 downloads
986 Views
2MB Size
Report
This content was uploaded by our users and we assume good faith they have the permission to share this book. If you own the copyright to this book and it is wrongfully on our website, we offer a simple DMCA procedure to remove your content from our site. Start by pressing the button below!
Report copyright / DMCA form
T ERRY B ROOKS
T OM
M IECZ S HANNARY PIERWSZY CYKLU „S HANNARA”
´ SPIS TRESCI ´ SPIS TRESCI. I . . . . . . II. . . . . . III . . . . . IV . . . . . V. . . . . . VI . . . . . VII . . . . . VIII. . . . . IX . . . . . X. . . . . . XI . . . . . XII . . . . . XIII. . . . . XIV . . . . XV . . . . . XVI . . . . XVII . . . . XVIII . . . . XIX . . . . XX . . . . . XXI . . . . XXII . . . . XXIII . . . . XXIV . . . . XXV . . . . XXVI . . . . XXVII . . . XXVIII . . . XXIX . . . . XXX . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
2 4 15 27 37 47 57 66 77 88 100 112 124 136 149 162 175 187 192 207 220 235 248 261 275 289 305 321 336 351 366
XXXI . XXXII XXXIII XXXIV XXXV
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
380 395 412 426 433
I Sło´nce zanurzało si˛e powoli w gł˛eboka˛ ziele´n wzgórz na zachód od doliny, a jego ró˙zowoszare refleksy przesuwały si˛e nad zagł˛ebieniami i szczelinami w zie´ zka opadała nieregularnymi mi. Flick Ohmsford zaczał ˛ schodzi´c ze szczytu. Scie˙ zakosami po północnym stoku i przeciskajac ˛ si˛e mi˛edzy rumowiskami skalnymi, znikała w g˛estym lesie u stóp zbocza, po czym pojawiała si˛e na polanie lub przecince. W˛edrowiec spojrzał na dobrze mu znana˛ tras˛e i szedł powoli dalej. Owalna, ogorzała twarz, jak cała posta´c Flicka, emanowała spokojem. W szeroko osadzonych szarych oczach mo˙zna było dostrzec znamiona niespo˙zytej energii, skrz˛etnie skrywanej pod powłoka˛ flegmatyczno´sci. Był młody, lecz masywna, kr˛epa sylwetka, liczne srebrne pasma we włosach i krzaczaste brwi czyniły go znacznie powa˙zniejszym. Miał na sobie lu´zne ubranie robocze, typowe dla mieszka´nców Vale. Na ramieniu niósł tobołek, w którym pobrz˛ekiwały metalowe przedmioty. Czujac ˛ pierwszy chłód w wieczornym powietrzu, Flick zacisnał ˛ mocniej kołnierz lu´znej wełnianej koszuli. Czekała go jeszcze długa droga przez lasy i rozległe równiny, wcia˙ ˛z niewidoczne, gdy˙z wła´snie wchodził w kolejny le´sny ost˛ep. G˛esto splecione konary pot˛ez˙ nych d˛ebów i ponurych hikor przesłaniały bezchmurne niebo. Sło´nce ju˙z zaszło, pozostawiajac ˛ ciemniejacy ˛ bł˛ekit g˛esto usiany punkcikami przyjaznych gwiazd. Bezwzgl˛edne konary niebawem całkowicie je zasłoniły, tak wi˛ec Flickowi nie pozostało nic innego, jak trzyma´c si˛e s´cie˙zki. Przemierzył ten szlak wielokrotnie i znał go tak dobrze, z˙ e od razu wyczuł co´s dziwnego w otaczajacej ˛ go ciszy — jakby tego wieczoru cała˛ dolin˛e ogarnał ˛ absolutny bezruch. Brakowało nawet sennego brz˛eczenia owadów i s´piewu ptaków, które zwykle towarzyszyły mu w tej cz˛es´ci w˛edrówki. Nasłuchiwał przez chwil˛e, lecz czujne ucho nie zdołało uchwyci´c najl˙zejszego szmeru. Niespokojnie pokr˛ecił głowa.˛ Jeszcze bardziej si˛e zatrwo˙zył, gdy przypomniał sobie pogłosk˛e zasłyszana˛ kilka dni wcze´sniej: w północnej cz˛es´ci doliny zauwa˙zono na niebie strasznego, czarnoskrzydłego stwora. By przezwyci˛ez˙ y´c rosnacy ˛ l˛ek, zagwizdał i skupił si˛e na wra˙zeniach z zako´nczonego dnia pracy. Sp˛edził go w wiosce połoz˙ onej na północ od Vale. Cz˛es´c´ tamtejszych rodzin uprawiała ziemi˛e i zajmowała si˛e hodowla˛ zwierzat. ˛ Wyprawiał si˛e tam co tydzie´n. Dostarczał zamówione towary oraz wie´sci z Vale i innych miast poło˙zonych w gł˛ebi Sudlandii. Niewielu jego 4
ziomków znało okolic˛e lepiej ni˙z on, jeszcze mniej było takich, którym chciałoby si˛e wypu´sci´c poza dolin˛e. Woleli pozosta´c w zamkni˛etych osadach i nie dbali zbytnio o to, co si˛e dzieje na zewnatrz. ˛ Flick za´s lubił od czasu do czasu wypuszcza´c si˛e poza dolin˛e, tym bardziej z˙ e w gospodarstwach le˙zacych ˛ na jej obrze˙zach ch˛etnie korzystano z jego usług. Otrzymywał za nie całkiem godziwa˛ zapłat˛e — rzecz nie bez znaczenia dla jego ojca, który nie przepuszczał z˙ adnej okazji do zarobku, tak wi˛ec obaj byli zadowoleni. Szedł teraz przez g˛esty las na nizinie. Nagle wzdrygnał ˛ si˛e i odskoczył w bok. Nie zauwa˙zył zwisajacej ˛ nisko gał˛ezi, która smagn˛eła go po głowie. Wyprostował si˛e, posłał li´sciastemu napastnikowi wymowne spojrzenie i przyspieszył kroku. Gał˛ezie i konary tworzyły szczelna˛ zasłon˛e, przez która˛ z trudem przedzierały si˛e jedynie pojedyncze smugi ksi˛ez˙ ycowej po´swiaty. Kr˛eta s´cie˙zka była prawie niewidoczna. Oczy Flicka z trudem odnajdywały dobrze znany przecie˙z szlak. Przygladaj ˛ ac ˛ si˛e widocznym jeszcze cz˛es´ciom terenu, po raz kolejny poczuł wszechobecna˛ cisz˛e. Zdawało mu si˛e, z˙ e jest jedyna˛ z˙ ywa˛ istota˛ szukajac ˛ a˛ drogi w grobowych ciemno´sciach lasu, z którego uszło całe z˙ ycie. Przypomniał sobie niedawne pogłoski i jego niepokój wzrósł. Rozejrzał si˛e. Wokół niego, nawet w konarach drzew, nie drgn˛eła ani jedna gałazka. ˛ Ogarn˛eło go dziwne uczucie ulgi. Zatrzymał si˛e na chwil˛e na niewielkiej le´snej przecince i spojrzał w rozgwie˙zd˙zone niebo. Po chwili zdecydowanym krokiem ruszył naprzód, zagł˛ebiajac ˛ si˛e w czer´n lasu. Szedł wolno i z coraz wi˛ekszym trudem odnajdywał kr˛eta˛ s´cie˙zk˛e, która chwilami znikała w g˛estwinie. Kiedy kolejny raz przyłapał si˛e na nerwowym strzelaniu oczami na boki, uznał, z˙ e uległ złudzeniu. Szedł szerszym duktem. W g˛estwinie nad głowa˛ dostrzegł fragment nieba. Dochodził do dna doliny. Do domu zostały jeszcze dwie mile. U´smiechnał ˛ si˛e do siebie. Przyspieszył i zaczał ˛ gwizda´c melodyjk˛e zasłyszana˛ w karczmie. Pochłoni˛ety wypatrywaniem drogi, podniecony perspektywa˛ ujrzenia niebawem szerokich, otwartych przestrzeni za ostatnim pasmem lasu, nie zauwa˙zył pot˛ez˙ nego cienia, który oddzielił si˛e od masywnego d˛ebu po lewej stronie i ruszył mu na spotkanie. Zanim wyczuł obecno´sc´ intruza, ciemna posta´c stan˛eła przed nim niczym głaz mogacy ˛ zmia˙zd˙zy´c napotkane z˙ yjatko. ˛ Flick krzyknał, ˛ rzucił si˛e w bok, lewa˛ r˛eka˛ wyszarpujac ˛ zza pasa długi sztylet. Podró˙zny tobołek zsunał ˛ mu si˛e z ramienia i wyladował ˛ z metalicznym d´zwi˛ekiem na s´cie˙zce. Chłopak skulił si˛e i przygotował do odparcia ataku. Tajemniczy nieznajomy przerwał jego poczynania władczym ruchem ramienia, po czym przemówił spokojnie, lecz stanowczo: — Powstrzymaj si˛e, przyjacielu. Nie jestem ci wrogiem i nie zamierzam ci zrobi´c krzywdy. Ja tylko szukam drogi i byłbym wdzi˛eczny, gdyby´s wskazał mi, któr˛edy i´sc´ . Flick opu´scił nieco gard˛e i spróbował dojrze´c w ciemnej postaci jakie´s oznaki podobie´nstwa do człowieka. Nie dostrzegł niczego. Ostro˙znie przesunał ˛ si˛e w lewo, tak aby sylwetka nieznajomego znalazła si˛e w skapej ˛ ksi˛ez˙ ycowej po´swiacie. 5
— Zapewniam ci˛e, z˙ e nie mam złych zamiarów — ciagn ˛ ał ˛ tamten tym samym tonem, jakby czytajac ˛ w my´slach Flicka. — Nie chciałem ci˛e przestraszy´c, ale zauwa˙zyłem ci˛e dopiero wtedy, kiedy byłe´s tu˙z obok mnie. Mogłe´s mnie mina´ ˛c — dodał. Krok za krokiem, Flick przesuwał si˛e na dogodniejsza˛ pozycj˛e, przez cały czas czujac ˛ na sobie wzrok nieznajomego. Wkrótce zdołał rozró˙zni´c niewyra´zne kontury i cienie twarzy. Przez dłu˙zsza˛ chwil˛e przygladali ˛ si˛e sobie w milczeniu. Flick usiłował okre´sli´c, z kim lub czym ma do czynienia. Tamten patrzył i czekał. Nagle nieznajomy rzucił si˛e do przodu, jego silne dłonie zwinnie i pewnie chwyciły nadgarstki Flicka, który w okamgnieniu znalazł si˛e kilka stóp nad ziemia.˛ Sztylet wysunał ˛ si˛e ze zdr˛etwiałych rak ˛ obezwładnionego, lecz zanim dotknał ˛ ziemi, nieznajomy za´smiał si˛e drwiaco ˛ i powiedział: — No i co teraz, mój chłopcze, h˛e? Jak sobie dasz rad˛e? Zdaje si˛e, z˙ e mógłbym ci˛e bez trudu rozerwa´c na kawałki i rzuci´c wilkom na po˙zarcie. Przera˙zony Flick próbował si˛e wyszarpna´ ˛c. Jego jedyna˛ my´sla˛ było: ucieka´c. Nie wiedział i nie chciał wiedzie´c, w czyich r˛ekach si˛e znajdował. Nie miał jednak z˙ adnych watpliwo´ ˛ sci, z˙ e były one o wiele mocniejsze ni˙z inne ludzkie r˛ece i mogły si˛e z nim upora´c szybko i skutecznie. Mocarz w czerni potrzasn ˛ ał ˛ nim i podniósł. Ich twarze dzieliła odległo´sc´ wyciagni˛ ˛ etego ramienia. — Do´sc´ tego, chłopcze! — W głosie nieznajomego oprócz drwiny pojawiły si˛e chłód i irytacja. — T˛e parti˛e ja wygrałem. Nie zmienia to faktu, z˙ e wcia˙ ˛z nic o mnie nie wiesz. Jestem zm˛eczony i głodny i wcale nie u´smiecha mi si˛e siedzie´c tu w chłodzie i ciemno´sci, a˙z wreszcie zdecydujesz, czy jestem człowiekiem, czy nie. Teraz postawi˛e ci˛e na ziemi. Wska˙z mi drog˛e, ale ostrzegam: nie próbuj ucieka´c, bo to si˛e z´ le sko´nczy. — Ostatnie zdanie wypowiedział spokojnie, bez s´ladu drwiny w głosie, po czym za´smiał si˛e i rozlu´znił chwyt. Gdy Flick dotknał ˛ stopami ziemi, tamten dodał z˙ artobliwym basem: — Poza tym mo˙ze oka˙ze˛ si˛e lepszym przyjacielem, ni˙z sadzisz. ˛ Chłopiec wyprostował si˛e i zaczał ˛ rozciera´c zdr˛etwiałe od pot˛ez˙ nego u´scisku nadgarstki. Jego pogromca cofnał ˛ si˛e. Niemałym wysiłkiem woli Flick powstrzymał si˛e od ucieczki. Nie miał watpliwo´ ˛ sci, z˙ e nieznajomy dopadłby go bez trudu. Powoli schylił si˛e, podniósł sztylet i wetknał ˛ go za pas. Widział teraz tamtego do´sc´ wyra´znie. Ocenił jego sylwetk˛e i uznał, z˙ e posta´c w czerni na pewno jest człowiekiem, tyle z˙ e znacznie wy˙zszym ni˙z ci, których zwykle spotykał. Miał co najmniej siedem stóp wzrostu. Był przy tym niezwykle szczupły, chocia˙z nie mo˙zna było tego stwierdzi´c z cała˛ pewno´scia,˛ gdy˙z jego ciało dokładnie okrywała czarna peleryna z lu´znym kapturem opuszczonym gł˛eboko na czoło. Mo˙zna było dostrzec jedynie ostre rysy, jakby wykute w skale. Oczy, zapewne gł˛eboko osadzone, skrywały si˛e w cieniu krzaczastych brwi, zro´sni˛etych nad długim, płaskim nosem. Usta nieznajomego wygladały ˛ jak jeszcze jedna nieruchoma, długa i cienka kreska na twarzy okolonej krótka˛ czarna˛ broda.˛ Czer´n 6
oraz kształt sylwetki budziły taka˛ groz˛e, z˙ e chłopiec z najwy˙zszym trudem opanowywał przemo˙zna˛ ch˛ec´ ucieczki w głab ˛ lasu. Spojrzał w surowe cienie oczodołów i spróbował si˛e u´smiechna´ ˛c. — My´slałem, z˙ e jeste´scie złodziejem — wybakał. ˛ W odpowiedzi usłyszał ostre: — Zatem si˛e myliłe´s. — Zaraz jednak tajemniczy osobnik dodał łagodniej: — Musisz si˛e nauczy´c odró˙znia´c przyjaciół od wrogów. Pewnego dnia od tego mo˙ze zale˙ze´c twoje z˙ ycie. Kim jeste´s? — Nazywam si˛e Flick Ohmsford — odpowiedział, zrazu niepewnie, lecz po chwili mówił dalej: — Mój ojciec, Curzad Ohmsford, ma karczm˛e tu niedaleko, w Shady Vale. B˛edzie z mil˛e stad, ˛ mo˙ze dwie. Znajdziecie tam schronienie i straw˛e, panie. — W Shady Vale, powiadasz?! — zawołał nieoczekiwanie nieznajomy. — Wła´snie tam si˛e udaj˛e — dodał i przerwał, jakby zastanawiajac ˛ si˛e nad ostatnimi słowami. Szczupłymi, krzywymi palcami pogładził brod˛e. Jego wzrok pobiegł ponad skrajem lasu ku trawiastym łakom ˛ w dolinie. Flick s´ledził uwa˙znie ka˙zdy jego ruch. M˛ez˙ czyzna w czerni przez dłu˙zsza˛ chwil˛e wpatrywał si˛e w jaki´s niewidoczny punkt. Wreszcie przerwał milczenie: — Ty masz. . . brata. Nie zabrzmiało to jak pytanie, lecz jak stwierdzenie. Nieznajomy wypowiedział te słowa spokojnie i beznami˛etnie, jakby w ogóle nie interesowała go reakcja chłopaka. Rzeczywi´scie w pierwszej chwili Flick nie zareagował. Dopiero gdy zdał sobie spraw˛e z powagi stwierdzenia, drgnał ˛ i spojrzał na nieznajomego. — A skad˙ ˛ ze wy. . . ? — No có˙z — przerwał mu tamten — czy˙z ka˙zdy młody mieszkaniec Vale nie ma gdzie´s brata? Flick odruchowo skinał ˛ głowa.˛ Nie rozumiał, o co chodzi rozmówcy. Zainteresowało go natomiast, co m˛ez˙ czyzna w czerni wiedział o Shady Vale. Po chwili zorientował si˛e, z˙ e tamten patrzy na niego pytajaco, ˛ jakby czekał na wskazanie drogi do obiecanego schronienia i strawy. Szybko zarzucił tobołek na rami˛e i spojrzał na wysokiego towarzysza dalszej podró˙zy. — Szlak wiedzie t˛edy — powiedział i obaj ruszyli. Wyszli z gł˛ebokiego lasu i skierowali si˛e ku pasmu łagodnych wzgórz, które ciagn˛ ˛ eły si˛e a˙z do osady na drugim ko´ncu doliny. Na otwartej przestrzeni było ja´sniej, s´wiecił ksi˛ez˙ yc, a jego blask spływał na cała˛ dolin˛e i szlak, którym poda˛ z˙ ali; była to zaledwie nieregularna kreska, biegnaca ˛ zboczem w´sród g˛estej trawy lub wcinajaca ˛ si˛e w wysuszone sło´ncem bruzdy, doły i koleiny. Tymczasem wiatr przybrał na sile i szarpał ubrania w˛edrowców. Wreszcie zmusił ich do pochylenia głów i osłoni˛ecia oczu. Szli w milczeniu, obserwujac ˛ kr˛ety szlak i potykajac ˛ si˛e na nierówno´sciach. Za ka˙zdym pagórkiem lub zagł˛ebieniem w ziemi ukazywały si˛e nast˛epne kopczyki, bruzdy i dołki. Jedynym słyszalnym odgłosem nocy był s´wist wiatru. Flick nasłuchiwał uwa˙znie. Raz zdawało mu si˛e, z˙ e z daleka, od pół7
nocy dobiegł go ostry, wysoki krzyk. Krzyk szybko jednak ucichł i wi˛ecej si˛e nie powtórzył. Nieznajomy zupełnie nie zwracał uwagi na cisz˛e. Posuwał si˛e naprzód ze wzrokiem skupionym na niewidzialnym punkcie na ziemi, który poruszał si˛e niezmiennie sze´sc´ stóp przed nim. Nie podnosił oczu i nie spogladał ˛ na przewodnika. Nie zapytał nawet, czy dobrze ida.˛ Sprawiał wra˙zenie kogo´s, kto dokładnie zna ka˙zdy nast˛epny krok towarzysza podró˙zy. Szedł pewnie obok Flicka. Niebawem chłopak zaczał ˛ mie´c kłopoty z utrzymaniem tempa. Wysoki nieznajomy pokonywał drog˛e długimi, płynnymi krokami, chód Flicka za´s coraz bardziej przypominał dreptanie zadyszanego karzełka. Chłopiec musiał nawet od czasu do czasu podbiec. Widzac ˛ jego trudno´sci z dotrzymaniem kroku, m˛ez˙ czyzna czasem zwalniał. Wreszcie, gdy zbli˙zyli si˛e do południowych stoków doliny, pagórkowaty teren si˛e wyrównał; szli teraz trawiastym zboczem poro´sni˛etym krzakami, które g˛estniały, przechodzac ˛ w nast˛epny zagajnik. Flick odnalazł kilka punktów orientacyjnych, wyznaczajacych ˛ granic˛e Shady Vale, i odczuł wyra´zna˛ ulg˛e. Osada i jego dom, ciepły i przytulny, były blisko. W czasie krótkiego marszu nieznajomy w czerni nie odezwał si˛e ani słowem. Flick te˙z si˛e nie palił do rozmowy. Próbował natomiast przyjrze´c si˛e dyskretnie „olbrzymowi”, tak go nazwał w my´slach. Czynił to ostro˙znie, z˙ eby tamten si˛e nie zorientował. M˛ez˙ czyzna wzbudzał l˛ek. Jego pociagła, ˛ kamienna twarz i ostry zarys krótkiej czarnej brody przywodziły Flickowi na my´sl obrazy wojny z opowie´sci z dzieci´nstwa; wysłuchał przecie˙z niejednej, siedzac ˛ ze starszymi przy dogasajacym ˛ ogniu. Najbardziej niepokoiły go oczy nieznajomego, a wła´sciwie dwie ciemne przepastne jamy pod g˛estymi brwiami, gdzie powinny si˛e znajdowa´c. Dotychczas chłopcu nie udało si˛e przenikna´ ˛c wzrokiem tych cieni. Gł˛eboko pobru˙zd˙zona twarz była jak wykuta z kamienia. Pochylała si˛e nieznacznie w wielkim skupieniu tylko wtedy, gdy przemierzali trudniejszy odcinek drogi. Studiujac ˛ nieodgadnione oblicze, Flick u´swiadomił sobie, z˙ e jego towarzysz podró˙zy ani razu nie wymienił swojego imienia. Zbli˙zali si˛e do skraju osady. Wyra´znie widoczna s´cie˙zka biegła w´sród coraz wy˙zszych i g˛estszych krzaków utrudniajacych ˛ marsz. Nieznajomy nagle stanał ˛ nieruchomo i zaczał ˛ nasłuchiwa´c z lekko przekrzywiona˛ głowa.˛ Flick tak˙ze si˛e zatrzymał i nadstawił ucha, ale nie usłyszał nic szczególnego. Minuty oczekiwania zaczynały si˛e wydawa´c wieczno´scia.˛ M˛ez˙ czyzna odwrócił si˛e do Flicka i powiedział szybko: — Ukryj si˛e w tamtych krzakach przed nami! Ruszaj, biegiem! — Popchnał ˛ chłopaka tak energicznie, z˙ e ten błyskawicznie znalazł si˛e pod wysokim krzewem i zniknał ˛ w gał˛eziach. Zagrzechotały metalowe przedmioty. Nieznajomy zerwał z jego pleców tobołek i wcisnał ˛ pod swoja˛ peleryn˛e. — Cisza! — syknał. ˛ — A teraz biegnij. I ani mru-mru.
8
Przebiegli kilkana´scie kroków do czarnej s´ciany z li´sci. Gał˛ezie i pnacza ˛ biły ich po twarzach. Zatrzymali si˛e dopiero wtedy, gdy m˛ez˙ czyzna w czerni brutalnie wciagn ˛ ał ˛ Flicka w najg˛estsza˛ k˛ep˛e zaro´sli. Dyszeli ci˛ez˙ ko. Flick zauwa˙zył, z˙ e jego towarzysz nie rozglada ˛ si˛e na boki, lecz wpatruje si˛e badawczo w ciemne niebo, prze´switujace ˛ gdzieniegdzie mi˛edzy g˛estymi li´sc´ mi. Idac ˛ w jego s´lady, te˙z zaczał ˛ obserwowa´c firmament, ale dostrzegł jedynie mrugajace ˛ do´n gwiazdy. Tamten tymczasem patrzył i czekał. Mijały długie minuty. Flick próbował si˛e odezwa´c, ale nieznajomy uciszył go, s´ciskajac ˛ mocno za rami˛e. Stał wi˛ec nieruchomo, wpatrujac ˛ si˛e w noc i nasłuchujac ˛ odgłosów nadciagaj ˛ acego ˛ niebezpiecze´nstwa. Do jego uszu dotarł jedynie szum ich zm˛eczonych oddechów i delikatny szelest wiatru w gał˛eziach nad głowami. Kiedy ju˙z przymierzał si˛e do tego, by ul˙zy´c zm˛eczonym nogom, nad ich głowami przepłyn˛eło co´s wielkiego i czarnego. Zasłoniło całe niebo i znikn˛eło z pola widzenia. Chwil˛e pó´zniej powróciło, wolno zatoczyło koło, a złowrogi cie´n zawisł nad ukrywajacymi ˛ si˛e w˛edrowcami, jakby szykował si˛e do ataku. W głowie przera˙zonego Flicka zakł˛ebiło si˛e i zawirowało. Poczuł si˛e jak zdobycz w stalowej sieci — jeszcze s´wiadoma, ale ju˙z ulegajaca ˛ s´lepej, agonalnej furii schwytanego zwierz˛ecia. Co´s si˛egało w głab ˛ jego piersi i wyciskało powietrze z płuc. Z trudem łapał oddech. Przed jego oczami przesun˛eła si˛e czarna, podszyta czerwienia˛ zjawa. Miała wielkie pazury, pot˛ez˙ ne skrzydła i była tak przera˙zajaca ˛ i zła, z˙ e na sam jej widok mo˙zna było umrze´c ze strachu. Przez chwil˛e zdawało mu si˛e, z˙ e nie wytrzyma i krzyknie, ale silny u´scisk m˛eskiej dłoni na ramieniu pomógł mu przetrwa´c kryzys. Zjawa znikn˛eła tak nagle, jak si˛e pojawiła. Złowieszczy cie´n gdzie´s odpłynał, ˛ odsłaniajac ˛ spokojne, gwia´zdziste niebo. U´scisk na ramieniu Flicka zel˙zał. Zlany zimnym potem, chłopak opadł ci˛ez˙ ko na ziemi˛e. Nieznajomy przysiadł obok niego, u´smiechnał ˛ si˛e i lekko poklepał go po dłoni. — Ruszajmy, przyjacielu — powiedział. — Jeste´s cały i zdrowy, a Vale jest tu˙z za miedza.˛ Flick spojrzał na jego spokojna˛ twarz oczami wcia˙ ˛z szeroko otwartymi z przera˙zenia i wolno pokr˛ecił głowa.˛ — Co to było. . . ten stwór. . . ? — Tylko cie´n — odparł tamten spokojnie. — Ale nie czas i miejsce na dokładne wyja´snienia. Pomówimy o tym pó´zniej. Teraz chciałbym co´s zje´sc´ i ogrza´c si˛e, i to zanim do reszty strac˛e cierpliwo´sc´ . Pomógł Flickowi wsta´c i zwrócił mu tobołek. Wymownym gestem osłoni˛etego płaszczem ramienia dał znak, z˙ e mo˙ze pój´sc´ za swoim przewodnikiem, o ile tamten gotów jest prowadzi´c. Wydostali si˛e spomi˛edzy gał˛ezi i ruszyli. Flick pełen złych przeczu´c spogladał ˛ l˛ekliwie na ciemne niebo. Wydawało mu si˛e, z˙ e to, co si˛e stało przed chwila,˛ było tylko wytworem jego nadwra˙zliwej wyobra´zni. Uznał, z˙ e jak na jeden wieczór miał stanowczo za du˙zo wra˙ze´n. Najpierw ów olbrzym 9
bez imienia, a teraz jeszcze ten przera˙zajacy ˛ cie´n. Przysiagł ˛ sobie w duchu, z˙ e nast˛epnym razem dobrze si˛e zastanowi, zanim zdecyduje si˛e na tak daleki wieczorny wypad poza obr˛eb Vale. Kilkana´scie minut pó´zniej drzewa i zaro´sla zacz˛eły rzedna´ ˛c, za to coraz cz˛es´ciej i coraz wyra´zniej migotały w oddali s´wiatła osady. Pogra˙ ˛zone w mroku do´ zka była coraz szersza i niebamostwa nabierały wyra´zniejszych kształtów. Scie˙ ´ wem stała si˛e ubitym traktem prowadzacym ˛ prosto do osiedla. Swiatła w oknach coraz s´mielej migotały na powitanie w˛edrowców. Patrzac ˛ na nie, Flick u´smiechnał ˛ si˛e z wdzi˛eczno´scia.˛ Na drodze nie spotkali nikogo. W osadzie panowała taka cisza, z˙ e gdyby nie z˙ ółte s´wiatła w oknach, mo˙zna byłoby pomy´sle´c, z˙ e w Vale nikt nie mieszka. Co innego zaprzatało ˛ uwag˛e chłopca mianowicie, co powinien powiedzie´c swojemu bratu Shei i ojcu, by ich nie zaniepokoi´c. Dziwne stwory i cienie mogły by´c przecie˙z wyłacznie ˛ wytworem jego wyobra´zni. By´c mo˙ze ida˛ cy obok m˛ez˙ czyzna w odpowiednim czasie wyja´sni cała˛ spraw˛e, ale jak dotad ˛ nie okazał si˛e zbyt skory do rozmowy. Chłopak spojrzał na milczac ˛ a˛ sylwetk˛e i zadr˙zał. Czer´n tchn˛eła z całej postaci, tajemniczej i mrocznej: czarna peleryna i czarny kaptur na pochylonej głowie, smukłe, ciemne r˛ece. Flick czuł, z˙ e bez wzgl˛edu na to, kim naprawd˛e jest nieznajomy, jako wróg na pewno byłby gro´zny. Szli wolno mi˛edzy domami. Przez szerokie drewniane okna Flick widział płonace ˛ wewnatrz ˛ pochodnie. Domostwa były podobne do siebie — wszystkie długie i do´sc´ niskie. Pod lekko spadzistymi dachami mie´sciła si˛e tylko jedna kondygnacja. Dachy zw˛ez˙ ały si˛e ku jednej stronie, dajac ˛ osłon˛e niewielkiej weran´ dzie na masywnych palach, która stanowiła zako´nczenie długiego ganku. Sciany były przewa˙znie drewniane, fundamenty za´s solidne, kamienne. Niektóre domostwa wyło˙zono kamieniami równie˙z od frontu. Flick przygladał ˛ si˛e zasłoni˛etym oknom. Tu i ówdzie w szparze mi˛edzy okiennicami mign˛eła znajoma twarz. To dodawało mu otuchy. Miał za soba˛ okropna˛ noc i odczuwał wielka˛ ulg˛e, z˙ e znalazł si˛e znowu w´sród swoich. Nieznajomy szedł obok tak, jakby tego wieczoru nic si˛e nie wydarzyło. Obrzucił osad˛e przelotnym spojrzeniem i odkad ˛ znale´zli si˛e w Vale, nie odezwał si˛e ani słowem. Flick z niedowierzaniem obserwował ruchy swojego towarzysza. Wła´sciwie trudno powiedzie´c, z˙ e m˛ez˙ czyzna w czerni poda˙ ˛zał za chłopcem, który miał by´c jego przewodnikiem. Wydawało si˛e, z˙ e to raczej on lepiej zna drog˛e do celu. Ilekro´c trakt rozwidlał si˛e mi˛edzy identycznymi rz˛edami domostw, nieznajomy bez wahania wybierał wła´sciwe odgał˛ezienie. Przy tym ani razu nie spojrzał na swojego przewodnika, nawet nie podniósł głowy, aby oceni´c marszrut˛e. W pewnej chwili Flick zdał sobie spraw˛e, z˙ e to tamten prowadzi, a on tylko wlecze si˛e za nim. Wkrótce dotarli do karczmy. Była to du˙za budowla zło˙zona z głównej izby i przestronnego ganku, z dwoma skrzydłami odchodzacymi ˛ po obu stronach na boki i do tyłu. Na wysokim kamiennym fundamencie uło˙zono grube, ociosane 10
bale tworzace ˛ s´ciany, a dach pokryto gontem. Karczma była wy˙zsza i masywniejsza ni˙z inne domostwa. Z dobrze o´swietlonej głównej izby dobiegały stłumione odgłosy rozmów. Czasem kto´s za´smiał si˛e gło´sniej albo kogo´s zawołał. W nieo´swietlonych skrzydłach znajdowały si˛e pomieszczenia sypialne dla go´sci. W chłodnym powietrzu unosił si˛e zapach pieczonego mi˛esiwa. Flick pospiesznie poprowadził nieznajomego po drewnianych schodach na długi ganek i do szerokich podwójnych drzwi wiodacych ˛ do głównej izby. M˛ez˙ czyzna w czerni wcia˙ ˛z milczał. Chłopiec odsunał ˛ ci˛ez˙ ki metalowy rygiel i pociagn ˛ ał ˛ za uchwyty. Prawe skrzydło drzwi odskoczyło. Weszli do przestronnej głównej izby, zastawionej ławami i krzesłami z wysokimi oparciami zgrupowanymi wokół kilku długich, masywnych drewnianych stołów ustawionych pod s´ciana˛ z lewej oraz w gł˛ebi izby. Liczne s´wiece na stołach i w s´wiecznikach na s´cianach dawały du˙zo s´wiatła. Na wielkim palenisku płonał ˛ z˙ ywo ogie´n. Flick mrugnał ˛ kilkakrotnie, o´slepiony jasno´scia.˛ Po chwili jego oczy przyzwyczaiły si˛e do s´wiatła. Zamrugał jeszcze kilka razy i jego wzrok pow˛edrował ponad paleniskiem, sprz˛etami i meblami do zamkni˛etych podwójnych drzwi w gł˛ebi izby, a nast˛epnie dalej do biegnacego ˛ wzdłu˙z s´ciany szynkwasu. Siedzacy ˛ tam m˛ez˙ czy´zni spojrzeli na przybyszów. Brak zainteresowania na ich twarzach szybko ustapił ˛ nieskrywanemu zaciekawieniu postacia˛ nieznajomego w czerni. Ten jednak nie zwrócił z˙ adnej uwagi na obecnych, wobec czego wszyscy powrócili do przerwanych rozmów i napojów, spogladaj ˛ ac ˛ z rzadka na nowo przybyłych. Flick i m˛ez˙ czyzna w czerni zostali jeszcze chwil˛e przy drzwiach. Chłopiec próbował znale´zc´ w´sród go´sci ojca, nieznajomy za´s wskazał na siedzenia po lewej stronie i zadecydował: — Przysiad˛ ˛ e sobie tam, a ty poszukaj ojca. Mo˙ze zjemy razem wieczerz˛e, kiedy wrócicie. Podszedł do niewielkiego stołu w gł˛ebi i usiadł plecami do go´sci przy szynkwasie. Skłonił si˛e lekko Flickowi i odwrócił si˛e. Chłopiec spojrzał na nieznajomego raz jeszcze i ruszył pospiesznie ku podwójnym drzwiom w gł˛ebi izby, prowadzacym ˛ na zaplecze. Skierował si˛e do kuchni, liczac, ˛ z˙ e znajdzie tam ojca i She˛e przy wieczornym posiłku. Po drodze musiał pokona´c kilka par masywnych drzwi. Gdy wreszcie znalazł si˛e u celu, najpierw rado´snie powitali go dwaj kucharze. Ojciec siedział przy ko´ncu bufetu po lewej stronie, ko´nczac ˛ wieczerz˛e. Ujrzawszy syna, powitał go machni˛eciem muskularnego ramienia. — Troch˛e dzi´s pó´zniej ni˙z zwykle — mruknał ˛ dobrotliwie — ale chod´z, siadaj do jadła, póki jeszcze jest. Flick podszedł zm˛eczonym krokiem do lady i zrzuciwszy tobołek na podłog˛e, usadowił si˛e na wysokim taborecie. Ojciec wła´snie sko´nczył je´sc´ . Odsunał ˛ pusty talerz i wyprostował si˛e. Spojrzał wymownie na drugi pusty talerz i zmarszczył szerokie czoło.
11
— Spotkałem w˛edrowca w drodze powrotnej — zaczał ˛ niepewnie Flick. — Pytał o nocleg i wieczerz˛e. Zapraszał do kompanii. — No có˙z, je´sli szuka noclegu, to dobrze trafił — o´swiadczył stary Ohmsford. — A wła´sciwie to mo˙zemy posili´c si˛e razem z nim. Nie powiem, z˙ ebym nie miał ochoty na mała˛ dokładk˛e. Podniósł swe ci˛ez˙ kie ciało z taboretu i dał znak kucharzom: trzy porcje. Flick szukał wzrokiem Shei, ale brata nie było. Ojciec ruszył oci˛ez˙ ale, by udzieli´c paru wskazówek co do wieczerzy, Flick za´s podszedł do balii, by umy´c r˛ece po podróz˙ y. Kiedy ojciec zbli˙zył si˛e do´n, chłopiec zapytał, gdzie jest Shea. — Wysłałem go po sprawunki. Powinien by´c z powrotem lada chwila — odparł ojciec i zapytał: — A jak zwa˛ tego, co przybył z toba? ˛ — Nie wiem. Nie przedstawił si˛e. Ojciec zmarszczył brwi i mruknał ˛ co´s o małomównych obcych, zaklinajac ˛ si˛e na koniec, z˙ e z˙ adnego tajemniczego go´scia nie chce widzie´c w swojej ober˙zy. Wreszcie skinał ˛ na syna i ruszył do wyj´scia na sal˛e, ocierajac ˛ si˛e pot˛ez˙ nymi ramionami o s´cian˛e. Flick pospiesznie poda˙ ˛zył za nim. Na twarzy chłopca coraz wyra´zniej malowało si˛e zwatpienie. ˛ Nieznajomy wcia˙ ˛z siedział odwrócony plecami do go´sci przy szynkwasie. Słyszac ˛ skrzypienie otwieranych drzwi, nieznacznie zmienił pozycj˛e, by widzie´c wchodzacych. ˛ Przyjrzał si˛e im dokładnie. Byli bardzo podobni do siebie. Obydwaj kr˛epi i s´redniego wzrostu. Mieli szerokie, dobroduszne twarze i brazowe ˛ włosy przetykane srebrnymi pasemkami. Stan˛eli na chwil˛e w drzwiach. Flick pokazał ciemna˛ posta´c. M˛ez˙ czyzna dostrzegł nieskrywane zdziwienie w oczach ojca, gdy tamten mierzył go wzrokiem, zanim wreszcie zdecydował si˛e podej´sc´ . Przybysz wstał na powitanie. Górował wzrostem nad ojcem i synem. — Witajcie w mojej karczmie, nieznajomy panie — powiedział starszy Ohmsford, bezskutecznie próbujac ˛ przenikna´ ˛c wzrokiem ciemne, osłoni˛ete kapturem rysy m˛ez˙ czyzny. — Nazywam si˛e Curzad Ohmsford, co ju˙z pewnie wiecie od mojego syna. Nieznajomy u´scisnał ˛ wyciagni˛ ˛ eta˛ na powitanie r˛ek˛e i skinał ˛ głowa˛ Flickowi. Na twarzy starego Ohmsforda pojawił si˛e grymas bólu. — Wasz syn był tak miły i wskazał mi drog˛e do tego przyjemnego zakatka ˛ — powiedział z u´smiechem, który Flick nazwałby drwiacym. ˛ — Mam nadziej˛e, z˙ e dotrzymacie mi kompanii przy wieczerzy tudzie˙z przy kuflu piwa. — Oczywi´scie — odparł karczmarz. Potoczył si˛e w stron˛e wolnego krzesła i klapnał ˛ na nie ci˛ez˙ ko. Flick te˙z dostawił sobie siedzenie, usiadł i utkwił wzrok w nieznajomym. Ten wygłosił pochwał˛e pod adresem ojca i jego karczmy. Stary Ohmsford rozpromienił si˛e i przytakiwał z wyra´znym zadowoleniem. Skinał ˛ tak˙ze na obsług˛e za lada,˛ by podali trzy kufle. Wysoki nieznajomy wcia˙ ˛z nie zamierzał odsłoni´c całej twarzy. Flick ciagle ˛ starał si˛e dotrze´c wzrokiem do ocienionych miejsc, ale obawiał si˛e, z˙ e tamten to zauwa˙zy. Miał w pami˛eci pierwsza˛ nieudana˛ 12
prób˛e spojrzenia w twarz tajemniczej postaci, a bolace ˛ nadgarstki nie pozwalały zapomnie´c o sile i zr˛eczno´sci m˛ez˙ czyzny w czerni. Uznał, z˙ e na razie bezpieczniej b˛edzie pozosta´c przy watpliwo´ ˛ sciach. Siedział zatem w milczeniu i przysłuchiwał si˛e pogaw˛edce ojca z przybyszem. Po wymianie grzeczno´sciowych uwag na temat łagodnego klimatu okolicy, rozmówcy przeszli do znacznie bli˙zszych spraw, takich jak na przykład ludzie i ostatnie wydarzenia w Vale. Niebawem Flick zorientował si˛e, z˙ e ojciec, który lubił pogaw˛edzi´c, nie potrzebował do tego specjalnej zach˛ety, teraz wła´sciwie prowadził cała˛ rozmow˛e, nieznajomy za´s podtrzymywał ja˛ zdawkowymi uwagami i pytaniami. By´c mo˙ze nie miało to znaczenia, ale jak dotad ˛ Ohmsfordowie nie wiedzieli niczego o przybyszu, który si˛e nawet nie przedstawił. Nie trzeba było te˙z długo czeka´c, aby sprytny go´sc´ zaczał ˛ zr˛ecznie wyciaga´ ˛ c informacje o Vale od niczego nie podejrzewajacego ˛ karczmarza. Zaczynało to niepokoi´c Flicka, ale nie wiedział co zrobi´c. Bardzo chciał, z˙ eby Shea wrócił. Brata jednak wcia˙ ˛z nie było. Podano długo oczekiwana˛ wieczerz˛e, która˛ spo˙zyli bez po´spiechu. Dopiero kiedy odnoszono talerze po posiłku, masywne drzwi do karczmy otworzyły si˛e i stanał ˛ w nich Shea. Flick od razu zauwa˙zył, z˙ e go´scia w czerni co´s zainteresowało. Silne dłonie zacisn˛eły si˛e na kraw˛edzi stołu, gdy wstawał, i znowu wyrósł ponad głowami obydwu Ohmsfordów. Stał tak, jakby zapomniał o ich istnieniu. Czarna kreska zro´sni˛etych brwi drgn˛eła, a na posagowej, ˛ dotad ˛ nieruchomej twarzy pojawił si˛e wyraz intensywnego skupienia. Przez jedna˛ straszna˛ chwil˛e Flickowi zdawało si˛e, z˙ e człowiek w czerni chce zabi´c She˛e, ale wra˙zenie to min˛eło. Jego miejsce zaj˛eło inne — z˙ e nieznajomy przeszukiwał my´sli jego brata. Wpatrywał si˛e uwa˙znie w sylwetk˛e Shei, ocienione oczy przebiegły szybko po smukłej postaci i natychmiast spostrzegły cechy elfa: zarys spiczastego ucha pod potarganymi blond lokami, cienkie brwi biegnace ˛ pod ostrym katem ˛ od nosa wzdłu˙z łuku brwiowego, a nie poziomo, jak u mieszka´nców Vale, wreszcie wysmukły nos i waskie, ˛ delikatne usta. Dostrzegł tak˙ze emanujace ˛ z tej twarzy uczciwo´sc´ i inteligencj˛e. Mimo z˙ e stali w odległych ko´ncach izby, nieznajomy zauwa˙zył tak˙ze wielka˛ przenikliwo´sc´ i zdecydowanie w bł˛ekitnych oczach chłopca. Shea patrzył na m˛ez˙ czyzn˛e w czerni i przez chwil˛e nawet zawahał si˛e, czy podej´sc´ . W obecno´sci przybysza czuł si˛e jak w pułapce. Wreszcie przemógł obawy i ruszył ku pos˛epnej postaci. Ohmsfordowie patrzyli na She˛e, który zmierzał do ich stołu ze wzrokiem utkwionym w nieznajomego. W ko´ncu, jakby obudzeni ze snu, przypomnieli sobie, kim jest idacy, ˛ i podnie´sli si˛e, by go powita´c. Zapadła kłopotliwa cisza, w czasie której Ohmsfordowie przygladali ˛ si˛e sobie uwa˙znie, po czym nagle, ni stad, ˛ ni zowad, ˛ przy stole wybuchła wesoła rozmowa tuszujaca ˛ niedawne napi˛ecie. Nie spuszczajac ˛ wzroku z nieznajomego, Shea u´smiechnał ˛ si˛e do Flicka. Był nieco ni˙zszy od brata, wi˛ec pozostawał w jeszcze wi˛ekszym cieniu przybysza ni˙z obaj 13
Ohmsfordowie. Jednak przewaga wzrostu m˛ez˙ czyzny w czerni nie wywarła na nim tak silnego wra˙zenia jak na jego bracie. Curzad zaczał ˛ rozpytywa´c go o sprawunki. Shea na chwil˛e skupił si˛e na rozmowie z ojcem, ale niebawem przeniósł swoje zainteresowanie na przybysza. — Nie sadz˛ ˛ e, by´smy si˛e kiedy´s spotkali, a wy, zdaje si˛e, skad´ ˛ s mnie znacie. Ja tak˙ze mam dziwne wra˙zenie, z˙ e powinienem was zna´c — powiedział. Nieznajomy przytaknał ˛ skinieniem głowy. Przez jego twarz znowu przemknał ˛ u´smieszek. — By´c mo˙ze mnie znasz. Nie zdziwi mnie tak˙ze to, z˙ e nawet je´sli mnie kiedy´s spotkałe´s, to i tak nie pami˛etasz. Ale ja wiem, kim jeste´s, i naprawd˛e znam ci˛e dobrze. Zaskoczony Shea patrzył na nieznajomego i milczał, szukajac ˛ odpowiednich słów. Tamten pogładził wolno krótka,˛ czarna˛ brod˛e i spojrzał na twarze Ohmsfordów. Dostrzegł napi˛ecie i wyczekiwanie. Otwarte usta Flicka bezgło´snie wyraz˙ ały pytanie dr˛eczace ˛ cała˛ trójk˛e. Nieznajomy s´ciagn ˛ ał ˛ kaptur. Ukazała si˛e ciemna twarz, a wokół niej proste, czarne włosy do ramion oraz, co najwa˙zniejsze, oczy — gł˛eboko osadzone i stale ukryte w cieniu g˛estych, krzaczastych brwi. — Zwa˛ mnie Allanon — powiedział wolno. Zapadła długa cisza. Zdumiona trójka wpatrywała si˛e w twarz przybysza. A wi˛ec tak wygladał ˛ Allanon — tajemniczy podró˙zny czterech krain, wielki historyk ludów, filozof, nauczyciel oraz, jak mawiali niektórzy, zawołany praktyk sztuk tajemnych. Allanon, który przemierzył wszystkie krainy — od mroków Anaru a˙z po zakazane turnie w górach Charnal. Jego imi˛e znane było nawet w osadach dalekiej Sudlandii. Teraz nieoczekiwanie stał przed nimi, Ohmsfordami, którzy zaledwie kilka razy w z˙ yciu odwa˙zyli si˛e wyruszy´c dalej, ni˙z si˛egało bezpieczne ciepło ukochanej doliny. Po raz pierwszy Allanon u´smiechnał ˛ si˛e serdecznie. Jednak w gł˛ebi duszy zrobiło mu si˛e z˙ al tych ludzi. Czasy spokojnego bytowania, do którego nawykli przez wiele lat, wła´snie dobiegły ko´nca i to on, Allanon, był w pewnym sensie za to odpowiedzialny. — Co was tu sprowadza? — zapytał wreszcie Shea. M˛ez˙ czyzna spojrzał na niego ostro, po czym ku zaskoczeniu całej trójki za´smiał si˛e. — Ty, Shea. Wła´snie ciebie szukałem — brzmiała odpowied´z.
II Nazajutrz Shea obudził si˛e bardzo wcze´snie. Wyskoczył z łó˙zka i ubrał si˛e szybko, gdy˙z ranki w dolinie były wyjatkowo ˛ chłodne i wilgotne. Okazało si˛e, z˙ e był pierwszy na nogach — pozostali domownicy i go´scie spali w najlepsze. W karczmie panowała cisza. Shea wyszedł ze swojej izdebki na zapleczu, bezszelestnie przebył korytarze, po czym wszedł do głównej izby karczmy i zabrał si˛e do rozpalania ognia na wielkim kamiennym palenisku. Zzi˛ebni˛ete palce nie ułatwiały mu zadania. Przejmujacy ˛ chłód i wilgo´c, którymi rozpoczynał si˛e ka˙zdy dzie´n w dolinie, ust˛epowały bez wzgl˛edu na por˛e roku dopiero z ukazaniem si˛e sło´nca nad wzgórzami. Osłaniały one Shady Vale nie tylko przed niepo˙zadanymi ˛ oczami, ale przede wszystkim stanowiły naturalna˛ barier˛e dla kaprysów klimatu Sudlandii, które docierały a˙z do doliny. Chocia˙z w tym roku pora burz zimowych i chłodna wiosna dobiegały ju˙z ko´nca, to jednak poranki były jeszcze przenikliwie zimne. Zazwyczaj chłód dawał zna´c o sobie a˙z do południa — dopiero wtedy cała˛ dolin˛e o´swietlało sło´nce. Pierwsze płomienie wystrzeliły spomi˛edzy chrustu, a po chwili ogie´n objał ˛ wszystkie bierwiona. Shea usadowił si˛e na krze´sle z wysokim oparciem i zaczał ˛ wspomina´c wydarzenia ostatniego wieczora. Przytulił si˛e do oparcia i przycisnał ˛ r˛ece do ciała. Poranne zimno jeszcze nie ustapiło, ˛ skulił si˛e wi˛ec i wpatrywał w ogie´n. Skad ˛ Allanon mógł go zna´c? Prawie nie wychodził poza teren osady, wi˛ec gdyby cho´c raz si˛e spotkali, Shea na pewno by go zapami˛etał. Oprócz tego jednego stwierdzenia Allanon nie chciał wczoraj wyjawi´c nic wi˛ecej. Potem ju˙z w milczeniu doko´nczył wieczerz˛e. Kiedy odniesiono nakrycia, dodał, z˙ e rozmow˛e sko´ncza˛ rano, i znów stał si˛e ponura,˛ złowieszcza˛ postacia,˛ taka˛ sama˛ jaka˛ Shea ujrzał wczoraj, wchodzac ˛ do karczmy. Na koniec m˛ez˙ czyzna wstał i poprosił o wskazanie noclegu, przeprosił ˙ cała˛ trójk˛e i po˙zegnał si˛e. Zadnemu z braci nie udało si˛e wydoby´c od przybysza nawet jednego słowa wi˛ecej na temat celu jego wyprawy do Shady Vale i zainteresowania Shea. Pó´zniej, na osobno´sci, Flick opowiedział bratu o tym, w jakich okoliczno´sciach spotkał Allanona, i o przera˙zajacym ˛ cieniu. Shea wrócił my´slami do pierwszego pytania: skad ˛ Allanon mógł go zna´c? Moz˙ e znajdzie odpowied´z, odtwarzajac ˛ swa˛ przeszło´sc´ ? Wczesne dzieci´nstwo było 15
jeno mglistym wspomnieniem. Nie pami˛etał miejsca urodzenia, nie wiedział nawet, gdzie ono le˙zy. Dopiero w jaki´s czas po tym, jak Ohmsfordowie adoptowali go, dowiedział si˛e, z˙ e przyszedł na s´wiat w niewielkiej gminie w Westlandii. Jego ojciec zmarł, zanim zda˙ ˛zył zostawi´c trwałe wspomnienie o sobie w pami˛eci syna. Shea nie znał go wcale. Z czasu, kiedy wychowywała go samotnie matka, pami˛etał pojedyncze obrazy i zdarzenia. Były to przewa˙znie wspomnienia zabaw z innymi dzie´cmi w gł˛ebokim zielonym lesie, który był ich całym s´wiatem. Kiedy miał pi˛ec´ lat, matka zachorowała nagle i postanowiła wróci´c tam, skad ˛ pochodziła, czyli do Shady Vale. Chyba ju˙z wtedy wiedziała, z˙ e wkrótce umrze, ale najwa˙zniejszy był dla niej syn. Podró˙z na południe była ostatnia˛ wyprawa˛ w jej z˙ yciu — zmarła wkrótce po tym, jak dotarli do doliny. Rodzina i krewni, którzy z˙ egnali ja˛ w dniu s´lubu, ju˙z nie z˙ yli. Zostali tylko Ohmsfordowie, bardzo dalecy kuzyni. Kilka miesi˛ecy przed przybyciem matki z synem do Shady Vale zmarła z˙ ona Curzada Ohmsforda. Od tej pory ojciec Flicka sam prowadził karczm˛e i wychowywał syna. Shea wkrótce stał si˛e członkiem rodziny. Chłopcy dorastali razem i nosili to samo nazwisko. Jasnowłosy Ohmsford nie znał swego prawdziwego imienia i nie pytał o nie. Słowo „rodzina” kojarzyło mu si˛e wyłacznie ˛ z Ohmsfordami, a ci uznali go za swego. Czasem dokuczała mu s´wiadomo´sc´ , z˙ e jest miesza´ncem. W takich chwilach jego brat ukazywał mu dobre strony jego pochodzenia. Shea miał instynkt i cechy obydwu ras, a to była bardzo dobra podstawa do rozwoju ciała i umysłu. Jednak w z˙ adnym obrazie, w z˙ adnym wspomnieniu nie pojawił si˛e nawet cie´n Allanona. Wygladało ˛ na to, z˙ e nigdy si˛e nie spotkali. Shea zmienił pozycj˛e na krze´sle, nie odrywajac ˛ wzroku od ognia. W ponurym m˛ez˙ u w czerni było co´s, czego si˛e bał. Niewykluczone, z˙ e powód do obaw podsun˛eła mu wyobra´znia, ale jedno było pewne — w obecno´sci Allanona Shea czuł si˛e tak, jakby tamten czytał w jego my´slach i przenikał je, kiedy chciał. Ta absurdalna my´sl nie opuszcza chłopca od wczorajszego spotkania w karczmie. Flick równie˙z o tym wspominał. Dodał te˙z co´s jeszcze tajemniczym szeptem, gdy ju˙z le˙zeli na posłaniu w swojej izdebce, jakby si˛e bał, z˙ e kto´s ich podsłuchiwał. Powiedział, z˙ e wyczuwa w Allanonie niebezpiecze´nstwo. Shea przeciagn ˛ ał ˛ si˛e i westchnał ˛ gł˛eboko. Na dworze było coraz ja´sniej. Wstał i dorzucił drew do ognia. Zza drzwi na zaplecze dobiegł burkliwy głos ojca, który tym razem narzekał na cały s´wiat. Zrezygnowany chłopiec westchnał, ˛ odsunał ˛ od siebie poprzednie my´sli i pospieszył do kuchni pomóc ojcu przy porannych czynno´sciach. Dochodziło południe, gdy Shea po raz pierwszy tego dnia zobaczył Allanona, który zapewne przez cały czas był w swoim pokoju. Ma˙ ˛z w czerni nieoczekiwanie wyszedł zza rogu, gdy Shea odpoczywał w cieniu d˛ebu na tyłach karczmy i spo˙zywał przygotowany napr˛edce obiad. Ojciec był bardzo zaj˛ety w karczmie, a Flick wyszedł po sprawunki. W s´wietle dnia Allanon wygladał ˛ równie przera˙zajaco ˛ jak 16
w mroku nocy. Wysoka sylwetka rzucała długi cie´n, lecz okrywajaca ˛ ja˛ peleryna była tym razem jasnoszara. Szedł w kierunku Shei z głowa˛ lekko pochylona˛ do przodu. Dotarł do cienia d˛ebu i usiadł na trawie obok chłopca, po czym przeniósł niewidzace ˛ spojrzenie na szczyty wzgórz, wyłaniajace ˛ si˛e zza drzew na wschodzie. Siedzieli w milczeniu przez kilka minut. W ko´ncu Shea nie wytrzymał: — Po co przybyłe´s do doliny, Allanonie? Dlaczego mnie szukałe´s? Zapytany zwrócił ciemna˛ twarz ku chłopcu. Posagowe ˛ rysy drgn˛eły w lekkim u´smiechu. — Odpowied´z nie jest tak prosta, jakby´s tego chciał, młodzie´ncze. Chyba najpr˛edzej uzyskamy ja,˛ sprawdzajac ˛ najpierw stan twojej wiedzy. Czytałe´s o historii Nordlandii? — zapytał. — Czy wiesz co´s o Królestwie Czaszki? Shea zmartwiał. Z ta˛ nazwa˛ kojarzyły mu si˛e wszystkie okropno´sci, realne i istniejace ˛ tylko w wyobra´zni. Nazwa˛ ta˛ straszono niegrzeczne dzieci. Starsi, słyszac ˛ ja˛ w czasie długich baja´n przy dogasajacym ˛ ogniu, czuli dreszcze. Za tymi dwoma słowami skrywał si˛e s´wiat duchów i goblinów, borów i mateczników, podst˛epnych gnomów oraz olbrzymich trolli z gór na północy. Shea spojrzał w ponure oblicze Allanona i skinał ˛ głowa.˛ Ten za´s po krótkiej przerwie kontynuował: — Jestem, jak wiesz, mi˛edzy innymi badaczem dziejów. Niewykluczone te˙z, z˙ e jedynym, który przemierzył tak wiele krain. Tych, którzy przebyli Nordlandi˛e w ciagu ˛ ostatnich pi˛eciu stuleci, mo˙zna policzy´c na palcach jednej r˛eki. O plemieniu człowieka wiem znacznie wi˛ecej, ni˙z mo˙zna by przypuszcza´c. Jego czasy to dla nas zacierajace ˛ si˛e wspomnienie. Chyba dobrze, z˙ e tak si˛e stało, zwłaszcza jes´li wzia´ ˛c pod uwag˛e ostatnie dwa tysiaclecia, ˛ niezbyt dla niego chlubne. Człowiek z˙ yjacy ˛ obecnie zda˙ ˛zył zapomnie´c o swojej przeszło´sci, wie niewiele o czasach obecnych i jeszcze mniej o przyszło´sci. Mieszka z dala od innych, na rubie˙zach Sudlandii. Wie o istnieniu Estlandii i Westlandii, ale nie wie nic o Nordlandii i jej mieszka´ncach. Wielka szkoda, z˙ e ten człowiek stał si˛e tak zamkni˛ety i krótkowzroczny. Kiedy´s był to lud najbardziej przewidujacy ˛ i twórczy. Dzisiejszy człowiek, zadowolony ze swojego obecnego poło˙zenia, izoluje si˛e od spraw innych. Zwa˙z jednak, z˙ e było to dotychczas mo˙zliwe z dwóch powodów: po pierwsze, sprawy te nie dotyczyły bezpo´srednio człowieka, a po drugie, strach przed wspomnieniami z przeszło´sci skutecznie zniech˛ecał do dokładniejszego przyjrzenia si˛e przyszło´sci. Ostatnie wywody Allanona Shea odebrał jako ciag ˛ ogólnikowych oskar˙ze´n pod adresem plemienia. Zirytowało go szczególnie jedno: to o uporze i trwaniu w izolacji. Dlatego odpowiedział ostro: — Mówisz tak, jakby to było co´s strasznego, z˙ e kto´s chce by´c sam. Wiem na tyle du˙zo o dziejach, a raczej o z˙ yciu, z˙ eby zrozumie´c zachowanie człowieka. Pozostawanie w izolacji to dla niego jedyna szansa przetrwania i odbudowania tego, co stracił przez dwa tysiaclecia. ˛ Mo˙ze kiedy wszystko odbuduje, b˛edzie do´sc´ ma˛ dry, by tego drugi raz nie straci´c. W czasie Wielkich Wojen człowiek bezustannie 17
wtracał ˛ si˛e w sprawy innych. Posługiwał si˛e tak˙ze bł˛edna˛ doktryna˛ izolacji. Skutek był taki, z˙ e niemal sam si˛e zniszczył. Twarz Allanona st˛ez˙ ała. — Wiem dobrze, jak brzemienne w skutki były te wojny, które wywołała chciwo´sc´ i z˙ adza ˛ władzy. Człowiek s´ciagn ˛ ał ˛ na swoja˛ głow˛e tyle nieszcz˛es´c´ , bo przede wszystkim był nierozwa˙zny i krótkowzroczny. Ale to było dawno temu. A co mamy dzisiaj? Sadzisz, ˛ z˙ e człowiek mo˙ze zacza´ ˛c jeszcze raz? Otó˙z chyba zaskoczy ci˛e to, co powiem, ale istnieja˛ rzeczy niezmienne, na przykład gł˛eboko zakorzenione i bardzo niebezpieczne odruchy i nawyki, które w ka˙zdej chwili moga˛ si˛e ujawni´c u sprawujacego ˛ władz˛e. Istnieja˛ i b˛eda˛ istnie´c, nawet u tych, którzy niemal doprowadzili do samozagłady. Do historii przeszły ju˙z Wielkie Wojny o prymat, racje polityczne i narodowe, nawet wojny o energi˛e, moc i ostateczna˛ władz˛e nad s´wiatem. Dzisiaj stawiamy czoło innemu powa˙znemu zagro˙zeniu — zagro˙zeniu dla wszelkiej egzystencji. Je˙zeli zatem nadal uwa˙zasz, z˙ e człowiek jest w stanie sam zbudowa´c nowe z˙ ycie, a cały s´wiat b˛edzie spokojnie płynał ˛ obok, to nie rozumiesz nic z dziejów! Allanon przerwał. Pos˛epne rysy zastygły w gniewnym grymasie. Shea odpowiedział zaczepnym spojrzeniem, mimo z˙ e w gł˛ebi duszy coraz bardziej si˛e bał i czuł si˛e bardzo mały. — Ale sko´nczmy ju˙z z tym — podjał ˛ Allanon. Przyjaznym gestem poło˙zył silna˛ dło´n na ramieniu Shei i spojrzał na niego łagodniej. — Przeszło´sc´ jest za nami, a nas przecie˙z bardziej interesuje przyszło´sc´ . Pozwól, z˙ e od´swie˙ze˛ twa˛ pami˛ec´ w kwestii Nordlandii i legendy Królestwa Czaszki. Jak ci zapewne wiadomo, Wielkie Wojny ostatecznie poło˙zyły kres dominacji człowieka. Był pobity, prawie całkowicie zniszczony. W geografii s´wiata, który znał, nastapiły ˛ wielkie zmiany. Praktycznie s´wiat został przebudowany. Gdy ostatni z plemienia człowieka uciekli na południe, przestał istnie´c podział na pa´nstwa i narody. Stało si˛e to prawie tysiac ˛ lat przed tym, jak człowiek ponownie wzniósł si˛e ponad poziom zwierzat, ˛ na które polował, aby zdoby´c po˙zywienie, i stworzył podwaliny cywilizacji. Była ona oczywi´scie bardzo prymitywna, ale panował tam wzgl˛edny porzadek. ˛ Wytworzyły si˛e nawet zala˙ ˛zki systemu władzy. Pó´zniej człowiek stopniowo odkrywał istnienie innych ludów, które przetrwały Wielkie Wojny i wytworzyły odmienne formy bytowania. W górach z˙ yły olbrzymie trolle, silne i okrutne, ale nie agresywne. Wzgórza i lasy były siedliskiem małych, przebiegłych stworków zwanych gnomami. Ludzie i gnomy stoczyli wiele bitew o prawa do ziemi. W wyniku star´c ucierpiały obie strony. W walce o z˙ ycie nie kierujemy si˛e rozumem, a oni walczyli o przetrwanie. Człowiek odkrył tak˙ze nast˛epna˛ ras˛e. Byli to potomkowie tych, którzy, uciekajac ˛ przed skutkami Wielkich Wojen, zeszli pod ziemi˛e i zacz˛eli z˙ y´c w jaskiniach. Wieloletni brak s´wiatła słonecznego spowodował trwałe zmiany w budowie ciała mieszka´nców jaski´n. Potomkowie uciekinierów z powierzchni byli niskiego wzro18
stu i kr˛epi. Mieli mocne ramiona i torsy oraz grube, beczkowate nogi przystosowane do poruszania si˛e po jaskiniach. W ciemno´sci widzieli doskonale, za dnia za´s słabo. Po wielu stuleciach pod ziemia˛ zacz˛eli wraca´c na powierzchni˛e. Nadmiar s´wiatła zmusił ich do zamieszkania w najciemniejszych le´snych ost˛epach w Estlandii. Wykształcili nawet własny j˛ezyk, wkrótce jednak zacz˛eli posługiwa´c si˛e j˛ezykiem człowieka. Kiedy człowiek odkrył pozostało´sci tej ginacej ˛ rasy, nazwał ich karłami. Tak nazywał swego czasu fikcyjne stworki ze swoich ba´sni i poda´n ludowych. Allanon przerwał i w milczeniu wpatrywał si˛e w zielone szczyty wzgórz ska˛ pane w sło´ncu. Shea rozmy´slał nad tym, co usłyszał. Widział w swoim z˙ yciu jednego, mo˙ze dwa gnomy i karły, ale nie pami˛etał, jak wygladały. ˛ Trolla nie widział nigdy. — A elfy? — zapytał wreszcie. Allanon spojrzał na niego zamy´slony i jeszcze bardziej pochylił głow˛e. — Tak, tak, wiem, nie zapomniałem. Elfy zasługuja˛ na szczególna˛ uwag˛e. Jest to chyba najwspanialszy lud, cho´c by´c mo˙ze nikt nie jest tego s´wiadomy. Ale opowie´sc´ o ludzie elfów musi poczeka´c. Na razie niech ci wystarczy, z˙ e zawsze z˙ yli w wielkich lasach Westlandii. W owych czasach ich kontakty z innymi rasami były raczej rzadkie. Teraz za´s, młody przyjacielu, sprawdzimy, co wiesz o dziejach Nordlandii. Obecnie jest to jałowa, ponura kraina. Niewielu odwa˙zyło si˛e tam uda´c, nie mówiac ˛ o osiedlaniu si˛e. Jedynymi jej mieszka´ncami sa˛ trolle. Tylko one przystosowały si˛e do tamtejszych warunków. Dzisiejszy człowiek z˙ yje w ciepłej Sudlandii, cieszac ˛ si˛e jej łagodnym klimatem i zielonymi równinami. Zapomniał o tym, z˙ e swego czasu w Nordlandii z˙ yły tak˙ze inne ludy. Trolle trzymały si˛e gór, za´s niziny i lasy zamieszkiwali ludzie, gnomy i karły. Działo si˛e to na poczatku ˛ wielkiej odbudowy cywilizacji, gdy powstawały nowe pomysły, prawa i kultury. Przyszło´sc´ zapowiadała si˛e obiecujaco. ˛ Człowiek zapomniał jednak o tamtych dobrych czasach i o tym, z˙ e kiedy´s był czym´s wi˛ecej ni˙z tylko zwyci˛ez˙ onym ludem, odcinajacym ˛ si˛e od tych, którzy zranili jego dum˛e. Wówczas nie było podziałów. Było za to wielkie odbudowywanie s´wiata. Znalazło si˛e miejsce dla wszystkich ludów, które pragn˛eły wykorzysta´c druga˛ szans˛e. Rzecz jasna, nie wszyscy zdawali sobie spraw˛e z powagi dzieła. Ka˙zdy lud pochłoni˛ety budowa˛ i pomna˙zaniem swoich dóbr umacniał si˛e w przekonaniu, z˙ e to wła´snie on odegra najwa˙zniejsza˛ rol˛e. Układ sił przypominał krag ˛ głodnych szczurów pilnujacych ˛ jednego kawałka starego, sple´sniałego sera. A człowiek w całej swej wspaniało´sci płaszczył si˛e i s´linił jak jeden ze szczurów. Czy wiedziałe´s o tym, Sheo? Chłopiec pokr˛ecił przeczaco ˛ głowa.˛ Nie wierzył, z˙ e to, co usłyszał, było prawda.˛ Dotad ˛ mówiono mu, z˙ e od czasu Wielkich Wojen człowiek był rasa˛ prze´sladowana,˛ zmuszona˛ do nieustannej walki o zachowanie godno´sci i skrawka ziemi, na
19
który ostrzyły sobie z˛eby pozostałe ludy. W ostatnich wojnach człowiek ani razu nie był naje´zd´zca˛ — to na niego napadano. Allanon wykrzywił usta w ponurym półu´smiechu i obserwował efekt swoich słów. — Zdaje si˛e, z˙ e nie byłe´s s´wiadomy pewnych rzeczy. Ale to chyba najmniej wa˙zna spo´sród innych niespodzianek. Człowiek nigdy nie był tak wielki, za jakiego si˛e uwa˙zał. Jego metody walki niczym si˛e nie ró˙zniły od metod innych ras. Nale˙zy jednak przyzna´c, z˙ e miał wi˛eksze poczucie honoru i był bardziej cywilizowany — ostatnie słowo Allanon wypowiedział z nieskrywanym sarkazmem. — Jednak wszystko, co do tej pory usłyszałe´s, tylko po´srednio wia˙ ˛ze si˛e z głównym tematem. Zaraz wyja´sni˛e, o co chodzi. Kiedy rasy odkryły siebie nawzajem i rozpocz˛eły walk˛e o panowanie nad s´wiatem, Rada Druidów otworzyła podwoje Paranoru w południowej Nordlandii. Historyczne wzmianki o pochodzeniu i celach Rady Druidów sa˛ skape ˛ i niejasne. Istniało przekonanie, z˙ e była to grupa najmadrzejszych ˛ i najlepiej poinformowanych przedstawicieli wszystkich ludów. Ka˙zdy z nich był ponadto biegły w wielu zapomnianych sztukach i umiej˛etno´sciach starego s´wiata. Byli filozofami i wizjonerami, adeptami sztuk i nauk s´cisłych, przede wszystkim jednak byli nauczycielami i mentorami. To oni dawali moc w postaci wiedzy i nowych umiej˛etno´sci, niezb˛ednych w zmieniajacym ˛ si˛e s´wiecie. Przewodził im ma˙ ˛z zwany Galaphile, badacz dziejów i filozof, tak jak ja. To on zwołał najwybitniejszych przedstawicieli ka˙zdego ludu i utworzył Rad˛e. Jej zadaniem było doprowadzenie do pokoju i ładu. Realizujac ˛ ten cel, zdał si˛e na madro´ ˛ sc´ i umiej˛etno´sci członków Wielkiej Rady. Przekazywali oni wiedz˛e i pozyskiwali zaufanie i poparcie ludów. Druidzi stanowili wówczas powa˙zna˛ sił˛e. Wszystko szło zgodnie z planem Galaphile’a. Jednak z upływem czasu okazało si˛e, z˙ e niektórzy członkowie Rady przewy˙zszaja˛ pozostałych pod wzgl˛edem zdolno´sci i potencjału umysłowego. Opisanie tych zdolno´sci i mocy zaj˛ełoby du˙zo czasu, znacznie wi˛ecej, ni˙z nam zostało. Wa˙zne jest, by w tym momencie u´swiadomi´c sobie rzecz nast˛epujac ˛ a: ˛ ci, którzy mieli najt˛ez˙ sze umysły i najwi˛eksza˛ moc, uznali si˛e za wyznaczonych do kierowania przyszło´scia˛ s´wiata. W ko´ncu odłaczyli ˛ si˛e od Rady, stworzyli własna˛ grup˛e i znikn˛eli. Wkrótce zapomniano o nich. Sto pi˛ec´ dziesiat ˛ lat pó´zniej plemi˛e człowieka ogarn˛eła straszliwa, wyniszczajaca ˛ wojna domowa, która rozprzestrzeniła si˛e tak, z˙ e pó´zniej historycy uznali ja˛ za Pierwsza˛ Wojn˛e Ludów. Przyczyny jej wybuchu były niejasne, a dzisiaj nikt o nich nie pami˛eta. W skrócie rzecz miała si˛e tak: niewielki odłam plemienia człowieka zbuntował si˛e przeciwko nauce i zaleceniom Rady. Stworzył s´wietnie wyszkolona˛ i bitna˛ armi˛e. Oficjalnym celem powsta´nców było podporzadkowanie ˛ wszystkich plemion ludzkich jednej władzy. Miało to doprowadzi´c do wzmocnienia pozycji człowieka w stosunku do innych ludów. Wkrótce do powstania doła˛ czyły prawie wszystkie odłamy rasy człowieka i skierowały si˛e przeciwko innym 20
ludom. Główna˛ postacia˛ tej wojny był ma˙ ˛z zwany Brona, co w dawnej mowie gnomów oznacza „Pan”. Mówiono tak˙ze, z˙ e to wła´snie Brona przewodził druidom, którzy odłaczyli ˛ si˛e od Pierwszej Rady i znikn˛eli w Nordlandii. Poniewa˙z jednak w z˙ adnym wiarygodnym z´ ródle nie ma wzmianki o spotkaniu czy rozmowie z nim, uznano, z˙ e jest to posta´c fikcyjna. Powstanie zostało w ko´ncu stłumione przez druidów i sprzymierzone siły pozostałych ras. Czy wiedziałe´s o tym, Sheo? — Chłopiec przytaknał ˛ i u´smiechnał ˛ si˛e. — Słyszałem o Radzie Druidów, jej celach i działaniach. Rada umarła s´miercia˛ naturalna˛ wiele lat temu. Słyszałem tak˙ze o Pierwszej Wojnie Ludów, ale w nieco innej wersji. W mojej znalazłby´s wiele uprzedze´n i uogólnie´n. Wojna ta była bardzo bolesna˛ nauczka˛ dla człowieka. Allanon czekał cierpliwie i nie odzywał si˛e. Chciał da´c chłopcu czas na uporzadkowanie ˛ wiadomo´sci. — Wiem równie˙z — ciagn ˛ ał ˛ Shea — z˙ e ci z naszego ludu, którzy prze˙zyli, po wojnie uciekli na południe i tam pozostali. Zacz˛eli odbudowywa´c zrujnowane domy i miasta. Zaprzestali niszczenia i zacz˛eli tworzy´c. Sadzisz ˛ zapewne, z˙ e człowiek odcina si˛e od innych tylko ze strachu. Ja jednak wcia˙ ˛z uwa˙zam, z˙ e najlepiej z˙ yje si˛e z dala od innych. Władza skupiona w jednych r˛ekach zawsze była najwi˛ekszym zagro˙zeniem dla ludzko´sci. Teraz nie ma ani takiej władzy, ani rak, ˛ które by ja˛ przej˛eły. Nowy sposób z˙ ycia to małe społeczno´sci. Sa˛ takie małe rzeczy, którym najlepiej si˛e wiedzie, kiedy wszyscy zostawia˛ je w spokoju. M˛ez˙ czyzna w czerni prychnał ˛ ironicznie. Shea poczuł si˛e nieswojo. — Wiesz bardzo mało — powiedział m˛ez˙ czyzna. — A to, co mówisz, to prawdy oczywiste. Truizm to niechciane dziecko uogólnie´n. Nie chc˛e si˛e z toba˛ spiera´c na temat subtelno´sci niektórych reform społecznych, nie mówiac ˛ o polityce. To kolejna sprawa, która musi zaczeka´c. Powiedz mi teraz, co wiesz o postaci imieniem Brona. Mo˙ze na przykład. . . Nie, zaczekaj. Kto´s do nas idzie. Ledwie sko´nczył, zza w˛egła wyłoniła si˛e kr˛epa sylwetka Flicka. Chłopiec zobaczył Allanona i zatrzymał si˛e w pół kroku. Dopiero gdy Shea dał mu znak r˛eka,˛ ruszył w ich stron˛e. Wolno podszedł do siedzacych, ˛ stanał ˛ i spojrzał w ciemna˛ twarz wysokiego przybysza. Ten powitał Flicka znanym mu ju˙z enigmatycznym u´smiechem. — Zastanawiałem si˛e, dokad ˛ to mogłe´s pój´sc´ — Flick zwrócił si˛e do brata — . . . nie chciałem przeszkadza´c. . . — Nie przeszkadzasz — szybko powiedział Shea, ale Allanon wyra´znie si˛e z nim nie zgadzał. — Tre´sc´ tej rozmowy była przeznaczona wyłacznie ˛ dla ciebie — zwrócił si˛e do Shei i stanowczym tonem kontynuował: — Je´sli twój brat zdecyduje si˛e zosta´c z nami, b˛edzie to miało ogromny wpływ na jego los w najbli˙zszej przyszło´sci. Byłoby o wiele lepiej dla niego, gdyby nie tylko zostawił nas samych, ale zapomniał, z˙ e w ogóle rozmawiali´smy. Wybór jednak nale˙zy do niego. 21
Bracia wymienili zdziwione spojrzenia. Nie sadzili, ˛ z˙ e Allanon mówił powa˙znie. Przyjrzeli si˛e jego pos˛epnej twarzy i uznali, z˙ e jednak to nie był z˙ art. Zapadło kłopotliwe milczenie, które przerwał Flick. — Nie wiem, o czym mówicie, ale Shea jest moim bratem. Jego kłopoty to tak˙ze moje kłopoty. Jestem gotów stana´ ˛c przy nim o ka˙zdej porze i w ka˙zdym miejscu. Oto moja decyzja. Zaskoczony Shea spojrzał na brata. Nigdy nie słyszał, by Flick mówił z taka˛ determinacja.˛ U´smiechnał ˛ si˛e do niego z duma.˛ Ten odpowiedział porozumiewawczym mrugni˛eciem i, nie czekajac ˛ na pozwolenie, usiadł. Przybysz w czerni pogładził czarna˛ brod˛e i, ku zaskoczeniu chłopców, u´smiechnał ˛ si˛e. — Rzeczywi´scie, decyzja nale˙zy wyłacznie ˛ do ciebie. Twoje słowa s´wiadcza˛ o tym, z˙ e rozumiesz, co to znaczy by´c czyim´s bratem. Jednak najlepiej dowodza˛ tego czyny. Wkrótce mo˙ze si˛e zdarzy´c co´s takiego, z˙ e po˙załujesz swojej decyzji. . . — Allanon zawiesił głos i pogra˙ ˛zony w zadumie wpatrywał si˛e w pochylona˛ głow˛e Flicka. Po dłu˙zszej chwili zwrócił si˛e do Shei: — Nie b˛ed˛e zaczynał wszystkiego od poczatku ˛ tylko ze wzgl˛edu na twojego brata. Niech si˛e skupi i spróbuje nada˙ ˛zy´c najlepiej jak umie. A ty powiedz, co ci wiadomo o postaci zwanej Brona. Shea namy´slał si˛e przez chwil˛e, po czym wzruszył ramionami i zaczał: ˛ — Wiem bardzo mało, prawie nic. Jak wspomniałe´s, był mitycznym wodzem powsta´nców w Pierwszej Wojnie Ludów. Istniało przekonanie, z˙ e był jednym z druidów, którzy odeszli z Rady. Wykorzystujac ˛ nieznane moce, zapanował nad umysłami swoich zwolenników. Natomiast historia nie podaje z˙ adnej wskazówki na temat jego osoby, pojmania czy te˙z s´mierci w decydujacej ˛ bitwie. Prawdopodobnie nigdy nie istniał. — Rzeczywi´scie. Dokładnie tak to opisuja˛ w kronikach — skomentował półgłosem Allanon. — A co ci wiadomo o jego udziale w wydarzeniach Drugiej Wojny Ludów? Shea u´smiechnał ˛ si˛e. — Legenda głosi, z˙ e był główna˛ postacia˛ stojac ˛ a˛ za kulisami tej wojny, ale okazało si˛e to kolejnym mitem. Mniemano powszechnie, z˙ e organizatorem armii człowieka w obu wojnach była ta sama osoba — Brona, tyle z˙ e w Drugiej Wojnie zwano go ju˙z lordem Warlockiem. Był odpowiednikiem druida Bremena, stoja˛ cym jednak po stronie zła. Wydaje mi si˛e, z˙ e Bremen go pokonał, ale to tylko domysły. Flick pospiesznie skinał ˛ głowa˛ na znak, z˙ e całkowicie zgadza si˛e ze słowami brata. Allanon nic nie odrzekł. Shea czekał na reakcj˛e lub komentarz przybysza i nie ukrywał, z˙ e cała sprawa powoli zaczyna go bawi´c. — A wła´sciwie to do czego zmierza ta rozmowa? — zapytał wreszcie. Zdziwiony pytaniem Allanon uniósł brwi i spojrzał ostro na pytajacego. ˛
22
— Jeste´s bardzo niecierpliwy, Sheo. Tysiacletniej ˛ historii nie da si˛e stre´sci´c w dziesi˛ec´ minut, a wła´snie to robimy. Gdyby´s jednak powstrzymał si˛e z pytaniami jeszcze przez chwil˛e, to r˛ecz˛e, z˙ e zaspokoj˛e twoja˛ ciekawo´sc´ . Shea skinał ˛ głowa˛ na znak zgody. Uwaga przybysza nie wywarła na nim wielkiego wra˙zenia. Poczuł si˛e jednak dotkni˛ety. Sprawiły to nie tyle słowa, co sposób, w jaki Allanon je wypowiedział — z drwiacym ˛ u´smieszkiem i jawna˛ ironia.˛ Chłopiec szybko odzyskał pewno´sc´ siebie, wzruszył ramionami, dajac ˛ przybyszowi do zrozumienia, z˙ eby kontynuował opowie´sc´ . — Zatem dobrze — powiedział Allanon. — Postaram si˛e sko´nczy´c tak szybko, jak si˛e da. Otó˙z sprawy, o których rozmawiali´smy do chwili obecnej, to tylko tło historyczne tego, o czym zaraz usłyszysz. Przy okazji poznasz powody mojego przybycia do Shady Vale w poszukiwaniu ciebie. Pozwól sobie przypomnie´c nast˛epujacy ˛ fakt z Drugiej Wojny Ludów: była to ostatnia wielka wojna w dziejach człowieka. Toczyła si˛e niespełna pi˛ec´ stuleci temu, głównie w Nordlandii. Pami˛etaj tak˙ze, i˙z człowiek nie uczestniczył w niej bezpo´srednio. Pokonany w Pierwszej Wojnie, uszedł na południe, do Sudlandii, gdzie niewielkie grupy jego potomków walcza˛ o przetrwanie i bronia˛ si˛e przed całkowitym wymarciem. W Drugiej Wojnie wzi˛eły udział wielkie rasy i ludy. Elfy i karły walczyły przeciwko okrutnym trollom i podst˛epnym gnomom. Po zako´nczeniu Pierwszej Wojny Ludów nastapił ˛ podział na cztery główne krainy i zapanował pokój. Trwał on wiele lat. W tym czasie pozycja i wpływy Rady Druidów znacznie osłabły, gdy˙z nikt ju˙z nie szukał u nich pomocy. Równocze´snie druidzi pozwolili sobie na powa˙zne zaniedbania kontroli układu sił mi˛edzy ludami i rasami. Niebawem okazało si˛e równie˙z, z˙ e nasi członkowie Rady nie troszcza˛ si˛e zbytnio o cele, dla których ciało to zostało utworzone, natomiast bardzo pochłania ich medytacja, studia oraz problemy osobiste. Najlepiej zorganizowany i najpot˛ez˙ niejszy był lud elfów. Trzymajac ˛ si˛e le´snych ost˛epów Westlandii, cieszyli si˛e wzgl˛ednym spokojem. Wynikało to równie˙z z tego, z˙ e z˙ yli w izolacji. Był to bład, ˛ którego pó´zniej gorzko po˙załowali. Ludy rozproszyły si˛e i zacz˛eły z˙ y´c w niewielkich, mniej zwartych społeczno´sciach, głównie w Estlandii. Pojedyncze grupy osiedliły si˛e tak˙ze w Westlandii i na terenach przygranicznych Nordlandii. Druga Wojna Ludów rozpocz˛eła si˛e, gdy wielka armia trolli zeszła z gór Charnal i zaj˛eła cała˛ Nordlandi˛e, w tym Paranor — bastion Rady Druidów. Fortec˛e wzi˛eto podst˛epem. Kilku druidów, zn˛econych obietnicami wodza trolli, którego imienia wówczas nie znano, wpu´sciło naje´zd´zców do twierdzy. Pozostali, oprócz garstki, której udało si˛e uciec, zostali pojmani i wtraceni ˛ do lochów warowni. Wszelki słuch po nich zaginał. ˛ Szcz˛es´liwcy, którzy unikn˛eli ich losu, rozproszyli si˛e i ukryli na ziemiach czterech krain. Bez dłu˙zszej zwłoki armia trolli skierowała si˛e do Estlandii, gdzie liczono na szybkie zdławienie oporu karłów i pełne zwyci˛estwo. Jednak mieszka´ncy Estlandii, zgromadzeni w gł˛ebi lasów i puszcz, zaci˛ecie si˛e bronili. Wy23
korzystujac ˛ przewag˛e znajomo´sci terenu i sztuki przetrwania, pokrzy˙zowali plany naje´zd´zcy, mimo z˙ e dołaczyło ˛ do niego kilka plemion gnomów. Król karłów, Raybur, odkrył, kim jest wódz naje´zd´zców, i umie´scił jego imi˛e w kronikach swego ludu. Prawdziwym przywódca˛ trolli był zbuntowany druid, Brona. — Ale˙z jak kto´s taki, jak król karłów, mógł w to uwierzy´c? — przerwał Shea. — Przecie˙z gdyby to była prawda, to lord Warlock miałby wówczas ponad pi˛ec´ set lat. Moim zdaniem król uległ jakim´s mistycznym wpływom i aby umocni´c swoja˛ pozycj˛e na dworze, od´swie˙zył stara˛ legend˛e. — Jest to mo˙zliwe — przyznał Allanon — ale trzymajmy si˛e faktów. Walki w Estlandii trwały wiele miesi˛ecy. Wreszcie trolle najwyra´zniej doszły do wniosku, z˙ e karły zostały pokonane i skierowały wojska na zachód, do królestwa elfów w Westlandii. W tym samym czasie, gdy trolle toczyły boje w królestwie karłów, druidzi, którzy wymkn˛eli si˛e z Paranoru, zebrali si˛e na wezwanie jednego ze starszych Rady imieniem Bremen i udali do Westlandii, by ostrzec króla elfów przed niechybna˛ inwazja˛ okrutnych zast˛epów z Nordlandii. Na królewskim tronie zasiadał wówczas Jerle Shannara, najwspanialszy władca z ludu elfów, dorównujacy ˛ wielkiemu Eventinowi. Ostrze˙zenie przyszło w por˛e. Zanim hordy trolli dotarły do granic królestwa, armia Shannary była gotowa do wojny. Histori˛e znasz na tyle dobrze, Sheo, z˙ e na pewno pami˛etasz, co si˛e wydarzyło w czasie bitwy. Chciałbym jednak zwróci´c twa˛ uwag˛e na pewne szczegóły. Zaintrygowani bracia skin˛eli głowami. — Jerle Shannara otrzymał od druida Bremena specjalny miecz do walki z trollami. Kto posiadał ów miecz, był niezwyci˛ez˙ ony. Nie pokonałaby go nawet cała moc lorda Warlocka. Kiedy wojska trolli weszły w dolin˛e Rhenn na pograniczu królestwa elfów, zostały zaatakowane i okra˙ ˛zone przez wojska Shannary. Wykorzystujac ˛ przewag˛e znajomo´sci terenu, armia elfów pokonała naje´zd´zc˛e po dwudniowej za˙zartej bitwie. Zwyci˛ezców poprowadzili do walki druidzi oraz wielki Jerle Shannara, który miał przy sobie magiczny miecz — dar od Bremena. Trolle otrzymały wsparcie magii lorda Warlocka, lecz dzi˛eki odwadze króla elfów oraz mocy magicznej broni nawet duchy stojace ˛ po stronie zła zostały pokonane. Niedobitki armii trolli próbowały przedosta´c si˛e do Nordlandii przez równin˛e Streleheim. Tam znalazły si˛e mi˛edzy po´scigiem elfów, a nadciagaj ˛ acymi ˛ z Estlandii oddziałami karłów. W krwawej bitwie armi˛e naje´zd´zców wybito niemal do ostatniego wojownika. Druid Bremen, który przez cały czas stał u boku króla elfów, zniknał, ˛ gdy zwarł si˛e w bezpo´srednim starciu z lordem Warlockiem. Kroniki podaja,˛ z˙ e druid i Pan Wojny zagin˛eli podczas walk, ale ich ciał nie odnaleziono. Jerle Shannara nie rozstał si˛e ze sławetnym mieczem a˙z do s´mierci. Jego syn przekazał miecz Radzie Druidów w Paranorze, gdzie umieszczono go w podziemiach warowni druidów, w wielkim kamiennym bloku zwanym TreStone. Na pewno znasz legend˛e zwiazan ˛ a˛ z tym or˛ez˙ em, wiesz, co symbolizuje i jakie ma znaczenie dla wszystkich ludów. Wielki miecz spoczywa obecnie w warowni Pa24
ranor — tak jest od ponad pi˛eciuset lat. Czy moje wyja´snienia były wystarczajaco ˛ klarowne, moi panowie? Zafascynowany opowie´scia˛ Flick skinał ˛ głowa˛ bezwiednie, lecz Shea nieoczekiwanie uznał, z˙ e nasłuchał si˛e do´sc´ baja´n. W gruncie rzeczy w całym wywodzie Allanona nie było niczego, co mo˙zna by uwa˙za´c za fakt historyczny. A trudno za takowy uzna´c ba´snie i podania zasłyszane w dzieci´nstwie. Przybysz w czerni opowiedział im jeszcze jedno ludowe bajanie, które tradycja ustna przekazywała z pokolenia na pokolenie. Wysłuchał cierpliwie opowie´sci Allanona, pod´smiewujac ˛ si˛e w duchu z natchnionego i powa˙znego człowieka, gdy˙z w przeciwie´nstwie do opowiadajacego, ˛ nie wierzył, z˙ e to prawda. Osobliwa˛ niech˛ec´ wzbudziła w nim zwłaszcza opowie´sc´ o mieczu. Uznał wi˛ec, z˙ e ma do´sc´ naigrawania si˛e z siebie. — A co to wszystko ma wspólnego z twoim przybyciem do Shady Vale? — zapytał, u´smiechajac ˛ si˛e ironicznie. — Usłyszeli´smy o bitwie, która˛ stoczono pi˛ec´ set lat temu. Była to wyłacznie ˛ sprawa mi˛edzy trollami, elfami, karłami i kim´s tam jeszcze, ale człowiek nie brał w niej udziału. Mówiłe´s, z˙ e były tam te˙z jakie´s duchy czy co´s takiego, prawda? Przepraszam, z˙ e mówi˛e jak niedowiarek, ale jak dla mnie, to za du˙zo tu fantazji. Wszyscy znaja˛ opowie´sc´ o mieczu Jerle’a Shannary, ale to tylko opowie´sc´ , a nie fakt z dziejów. Jeszcze jedno podanie o odwadze i pot˛edze, które umacniało poczucie obowiazku ˛ i wierno´sci słusznej sprawie. Niestety, dla mnie opowie´sc´ o Mieczu Shannary to tylko legenda, ba´sn´ dla dzieci. Z bajek si˛e wyrasta, kiedy nadchodzi czas, by sta´c si˛e m˛ez˙ czyzna.˛ Nie pojmuj˛e, po co traciłe´s czas na opowiadanie długich klechd, skoro wiedziałe´s, z˙ e chodzi mi wyłacznie ˛ o prosta˛ odpowied´z na proste pytanie: dlaczego szukasz wła´snie mnie? Shea przerwał, widzac, ˛ z˙ e twarz Allanona st˛ez˙ ała z gniewu, a w jego oczach pojawiły si˛e niebezpieczne błyski. Przybysz w czerni toczył wewn˛etrzna˛ walk˛e ze wzbierajacym ˛ gniewem. Zaci´sni˛ete pi˛es´ci Allanona znalazły si˛e na wysoko´sci szyi chłopca. Przez chwil˛e Shei zdawało si˛e, z˙ e tamten go udusi. Wystraszony Flick cofnał ˛ si˛e i potknał ˛ o własna˛ nog˛e. — Ty. . . głupcze! — wydobyło si˛e z trudem ze s´ci´sni˛etego gniewem gardła Allanona. — Tak mało wiecie, wy. . . smarkacze! Jaka jest ta prawda, która˛ znaja˛ ludzie? Czy˙z nie chowali si˛e niczym przera˙zone króliki w swoich z˙ ałosnych norach w najciemniejszych zakatkach ˛ Sudlandii? A ty s´miesz mi zarzuca´c, z˙ e opowiadam bajki — ty, który siedzisz sobie w cieple Shady Vale i nie musisz walczy´c o z˙ ycie? Przybyłem tu, by odszuka´c potomka królewskiego rodu, a znalazłem chłopczyn˛e, który zamiast prawdy woli bezpieczna˛ niewiedz˛e. Jak uparty dzieciuch. Przysłuchujacy ˛ si˛e tyradzie Flick ju˙z chciał si˛e zapa´sc´ pod ziemi˛e ze wstydu, gdy nagle zaskoczony zobaczył, z˙ e Shea podrywa si˛e z ziemi, zaciskajac ˛ pi˛es´ci. Stał z rozpalonymi policzkami i ogniem w oczach. Dr˙zał z gniewu i upokorzenia, nie mogac ˛ znale´zc´ odpowiednich słów. Allanon niewzruszony kontynuował:
25
— Powstrzymaj si˛e, Sheo! Poka˙z, z˙ e nie jeste´s głupcem! Posłuchaj tego, co teraz powiem. Wszystko, czego dowiedziałe´s si˛e ode mnie, ludzie przekazywali swoim nast˛epnym pokoleniom jako legend˛e. Ale czas legend i ba´sni dobiegł ko´nca. To, co ci powiedziałem, nie jest mitem, lecz prawda.˛ Prawdziwy jest Miecz oraz to, z˙ e znajduje si˛e w warowni Paranor. Ale najwa˙zniejsze jest to, z˙ e lord Warlock istnieje naprawd˛e i włada Królestwem Czaszki! Shea wzdrygnał ˛ si˛e. Zrozumiał, z˙ e rozmówca naprawd˛e wierzył w prawdziwo´sc´ swoich słów. Uspokojony nieco powoli usiadł i, nie spuszczajac ˛ wzroku z ciemnej twarzy Allanona, zapytał: — Powiedziałe´s król. . . królewski, tak? Szukasz potomka króla? — Jak brzmi podanie o Mieczu Shannary, Sheo? — odpowiedział pytaniem Allanon. — Czy pami˛etasz, co mówi napis wyryty w bloku skalnym TreStone? Shea nie potrafił sobie przypomnie´c z˙ adnej legendy. — Nie wiem. . . nie pami˛etam, co tam było. . . zdaje si˛e, z˙ e co´s o. . . nast˛epnym razie. . . chyba o. . . — odpowiedział niepewnie. — O synu! — podchwycił Flick. — Tam było o synu. Kiedy lord Warlock pojawi si˛e znowu w Nordlandii, syn rodu Shannarów dob˛edzie Miecza i stanie przeciw niemu. Tak mówi legenda! Shea spojrzał na brata i przypomniał sobie tre´sc´ napisu. Po chwili przeniósł wzrok na Allanona, który przez cały czas wpatrywał si˛e w niego skupiony. Flick i Shea wymienili spojrzenia i skin˛eli głowami na znak zgody, chocia˙z wiedzieli, jak trudno b˛edzie im udawa´c, z˙ e nic si˛e nie stało. Allanon wstał bezszelestnie i rozprostował ramiona. Bracia poszli w jego s´lady, stan˛eli i spojrzeli mu w oczy. — Mity i legendy, których jeszcze wczoraj nie znano, pojawia˛ si˛e jutro. Zło, okrucie´nstwo i podst˛ep, s´piace ˛ od setek lat, przebudza˛ si˛e i zaczna˛ si˛e panoszy´c. Cie´n lorda Warlocka wkrótce padnie na wszystkie cztery krainy — Allanon przerwał. Po chwili nieoczekiwanie u´smiechnał ˛ si˛e i kontynuował łagodnym tonem: — Nie miałem zamiaru potraktowa´c was surowo, ale je´sli jest to jedyna niemiła rzecz, jaka was spotkała, to powinni´scie si˛e cieszy´c. Nadciaga ˛ prawdziwe niebezpiecze´nstwo. Nie odp˛edzicie go s´miechem ani drwina.˛ Przekonacie si˛e, z˙ e dobro nie zawsze zwyci˛ez˙ a i z˙ e jest du˙zo niesprawiedliwo´sci. To, czego nauczycie si˛e o z˙ yciu, wcale si˛e wam nie spodoba. Umilkł — stał przed nimi jak wielki czarny posag ˛ na tle wznoszacych ˛ si˛e w oddali zielonych wzgórz. Peleryna szczelnie okrywała całe jego ciało. Silna dło´n spocz˛eła na szczupłym ramieniu Shei. Wydawało si˛e, z˙ e chłopiec i m˛ez˙ czyzna stanowia˛ jedno´sc´ . Po chwili Allanon odwrócił si˛e i odszedł.
III Zaplanowany przez Allanona dalszy ciag ˛ rozmowy nie odbył si˛e. Przybysz wrócił do swojej izby, a chłopcy jeszcze przez dłu˙zsza˛ chwil˛e rozmawiali półgłosem. W ko´ncu obydwaj wzi˛eli si˛e do swoich codziennych prac. Niedługo potem ojciec wysłał ich po sprawunki do północnej cz˛es´ci doliny. Wrócili dopiero, gdy zmrok ju˙z zapadł i nie zwlekajac ˛ udali si˛e do jadalni, by podja´ ˛c rozmow˛e z Allanonem, ten jednak si˛e nie zjawił. Zasiedli do wieczerzy z ojcem. Jedli w milczeniu i du˙zym po´spiechu. W obecno´sci starego Curzada nie odwa˙zyli si˛e wspomnie´c o rozmowie z badaczem dziejów. Po posiłku przez godzin˛e daremnie czekali na przybysza. Ojciec zostawił ich przy stole i udał si˛e do kuchni. Upłyn˛eło jeszcze troch˛e czasu, zanim postanowili pój´sc´ do go´scinnej izby zajmowanej przez Allanona. Flick, który wcia˙ ˛z miał w pami˛eci niemiła˛ scen˛e spotkania w lesie, poczatkowo ˛ si˛e opierał, lecz w ko´ncu uległ namowom brata. Liczył na to, z˙ e w´sród ludzi b˛eda˛ bezpieczni. Drzwi do izby Allanona stały otworem, w s´rodku jednak nie było nikogo. Sprz˛ety i ło˙ze wygladały ˛ tak, jakby nikt ich nie u˙zywał. Chłopcy wybiegli i rozpocz˛eli poszukiwania. Nie znalazłszy Allanona ani w budynku, ani na podwórzu, doszli do wniosku, z˙ e tajemniczy przybysz z nieznanych powodów opu´scił osad˛e. Shea nie ukrywał wzburzenia tym, z˙ e Allanon odszedł bez po˙zegnania, ale równocze´snie czuł narastajacy ˛ niepokój. Znalazł si˛e bowiem poza zasi˛egiem opieku´nczych mocy wielkiego maga. W przeciwie´nstwie do brata, Flick był zadowolony z takiego obrotu sprawy. Siedzac ˛ z Shea˛ przy ogniu w karczemnej izbie, usiłował go przekona´c, z˙ e wszystko układa si˛e pomy´slnie. Sam nie dał wiary fantastycznym opowie´sciom o wojnach w Nordlandii tudzie˙z o Wielkim Mieczu Shannary. Był przekonany, z˙ e je´sli nawet jaka´s cz˛es´c´ tej historii jest prawdziwa, to na pewno nie dotyczy to watku ˛ o królewskim pochodzeniu Shei, a tym bardziej bajki o gro´znym lordzie Warlocku. Shea przysłuchiwał si˛e w milczeniu wywodom brata, od czasu do czasu odruchowo przytakujac ˛ lub kr˛ecac ˛ głowa.˛ Rozwa˙zał, co powinien teraz zrobi´c. Miał wiele powa˙znych watpliwo´ ˛ sci. Pierwsza i najwa˙zniejsza brzmiała: dlaczego Allanon zwrócił si˛e wła´snie do niego i jaka˛ rol˛e mu przeznaczył? Wielki badacz dziejów zjawił si˛e w dogodnym dla siebie momencie, obja´snił skomplikowany 27
rodowód chłopca, ostrzegł przed niebezpiecze´nstwem, po czym zniknał ˛ bez słowa. Nie wspomniał równie˙z o swojej roli w całej tej historii. Czy zatem mo˙zna mie´c pewno´sc´ , z˙ e Allanon czego´s nie knuje i nie próbuje posłu˙zy´c si˛e nim jako narz˛edziem? Shea nie znalazł odpowiedzi ani na to, ani na inne pytania. Flick zorientował si˛e, z˙ e brat go nie słucha, wi˛ec zm˛eczony mówieniem umilkł i patrzył w ogie´n. Tymczasem Shea rozwa˙zał nast˛epne szczegóły opowie´sci Allanona i zastanawiał si˛e, co ma robi´c dalej. Po godzinie, wcia˙ ˛z zbity z tropu, zrezygnował. Wstał z krzesła i na sztywnych nogach powlókł si˛e do sypialni. Flick poda˙ ˛zył za nim. Obaj mieli do´sc´ rozmów na dzi´s. Gdy znale´zli si˛e w swojej izdebce we wschodnim skrzydle, Shea był wcia˙ ˛z w kiepskim humorze. Opadł na krzesło i milczał. Jego brat wyciagn ˛ ał ˛ si˛e na łó˙zku i patrzył w sufit. Dwie s´wiece na niskim stoliku przy łó˙zku dawały niewiele s´wiatła. W izbie panował senny półmrok. Flick poczuł, z˙ e zasypia. Przeciagn ˛ ał ˛ si˛e leniwie, si˛egajac ˛ ramionami daleko za głow˛e i nagle drgnał. ˛ Jego palce natkn˛eły si˛e na zło˙zony we dwoje arkusz papieru. Wyciagn ˛ ał ˛ go powoli ze szczeliny mi˛edzy materacem a zagłówkiem. Zobaczył imi˛e adresata. — Co to jest? — zapytał półgłosem i rzucił list bratu. Shea złamał piecz˛ec´ i przebiegł wzrokiem list. Wrócił do poczatku ˛ i poderwał si˛e z krzesła, zanim doczytał pierwszy akapit. Flick usiadł na łó˙zku. Domy´slił si˛e, kto był autorem listu. — Od Allanona — Shea potwierdził jego domysły. — Posłuchaj: Wybacz, ale brak mi czasu, by wyja´sni´c rzecz osobi´scie. Doszły mnie wie´sci o wydarzeniach niezwykłej wagi. Musz˛e si˛e bezzwłocznie uda´c na miejsce, chocia˙z by´c mo˙ze ju˙z jest za pó´zno. Zaufaj mi i uwierz w to, co usłyszałe´s, nawet je´sli nie zdołam wróci´c do doliny i doko´nczy´c opowie´sci. Shady Vale ju˙z wkrótce przestanie by´c dla ciebie bezpiecznym schronieniem. W ka˙zdej chwili musisz by´c gotów do ucieczki. Gdyby cokolwiek ci zagra˙zało, szukaj pomocy i schronienia w Culhaven w krainie Anar. Wysyłam przyjaciela, który ci˛e poprowadzi. Zaufaj mu. Jego imi˛e: Balinor. Nie wspominaj nikomu o naszej rozmowie. Jeste´s w wielkim niebezpiecze´nstwie. W kieszeni swojej brazowej ˛ peleryny znajdziesz sakiewk˛e, a w niej trzy Kamienie Elfów. One zapewnia˛ ci pomoc i ochron˛e, gdy wszystko inne zawiedzie. Pami˛etaj jednak, z˙ e nikt inny, tylko ty, Sheo, mo˙zesz ich u˙zy´c, i to dopiero w ostateczno´sci. Gdy zobaczysz znak Czaszki, musisz natychmiast ucieka´c. Niech ci szcz˛es´cie sprzyja, młody przyjacielu. Do zobaczenia.
28
Podniecony Shea spojrzał na brata, lecz Flick tylko zmarszczył brwi i pokr˛ecił głowa.˛ — Ja mu nie wierz˛e. O czym on w ogóle pisze? O jakich´s czaszkach i elfich błyskotkach? W z˙ yciu nie słyszałem o jakim´s tam Culhaven, a do lasów Anaru jest strasznie daleko, wiele dni drogi. To mi si˛e wcale nie podoba. — Kamienie! — wykrzyknał ˛ Shea i podbiegł do szafy w kacie. ˛ Otworzył ja˛ i zaczał ˛ goraczkowo ˛ przetrzasa´ ˛ c ubrania. Flick przygladał ˛ si˛e z rosnacym ˛ zainteresowaniem. Wreszcie po kilku minutach szamotania ze sterta˛ ubra´n Shea odsunał ˛ si˛e od szafy i powoli odwrócił do brata. W prawej r˛ece trzymał skórzana˛ sakiewk˛e. Zwa˙zył ja,˛ pokazał bratu i usiadł na łó˙zku. Rozwiazał ˛ rzemyki i wysypał na dło´n zawarto´sc´ skórzanego woreczka. W półmroku zamigotały trzy oszlifowane kryształy, ka˙zdy wielko´sci sporego kamyka. Bracia wpatrywali si˛e w nie zahipnotyzowani, jakby czekali na to, z˙ e zaraz stanie si˛e jaki´s cud. Jednak nic takiego si˛e nie wydarzyło. Kamienie Elfów spoczywały na dłoni Shei i l´sniły jak trzy gwiazdy zdj˛ete z nieba. Były krystalicznie czyste, jak delikatnie zabarwione szkiełko. Flick zdobył si˛e wreszcie na odwag˛e i ju˙z chciał ich dotkna´ ˛c, lecz Shea wrzucił je do sakiewki i wcisnał ˛ ja˛ do kieszeni koszuli. — Przynajmniej kamienie sa˛ prawdziwe — powiedział niepewnie. — Mo˙ze tak, mo˙ze nie, mo˙ze to wcale nie sa˛ Kamienie Elfów — stwierdził Flick. — Skad ˛ to niby wiesz, h˛e? Widziałe´s kiedy´s co´s podobnego? A co z reszta˛ listu? Co to znowu za Balinor? Albo jakie´s tam Culhaven. Lepiej zapomnie´c o całej sprawie, a w szczególno´sci o tym, z˙ e´smy widzieli Allanona. Shea skinał ˛ głowa˛ z powatpiewaniem. ˛ Nie znał odpowiedzi na pytania brata, wi˛ec zaczał ˛ z innej strony. — Czy jest si˛e o co martwi´c? Wystarczy troch˛e uwa˙za´c, z˙ eby dostrzec znak Czaszki albo przyjaciela Allanona, to wszystko. Zreszta˛ mo˙ze by´c i tak, z˙ e nic si˛e nie zdarzy. Flick nie od razu dał za wygrana˛ i jeszcze przez chwil˛e wyra˙zał powatpie˛ wanie co do tre´sci listu i jego autora. W ko´ncu był ju˙z tak zm˛eczony, z˙ e ch˛etnie zgodził si˛e, by zako´nczy´c rozmow˛e i pój´sc´ spa´c. Po zgaszeniu s´wiec Shea wsunał ˛ sakiewk˛e pod poduszk˛e tak, by czu´c jej obły kształt na policzku. Bez wzgl˛edu na to, co pomy´sli Flick, postanowił nie rozstawa´c si˛e z kamieniami przez najbli˙zsze dni. Nazajutrz zacz˛eło pada´c. Spoza wzgórz nadciagn˛ ˛ eły olbrzymie czarne chmury i zawisły nad dolina,˛ szczelnie zasłaniajac ˛ niebo. Strugi deszczu lun˛eły na osad˛e, zaciekle siekac ˛ zabudowania. Przerwano wszystkie prace i zaniechano wypraw poza dolin˛e. Trwało to przez pełne trzy dni. Na niebie odbywało si˛e wielkie widowisko. O´slepiajace ˛ zygzaki przecinały ci˛ez˙ kie chmury jak sztylety. Po ka˙zdym z nich nad dolina˛ przetaczał si˛e grom i złowieszczo dudnił, odchodzac ˛ na północ. Mieszka´ncy Vale obawiali si˛e, z˙ e masy wody, które spłyna˛ ze wzgórz, zagro˙za˛ ich watłym ˛ domostwom i nie osłoni˛etym poletkom. Gromadzili si˛e codziennie 29
w karczmie Ohmsforda i nad kuflem piwa rozprawiali z niepokojem o pogodzie. Co chwila który´s z go´sci spogladał ˛ nienawistnie na strugi deszczu za oknami. Flick i Shea przygladali ˛ si˛e temu w milczeniu i obserwowali zaniepokojone twarze. Poczatkowo ˛ wszyscy mieli nadziej˛e, z˙ e nawałnica szybko si˛e sko´nczy, ale gdy trzeciego dnia wcia˙ ˛z nie było wida´c oznak poprawy pogody, na twarzach ludzi, zbitych w niewielkie grupki, zago´scił strach. Dopiero czwartego dnia około południa ulewa osłabła, a jej miejsce zaj˛eła dokuczliwa m˙zawka. Było parno i mglisto. Rozdra˙znieni ludzie utyskiwali na ka˙zdym kroku. Tłum w karczmie zaczał ˛ rzedna´ ˛c. Mieszka´ncy osady powoli wracali do przerwanych prac. Flick i Shea tak˙ze mieli co robi´c. Nawałnica uszkodziła okiennice i zerwała kilkana´scie dachówek. Pojawiły si˛e du˙ze przecieki w dachu nad bocznymi skrzydłami karczmy. Wyrwany z korzeniami wiaz ˛ zniszczył szop˛e na tyłach domostwa. Dopiero po kilku dniach wyczerpujacej ˛ pracy bracia uporali si˛e z uszkodzeniami. Po dziesi˛eciu dniach deszcz ustał. Wielkie chmury rozeszły si˛e, odsłaniajac ˛ bł˛ekitne niebo, po którym spokojnie w˛edrowały białe obłoczki. Powód´z, której tak bardzo obawiali si˛e mieszka´ncy Vale, nie nadeszła. Gdy ziemia podeschła, mogli powróci´c do prac w polu. Tu i ówdzie kału˙ze m˛etnej wody przypominały o niedawnej ulewie, ale i te w ko´ncu wchłon˛eła wiecznie spragniona ziemia. Chłopcy naprawili drobne uszkodzenia i zaj˛eli si˛e szopa.˛ W czasie pracy dochodziły ich strz˛epy rozmów z karczmy. Mieszka´ncy osady zgodnie twierdzili, z˙ e jeszcze nigdy o tej porze roku nie było tak wielkiej nawałnicy. Jej sił˛e i skutki porównywano do zimowych burz w górach na północy, podczas których wichura mogła zmie´sc´ ze skał nierozwa˙znego w˛edrowca i zrzuci´c go w przepa´sc´ . Nieoczekiwana burza sprawiła, z˙ e mieszka´ncy Vale znowu zwrócili uwag˛e na pogłoski o dziwnych zdarzeniach na dalekiej Północy. Bracia wsłuchiwali si˛e w ka˙zda˛ rozmow˛e, ale nie dowiedzieli si˛e niczego ciekawego. Kiedy byli sami, cz˛esto wspominali Allanona i jego dziwna˛ histori˛e o królewskim rodowodzie Shei. Rzeczowy i praktyczny Flick uznał, z˙ e to albo czysta fantazja, albo kiepski z˙ art. Shea wykazywał wi˛ecej tolerancji. Mimo wat˛ pliwo´sci nie chciał odrzuci´c tej historii, ale równocze´snie nie był w stanie zaakceptowa´c jej do ko´nca. Nie chciał te˙z zby´c jej wzruszeniem ramion. Przeczuwał, z˙ e jest jeszcze wiele spraw, o których nie wiedział. Sam Allanon wcia˙ ˛z pozostawał tajemnica.˛ Poniewa˙z jednak nie znał wszystkich faktów, musiał si˛e zadowoli´c tym, co miał. Stale nosił przy sobie Kamienie Elfów. Flick przynajmniej kilka razy dziennie mruczał co´s na ich temat oraz na temat opowie´sci Allanona. Shea nie przejmował si˛e uwagami brata. Bacznie obserwował wszystkich w˛edrujacych ˛ przez Vale, wypatrujac ˛ znaku Czaszki na ich ubraniach i rzeczach osobistych. Nie zauwa˙zył niczego niepokojacego, ˛ niebawem wi˛ec, znudzony bezowocna˛ obserwacja,˛ uznał, z˙ e t˛e prób˛e łatwowierno´sci przegrał z kretesem.
30
Przez ponad trzy tygodnie od znikni˛ecia Allanona nie wydarzyło si˛e nic godnego uwagi. A˙z do pewnego popołudnia. Tego dnia bracia wyszli poza teren osady, by przysposobi´c brakujace ˛ dachówki. Kiedy wrócili, był prawie wieczór. Ojciec siedział w kuchni na swoim ulubionym miejscu z głowa˛ pochylona˛ nad talerzem parujacej ˛ strawy. Machnał ˛ im r˛eka˛ na powitanie i powiedział: — Jest list do ciebie, Sheo. Od kogo´s nazwiskiem Leah. — Podał chłopcu długi, biały arkusz zło˙zony na pół. Shea wydał okrzyk zdziwienia i wział ˛ list. — Wiedziałem, wiedziałem — mruczał niezadowolony Flick. — To zbyt pi˛ekne, z˙ eby było prawdziwe. Najwi˛ekszy rozrabiaka z Sudlandii uznał, z˙ e za długo z˙ yło nam si˛e w spokoju. Lepiej podrzyj ten papier, bracie. Shea tymczasem otworzył zapiecz˛etowany arkusz i czytał, nie zwracajac ˛ uwagi na Flicka. Ten tylko wzruszył ramionami z niesmakiem i usiadł na taborecie obok ojca, który wrócił do przerwanego posiłku. — Leah pyta, gdzie´smy si˛e podziewali, i chce, z˙ eby´smy go odwiedzili jak najpr˛edzej — powiedział Shea ze s´miechem. — No pewnie — burknał ˛ Flick. — Znowu kombinuje, kogo by tu wp˛edzi´c w kłopoty. Równie dobrze mogliby´smy dobrowolnie rzuci´c si˛e z jakiej´s skały. Ju˙z zapomniałe´s, jak nas ugo´scił Menion Leah ostatnim razem? Zgubili´smy si˛e w Borze Czarnych D˛ebów i omal nie po˙zarły nas wilki! Niezwykła przygoda. Do ko´nca z˙ ycia mu tego nie zapomn˛e. Pr˛edzej dostana˛ mnie Cienie, ni˙z skorzystam z tego zaproszenia! Rozbawiony Shea objał ˛ brata ramieniem. — Zazdro´scisz Menionowi, bo jest królewskim synem i mo˙ze robi´c, co mu si˛e podoba. — Te˙z mam czego zazdro´sci´c! — prychnał ˛ Flick. — To królestwo jego tatusia jest niewiele wi˛eksze od sadzawki! Królewska krew strasznie potaniała. Co powiesz o swojej. . . Przerwał w pół zdania i zamknał ˛ usta. Jak na komend˛e spojrzeli na ojca. Stary Ohmsford najwidoczniej nie dosłyszał ostatniej uwagi syna i ze spokojem spoz˙ ywał posiłek. Flick przepraszajaco ˛ wzruszył ramionami. Shea u´smiechnał ˛ si˛e do niego. — W karczmie jest pewien człowiek, który ci˛e szuka, Shea — o´swiadczył nagle ojciec i spojrzał na chłopca. — Mówiac ˛ o tobie, powołał si˛e na tego gos´cia w czerni, co był tutaj par˛e tygodni temu. Nigdy go tu nie widziałem. Czeka w głównej izbie. Flick wstał powoli. Bał si˛e coraz bardziej. Shea zachwiał si˛e z wra˙zenia, ale błyskawicznie odzyskał równowag˛e i gestem powstrzymał brata, który ju˙z otwierał usta. Trzeba było jak najszybciej sprawdzi´c, czy ów obcy przypadkiem nie jest wrogiem. Odruchowo zacisnał ˛ r˛ek˛e na kieszeni koszuli. Kamienie Elfów były na miejscu.
31
— A jak on wyglada? ˛ — Wiadomo´sc´ o przybyszu wywarła na nim tak silne wra˙zenie, z˙ e nie był w stanie wymy´sli´c rozsadniejszego ˛ pytania. Chciał si˛e dowiedzie´c, czy nowy go´sc´ nie nosi z˙ adnego znaku Czaszki. — Trudno powiedzie´c, synu — stłumionym głosem odparł ojciec i patrzac ˛ w swój talerz, kontynuował: — Jest cały owini˛ety w ciemnozielona˛ peleryn˛e. Przyjechał po południu. A jakiego ma konia. . . No, ale lepiej sami sprawd´zcie, o co mu chodzi. — A czy ma jakie´s znaki na sobie? — zapytał mocno zaniepokojony Flick. Zaskoczony ojciec zmarszczył brwi i spojrzał pytajaco ˛ na syna. — O co ci chodzi? Jakie znaki? A mo˙ze mam ci go tu narysowa´c na s´cianie, co? Tak w ogóle, to co si˛e z wami dzieje? — Och, nic takiego, naprawd˛e — wtracił ˛ pospiesznie Shea. — Flick tylko tak. . . gło´sno my´slał, czy. . . czy ten nowy go´sc´ nie jest przypadkiem podobny do. . . do Allanona. Pami˛etasz go, tato, prawda? — Oczywi´scie, z˙ e pami˛etam — odpowiedział stary Ohmsford z u´smiechem. Flick z trudem powstrzymywał nerwowe przełykanie s´liny. Ojciec tymczasem mówił dalej: — Nie. . . nie zauwa˙zyłem z˙ adnego podobie´nstwa. Ten te˙z jest wielki. Ma blizn˛e na prawym policzku. Jest długa, jak s´lad po ci˛eciu no˙zem. Shea podzi˛ekował ojcu skinieniem głowy. Pociagn ˛ ał ˛ Flicka do drzwi i obaj ruszyli do głównej izby karczmy. Podbiegli do szerokich podwójnych drzwi i zatrzymali si˛e, wstrzymujac ˛ oddech. Shea powoli uchylił drzwi i spojrzał na gwarne wn˛etrze. Do´sc´ długo przeszukiwał wzrokiem gromad˛e stałych go´sci i zwyczajnych w˛edrowców. Nagle zesztywniał i odwrócił si˛e do zniecierpliwionego brata. Puszczone swobodnie drzwi kołysały si˛e na zawiasach. — Siedzi tam, w kacie ˛ od frontu, niedaleko paleniska. Nie wida´c stad ˛ kto to ani jak wyglada, ˛ bo si˛e dokładnie owinał ˛ peleryna.˛ Musimy podej´sc´ bli˙zej. — Gdzie? Tam?! — wysapał Flick. — Zwariowałe´s?! Przecie˙z, je´sli wie, jak wygladasz, ˛ zauwa˙zy ci˛e natychmiast. — W takim razie ty pójdziesz — odparł Shea. — We´z kilka szczap i podejd´z tak, jakby´s chciał dorzuci´c do ognia. Rzu´c na niego okiem i sprawd´z, czy nie ma z˙ adnego znaku Czaszki. Flick wybałuszył oczy i ju˙z chciał ucieka´c, lecz Shea w por˛e chwycił go za rami˛e i popchnał ˛ w stron˛e drzwi. Brat znalazł si˛e na sali, za´s on sam cofnał ˛ si˛e w cie´n. Po chwili ostro˙znie uchylił drzwi i wyjrzał. Idacy ˛ niepewnym krokiem Flick dochodził do paleniska. Gdy ju˙z dotarł na miejsce, zaczał ˛ przekłada´c płona˛ ce polana, po czym wział ˛ jeden spory kloc ze skrzyni i wło˙zył do ognia. Nie spieszył si˛e przy tym, lecz próbował zaja´ ˛c dogodna˛ pozycj˛e i przyjrze´c si˛e dyskretnie go´sciowi. Ten siedział przy stole w odległo´sci kilku stóp, zwrócony plecami do ognia. W pewnej chwili nieznacznie zmienił pozycj˛e tak, by obserwowa´c drzwi, za którymi ukrył si˛e Shea.
32
Flick zamierzał ju˙z wróci´c do brata, gdy go´sc´ nieoczekiwanie zwrócił si˛e do niego i co´s powiedział. Nawet zza drzwi wida´c było, z˙ e chłopiec zesztywniał. Shea zobaczył, jak Flick odwrócił si˛e do przybysza i odpowiedział mu, katem ˛ oka spogladaj ˛ ac ˛ na kryjówk˛e brata. Cofnał ˛ si˛e gł˛ebiej w cie´n korytarza. Drzwi zamkn˛eły si˛e same. Zrozumiał, z˙ e obydwaj zdradzili swoje zamiary. Ju˙z zaczał ˛ rozwa˙za´c, czy nie lepiej byłoby czmychna´ ˛c, ale zanim podjał ˛ decyzj˛e, naprzeciw niego stanał ˛ Flick. — Widział ci˛e! Tu, za drzwiami! Ten człowiek ma sokoli wzrok. Kazał ci˛e zawoła´c. Po chwili zastanowienia Shea skinał ˛ głowa˛ na znak zgody. Ka˙zda próba ucieczki była skazana na niepowodzenie. — Mo˙ze on nie wie wszystkiego — powiedział z wyra´zna˛ nadzieja˛ w głosie. — Mo˙ze my´sli, z˙ e wiemy, dokad ˛ udał si˛e Allanon. Pilnuj si˛e i uwa˙zaj, co mówisz, Flick. Przecisnał ˛ si˛e przez drzwi i ruszył pierwszy do stołu, przy którym siedział go´sc´ w zielonej pelerynie. Brat poda˙ ˛zył za nim. Podeszli do siedzacego ˛ z tyłu i zatrzymali si˛e. Przybysz, nie odwracajac ˛ si˛e, dał im znak, by usiedli naprzeciwko. Niech˛etnie wykonali polecenie, po czym wszyscy trzej zacz˛eli si˛e sobie uwa˙znie przyglada´ ˛ c. Go´sc´ był mocno zbudowany, szeroki w ramionach, ale ni˙zszy ni˙z Allanon. Zielona peleryna osłaniała całe jego ciało oprócz głowy. Twarz, mimo grubych rysów, byłaby miła dla oka, gdyby nie blizna biegnaca ˛ od ko´nca prawej brwi przez s´rodek policzka a˙z do ust. Patrzył na She˛e łagodnymi brazowymi ˛ oczami. Pod powłoka˛ twardo´sci i nieprzyst˛epno´sci kryła si˛e zapewne dobroduszno´sc´ i delikatno´sc´ . Pojedyncze kosmyki krótkich jasnych włosów zsuwały si˛e na czoło i uszy m˛ez˙ czyzny. Shea przyjrzał mu si˛e badawczo i po wnikliwych ogl˛edzinach uznał, z˙ e ten człowiek nie mo˙ze by´c wrogiem, przed którym ostrzegał go Allanon. Flick tak˙ze si˛e rozlu´znił. — Nie ma czasu na podchody, Sheo — powiedział przybysz łagodnym i troch˛e zm˛eczonym głosem. — To dobrze, z˙ e zachowujesz ostro˙zno´sc´ , ale ja nie nosz˛e znaku Czaszki. Jestem przyjacielem Allanona. Na imi˛e mi Balinor. Moim ojcem jest Ruhl Buckhannah, król Callahornu. Bracia znali jego imi˛e, lecz mimo to Shea postanowił sprawdzi´c przybysza. — Skad ˛ mamy wiedzie´c, z˙ e naprawd˛e jeste´s tym, za kogo si˛e podajesz? — zapytał. Balinor u´smiechnał ˛ si˛e. — Chocia˙zby stad, ˛ z˙ e wiem, z˙ e ty jeste´s Shea, z˙ e wiem o trzech Kamieniach Elfów, które nosisz w kieszeni koszuli. Dostałe´s je od Allanona. Zaskoczony Shea lekko skinał ˛ głowa.˛ Rzeczywi´scie tylko kto´s przysłany przez wielkiego badacza dziejów mógł wiedzie´c o kamieniach. Zbli˙zył swa˛ twarz do twarzy przybysza i zapytał: — Co si˛e stało z Allanonem? 33
— Dokładnie nie wiem — odpowiedział Balinor. — Od blisko dwóch tygodni nie dał znaku z˙ ycia. Kiedy si˛e rozstali´smy, on poda˙ ˛zył do Paranoru. Rozeszły si˛e pogłoski o ataku na warowni˛e druidów. Allanon bardzo l˛ekał si˛e o bezpiecze´nstwo Miecza. Wysłał mnie do Shady Vale, z˙ ebym ci˛e chronił. Byłbym tu wcze´sniej, gdyby nie nawałnica oraz ci, którzy s´ledzac ˛ mnie, chca˛ dosta´c ciebie. — Przerwał, a łagodne spojrzenie brazowych ˛ oczu stało si˛e twarde i przenikliwe. — Allanon wyjawił ci prawd˛e o twoim pochodzeniu. Ostrzegł ci˛e tak˙ze przed niebezpiecze´nstwem, któremu pewnego dnia b˛edziesz musiał stawi´c czoło. Niewa˙zne, czy mu uwierzyłe´s, czy nie. Ale nadszedł wła´snie czas, by´s bezzwłocznie opu´scił dolin˛e. — Mam tak po prostu wsta´c i ucieka´c? — chłopiec nie krył zdziwienia. — Nie, tego nie mog˛e zrobi´c. — Mo˙zesz i zrobisz, je´sli ci z˙ ycie miłe. Ci spod znaku Czaszki, zwani Zwia´ stunami Smierci, podejrzewaja,˛ z˙ e jeste´s w Shady Vale. Za dzie´n, najwy˙zej dwa znajda˛ ci˛e i to b˛edzie koniec. Musisz ucieka´c natychmiast. We´z tylko niezb˛edne rzeczy. Id´z szybko najlepiej lasami i trzymaj si˛e znanych ci s´cie˙zek. Je´sli b˛edziesz zmuszony przeby´c otwarta˛ przestrze´n, zrób to za dnia — moc tych, którzy chca˛ ci˛e zgładzi´c, słabnie w s´wietle dziennym. Allanon powiedział ci, dokad ˛ i´sc´ , ale to, kiedy i jak si˛e tam dostaniesz, zale˙zy wyłacznie ˛ od twojej pomysłowo´sci. Shea słuchał Balinora z rosnacym ˛ zdziwieniem. Spojrzał na Flicka, który równie˙z był pod wra˙zeniem tego, co usłyszał. Nie mógł poja´ ˛c, dlaczego przybysz oczekuje od niego, z˙ e spakuje kilka drobiazgów do tobołka i ruszy w nieznane. Przecie˙z to absurd. — Na mnie pora — o´swiadczył Balinor, wstajac ˛ i owijajac ˛ szczelniej peleryna˛ swoja˛ pot˛ez˙ na˛ posta´c. — Wziałbym ˛ ci˛e ze soba,˛ ale mnie s´ledza.˛ Twoi prze´sladowcy licza˛ na to, z˙ e w ko´ncu wska˙ze˛ im drog˛e do ciebie. Niewykluczone, z˙ e teraz te˙z poda˙ ˛za˛ za mna.˛ Wykorzystaj t˛e szans˛e i wymknij si˛e, kiedy ja ich odcia˛ gn˛e. Pojad˛e jeszcze kawałek na południe, a potem skr˛ec˛e w stron˛e Culhaven. Tam si˛e spotkamy. Pami˛etaj, co ci mówiłem: uciekaj z Shady Vale jeszcze dzi´s w nocy. Wypełnij instrukcje Allanona i strze˙z Kamieni Elfów. One sa˛ twoja˛ najpewniejsza˛ bronia.˛ Bracia wstali i kolejno u´scisn˛eli dło´n Balinora na po˙zegnanie. Zauwa˙zyli l´sniacy ˛ r˛ekaw złotej, kolczugi na wyciagni˛ ˛ etym ramieniu przybysza. Balinor nie zareagował na ich odkrycie, lecz szybkim krokiem skierował si˛e do głównych drzwi i zniknał ˛ w ciemno´sciach. Flick opadł ci˛ez˙ ko na krzesło. — No i co teraz? — zapytał. — Skad ˛ mam wiedzie´c? — odpowiedział pytaniem Shea. — Przecie˙z nie jestem wró˙zbita.˛ Nie wiem, czy to, co mówił, było równie prawdziwe, jak to, co powiedział Allanon. Je´sli jednak to prawda, a mam niejasne przeczucie, z˙ e niestety tak jest, to dla dobra nas wszystkich powinienem uciec z doliny. Ten kto´s s´ciga wyłacznie ˛ mnie. Je´sli znikn˛e, ty i ojciec b˛edziecie bezpieczni. Chocia˙z to wcale nie jest pewne. . . 34
Patrzył niewidzacymi ˛ oczami na go´sci w izbie. Uwikłany w przedziwna˛ histori˛e, której wcia˙ ˛z do ko´nca nie rozumiał, nie potrafił podja´ ˛c decyzji. Flick przygla˛ dał mu si˛e w milczeniu. Zdawał sobie spraw˛e z tego, z˙ e nie mo˙ze pomóc, wi˛ec przynajmniej chciał dzieli´c zmartwienie brata. Poło˙zył dło´n na ramieniu Shei i powiedział cicho: — Id˛e z toba.˛ Zaskoczony Shea spojrzał mu w twarz. — Nie zgadzam si˛e. Pomy´sl o ojcu. Nie mo˙zna mu tego zrobi´c. Poza tym mo˙ze si˛e okaza´c, z˙ e ja wcale nie musz˛e ucieka´c. — Pami˛etasz, co powiedział Allanon? Jestem twoim bratem, wi˛ec to tak˙ze moja sprawa — nie ust˛epował Flick. — Nie pozwol˛e ci i´sc´ samemu. Shea spojrzał na niego zamy´slonym wzrokiem. Po chwili skinał ˛ głowa˛ i u´smiechnał ˛ si˛e z wdzi˛eczno´scia.˛ — Porozmawiamy o tym pó´zniej. Zreszta,˛ jak by na to nie patrze´c, nie mog˛e wyruszy´c, skoro jeszcze nie wiem, dokad ˛ i´sc´ i co mi b˛edzie potrzebne. Rzecz jasna, je´sli w ogóle zdecyduj˛e si˛e i´sc´ . Trzeba jako´s powiedzie´c o tym ojcu. Niech sobie Allanon i Balinor my´sla,˛ co chca,˛ ale ja nie mog˛e tak po prostu wsta´c i wyj´sc´ — o´swiadczył, po czym obydwaj poszli do kuchni na kolacj˛e. Przez reszt˛e wieczoru kr˛ecili si˛e niespokojnie po całej karczmie. Zagladali ˛ do kuchni, do głównej izby oraz do swojej sypialni. Shea kilkakrotnie przejrzał swoje rzeczy, w´sród których znalazł kilka przedmiotów niewiadomego pochodzenia. Oddzielił je, a reszt˛e spakował. Flick nie odst˛epował brata nawet przez chwil˛e. Obawiał si˛e, z˙ e Shea wyruszy do Culhaven po kryjomu. W milczeniu przygla˛ dał si˛e przygotowaniom do drogi. W pewnej chwili zapytał She˛e, po co to robi. W odpowiedzi usłyszał, z˙ e to tylko s´rodek ostro˙zno´sci, na wypadek, gdyby musiał nagle wyruszy´c. Chocia˙z brat zapewniał, z˙ e nie wymknie si˛e ukradkiem, Flick nie potrafił pozby´c si˛e pod´swiadomych obaw. Coraz baczniej obserwował poczynania Shei. Nadeszła ciemna noc. Zaledwie Shea zapadł w pierwszy lekki sen, poczuł na swym ramieniu chłodny dotyk czyjej´s r˛eki. Otworzył oczy i z bijacym ˛ sercem próbował przenikna´ ˛c wzrokiem ciemno´sci. Szarpnał ˛ si˛e gwałtownie i wolna˛ r˛eka˛ chwycił niewidocznego napastnika. Dopiero, gdy tamten nakazał mu milczenie cichym sykni˛eciem wprost do ucha, Shea rozpoznał Flicka. Gdy uspokoił si˛e nieco, a oczy przywykły do ciemno´sci, zaczał ˛ rozró˙znia´c kształty sprz˛etów w izbie. Przez szczeliny w okiennicach zobaczył kilka gwiazd i rabek ˛ ksi˛ez˙ yca w nowiu. Reszt˛e nieba zasłaniały chmury. Spojrzał jeszcze raz na sylwetk˛e brata i z nie skrywana˛ ulga˛ zaczał: ˛ — Ale´s mnie przest. . . Flick energicznie zakrył mu usta dłonia˛ i kolejnym „ciii” nakazał milczenie. Gdy jego twarz znalazła si˛e w smudze ksi˛ez˙ ycowej po´swiaty, Shea zauwa˙zył, z˙ e
35
brat jest blady ze strachu. Próbował si˛e uwolni´c. Flick wzmocnił chwyt i przeraz˙ ony wyszeptał: — Nic nie mów! Okno! Tylko cicho! Zanim Shea zda˙ ˛zył zareagowa´c, brat s´ciagn ˛ ał ˛ go na podłog˛e. Przez chwil˛e siedzieli skuleni na twardych deskach. Potem zacz˛eli si˛e czołga´c w stron˛e okna, wstrzymujac ˛ oddech. Kiedy dotarli do s´ciany, Flick trz˛esacymi ˛ si˛e r˛ekami przeciagn ˛ ał ˛ brata na swoja˛ stron˛e. — Patrz tam, obok domu! Przestraszony Shea powoli wysunał ˛ głow˛e ponad parapet i ostro˙znie spojrzał we wskazanym kierunku. Zobaczył czarny kształt. Wielki przygarbiony stwór pełzł wolno, kryjac ˛ si˛e w cieniu zabudowa´n. Przykryty czarna˛ powłoka˛ garb na jego grzbiecie co chwila unosił si˛e i falował, jakby to, co w nim uwi˛eziono, chciało si˛e wydosta´c ze wszystkich sił. Mimo sporej odległo´sci chłopcy wyra´znie słyszeli ohydne sapanie i rz˛ez˙ enie dobywajace ˛ si˛e z gardzieli stwora. Przy zetkni˛eciu z ziemia˛ ko´nczyny zjawy wydawały przera´zliwy zgrzyt. Shea s´cisnał ˛ dło´nmi parapet i utkwił wzrok w zbli˙zajacym ˛ si˛e monstrum. Zanim schował si˛e w cieniu pod parapetem, na piersi potwora ujrzał połyskujacy, ˛ srebrny wisior w kształcie czaszki.
IV Shea osunał ˛ si˛e na podłog˛e i przytulił do skulonego ze strachu brata. Słyszeli jak stwór, sapiac ˛ i zgrzytajac, ˛ zbli˙zał si˛e do ich kryjówki. Z przera˙zeniem u´swiadomili sobie, z˙ e na ucieczk˛e mogło ju˙z by´c za pó´zno. Czekali wstrzymujac ˛ oddech. Strach przed odkryciem i niechybna˛ s´miercia˛ parali˙zował ich umysły do tego stopnia, z˙ e w pewnej chwili Shea chciał nawet wyskoczy´c z kryjówki i ucieka´c. Na szcz˛es´cie zwyci˛ez˙ ył rozsadek ˛ — gdyby zaczał ˛ biec, monstrum i tak by go dopadło. Siedział zatem obok dygocacego ˛ z zimna i strachu brata, wpatrujac ˛ si˛e w firank˛e poruszana˛ chłodnym, nocnym wiatrem. Nagle za oknem rozległo si˛e szczekanie, które po chwili przeszło w gardło´ we warczenie. Ostro˙znie wysun˛eli głowy nad parapet. Zwiastun Smierci czaił si˛e w cieniu pod s´ciana˛ domu, dokładnie na wprost ich okna. W odległo´sci kilku stóp od niego błysn˛eły obna˙zone kły wielkiego psa my´sliwskiego, nale˙zacego ˛ do jednego z mieszka´nców Vale. Czarne sylwetki stały naprzeciw siebie, czekajac ˛ na ruch przeciwnika. Potwór oddychał wolno, sapiac ˛ i s´wiszczac, ˛ za´s pies przywarował i kłapiac ˛ wielka˛ paszcza,˛ spr˛ez˙ ył si˛e do skoku. Lecz zanim jego kły dosi˛egły głowy stwora, ten wyszarpnał ˛ spod peleryny dziwaczna˛ ko´nczyn˛e w kształcie szpona i błyskawicznym ruchem przeciał ˛ gardło atakujacego ˛ zwierz˛ecia. Stało si˛e to tak szybko, z˙ e zaskoczeni bracia, ryzykujac ˛ ujawnienie kryjówki, zostali w oknie dłu˙zej, ni˙z nale˙zało. Na szcz˛es´cie jednak sapanie i zgrzytanie stwora zacz˛eło cichna´ ˛c. Monstrum oddalało si˛e, sunac ˛ w cieniu sasiedniego ˛ budynku. Upłyn˛eło jeszcze du˙zo czasu, zanim dr˙zacy ˛ ze strachu bracia zdobyli si˛e na wykonanie najmniejszego ruchu. Chocia˙z wokół panowała niczym nie zmaco˛ na cisza, to jednak obydwaj długo nasłuchiwali, próbujac ˛ zlokalizowa´c stwora. Wreszcie Shea odwa˙zył si˛e i wyjrzał. Flick był wcia˙ ˛z tak przera˙zony, z˙ e chciał rzuci´c si˛e do wyj´scia, jeszcze zanim Shea zako´nczył obserwacj˛e. Powstrzymał si˛e jednak, gdy˙z brat potrzasn ˛ ał ˛ głowa˛ na znak, z˙ e monstrum odeszło. Jednym susem znalazł si˛e przy łó˙zku. Zanim wrócił do ciepłego legowiska, zobaczył, z˙ e Shea pospiesznie wciaga ˛ na siebie ubranie. Chciał co´s powiedzie´c, ale brat poło˙zył palec na ustach. Poszedł w jego s´lady i zaczał ˛ si˛e ubiera´c. Postanowił towarzyszy´c bratu bez wzgl˛edu na to, dokad ˛ si˛e udawał. Kiedy obaj byli gotowi, Shea szepnał ˛ mu wprost do ucha: 37
— Dopóki tu jeste´smy, wszystkim w Shady Vale grozi niebezpiecze´nstwo. Musimy ucieka´c, i to zaraz. Jeste´s pewien, z˙ e chcesz i´sc´ ze mna? ˛ Flick kiwnał ˛ głowa.˛ — Pójdziemy teraz do spi˙zarni po prowiant — ciagn ˛ ał ˛ Shea. — Potrzebujemy jedzenia na kilka dni. Wiadomo´sc´ dla ojca zostawimy w kuchni. Nie mówiac ˛ nic wi˛ecej, wział ˛ swój tobołek i zniknał ˛ w ciemnym korytarzu prowadzacym ˛ do kuchni. Flick po omacku poda˙ ˛zył za nim. Było tam tak ciemno, z˙ e droga zaj˛eła im dłu˙zsza˛ chwil˛e. Dotykajac ˛ s´cian i sprz˛etów, dotarli wreszcie do szerokich kuchennych drzwi. Weszli do s´rodka. Shea zapalił s´wieczk˛e i wskazał bratu spi˙zarni˛e. Na skrawku papieru napisał kilka słów do ojca i przycisnał ˛ list kuflem. Kilka minut pó´zniej Flick zako´nczył pakowanie prowiantu. Shea zgasił s´wieczk˛e i obydwaj ruszyli do tylnych drzwi. Zanim wyszli, szepnał ˛ do brata: — Jak b˛edziemy na zewnatrz, ˛ nie odzywaj si˛e ani słowem, tylko id´z za mna.˛ Flick skinał ˛ głowa.˛ Wcia˙ ˛z nie mógł pozby´c si˛e watpliwo´ ˛ sci i obaw. A je´sli to czarne monstrum przyczaiło si˛e za drzwiami i jak tylko wyjda,˛ zrobi z nimi to, co z tamtym psem. . . ? Nie było ju˙z czasu na rozwa˙zania nast˛epnych za i przeciw. Shea ostro˙znie otworzył drzwi i wyjrzał na podwórko. Ja´sniejacy ˛ pas ziemi o´swietlonej przez ksi˛ez˙ yc ciagn ˛ ał ˛ si˛e a˙z do k˛epy drzew, które były naturalna˛ granica˛ terenu karczmy. Kiwnał ˛ na Flicka i wyszli, cicho zamykajac ˛ za soba˛ drzwi. Noc była chłodna. Rozejrzeli si˛e ostro˙znie. Na zewnatrz ˛ było jeszcze ja´sniej. Nie zauwa˙zyli nikogo ani niczego niepokojacego. ˛ Do s´witu, a wi˛ec do chwili przebudzenia si˛e osady, zostało około dwóch godzin. Doszli do nast˛epnego budynku, zatrzymali si˛e i znowu przez chwil˛e nasłuchiwali. Nocnej ciszy nie zmacił ˛ z˙ aden odgłos. Shea ruszył przez podwórze. Po chwili obaj znikn˛eli w cieniu z˙ ywopłotu. Flick jeszcze raz spojrzał na dom, którego by´c mo˙ze ju˙z nigdy nie zobaczy. Po cichu szli przez ´ osad˛e; prowadził Shea. Wiedział, z˙ e Zwiastun Smierci nie orientował si˛e dokładnie kim jest, gdy˙z w przeciwnym razie dopadłby go jeszcze w karczmie. Nie ulegało watpliwo´ ˛ sci tak˙ze i to, z˙ e słusznie podejrzewał, i˙z zaginiony potomek rodu Shannary, półczłowiek, półelf, z˙ yje gdzie´s w dolinie. Tylko dlatego wybrał si˛e na zwiady do Shady Vale. Skradajac ˛ si˛e przez osad˛e, Shea przeanalizował wymy´slony napr˛edce plan dalszych działa´n. Ze słów Balinora wynikało, z˙ e wróg domy´sla si˛e, gdzie sa.˛ Nale˙zało zatem wzia´ ˛c pod uwag˛e to, z˙ e wszystkie drogi znalazły si˛e pod obserwacja.˛ Gdyby tak˙ze odkryto ich ucieczk˛e, natychmiast rozpoczałby ˛ si˛e po´scig. Takich monstrów mo˙ze by´c wi˛ecej i prawdopodobnie ju˙z obserwuja˛ cała˛ dolin˛e. Dlatego te˙z obydwaj musieli dyskretnie opu´sci´c Shady Vale w ciagu ˛ najbli˙zszej doby. Oznaczało to forsowny marsz prawie bez snu. Przedsi˛ewzi˛ecie było trudne, ale nie ono stanowiło najwi˛ekszy problem. O wiele wa˙zniejszy był wybór trasy ucieczki. Zabrany z domu prowiant wystarczy zaledwie na kilka dni, a droga do Anaru miała potrwa´c wiele tygodni. Oprócz kilku osad i utartych dróg, które na pewno były ju˙z obserwowane przez czarne zjawy, bracia nie znali terenu poza Vale. Tak wi˛ec w obecnym poło˙zeniu nie mogli zaplanowa´c całej marszruty, 38
lecz tylko poda˙ ˛za´c w ogólnie zarysowanym kierunku. Lecz który wybra´c? Gdzie krwio˙zercze monstra najmniej si˛e ich spodziewaja? ˛ Chłopiec rozwa˙zył ponownie wszystkie cztery mo˙zliwo´sci. Na zachód od Vale rozciagały ˛ si˛e otwarte równiny, na których było zaledwie kilka osad. Idac ˛ w t˛e stron˛e, oddalaliby si˛e od Anaru. Gdyby zdecydowali si˛e uda´c na południe, to wkrótce znale´zliby si˛e we wzgl˛ednie bezpiecznym mie´scie Pia lub Zolomach, gdzie mieli krewnych i znajomych. Był to logiczny wybór, czego na pewno domys´lały si˛e tak˙ze czarne stwory i zapewne obserwowały ju˙z wszystkie drogi prowadzace ˛ na południe od Vale. Długi marsz po otwartych terenach, gdzie praktycznie nie było gdzie si˛e schowa´c, był bardzo niebezpieczny. Na północ od Vale, za lasem Duln rozciagały ˛ si˛e dzikie, bezludne ziemie. Dochodziły one a˙z do królestwa Callahorn. Od wschodu ograniczały je rzeka Rappahalladran i T˛eczowe Jezioro. ´ Zwiastuny Smierci przelatywały tamt˛edy w drodze z Nordlandii, wi˛ec na pewno znały teren lepiej ni˙z uciekinierzy z Vale. Je´sli ponadto podejrzewały, z˙ e s´ledzony przez nie Balinor przybył do Vale z Tyrsis, to na pewno dokładnie obstawiły tak˙ze ten teren. Anar, cel wyznaczony przez Allanona, le˙zał na północny wschód od Shady Vale. Droga do niego wiodła przez najdziksze i najbardziej zdradliwe obszary w całej Sudlandii. Miała tylko jedna˛ zalet˛e: czarne stwory wła´snie tam najmniej spodziewały si˛e uciekinierów. Tylko szaleniec mógł odwa˙zy´c si˛e na marsz przez mroczne lasy, zdradliwe równiny i moczary oraz setki innych pułapek, w których co roku niejeden s´miałek przepadał bez wie´sci. Na wschód od lasu Duln było tak˙ze co´s jeszcze, o czym czarne stwory mogły nie wiedzie´c — wysokie góry w królestwie Leah. Wła´snie tam bracia mogli znale´zc´ pomoc Meniona Leah — królewskiego syna i bliskiego przyjaciela Shei. Chocia˙z Flick wcia˙ ˛z był mu niech˛etny i nie darzył go zaufaniem, to jednak Menion był jedyna˛ osoba,˛ która mogła ich doprowadzi´c do Anaru. Innego wyj´scia nie mieli. Dotarli do południowo-wschodniego skraju osady i zatrzymali si˛e przy starej drewutni. Przywierajac ˛ plecami do s´ciany, nasłuchiwali. Shea spojrzał w ciemno´sc´ przed nimi. Zupełnie nie orientował si˛e, gdzie czarny stwór mógł si˛e czai´c, a w mglistych oparach odchodzacej ˛ nocy wszystko wydawało si˛e niewyra´zne i nierealne. Z lewej strony, gdzie´s w oddali, rozległo si˛e ujadanie psów, w oknach zabłysły s´wiatła, a zaspani mieszka´ncy wyjrzeli, by sprawdzi´c, co zaniepokoiło zwierz˛eta. Do s´witu pozostało niewiele ponad godzin˛e. Shea zdawał sobie spraw˛e, z˙ e bieg po otwartej przestrzeni jest niebezpieczny, ale musieli to zrobi´c, by dotrze´c do lasu Duln. Gdyby s´wit zastał ich w dolinie, czarny stwór wypatrzyłby ich podczas wspinaczki po nagich wzgórzach. Klepnał ˛ Flicka w plecy i ruszyli truchtem w stron˛e najbli˙zszych k˛ep drzew i krzaków porastajacych ˛ dno doliny. Cisz˛e nocy przerywały jedynie stłumione przez wysoka˛ traw˛e rytmiczne odgłosy ich stóp.
39
Na li´sciach pojawiła si˛e poranna rosa. Gał˛ezie i długie ostre z´ d´zbła biły ich po twarzach i r˛ekach, zostawiajac ˛ mokre s´lady na ubraniach. Zmierzali do łagodnego i zaro´sni˛etego stoku na wschód od Vale. Zr˛ecznie omijali przeszkody, przemykali pod zwisajacymi ˛ nisko konarami, przeskakiwali połamane gał˛ezie i spróchniałe pnie. Dotarli do podnó˙za i bezzwłocznie zacz˛eli si˛e wspina´c. Nie ogladaj ˛ ac ˛ si˛e za siebie, pokonywali stok w szybkim tempie. Wreszcie osiagn˛ ˛ eli szczyt wzniesienia, z którego od wschodu roztaczał si˛e widok na wielkie zbocze usiane gał˛eziami i k˛epami g˛estych krzaków. Przypominało ono ogromna˛ ba´sniowa˛ zapor˛e, oddzielajac ˛ a˛ Vale od reszty s´wiata. Shea był w wy´smienitej formie. Zr˛ecznie pokonywał nierówno´sci terenu i omijał krzaki i głazy na swej drodze. Flick pewnie poda˙ ˛zał za nim; miał mocne nogi i potrafił szybko biega´c. Tylko raz spojrzał za siebie, ale zobaczył jedynie niewyra´zny zarys wierzchołków drzew, które przesłoniły widok na osad˛e. Plecy biegnacego ˛ Shei co chwila podskakiwały, gdy brał kolejna˛ przeszkod˛e. Brat zapewne chciał jak najszybciej dotrze´c do niewielkiego zagajnika u podnóz˙ a wschodniego stoku. Do przebiegni˛ecia zostało im około mili. Shea zaczynał odczuwa´c pierwsze oznaki zm˛eczenia. Strach przed czarnym stworem dodawał skrzydeł, wi˛ec nie zwolnił ani na chwil˛e. Goraczkowo ˛ rozmy´slał o tym, co czeka ich, dwóch uciekinierów s´ciganych przez wyjatkowo ˛ zaciekłego wroga, gotowego zdmuchna´ ˛c ich obu z powierzchni ziemi jak dwa płomyki s´wiecy. Dokad ˛ ucieka´c? Gdzie si˛e skry´c, z˙ eby tamci ich nie znale´zli? Po raz pierwszy od znikni˛ecia Allanona chłopiec zapragnał, ˛ by tajemniczy podró˙znik znowu był przy nim. Biegli, odczuwajac ˛ rosnace ˛ zm˛eczenie. Jedyna˛ pociecha˛ było to, z˙ e odległe drzewa z ka˙zda˛ chwila˛ rosły w oczach. W ciszy nocy słyszeli tylko swoje przyspieszone oddechy. Czuli si˛e jak jedyne z˙ ywe stworzenia na olbrzymiej, pustej arenie, nad która˛ majestatycznie zawisły gwiazdy. Niebo zaczynało ja´snie´c. Widownia zło˙zona z migoczacych ˛ iskierek obserwujaca ˛ z zadowoleniem wyczyny uciekajacych, ˛ rzedła i powoli znikała. Wreszcie ustapiła ˛ blaskowi dnia. Chłopcy mimo rosnacego ˛ zm˛eczenia starali si˛e biec coraz szybciej. W s´wietle poranka mogli zosta´c wypatrzeni przez czarne skrzydlate monstrum. Do s´witu zostało jeszcze tylko par˛e chwil. Dobiegli do lasu i padli na ziemi˛e bez tchu. Nie przeszkadzały im le˙zace ˛ wokół połamane, suche gał˛ezie. Najwa˙zniejsze było to, z˙ e nareszcie znale´zli si˛e w cieniu olbrzymich hikor. Czuli pulsowanie krwi w uszach, a ich serca biły jak młoty. Odpoczywali, le˙zac ˛ bez ruchu. Dopiero po długiej chwili Shea pozbierał si˛e, wstał i spojrzał w kierunku Vale. Nic nie poruszyło si˛e ani w trawie, ani w powietrzu, Wygladało ˛ na to, z˙ e pierwszy odcinek drogi zdołali przeby´c nie zauwa˙zeni. Stanowiło to jednak niewielkie pocieszenie, gdy˙z wcia˙ ˛z znajdowali si˛e w dolinie. Shea schylił si˛e, mocnym szarpni˛eciem postawił brata na nogi i zmusił do dalszego marszu pod gór˛e. Musieli jak najszybciej pokona´c strome zbocze. Flick miał pustk˛e
40
w głowie. Gdy brat podciagn ˛ ał ˛ go do pionu, bez słowa ruszył za nim. Ostatkiem sił zmuszał nogi do stawiania kolejnych kroków. Wschodnie zbocze było nierówne i kryło wiele niespodzianek. Pokonanie kamienistych rumowisk, zwalonych drzew i kłujacych ˛ krzaków, którymi usiany był nierówny teren, wymagało nie lada wysiłku za dnia, a co dopiero w porannej szarówce. Shea ustalił tras˛e i tempo marszu. Starał si˛e jak najszybciej pokona´c du˙ze przeszkody. Flick poda˙ ˛zał jego s´ladem. Spora˛ cz˛es´c´ drogi musieli przeby´c na czworakach albo si˛e czołgajac. ˛ Było coraz ja´sniej. Gwiazdy znikn˛eły zupełnie. Daleko przed soba˛ zobaczyli, jak pierwsze promienie sło´nca zaczynaja˛ pojawia´c si˛e ponad grzbietem na skraju doliny. Nad odległym horyzontem ja´sniała z˙ ółtopomara´nczowa łuna. Zm˛eczony Shea zataczał si˛e i potykał. Jego oddech był coraz bardziej nierówny. Flick czołgał si˛e za nim. Ci˛ez˙ szy od brata miał wi˛ecej kłopotów w marszu. Ostre kamienie i krzewy obchodziły si˛e z nim o wiele brutalniej. Wydawało im si˛e, z˙ e wspinaczka nigdy si˛e nie sko´nczy. Jedynie strach zmuszał wyczerpane nogi do kolejnych ruchów. Gdyby czarny stwór wypatrzył ich teraz. . . tutaj. . . po całym wysiłku. . . Przebyli ju˙z trzy czwarte wyznaczonej trasy. Flick nagle powiedział co´s półgłosem i padł na ziemi˛e. Shea odwrócił si˛e błyskawicznie. Natychmiast zauwa˙zył wielki czarny cie´n, który uniósł si˛e powoli nad niewidoczna˛ Shady Vale i zaczał ˛ kra˙ ˛zy´c. Dał znak bratu, by ten si˛e schował, a sam skoczył w krzaki. Modlił si˛e, z˙ eby czarny stwór ich nie dostrzegł. Tymczasem monstrum, zataczajac ˛ coraz wi˛eksze kr˛egi, zbli˙zało si˛e do ich kryjówek. Nagle wydało z siebie odgłos mro˙zacy ˛ krew w z˙ yłach. Bracia stracili resztki nadziei. Owładn˛eło nimi to samo niewyobra˙zalne przera˙zenie, które sparali˙zowało Flicka, gdy razem z Allanonem krył si˛e przed czarnym stworem kilka tygodni temu. Niestety tym razem ich schronie´ nie było o wiele mniej bezpieczne. Zwiastun Smierci nadlatywał jakby po wypatrzona˛ zdobycz. Przera˙zenie braci urosło do rozmiarów histerii. Wydawało im si˛e, z˙ e za chwil˛e zgina.˛ Nieoczekiwanie czarny łowca zawrócił w powietrzu i poszybował na pomoc. Nie zmieniajac ˛ kierunku, wkrótce zniknał ˛ za horyzontem. Zdr˛etwiali ze strachu, kulili si˛e w mizernym cieniu skapo ˛ rosnacych ˛ krzaków. Znowu musiało upłyna´ ˛c du˙zo czasu, zanim odwa˙zyli si˛e wykona´c najmniejszy ruch. Kiedy wreszcie strach minał, ˛ zacz˛eli si˛e ostro˙znie wspina´c dalej. Do poszarpanej grani na szczycie zbocza pozostał niezbyt szeroki pas otwartego terenu. Zebrawszy resztki sił ruszyli biegiem i wkrótce znale´zli si˛e pod osłona˛ lasu Duln. Gdy pierwsze promienie wschodzacego ˛ sło´nca dotarły do Vale, w całej dolinie panowała niezmacona ˛ cisza i bezruch. Kilka minut pó´zniej chłopcy znikn˛eli w lesie. Teraz mo˙zna było nieco zwolni´c. Flick nareszcie odzyskał oddech i nie wiedzac, ˛ dokad ˛ zmierzaja,˛ zapytał idacego ˛ przed nim She˛e: — Dlaczego idziemy t˛edy? — Jego głos zabrzmiał dziwnie nawet w jego własnych uszach. — A wła´sciwie to dokad ˛ idziemy? 41
— Tam, gdzie kazał Allanon. Do Anaru. Trzeba było wybra´c taki kierunek marszu, który czarne stwory uznaja˛ za najmniej prawdopodobny. Wła´snie dlatego idziemy na wschód, do Boru Czarnych D˛ebów, a stamtad ˛ na pomoc. No i mo˙ze znajdziemy pomoc gdzie´s po drodze. — Zaraz, zaraz! — wykrzyknał ˛ Flick, gdy nagle zrozumiał zamiary brata. — Przecie˙z to oznacza marsz przez terytorium Leah, a tej pomocy miałby nam niby udzieli´c Menion? Ty´s chyba rozum postradał?! Mo˙ze lepiej od razu zawołaj tu tego czarnego. Tak b˛edzie pr˛edzej! Z udawana˛ rozpacza˛ Shea wyrzucił ramiona w gór˛e, złapał si˛e za głow˛e i powoli odwrócił do brata. — Nie mamy wyboru, rozumiesz? Tylko Menion Leah mo˙ze nam pomóc. On zna tereny na północ i na wschód od swego pa´nstwa. By´c mo˙ze zna tak˙ze drog˛e przez Bór Czarnych D˛ebów. — No pewnie — zgodził si˛e ponuro Flick. — A ty ju˙z zapomniałe´s, jak ostatnim razem zostawił nas w gł˛ebi lasu na pastw˛e dzikich zwierzat? ˛ Ja tam nie wierz˛e mu ani troch˛e. — Nie mamy wyboru — powtórzył Shea. — A poza tym nikt ci˛e nie zmuszał, z˙ eby´s szedł ze mna.˛ . . — Przerwał i patrzac ˛ bratu w oczy, doko´nczył: — Przepraszam ci˛e. Nerwy mnie poniosły. Ale tak czy owak, Flick, ja wiem, co robi˛e. Mój plan jest dobry. Zaufaj mi. Maszerowali w milczeniu. Flick co pewien czas z niezadowoleniem kr˛ecił głowa.˛ Według niego pomysł ucieczki był chybiony, nawet pomimo tego, z˙ e czarne monstrum polowało na nich w dolinie. Perspektywa spotkania z Menionem Leah wydała si˛e Flickowi o wiele gorsza. Ten samolubny paniczyk i pró˙zniak na pewno wp˛edzi ich w tarapaty albo nawet zostawi gdzie´s na pastw˛e losu. Meniona Leah interesował wyłacznie ˛ on sam, amator przygód szukajacy ˛ kolejnych mocnych wra˙ze´n. Pomysł, z˙ eby wła´snie jego prosi´c o pomoc, wydał si˛e Flickowi niedorzeczny. Był niewatpliwie ˛ uprzedzony do Meniona. Nie uznawał ani jego, ani niczego, co reprezentował soba˛ „rozpuszczony paniczyk”, jak nazywał nast˛epc˛e tronu Leah. Niech˛ec´ ta trwała ju˙z pi˛ec´ lat — od pierwszego spotkania. Menion był jedynym synem i naturalnym spadkobierca˛ rodu, który od wieków władał niewielkim królestwem poło˙zonym w górach. P˛edził szcz˛es´liwy z˙ ywot rozpieszczanego jedynaka, a jego jedynym zaj˛eciem były coraz bardziej szalone eskapady i awantury. Nigdy nie musiał zarabia´c na swoje utrzymanie i, zdaniem Flicka, nie zrobił w z˙ yciu niczego warto´sciowego. Wi˛ekszo´sc´ czasu sp˛edzał, polujac ˛ i szkolac ˛ si˛e w walce, co dla pracowitego syna Curzada Ohmsforda było zwykłym pró˙zniactwem. Ponadto du˙ze zastrze˙zenia chłopca wzbudzała tak˙ze postawa z˙ yciowa Meniona. Sprawiał wra˙zenie kogo´s, kto ma za nic nawet takie warto´sci, jak z˙ ycie, rodzina czy ojczyzna. Płynał ˛ sobie beztrosko przez s´wiat jak pojedynczy obłoczek na niebie, nie dotykajac ˛ innych obłoków i nie zostawiajac ˛ po sobie s´ladu. Rok te42
mu owa beztroska i lekcewa˙zenie nieomal zgubiły ich w Borze Czarnych D˛ebów. Mimo to Shea czuł do niego sympati˛e, a ksia˙ ˛ze˛ z gór Leah szczerze ja˛ odwzajemniał, aczkolwiek z wła´sciwa˛ sobie nonszalancja.˛ Flick nigdy nie przekonał si˛e do ksi˛ecia i jego przyja´zni, a teraz jego brat chciał powierzy´c ich z˙ ycie człowiekowi, który nawet nie próbował zrozumie´c, co znaczy słowo „odpowiedzialno´sc´ ”. Nat˛ez˙ ajac ˛ umysł, szukał sposobu, by zapobiec katastrofie. W ko´ncu uznał, z˙ e najlepiej b˛edzie uwa˙znie obserwowa´c poczynania Meniona, by w por˛e i z wyczuciem ostrzec brata. Gdyby próbował przeciwstawi´c si˛e Shei teraz, ten na pewno nie dałby posłuchu jego krytycznym uwagom na temat charakteru ksi˛ecia. Pó´znym popołudniem dotarli do brzegów Rappahalladranu. Za rada˛ Shei skierowali si˛e w dół rzeki. Uszli około jednej mili i znale´zli miejsce, gdzie przeciwległy brzeg wcinał si˛e gł˛eboko w nurt. Koryto było tam znacznie w˛ez˙ sze. Zatrzymali si˛e i spojrzeli w niebo ponad lasem na drugim brzegu. Pozostało około godziny do zachodu sło´nca. Shea chciał przeprawi´c si˛e jeszcze przed zmrokiem. Słusznie rozumował, z˙ e im wi˛ecej przeszkód stanie mi˛edzy nimi a ich prze´sladowcami, tym lepiej. Flick przyjał ˛ ten pomysł bez zastrze˙ze´n i przystapili ˛ do budowy tratwy, na której zamierzali przetransportowa´c ubrania i podró˙zne tobołki. Szybko sklecili ja˛ przy pomocy toporków i my´sliwskich no˙zy. Gdy tratwa była gotowa, rozebrali si˛e, przymocowali ubrania i baga˙ze na s´rodku i zanurzyli si˛e w zimne wody Rappahalladranu. Chocia˙z sko´nczyły si˛e ju˙z wiosenne powodzie, prad ˛ w rzece był wcia˙ ˛z bystry. Niósł ich przez ponad pół mili, zanim wreszcie znale´zli dogodne miejsce na drugim brzegu. Było to niewielkie zakole na wysoko´sci miejsca, gdzie rzeka nieco zwalniała. Mimo to doholowanie tratwy i wyciagni˛ ˛ ecie jej na brzeg kosztowało ich sporo wysiłku. Dygoczac ˛ z zimna, wysuszyli si˛e i ubrali. Całe przedsi˛ewzi˛ecie zaj˛eło im niewiele ponad godzin˛e. Wreszcie sło´nce skryło si˛e za drzewami; czerwona łuna jeszcze przez chwil˛e rozja´sniała niebo, po czym zapadł zmrok. Zwykle nie oznaczało to zako´nczenia dnia dla braci, lecz tym razem Shea zaproponował kilka godzin snu, by nabra´c sił przed dalsza˛ droga.˛ Zamierzali i´sc´ noca.˛ Osłoni˛ete konarami pochylonych drzew zakole dawało skuteczne zabezpieczenie przed wzrokiem latajacych ˛ intruzów. Bracia wsun˛eli si˛e pod koce i szybko zasn˛eli. Tu˙z przed północa˛ Shea obudził Flicka lekkim szarpni˛eciem za rami˛e. Zwin˛eli sprz˛et i byli gotowi do marszu przez las Duln. W pewnej chwili Shei zdawało si˛e, z˙ e usłyszał znajomy złowrogi krzyk czarnego prze´sladowcy nad drugim brzegiem. Gestem ostrzegł brata. Znowu nasłuchiwali przez kilka minut, ale do ich uszu nie dotarł z˙ aden niepokojacy ˛ d´zwi˛ek. Poruszały si˛e tylko splatane ˛ konary nad głowami. Uznali zatem, z˙ e Shea si˛e przesłyszał. Słycha´c było jedynie szum ´ rzeki, na co od razu zwrócił uwag˛e Flick i dodał, z˙ e Zwiastun Smierci prawdopodobnie wcia˙ ˛z szuka ich w Vale. Nieoczekiwany przypływ jego wiary we własne siły nale˙zało zapewne przypisa´c złudnemu przekonaniu, z˙ e oto zdołali przechytrzy´c po´scig. 43
Szli a˙z do s´witu, starajac ˛ si˛e utrzyma´c kierunek na wschód. Nie było to łatwe w´sród g˛esto rosnacych ˛ drzew, których splatane ˛ korony zasłaniały niebo. Tu i ówdzie w´sród gał˛ezi błysn˛eła gwiazda, ale było to zbyt nikłe s´wiatło, z˙ eby nie zabładzi´ ˛ c. Na pierwszym postoju wcia˙ ˛z nie orientowali si˛e w swoim poło˙zeniu, nie wiedzieli te˙z jak daleko jeszcze do granic Leah. Dopiero gdy wzeszło sło´nce stwierdzili z ulga,˛ z˙ e szli we wła´sciwym kierunku. Trafili na niewielka˛ polan˛e, która˛: z trzech stron otaczały g˛este krzaki, a od góry osłaniały korony wiazów. ˛ Zrzucili baga˙z i wyczerpani forsownym marszem natychmiast zasn˛eli. Obudzili si˛e pó´znym popołudniem i przygotowali do nocnej w˛edrówki. Rozpalenie ogniska było zbyt niebezpieczne, zadowolili si˛e wi˛ec kawałkami suszonej wołowiny, surowymi warzywami, owocami i łykiem wody. W czasie posiłku Flick powrócił do kwestii ich najbli˙zszego celu. — Widzisz, Shea, nie chciałbym by´c natr˛etny — zaczał ˛ ostro˙znie — ale czy jeste´s pewien, z˙ e wybrałe´s najlepsza˛ drog˛e? Przecie˙z nawet je´sli Menion nam pomo˙ze, to i tak mo˙zemy zabładzi´ ˛ c gdzie´s na moczarach albo w górach za Borem Czarnych D˛ebów. Shea skinał ˛ głowa˛ i wzruszył ramionami. — Mo˙zemy utrzyma´c kierunek albo i´sc´ bardziej na pomoc. Tylko z˙ e nawet Menion nie zna tamtych terenów, a ja wiem, z˙ e nie ma tam gdzie si˛e schowa´c. Nie mamy wyboru. — Rzeczywi´scie, chyba nie — przyznał zgn˛ebiony Flick. — Ale ja cały czas ˙ my´sl˛e o tym, co mówił Allanon. Zeby nikogo nie wtajemnicza´c i nikomu nie ufa´c. Wyra´znie to powiedział. — Dajmy temu spokój — uciał ˛ zirytowany Shea. — Teraz nie ma tu Allanona i to ja decyduj˛e. Nie uda nam si˛e doj´sc´ do lasów Anaru bez pomocy Meniona. A poza tym to przyjaciel i nie znam lepszego szermierza. W sam raz, gdyby trzeba było stoczy´c walk˛e. — A tego nie zabraknie, gdy on b˛edzie z nami — dopowiedział zło´sliwie Flick. — Z tymi z Czaszka˛ i tak nie mamy szans! Sam widziałe´s. Ciach i jeste´smy w kawałkach. — Ale˙z z ciebie ponurak — skwitował Shea i za´smiał si˛e. — Na razie z˙ yjemy. No i pami˛etaj, z˙ e chronia˛ nas Kamienie Elfów. Ostatnia uwaga nie przekonała Flicka. Uznał jednak, z˙ e na razie lepiej b˛edzie nie roztrzasa´ ˛ c tej kwestii. Przyznawał w duchu, z˙ e w razie awantury byłoby lepiej mie´c w Menionie sprzymierze´nca, ale te˙z nigdy do ko´nca nie było wiadomo po czyjej stronie nieobliczalny ksia˙ ˛ze˛ stanie. Shea mu ufał. Wzajemna˛ sympati˛e umacniały wyprawy z ojcem do królestwa Leah, których odbyli kilka w ciagu ˛ minionych pi˛eciu lat. Flick za´s uwa˙zał, z˙ e brat nie kierował si˛e rozsadkiem, ˛ darzac ˛ swoja˛ przyja´znia˛ nader lekkomy´slnego amatora przygód. Królestwo Leah było wszak jedna˛ z nielicznych pozostałych monarchii w Sudlandii, Shea za´s jawił si˛e jako zdecydowany przeciwnik władzy absolutnej i wielki zwolennik rzadów ˛ lu44
du, zwanych demokracja.˛ Niemniej jednak nie wyrzekł si˛e przyja´zni z dziedzicem i nast˛epca˛ tronu, co stało w jaskrawej sprzeczno´sci z głoszonymi przeze´n poglada˛ mi — tak przynajmniej uwa˙zał Flick. Albo si˛e w co´s wierzy, albo nie — pewnych spraw nie da si˛e pogodzi´c i pozosta´c uczciwym wobec siebie samego. Sko´nczyli posiłek akurat, gdy zaczał ˛ si˛e wieczór. Tarcza słoneczna znikn˛eła ju˙z jaki´s czas temu. W zielonej g˛estwinie nad głowami migotały pojedyncze czerwonawe promyki. Bracia szybko zwin˛eli obozowisko i rozpocz˛eli długi nocny marsz. Gasnace ˛ s´wiatło dnia s´wieciło im w plecy. W lesie panowała wyjatkowa ˛ cisza. Chłopcy zagł˛ebiali si˛e w pos˛epna˛ czer´n. Cho´c ksi˛ez˙ yc z przodu l´snił jasno, do ziemi docierały tylko nieliczne smugi. Dziwna, nienaturalna cisza w tak wielkim lesie bardzo niepokoiła Flicka. Ju˙z raz zetknał ˛ si˛e z podobnym zjawiskiem. Co pewien czas przystawali i nasłuchiwali, po czym maszerowali uspokojeni, wypatrujac ˛ przecinki lub polany, za która˛ uka˙za˛ si˛e góry. Flick miał ju˙z do´sc´ ciszy i zaczał ˛ pogwizdywa´c, ale Shea natychmiast go uciszył. Dopiero wczesnym rankiem wyszli z lasu Duln. Przed nimi rozpo´scierała si˛e trawiasta równina, g˛esto poro´sni˛eta k˛epami krzaków. Ciagn˛ ˛ eła si˛e ona przez wiele mil do stóp gór Leah. Poranne sło´nce miało si˛e ukaza´c w pełnym blasku dopiero za par˛e godzin, wi˛ec postanowili nie zatrzymywa´c si˛e jeszcze. Z ulga˛ stwierdzili, z˙ e pot˛ez˙ ne drzewa i denerwujaca ˛ cisza lasu były ju˙z za nimi. Co prawda las dawał lepsza˛ osłon˛e, ale chłopcy czuli si˛e pewniej na otwartej przestrzeni. Nawet zacz˛eli rozmawia´c półgłosem. Godzin˛e przed wschodem sło´nca zatrzymali si˛e w cichej dolince. W oddali na wschodzie majaczyły zarysy gór Leah, do których mieli jeszcze jeden dzie´n drogi. Shea obliczył, z˙ e je´sli zaczna˛ marsz dokładnie o zachodzie sło´nca, to powinni dotrze´c do podnó˙za gór jeszcze przed s´witem. Potem wszystko było w r˛ekach Meniona. Z ta˛ my´sla˛ zasn˛eli. Kilka minut pó´zniej ju˙z nie spali. Nie obudził ich z˙ aden niepokojacy ˛ odgłos, lecz s´miertelna cisza, która zapadła nad równina.˛ Wyczuli czyja´ ˛s obecno´sc´ . Jak na komend˛e zerwali si˛e na równe nogi, bez słowa wydobyli sztylety i rozejrzeli si˛e wokoło. Nic si˛e nie poruszyło. Shea skinał ˛ na brata i obydwaj wdrapali si˛e na zbocze, skad ˛ mieli lepszy widok. Le˙zac ˛ bez ruchu, wyt˛ez˙ ali wzrok, by dostrzec to co´s, co si˛e czaiło w oddali. Nie mieli watpliwo´ ˛ sci, co to było. Tylko jedno mogło sprawi´c, z˙ e czuli si˛e tak jak wówczas w nocy, wygladaj ˛ ac ˛ przez okno. Czekali, wstrzymujac ˛ oddech, i n˛ekała ich jedna my´sl — czy dobrze zatarli s´lady? Modlili si˛e, by stwór ich nie krył. Gdyby teraz, po wielu trudach i olbrzymim wysiłku, zostali schwytani tutaj, zaledwie kilka godzin drogi od bezpiecznego Leah byłoby to wielka˛ niesprawiedliwo´scia.˛ Nagle w znieruchomiałych li´sciach zaszumiał wiatr. Daleko po lewej dostrzegli znajomy, złowieszczy cie´n, który bezgło´snie uniósł si˛e w powietrze. Monstrum zawisło nad ziemia˛ jak jastrzab ˛ i wypatrywało ofiary. Le˙zeli i czekali, a˙z stwór si˛e poruszy. Nie mogli sobie wyobrazi´c, jakim sposobem bestia zdołała ich wys´ledzi´c. Mo˙ze jednak znalazła si˛e tu zupełnie przypadkiem? Co do jednego nie 45
mieli ju˙z watpliwo´ ˛ sci — po´scig za nimi rozpoczał ˛ si˛e; w ka˙zdej chwili groziła im s´mier´c. Wiszacy ˛ w powietrzu stwór rozpostarł skrzydła, machnał ˛ nimi i zaczał ˛ opada´c w kierunku ich kryjówki. Zrozpaczony Flick sapnał ˛ cicho, s´cisnał ˛ mocno rami˛e brata i wcisnał ˛ si˛e gł˛ebiej pod krzak, lecz czarny łowca nieoczekiwanie zmienił kierunek. Zamiast w ich stron˛e, poszybował ku niewielkiej k˛epie drzew i zniknał ˛ za nimi. Przez chwil˛e bracia bezskutecznie próbowali go wypatrzy´c, po czym Shea szeptem podał komend˛e wprost do ucha brata: — Teraz! Dopóki nas nie widzi! Do tamtych krzaków! Flickowi nie trzeba było powtarza´c dwa razy. Gdy tylko stwór zako´nczy przeszukiwania k˛epy drzew, jego nast˛epnym celem b˛edzie ich obecna kryjówka. Chłopiec wydostał si˛e spod krzaka i pół biegnac, ˛ pół czołgajac ˛ si˛e, ruszył we wskazanym kierunku. Co chwil˛e spogladał ˛ za siebie prze´swiadczony, z˙ e stwór jest tu˙z za nim, ale za ka˙zdym razem widział tylko brata. Skulony Shea biegł zygzakiem. Dotarli do krzaków bez przeszkód i dopiero wtedy Shea przypomniał sobie o tobołkach. Zostawili je dokładnie w s´rodku zagł˛ebienia, w którym zamierzali sp˛edzi´c noc. Z pewno´scia˛ nie uszłyby one uwagi stwora. Gdyby tak si˛e stało, monstrum domy´sliłoby si˛e kierunku ich marszu. Chłopiec poczuł, z˙ e z˙ oładek ˛ kurczy mu si˛e ze strachu. Jak mogli sobie pozwoli´c na taka˛ bezmy´slno´sc´ ? Zrozpaczony chwycił brata za rami˛e. Flick równie˙z u´swiadomił sobie, co zrobili. Z wra˙zenia klapnał ˛ ci˛ez˙ ko na ziemi˛e. Trzeba było wróci´c po baga˙ze. Shea zdawał sobie spraw˛e z ryzyka, ale to była jedyna mo˙zliwo´sc´ , aby nie zosta´c zauwa˙zonym. Zaczał ˛ wstawa´c, gdy czarna sylwetka łowcy znowu uniosła si˛e i zawisła w bezruchu na ja´snieja˛ cym niebie. Ostatnia szansa przepadła. Jeszcze raz przyszedł im z pomoca˛ s´wit. ´ Gdy czarny cie´n Zwiastuna Smierci wisiał nad trawiasta˛ równina,˛ zza gór wysunał ˛ si˛e złoty brzeg słonecznej tarczy. Wraz z pierwszymi silnymi promieniami sło´nca, które ciepło roz´swietliły równin˛e, zaczał ˛ si˛e dzie´n. Gdy słoneczne s´wiatło otoczyło ciemny kształt nocnego łowcy, zorientował si˛e on, z˙ e jego czas dobiegł ko´nca. Wzbił si˛e i zaczał ˛ kra˙ ˛zy´c, zataczajac ˛ coraz wi˛eksze koła. Jeszcze raz usłyszeli krzyk mro˙zacy ˛ krew w z˙ yłach, który zagłuszył łagodne odgłosy poranka. Wreszcie skierował si˛e na północ i niedługo potem zniknał ˛ im z oczu. Nie dowierzajac ˛ własnemu szcz˛es´ciu, bracia, wdzi˛eczni za ocalenie, w milczeniu wpatrywali si˛e w czyste poranne niebo.
V Jeszcze tego samego dnia pó´znym popołudniem dotarli do miasta Leah. Szary, kamienny mur obronny nawet w słoneczny dzie´n wygladał ˛ ponuro, a chłopcom wydał si˛e zimny i niego´scinny. Nie było w tym nic dziwnego, gdy˙z z˙ yjac ˛ w´sród lasów i pól, przywykli do naturalnych przeszkód i ogranicze´n. Zm˛eczenie szybko jednak wzi˛eło gór˛e nad pierwsza˛ niech˛ecia˛ i bracia weszli do miasta przez zachodnia˛ bram˛e. Na waskich ˛ uliczkach było rojno i gwarno. Jedni spieszyli do domów, inni poda˙ ˛zali ku straganom; przeciskali si˛e w tłumie, ocierajac ˛ plecami o siebie. Najwi˛ekszy ruch panował na ulicy prowadzacej ˛ do domu Meniona. Znajdował si˛e on za naturalnym ogrodzeniem, które tworzyły drzewa i z˙ ywopłot. Sam dom otaczały pachnace, ˛ barwne ogrody i wypiel˛egnowane trawniki. W porównaniu z innymi miastami w gł˛ebi Sudlandii, czy nawet pogranicznym Tyrsis, Leah nie prezentowało si˛e okazale, lecz chłopcom wydało si˛e prawdziwa˛ metropolia.˛ Stolica królestwa le˙zała z dala od głównych szlaków handlowych. Obce twarze pojawiały si˛e tu bardzo rzadko. Miasto było samowystarczalne. Władajacy ˛ nim ród Leah był najstarszym królewskim rodem w Sudlandii. Fakt ów był jedyna˛ podstawa˛ prawna,˛ na której opierały si˛e przepisy i normy regulujace ˛ z˙ ycie miasta — w gruncie rzeczy mieszka´ncy Leah nigdy nie próbowali sami ustanawia´c praw. Od tego był władca Leah i jego ród. To oni tworzyli prawo i sami byli prawem — Shea nie zgadzał si˛e z ta˛ filozofia,˛ ale jak dotad ˛ wi˛ekszo´sc´ mieszka´nców oraz ludzi z gór była zadowolona z tym stanem rzeczy. Kluczac ˛ w´sród przechodniów, rozmy´slał o swojej przyja´zni z Menionem. „Niewiarygodna” było chyba najlepszym okre´sleniem dla za˙zyło´sci dwóch ludzi, którzy praktycznie nie mieli ze soba˛ nic wspólnego. Przede wszystkim ró˙znili si˛e pochodzeniem. Shea był adoptowanym synem karczmarza, Menion — jedynakiem i nast˛epca˛ tronu Leah. Wychowany w tradycji ludzi pracy, Shea był praktyczny i miał trze´zwy umysł. Ksia˙ ˛ze˛ , urodzony na jedwabiach i wychowany w´sród atłasów, wiódł słodkie z˙ ycie wolne od trosk i lekcewa˙zył wszystko, co wiazało ˛ si˛e z obj˛eciem tronu i obowiazkami ˛ z tego wynikajacymi. ˛ Był pewny siebie a˙z do zarozumialstwa. Próbował nad tym zapanowa´c, ale jak dotad, ˛ z mizernym skutkiem. Natura obdarzyła go niebywałym instynktem łowieckim, co doceniał nawet Flick — najsurowszy krytyk osoby i zachowania ksi˛ecia. Poglady ˛ polityczne Shei 47
i Meniona tak˙ze były kra´ncowo odmienne. Rzecz osobliwa, ale to Shea był zatwardziałym konserwatysta˛ i zwolennikiem tradycji. Menion odrzucał tradycyjna˛ filozofi˛e i metody, twierdzac, ˛ z˙ e zbyt wiele razy zawiodły, czego najbardziej wymownym s´wiadectwem były Wielkie Wojny Ludów. Pomimo tylu ró˙znic z˙ ywili do siebie sympati˛e i szacunek. Ksia˙ ˛ze˛ czasem w duchu krytykował She˛e za przestarzałe poglady ˛ i sposób my´slenia, za to szczerze podziwiał jego po´swi˛ecenie i zdecydowanie. Wbrew temu, co na temat ksi˛ecia stale powtarzał Flick, Shea nie był szczególnie zauroczony fanfaronada˛ nast˛epcy tronu. Dostrzegał w osobowo´sci ksi˛ecia co´s, na co inni nie zwracali uwagi — silne i niepodwa˙zalne wyczucie tego, co jest słuszne, a co nie. Obecnie Menion korzystał z z˙ ycia, nie troszczac ˛ si˛e o przyszło´sc´ . Du˙zo podróz˙ ował, polował w górskich lasach, ale przede wszystkimi wdawał si˛e w niezliczone awantury, przysparzajac ˛ sobie i innym kolejnych kłopotów. Nabyte z niemałym trudem umiej˛etno´sci łucznicze i tropicielskie pozostawały bezu˙zyteczne. Co gorsza, osiagni˛ ˛ ecia te coraz bardziej irytowały jego ojca, który systematycznie, lecz bezskutecznie próbował zainteresowa´c syna sprawami królestwa. Pewnego dnia Menion miał zaja´ ˛c jego miejsce na tronie Leah, ale nawet Shea watpił, ˛ czy beztroski ksia˙ ˛ze˛ kiedykolwiek pomy´slał o tym dłu˙zej ni˙z przez chwil˛e. W wypadku rozpieszczonego królewicza była to logiczna konsekwencja bł˛edów w wychowaniu. Matka Meniona zmarła kilka lat temu, wkrótce po pierwszej wyprawie Shei w góry. Ojciec był wcia˙ ˛z w sile wieku, ale wiadomo, z˙ e królowie nie zawsze umieraja˛ ze staro´sci. Wielu poprzednich władców Leah odeszło nagle i nieoczekiwanie. Gdyby ojcu przytrafiło si˛e co´s złego, Menion musiałby obja´ ˛c tron bez wzgl˛edu na to, czy był do tego przygotowany, czy nie. „Mo˙ze to by go czego´s nauczyło” — pomy´slał Shea i u´smiechnał ˛ si˛e przekornie. Rodowy pałacyk władcy Leah był przestronna,˛ dwupi˛etrowa˛ budowla˛ z kamienia, poło˙zona˛ w´sród ogrodów, w cieniu dorodnych hikorii. Wysoki z˙ ywopłot oddzielał posiadło´sc´ od gwaru miasta. Kierujac ˛ si˛e w stron˛e bramy, chłopcy min˛eli rozległy park. Po´srodku znajdował si˛e staw, w którym wesoło pluskały si˛e dzieci. Było wcia˙ ˛z ciepło. Na ulicach panował zwykły o tej porze ruch i gwar. Sło´nce chyliło si˛e ku zachodowi, a niebo zmieniało kolor na złoty. Przeszli przez uchylona˛ z˙ elazna˛ bram˛e i szybkim krokiem poszli ku frontowym drzwiom. Prowadziła do nich kr˛eta alejka w´sród wysokich krzewów, za którymi znajdował si˛e ogród. Gdy dochodzili do masywnego, kamiennego progu, ci˛ez˙ kie, d˛ebowe drzwi otworzyły si˛e i ukazał si˛e w nich Menion Leah. Miał na sobie kolorowa˛ peleryn˛e i zielono˙zółta˛ kamizel˛e. Poruszał si˛e płynnie i zr˛ecznie jak kot. Nie zaliczał si˛e do wysokich, mimo z˙ e był o kilka cali wy˙zszy od braci Ohmsfordów. Był smukły, harmonijnie zbudowany i szeroki w ramionach. Zamierzał skr˛eci´c w boczna˛ alejk˛e, ale ujrzawszy dwie zakurzone postacie w poszarpanych ubraniach, zatrzymał si˛e. Po chwili jego oczy otworzyły si˛e szeroko i zdumiony zawołał: 48
— Shea! To ty? Co ci˛e tu. . . ? Co si˛e wam stało? Podbiegł do Shei i serdecznie u´scisnał ˛ jego dło´n. — Miło mi ci˛e widzie´c, Menionie — odpowiedział Shea i u´smiechnał ˛ si˛e. Ksia˙ ˛ze˛ cofnał ˛ si˛e o krok. Szarymi oczami zlustrował stojacych ˛ przed nim braci. — To niemo˙zliwe, z˙ eby mój list poskutkował a˙z tak szybko — powiedział, wpatrujac ˛ si˛e badawczo w twarz Shei. — Mam racj˛e, prawda? To nie mój list ci˛e tu sprowadza. Ale o tym za chwil˛e! Ze wzgl˛edu na nasza˛ przyja´zn´ wol˛e wierzy´c, z˙ e przybywasz w odwiedziny. Nawet udało ci si˛e namówi´c Flicka. To naprawd˛e wielka niespodzianka. Przy ostatnim zdaniu wykrzywił usta w półu´smiechu i spojrzał na Flicka. Ten lakonicznie przytaknał ˛ i dodał: — Ale to nie był mój pomysł. Shea westchnał ˛ ci˛ez˙ ko. — Niestety, tym razem nie jest to tylko przyjacielska wizyta. Bardzo chciałbym, z˙ eby tak było. Przykro mi, z˙ e musimy ci˛e tym kłopota´c, ale mamy naprawd˛e powa˙zny problem, a ty jeste´s jedynym, który mo˙ze nam pomóc. Menion ju˙z chciał wybuchna´ ˛c s´miechem, ale spostrzegłszy autentyczny niepokój i trosk˛e w oczach przyjaciela, skinał ˛ głowa˛ ze zrozumieniem. — Przytrafiła si˛e wam jaka´s niewesoła historia, prawda?. . . o tym pó´zniej. Zanim przejdziemy do interesów, najpierw goraca ˛ kapiel ˛ i kolacja. O tym, co was sprowadza, porozmawiamy pó´zniej. Ojciec załatwia jakie´s sprawy na granicy, ale przecie˙z macie do dyspozycji mnie. Wchod´zcie. Gdy znale´zli si˛e w s´rodku, natychmiast zaj˛eła si˛e nimi słu˙zba. Zaprowadzono ich do ła´zni i przygotowano ubrania na zmian˛e; godzin˛e pó´zniej od´swie˙zeni, w czystych ubraniach, zasiedli do posiłku w wielkiej sali. W oszałamiajacym ˛ tempie pochłon˛eli porcje, jakie normalnie wystarczyłyby im na dwa dni. Dzisiaj jednak, gdy wszystko znikn˛eło z talerzy, zdawało im si˛e, z˙ e ledwie zaspokoili pierwszy głód. Podczas wieczerzy Shea stre´scił Menionowi histori˛e która zmusiła ich do opuszczenia Shady Vale. Opowiedział o spotkaniu Flicka z tajemniczym podró˙znym imieniem Allanon i pokrótce przedstawił legend˛e Miecza Shannary. Postapił ˛ wbrew zaleceniom Allanona, ale było to konieczne, z˙ eby zyska´c pomoc ksi˛ecia. Nast˛epnie opowiedział o pojawieniu si˛e Balinora, jego tajemnym ´ ostrze˙zeniu i ucieczce przed monstrum, Zwiastunem Smierci, jak nazywał go Balinor, oraz o przeprawie przez góry. Flick nie wtracił ˛ ani słowa. W kilku miejscach chciał co prawda sprostowa´c informacje, ale zrezygnował. Postanowił nie zabiera´c głosu, gdy˙z wcia˙ ˛z nie ufał Menionowi. Był przekonany, z˙ e je´sli jeden mówi, chwilami nawet za du˙zo, to drugi powinien by´c czujny i milcze´c. Ksia˙ ˛ze˛ wysłuchał całej opowie´sci. Nie wywarła na nim szczególnego wra˙zenia, a przynajmniej nie dał tego pozna´c po sobie. Wielka˛ przyjemno´sc´ sprawiła mu jedynie wzmianka o królewskim pochodzeniu Shei. Słuchał opowie´sci z nie49
przenikniona˛ twarza,˛ przez która˛ sporadycznie przebiegał cie´n u´smiechu. Czasem drgn˛eły tak˙ze niewielkie zmarszczki w kacikach ˛ szarych, przenikliwych oczu. Szybko zorientował si˛e, dlaczego zwrócili si˛e wła´snie do niego. Potrzebny był im przewodnik, który przeprowadziłby ich przez nizin˛e Clete do Czarnych D˛e´ slej: osoba, której mógł zaufa´c Shea. Ksiabów; osoba, której mogliby zaufa´c. Sci´ ˛ z˙ e˛ wiedział, z˙ e Flick z własnej woli nigdy nie wybrałby si˛e do Leah. Zrobił tak tylko za namowa˛ brata. Wzajemny stosunek Flicka i Meniona trudno byłoby nazwa´c przyja´znia.˛ Teraz jednak obaj bracia byli go´sc´ mi Leah i obaj potrzebowali jego pomocy. Ksia˙ ˛ze˛ nie potrafiłby odmówi´c Shei, nawet gdyby miał przy tym ryzykowa´c własnym z˙ yciem. Shea tymczasem zako´nczył opowie´sc´ i czekał cierpliwie. Zatopiony w rozmys´laniach nast˛epca tronu patrzył niemo na opró˙zniony do połowy kielich z winem. — Miecz Shannary — powiedział powoli wcia˙ ˛z zamy´slony ksia˙ ˛ze˛ . — Nie słyszałem tej historii od lat. Szczerze mówiac, ˛ nie wierzyłem, z˙ e jest prawdziwa. Dzisiaj wynurza si˛e jak z mgły i to za sprawa˛ mojego starego druha, Shei Ohmsforda, jedynego z˙ yjacego ˛ potomka rodu Shannara. A mo˙ze za tym kryje si˛e co´s innego — ksia˙ ˛ze˛ nieoczekiwanie oderwał wzrok od kielicha. — Mo˙ze ci z Nordlandii przysłali ci˛e tu na wabia? Mo˙ze kogo´s osłaniasz? Skad ˛ mam mie´c pewno´sc´ co do Allanona? Z twoich słów wynika, z˙ e mo˙ze on by´c równie gro´zny jak te czarne stwory, które na was poluja.˛ A mo˙ze jest jednym z nich? Ura˙zony ostatnia˛ uwaga˛ Flick ju˙z chciał zareagowa´c, lecz Shea powstrzymał go. — Ale˙z to zupełnie nieprawdopodobne — o´swiadczył. — Jestem zdziwiony, z˙ e co´s takiego przyszło ci do głowy. — Mo˙ze masz racj˛e — odparł powoli Menion, rozwa˙zajac, ˛ czy rzeczywi´scie jego spekulacje maja˛ sens. — Mo˙ze to ja na staro´sc´ robi˛e si˛e podejrzliwy. Ale cała ta historia brzmi do´sc´ fantastycznie. Jednak je´sli jest prawdziwa, to mieli´scie niesłychane szcz˛es´cie. Inaczej sami nie doszliby´scie a˙z tutaj. O Nordlandii kra˛ z˙ y wiele opowie´sci. Mówia˛ o wielkich złych mocach, które zamieszkuja˛ dzikie obszary na północ od równiny Streleheim. Pot˛ega tych mocy jest niepoj˛eta dla zwykłych s´miertelników. . . — przerwał i pociagn ˛ ał ˛ z kielicha: — Taak. . . A je´sli Miecz Shannary to nie tylko legenda. . . — zrobił nast˛epna˛ pauz˛e i pokr˛ecił głowa.˛ Na jego twarzy pojawił si˛e szeroki u´smiech. — Nie przepuszcza si˛e takich okazji. A wy szukacie przewodnika, który doprowadzi was do Anaru, tak? No to znale´zli´scie. — Wiedziałem, z˙ e mo˙zna na ciebie liczy´c — powiedział Shea i u´scisnał ˛ r˛ek˛e ksi˛ecia. Flick j˛eknał ˛ cicho i skrzywił si˛e. — W takim razie ustalmy, na czym stoimy — zaproponował Menion, przejmujac ˛ inicjatyw˛e w rozmowie.
50
— O co ci wła´sciwie chodzi, szelmo? — zło´scił si˛e Flick. — Kto tu mówi o udziale. . . — Do´sc´ tego! — krzyknał ˛ Shea i z twarza˛ czerwona˛ z gniewu pochylił si˛e nad stołem. — Nie mo˙ze tak by´c, je´sli mamy dalej i´sc´ razem. Przesta´n droczy´c si˛e z moim bratem i denerwowa´c go, Menionie. A ty, Flick, mo˙ze wreszcie sko´nczyłby´s ze swoimi bezsensownymi podejrzeniami. Musimy sobie ufa´c. Jak przyjaciele. Zakłopotany Menion spu´scił wzrok. Flick nerwowo przygryzł warg˛e. Shea wyprostował si˛e na krze´sle, ju˙z spokojniejszy. — Dobrze powiedziane — przyznał Menion po chwili milczenia. — Oto moja r˛eka, Flick. Zawrzyjmy rozejm. Dla Shei. Po chwili wahania Flick przyjał ˛ r˛ek˛e wyciagni˛ ˛ eta˛ na zgod˛e. — Mówi´c jest łatwo, Menionie. Byłoby dobrze, gdyby´s tym razem mówił powa˙znie. Ksia˙ ˛ze˛ przyjał ˛ przytyk z u´smiechem. — Rozejm to rozejm. Pu´scił r˛ek˛e Flicka i dopił wino. Wiedział doskonale, z˙ e wcia˙ ˛z nie udało mu si˛e przekona´c do siebie brata Shei. Zrobiło si˛e pó´zno. Trzeba było jeszcze zaplanowa´c nast˛epny dzie´n i porzadnie ˛ si˛e wyspa´c. Postanowili wyruszy´c nazajutrz wczesnym rankiem. Menion zorganizował niezb˛edne wyposa˙zenie, w tym plecaki, peleryny, prowiant i bro´n. Przyniósł tak˙ze map˛e ziem le˙zacych ˛ na wschód od Leah, ale niewiele si˛e z niej dowiedzieli. Nizina Clete rozciagała ˛ si˛e od gór na wschodnich rubie˙zach Leah do Boru Czarnych D˛ebów. Było to ponure, zdradliwe wrzosowisko. Na mapie przedstawiono ja˛ jednak jako biała˛ plam˛e z nazwa˛ po´srodku. Bór Czarnych D˛ebów, wielki obszar g˛estego lasu, zaczynał si˛e nad brzegiem T˛eczowego Jeziora i ciagn ˛ ał ˛ daleko na południe, niczym pot˛ez˙ na s´ciana odgradzajaca ˛ Leah od Anaru. Menion w skrócie opisał interesujace ˛ ich tereny i pogod˛e, jaka najprawdopodobniej panuje tam o tej porze roku. Niestety jego wiadomo´sci były równie˙z fragmentaryczne. Na podstawie posiadanych informacji nie byli w stanie przewidzie´c niebezpiecze´nstw, jakie mogły ich spotka´c. Zako´nczyli przygotowania do drogi i jeszcze przed pomoca˛ znale´zli si˛e w łó˙zkach. Shea wyciagn ˛ ał ˛ si˛e wygodnie na swoim i spojrzał w ciemne okno. Niebo zakryły ci˛ez˙ kie czarne chmury, które wisiały złowieszczo nad zamglona˛ górska˛ kraina.˛ Resztki ciepła dnia nocne wiatry zabrały na zachód. W u´spionym mie´scie panowała cisza i spokój. Na łó˙zku obok spał Flick. Oddychał spokojnie i regularnie. Głowa cia˙ ˛zyła Shei coraz bardziej, lecz pomimo trudów minionego dnia i ogólnego zm˛eczenia nie mógł zasna´ ˛c. Po raz pierwszy od poczatku ˛ wyprawy zdał sobie spraw˛e z powagi sytuacji. Ucieczka z Shady Vale do Meniona była pierwszym etapem wyprawy, która mogła potrwa´c kilka lat. Je´sli zdołaja˛ dotrze´c do Anaru, to i tak wkrótce znowu b˛eda˛ musieli uchodzi´c. Kłopoty ich sko´ncza˛ si˛e 51
dopiero wtedy, gdy lord Warlock zostanie zniszczony albo gdy Shea zginie. Do tego czasu nie ma mowy o ich powrocie do domu i do ojca w Vale. Shea rozumiał, z˙ e b˛eda˛ bezpieczni dopóty, dopóki na horyzoncie nie pojawi si˛e czarny, skrzydlaty ´ Zwiastun Smierci. Oto jak przedstawiała si˛e prawda o ich sytuacji. Samotnie rozmy´slajacego ˛ chłopca ogarniał coraz wi˛ekszy l˛ek. Tej nocy długo jeszcze nie mógł zasna´ ˛c. Nast˛epny dzie´n był zimny i wilgotny, bez s´ladu sło´nca. Chłód przenikał ubranie i wwiercał si˛e w ciało a˙z do ko´sci. Shea i jego dwaj towarzysze mieli przedsmak tego, co czekało na nich na nizinie Clete. Szli g˛esiego kr˛etymi s´cie˙zkami mi˛edzy szarymi głazami i bezkształtnymi k˛epami wi˛ednacych ˛ krzaków. Prowadził Menion, starannie wybierajac ˛ drog˛e w´sród rozmaitych przeszkód, nierówno´sci terenu. Maszerował pewnym długim krokiem. Na plecach niósł niewielki tobołek, do którego przywiazany ˛ był długi, jesionowy łuk i kołczan. Stary miecz, tradycyjnie przekazywany nast˛epcy tronu Leah w dniu osiagni˛ ˛ ecia przez niego wieku m˛eskiego, przypasany był przy lewym udzie ksi˛ecia. Chłodna, szara stal połyskiwała lekko we mgle. Shea zastanawiał si˛e, czy wielki Miecz Shannary jest podobny do rodowego or˛ez˙ a władców Leah. Uniósł wysoko brwi i próbował wypatrzy´c jakie´s oznaki z˙ ycia na bezkresnej, ponurej równinie. Opustoszała i wymarła była tak odpychajaca, ˛ z˙ e ka˙zdy, kto si˛e na niej znalazł, człowiek czy zwierz˛e, czuł si˛e jak intruz. U´smiechnał ˛ si˛e do siebie, by odsuna´ ˛c niewesołe my´sli cisnace ˛ si˛e do głowy. Pochód zamykał Flick. Na plecach d´zwigał prowiant, który miał im wystarczy´c na cała˛ drog˛e a˙z do Boru Czarnych D˛ebów. Dalej trzeba b˛edzie z˙ ywno´sc´ kupowa´c lub prowadzi´c handel wymienny z nielicznymi, rozproszonymi mieszka´ncami tamtych ziem. W ostateczno´sci mogli próbowa´c z˙ ywi´c si˛e darami natury, co im si˛e wcale nie u´smiechało, zwłaszcza Flickowi. Czuł si˛e nieco pewniej w towarzystwie Meniona, tym bardziej, z˙ e ksia˙ ˛ze˛ naprawd˛e starał si˛e pomóc im w tej wyprawie. Mimo to nie był całkowicie pewien, czy Menion nie zawiedzie w krytycznej sytuacji. Wcia˙ ˛z miał w pami˛eci wydarzenia z poprzedniej nieudanej eskapady, tym bardziej wi˛ec obawiał si˛e podobnych wra˙ze´n. Pierwszy dzie´n minał ˛ im do´sc´ szybko. Zostawili za soba˛ granice królestwa Leah i przed noca˛ dotarli na skraj Clete. Na nocleg wybrali niewielka˛ dolin˛e osłoni˛eta˛ krzakami i dziwacznie poskr˛ecanymi drzewami. Przesiakni˛ ˛ ete wilgocia˛ ubrania nie dawały z˙ adnej osłony przed chłodem zbli˙zajacej ˛ si˛e nocy. Po kilku bezskutecznych próbach zrezygnowali z rozpalenia ogniska — drewno i chrust były zbyt mokre. Zjedli zimny posiłek owini˛eci w koce, które jeszcze w Leah przezornie zabezpieczyli przed wilgocia.˛ Dokuczliwe zimno odbierało ch˛ec´ do rozmowy. Co pewien czas z ust którego´s z nich padała jedynie ka´ ˛sliwa uwaga pod adresem pogody. Z ciemno´sci za ich plecami dochodziły z˙ adne odgłosy. Cisza na Clete była tak napastliwa, z˙ e chwilami odnosili wra˙zenie, jakby wwiercała si˛e w czaszk˛e i zmuszała ich do nerwowego nasłuchiwania. Nie zaszele´scił ani jeden li´sc´ , ani jeden; podmuch wiatru nie otarł si˛e o twarze w˛edrowców. Panujacy ˛ wokół, całko52
wity bezruch wzbudzał pod´swiadomy l˛ek, ale zm˛eczeni całodziennym marszem po kolei zapadli w niespokojny sen. Nast˛epne dwa dni były o wiele gorsze. Przez cały czas padało. Dokuczliwa, lodowata m˙zawka wsiakała ˛ w ubrania i docierała a˙z do skóry. Ka˙zdy nerw rejestrował tylko zimno i wilgo´c. Chwilami zdawało im si˛e, z˙ e na s´wiecie nie ma ju˙z innych, przyjemniejszych dozna´n. Rosło tak˙ze zm˛eczenie. W ciagu ˛ dnia powietrze było chłodne i wilgotne, w nocy temperatura znacznie si˛e obni˙zała; robiło si˛e lodowato. Zimno i wilgo´c atakowały wszystkie formy z˙ ycia. Drzewa i krzaki karłowaciały i wyginały si˛e w nieprawdopodobne zawijasy. Pojedyncze li´scie, które zdołali wypatrzy´c na gał˛eziach, wi˛edły i gniły. Nikt nie zamieszkiwał tych niego´scinnych terenów. Nawet najmniejsze gryzonie nie miały szans na przetrwanie na mokrej ziemi, całkowicie pozbawionej sło´nca. Posuwajac ˛ si˛e mozolnie na wschód, nie natrafili na jakikolwiek s´lad z˙ ywej istoty. Wygladało ˛ na to, z˙ e nikt t˛edy nigdy nie szedł. Od trzech dni nie widzieli sło´nca. Ani jeden ciepły promie´n nie przebił si˛e przez ci˛ez˙ ka,˛ g˛esta˛ mgł˛e. Kto znalazł si˛e na tym szarym, zimnym i wrogim pustkowiu, kto do´swiadczyli przenikliwej wilgoci i słyszał tylko agresywna˛ cisz˛e, ten miał prawo zwatpi´ ˛ c w to, z˙ e na s´wiecie istnieje co´s innego oprócz pustki. Czwartego dnia zacz˛eli traci´c nadziej˛e. Chocia˙z czarne upiory lorda Warlocka nie pojawiły si˛e ani razu i prawdopodobnie zaniechano tak˙ze po´scigu, to jednak w obecnym stanie ducha niewielkie to miało znaczenie. Czas dłu˙zył si˛e niemiłosiernie, cisza coraz bardziej dokuczała, a widok przygn˛ebiał. Nawet Menion, zwykle pogodny i pewny siebie, nie odzywał si˛e. Miał coraz wi˛ecej watpliwo´ ˛ sci. Pierwsze dotyczyły tego, czy nie stracili orientacji i wcia˙ ˛z szli we wła´sciwym kierunku. Po drugie zastanawiał si˛e, czy przypadkiem nie chodza˛ w kółko. Zdawał sobie spraw˛e, z˙ e nie mo˙ze kierowa´c si˛e ani krajobrazem, ani rze´zba˛ terenu. Kto zabładził ˛ na Clete, ju˙z si˛e nie odnajdywał. Shea i Flick mieli o wiele wi˛ecej powodów do obaw, nie mieli jednak tak dobrze rozwini˛etego instynktu tropiciela jak Menion. Byli całkowicie zdani na niego. Tymczasem coraz wyra´zniej czuli, z˙ e co´s jest nie w porzadku. ˛ Ksia˙ ˛ze˛ nie wspominał o swoich watpliwo´ ˛ sciach, z˙ eby ich nie zaniepokoi´c. Mijały godziny, a przenikliwy chłód, wilgo´c i ponury krajobraz nie zmieniały si˛e. Nastroje pogorszyły si˛e jeszcze bardziej, a wraz z nimi zachwiało si˛e i zaufanie. Piatego ˛ dnia na skutek ciagłego ˛ obcowania z monotonnym, wymarłym otoczeniem znale´zli si˛e na granicy załamania nerwowego. Na horyzoncie nie pojawił si˛e ani jeden cie´n lub kreska, które mogłyby by´c zapowiedzia˛ upragnionego Boru Czarnych D˛ebów. Zm˛eczony Shea zarzadził ˛ postój, ci˛ez˙ ko siadł na ziemi i spojrzał na Meniona. Ksia˙ ˛ze˛ wzruszył ramionami. Wyra´znie unikał wzroku braci. Przygn˛ebienie i chłód odcisn˛eły pi˛etno na spokojnej, zwykle pogodnej twarzy.
53
— Nie mog˛e was dłu˙zej zwodzi´c — powiedział w ko´ncu półgłosem — ale nie jestem pewien, czy nie zboczyli´smy. Niewykluczone te˙z, z˙ e chodzili´smy w kółko. By´c mo˙ze zgubili´smy si˛e na dobre. Flick zrzucił plecak i rozgoryczony spojrzał na She˛e. W jego spojrzeniu był dobrze znany wyrzut: „Przecie˙z ci mówiłem, z˙ e tak b˛edzie”. Shea odwrócił si˛e do Meniona. — Nie wierz˛e, z˙ e´smy si˛e zgubili. Musi by´c jaki´s sposób, z˙ eby ustali´c nasze poło˙zenie! — Czekam na propozycje — odparł Menion ironicznie. Zrzucił plecak i usiadł obok przygn˛ebionego Flicka. — W czym problem, stary? Czy˙zbym znowu wp˛edził was w kłopoty? Zapytany odpowiedział gniewnym spojrzeniem. Chciał nawet powiedzie´c ksi˛eciu co´s do słuchu, ale powstrzymał si˛e, gdy w jego szarych oczach dostrzegł autentyczna˛ trosk˛e i smutek człowieka, który zawiódł zaufanie przyjaciół. Połoz˙ ył dło´n na ramieniu ksi˛ecia i u´scisnał ˛ je. Rzadko zdobywał si˛e na podobne gesty, zwłaszcza wobec niego. Nagle Shea poderwał si˛e i zawołał: — Kamienie nam pomoga! ˛ Popatrzyli na siebie, nic nie rozumiejac, ˛ lecz gdy poj˛eli, o co Shei chodzi, tak˙ze wstali. Chłopiec tymczasem wyjał ˛ sakiewk˛e z klejnotami. Wpatrywali si˛e w zniszczony woreczek jak w ostatni promyk nadziei — teraz tylko od jego zawarto´sci zale˙zało, czy uda im si˛e wydosta´c z wymarłych wrzosowisk Ci˛ete. Shea rozwiazał ˛ rzemyki i ostro˙znie wysypał bł˛ekitne kamienie. Zamigotały stłumionym blaskiem na jego dłoni. — Unie´s je, Shea — ponaglił Menion. — Mo˙ze potrzebuja˛ wi˛ecej s´wiatła. Shea zastosował si˛e do uwagi ksi˛ecia i uwa˙znie obserwował klejnoty. Odczekał dłu˙zsza˛ chwil˛e, a gdy nic si˛e nie wydarzyło, opu´scił r˛ek˛e. Ostrze˙zenie Allanona brzmiało jednoznacznie — Kamieni Elfów mo˙zna u˙zy´c tylko w ostateczno´sci, gdy wszystko inne zawiedzie. Je´sli jednak moc si˛e nie ujawni. . . Pod wpływem tej niewesołej my´sli znowu zaczał ˛ traci´c nadziej˛e. W dodatku nie wiedział, jak si˛e posłu˙zy´c klejnotami. Spojrzał bezradnie na przyjaciół. — Spróbuj inaczej — zach˛ecał Menion. Shea wział ˛ kamienie w dłonie, potarł je mocno, potrzasn ˛ ał ˛ i wysypał na ziemi˛e, tak jakby to były ko´sci do gry. W dalszym ciagu ˛ bez efektu. Pozbierał je i starannie wytarł. Zdawało mu si˛e, z˙ e zamkni˛ety w kryształach gł˛eboki bł˛ekit wzywa go do siebie. Zaczał ˛ si˛e uwa˙znie wpatrywa´c w ich gł˛ebi˛e, liczac, ˛ z˙ e mo˙ze tam znajdzie wskazówk˛e. — Mo˙ze przemów do nich albo co. . . — zaproponował Flick. Przed oczami Shei pojawił si˛e nieoczekiwanie obraz ciemnej twarzy Allanona. Lekko pochylona i zastygła w bezruchu wyra˙zała maksymalne skupienie. Mo˙ze rozwiazania ˛ zagadki Kamieni nale˙zy szuka´c jaka´ ˛s niezwykła˛ metoda,˛ pomy´slał. 54
Ponownie wyciagn ˛ ał ˛ przed siebie dło´n zamknał ˛ oczy i w wielkim skupieniu starał si˛e przenikna´ ˛c my´slami do wn˛etrza bł˛ekitnych kryształów. Szukał z´ ródła mocy, która została w nich zamkni˛eta. Po pewnym czasie otworzył oczy i wszyscy razem obserwowali bł˛ekitne kamienie. Nie l´sniły tak jasno, jak przedtem. Mgła i wilgo´c tłumiły ich naturalny blask. Nagle rozbłysły niezwykłym s´wiatłem. Zaskoczeni w˛edrowcy cofn˛eli si˛e i zasłonili oczy. O´slepiony Shea omal ich nie upu´scił. Kamienie l´sniły coraz ja´sniej, o´swietlajac ˛ wymarły obszar silniej i dalej ni˙z sło´nce w południe. Zmieniła si˛e takz˙ e ich barwa — ze spokojnego ciemnego bł˛ekitu stała si˛e jasnoniebieska. Chłopcy wpatrywali si˛e w klejnoty jak zahipnotyzowani. Po chwili błyszczaca ˛ aureola wokół Kamieni zlała si˛e w s´wiecac ˛ a˛ kul˛e, która wystrzeliła naprzód jak płona˛ ca strzała i pomkn˛eła, roz´swietlajac ˛ mgliste opary. Mo˙ze przebyła sto jardów, a mo˙ze dziesi˛ec´ razy wi˛ecej — nie wiadomo. Zatrzymała si˛e i zanim zgasła, w jej ostrym s´wietle ukazały si˛e zarysy zniekształconych pni olbrzymich starych d˛ebów. Wszystko to stało si˛e błyskawicznie, po czym powróciła mgła, wilgo´c i chłód, a kamienie na dłoni Shei znów roztaczały spokojny, bł˛ekitny blask. Pierwszy oprzytomniał Menion. Klepnał ˛ przyjaciela w rami˛e, posłał mu szeroki u´smiech i zarzucił swój baga˙z na plecy. My´slami był ju˙z na szlaku i pilnie studiował tras˛e wytyczona˛ przez błyszczac ˛ a˛ kul˛e. Shea schował kamienie do sakiewki i obydwaj z Flickiem zarzucili plecaki. W czasie marszu do punktu wyznaczonego przez s´wietlistego sprzymierze´nca nie padło ani jedno słowo. Wszyscy wypatrywali od dawna oczekiwanego Boru Czarnych D˛ebów. Zapomnieli o dokuczliwej m˙zawce, przenikliwym chłodzie i ponurej, wymarłej ziemi. Znikn˛eło zwatpienie ˛ i niepewno´sc´ , które jeszcze przed chwila˛ n˛ekały zm˛eczone umysły. Najwa˙zniejsza była perspektywa wydostania si˛e z pos˛epnej krainy. Wszyscy trzej bez cienia watpliwo´ ˛ sci uwierzyli w to, co wskazały kamienie. Bór Czarnych D˛ebów był najbardziej niebezpiecznym obszarem le´snym w całej Sudlandii, jednak w porównaniu z Clete wydawał si˛e przyjazny i przytulny. Brn˛eli naprzód coraz bardziej zniecierpliwieni. Stracili wyczucie czasu. Od chwili, gdy rozbłysły Kamienie Elfów, mogło upłyna´ ˛c kilka długich godzin albo par˛e minut. Nagle mgła znikn˛eła, a ich oczom ukazały si˛e masywne pnie pokryte mchem. Przystan˛eli i niezwykle uradowani przygladali ˛ si˛e gigantycznym drzewom. Puszcza zdawała si˛e nie mie´c ko´nca. Drzewa rosły g˛esto, w równych odst˛epach. Spod ziemi wystawały ich grube korzenie. Bór, którego widok wzbu˙ dzał podziw i l˛ek, stał tu od wieków. Zadna siła nie była w stanie go zniszczy´c. Nie ulegało te˙z watpliwo´ ˛ sci, z˙ e b˛edzie tu a˙z do ko´nca s´wiata. W˛edrowcy poczuli si˛e tak, jakby przekroczyli próg czasu i znale´zli w innej rzeczywisto´sci. Bajecznie wielki las zapraszał, kusił i czarował jak opowie´sci o niezwykłych przygodach. — Kamienie si˛e nie myliły — powiedział cicho Shea. Jego twarz powoli rozja´snił u´smiech. Odetchnał ˛ z wyra´zna˛ ulga˛ i spojrzał rado´snie na pozostałych.
55
— Oto Bór Czarnych D˛ebów — zakomunikował Menion z nieukrywanym podziwem. — Znowu to samo — westchnał ˛ Flick.
VI Rozbili obóz na niewielkiej polanie otoczonej wysokimi drzewami. Miejsce to znajdowało si˛e zaledwie pi˛ec´ dziesiat ˛ jardów od skraju lasu. Wybrali je ze wzgl˛edu na g˛este krzewy, które zasłaniały widok na ponure ziemie Clete. Mgła przerzedziła si˛e na tyle, z˙ e widzieli korony wysokich drzew. Splatane ˛ konary i gał˛ezie tworzyły majestatyczna˛ zasłon˛e kilkadziesiat ˛ metrów nad ziemia.˛ W porównaniu z martwa˛ cisza˛ Clete ost˛epy t˛etniły z˙ yciem. Zewszad ˛ docierały odgłosy le´snej fauny, sprawiajac ˛ wielka˛ rado´sc´ w˛edrowcom, którzy po raz pierwszy od pi˛eciu dni czuli si˛e naprawd˛e swobodnie. Mimo to wszyscy trzej wcia˙ ˛z nie mogli pozby´c si˛e przykrych wspomnie´n z poprzedniej wyprawy, kiedy to zgubili si˛e w borze na kilka dni i omal nie sko´nczyli w brzuchach wygłodniałych wilków. Słyszeli tak˙ze opowie´sci o pechowcach, którzy w drodze przez knieje zgin˛eli bez wie´sci. Mimo to tu, na skraju lasu, czuli si˛e bezpiecznie. Od razu rozpalili ognisko, rozebrali si˛e i rozwiesili wilgotne ubrania na sznurze rozpi˛etym nad ogniem. Pierwszy od pi˛eciu dni goracy ˛ posiłek zjedli z apetytem. Po kolacji wyciagn˛ ˛ eli si˛e wygodnie na ziemi; gruba s´ciółka tworzyła mi˛ekkie i gładkie posłanie. W porównaniu z zimnym i wilgotnym terenem Clete ich le´sne legowiska były wygodne jak puchowe materace. Patrzyli w gór˛e na kołyszace ˛ si˛e gał˛ezie. Płomienie strzelały wysoko, jakby chciały przecisna´ ˛c si˛e przez splatane ˛ konary. W pomara´nczowym blasku ognia wszystko wkoło przypominało wn˛etrze mrocznej s´wiatyni ˛ w czasie ´ tajemniczej ceremonii ze s´wi˛etym ogniem. Swiatło ta´nczyło na chropowatej korze drzew i na mi˛ekkim, zielonym mchu porastajacym ˛ gigantyczne pnie. W powietrzu słycha´c było spokojne brz˛eczenie owadów. Co pewien czas który´s si˛e zapominał, podfruwal bli˙zej ognia i ko´nczył krótkie z˙ ycie jako jeszcze jedna iskra z ogniska. Słyszeli tak˙ze szelest skradajacego ˛ si˛e w ich stron˛e niedu˙zego zwierz˛ecia, które przygladało ˛ si˛e przybyszom, pozostajac ˛ w cieniu. Menion odwrócił si˛e na bok i zapytał She˛e: — Skad ˛ si˛e bierze moc tych kamieni? Czy moga˛ spełni´c ka˙zde z˙ yczenie? Wcia˙ ˛z nie wiem, jak to działa. . . Przerwał i w zadumie pokr˛ecił głowa.˛ Le˙zacy ˛ bez ruchu na plecach Shea nie zareagował od razu. Przez kilka chwil przegladał ˛ w my´slach wydarzenia minionego wieczoru. Stwierdził, z˙ e od pami˛etnego pokazu mocy klejnotów na Clete nikt 57
nawet o nich nie wspominał, a przecie˙z wskazały im drog˛e do boru. Odwrócił si˛e do Flicka, który ju˙z od pewnego czasu przygladał ˛ mu si˛e uwa˙znie. — Za mało o nich wiem. Nie panuj˛e nad nimi — stwierdził sucho. — Wtedy na Clete wygladało ˛ to tak, jakby to one podj˛eły decyzj˛e. . . — Przerwał i po chwili dodał: — Ja nie mam nad nimi władzy. Zamy´slony Menion skinał ˛ głowa˛ i wrócił do poprzedniej pozycji. Flick odchrzakn ˛ ał. ˛ — Co za ró˙znica? Przecie˙z w ko´ncu wyprowadziły nas z tego pustkowia. Menion spojrzał na niego ostro i wzruszył ramionami. — Niby niewielka, ale czy nie wydaje ci si˛e, z˙ e dobrze byłoby wiedzie´c, kiedy mo˙zemy liczy´c na ich pomoc? Odetchnał ˛ gł˛eboko, splótł r˛ece za głowa˛ i utkwił wzrok w ognisko u swych stóp. Flick zaczał ˛ si˛e wierci´c i spogladał ˛ to na She˛e, to na ksi˛ecia. Brat milczaco ˛ wpatrywał si˛e w niewidzialny punkt. Zapadła długa cisza, która˛ ponownie przerwał ksia˙ ˛ze˛ . — Udało nam si˛e przeby´c nielichy szmat drogi — ogłosił rado´snie. — Ale teraz do dzieła, panowie. Przecie˙z to nie koniec wyprawy! Usiadł i na kawałku suchej ziemi naszkicował mapk˛e. Bracia tak˙ze usiedli i obserwowali ruchy jego rak. ˛ — Jeste´smy tutaj — wskazał punkt le˙zacy ˛ na skraju boru i szybko dodał: — Przynajmniej tak mi si˛e zdaje. Na północ od tego miejsca sa˛ Moczary Mgieł, a za nimi T˛eczowe Jezioro. Wpada do niego Srebrna Rzeka, której z´ ródła sa˛ w lasach Anaru. Jutro pójdziemy na północ, a˙z do Moczarów. Trzymajac ˛ si˛e ich brzegu, dotrzemy do ko´nca puszczy. Nast˛epnie pójdziemy jeszcze dalej na północ, do Srebrnej Rzeki. Posuwajac ˛ si˛e w gór˛e rzeki, powinni´smy w miar˛e bezpiecznie dotrze´c do Anaru. Spojrzał na braci. Plan wyra´znie nie przypadł im do gustu. — O co chodzi? — zapytał zdziwiony. — Obmy´sliłem plan, który pozwoli nam obej´sc´ Bór Czarnych D˛ebów. Poprzednim razem, kiedy si˛e w niego zagł˛ebili´smy, omal nie przypłacili´smy tego z˙ yciem. A wilki wcia˙ ˛z tam sa˛ i to przewa˙znie głodne. Shea skinał ˛ wolno głowa˛ na znak zgody, po czym spojrzał na Meniona i, marszczac ˛ brwi, zaczał ˛ niepewnie: — Plan jest ogólnie dobry, ale pewnie słyszałe´s o tym, co z˙ yje na Moczarach Mgieł. . . Menion klepnał ˛ si˛e w czoło. — Nie, błagam was. Tylko nie zaczynajcie tych babskich baja´n o Topielidle z Moczarów, co dybie na zbłakanych ˛ w˛edrowców. Chyba sami w to nie wierzycie? — Łatwo ci mówi´c, nie ma co — rozzło´scił si˛e Flick. — Pewnie ju˙z zapomniałe´s, kto tak pi˛eknie opowiadał, jak to cicho i spokojnie jest w Borze Czarnych D˛ebów, co? 58
— W porzadku, ˛ masz racj˛e — ksia˙ ˛ze˛ próbował załagodzi´c spraw˛e. — Wcale nie twierdziłem, z˙ e to całkowicie bezpieczna okolica i z˙ e nie ma tu jakich´s dziwnych stworów. Ale nikt z˙ ywy nie widział na własne oczy tego Topielidła, za to wszyscy wiemy, jak wyglada ˛ głodny wilk. Co wybieracie? — Chyba jednak twój plan — odrzekł pospiesznie Shea. — Ale proponuj˛e niewielka˛ poprawk˛e. Id´zmy na wschód wzdłu˙z Moczarów, nie podchodzac ˛ do brzegu, ale te˙z nie zagł˛ebiajac ˛ si˛e w bór. — Zgoda — powiedział Menion i dodał: — Ale to nie takie łatwe. Jak utrzymamy kierunek, nie widzac ˛ sło´nca przez trzy dni? — Zawsze mo˙zna wej´sc´ na drzewo — zasugerował swobodnie Flick. — Wej´sc´ na. . . drzewo! — wykrztusił Menion. — Ale˙z naturalnie! Dlaczego wcze´sniej nie przyszło mi to do głowy? Przecie˙z wystarczy tylko wdrapa´c si˛e na dwustustopowy, o´slizły pie´n pokryty mchem. — Przerwał i z udawanym podziwem doko´nczył: — Wiesz, Flick, czasem mnie przera˙zasz. Odwrócił si˛e do Shei, szukajac ˛ poparcia i zrozumienia, lecz stwierdził ze zdziwieniem, z˙ e tamten trzyma stron˛e brata. — Macie sprz˛et do wspinaczki? — zapytał jeszcze bardziej zdziwiony, a gdy bracia potwierdzili, klepnał ˛ Flicka w rami˛e. — Mamy specjalne buty, r˛ekawice i lin˛e — wyja´snił Shea ksi˛eciu. — Nie zapominaj, z˙ e Flick to wielki amator wspinaczki, najlepszy w całym Shady Vale. Tylko on mo˙ze wdrapa´c si˛e na takiego olbrzyma. Menion wcia˙ ˛z kr˛ecił głowa˛ z niedowierzaniem. — Bezpo´srednio przed wspinaczka˛ smaruje si˛e buty i r˛ekawice specjalna˛ mikstura.˛ Powierzchnia robi si˛e na tyle szorstka, z˙ e mo˙zna si˛e utrzyma´c nawet na s´liskiej korze pokrytej wilgotnym mchem. Jutro Flick wdrapie si˛e na który´s dab ˛ i sprawdzi poło˙zenie sło´nca. Zadowolony z siebie Flick przytaknał ˛ skwapliwie. Ksia˙ ˛ze˛ Leah spojrzał na niego z wyra´znym zainteresowaniem i powiedział: — To niebywałe. Dziw nad dziwy. Flegmatycy potrafia˛ tak˙ze rusza´c głowa.˛ Kochani, mam wra˙zenie, z˙ e chyba nam si˛e uda. Obudzili si˛e rano. W lesie wcia˙ ˛z było ciemno, tylko gdzieniegdzie przez g˛este konary prze´switywało s´wiatło dnia. Mi˛edzy drzewami snuły si˛e pojedyncze smugi mgły znad Clete. Wygladały ˛ równie ponuro jak przez poprzednie pi˛ec´ dni. W lesie było zimno, ale chłód panujacy ˛ tutaj w niczym nie przypominał przenikliwego zimna znad Clete. Był s´wie˙zy i orze´zwiajacy ˛ jak poranne powietrze w wielkim borze. Po s´niadaniu Flick przygotował si˛e do wspinaczki. Zało˙zył mi˛ekkie buty z cholewami i r˛ekawice. Nast˛epnie Shea posmarował je lepkim mazidłem z niewielkiego pojemnika. Menion obserwował przygotowania z niedowierzaniem, które wkrótce ustapiło ˛ miejsca wielkiemu podziwowi, gdy masywnie zbudowany Flick objał ˛ pie´n i z zadziwiajac ˛ a˛ wprawa˛ zaczał ˛ si˛e wspina´c. Pracujac ˛ silnymi ramionami i nogami, w szybkim tempie dotarł do korony drzewa. Tam 59
musiał zwolni´c, gdy˙z g˛este konary znacznie utrudniały wspinaczk˛e. Na chwil˛e zniknał ˛ z oczu w gał˛eziach na czubku drzewa, po czym pojawił si˛e i szybko zszedł na dół. Spakowali ekwipunek i ruszyli na północny wschód. Na podstawie informacji o poło˙zeniu sło´nca obliczyli, z˙ e posuwajac ˛ si˛e w tym kierunku, powinni dotrze´c do wschodniego brzegu Moczarów Mgieł. Menion był przekonany, z˙ e uda im si˛e to w ciagu ˛ jednego dnia. Ruszyli wczesnym rankiem. Zale˙zało im na tym, by wydosta´c si˛e z Boru Czarnych D˛ebów przed zapadni˛eciem ciemno´sci. Szli g˛esiego, utrzymujac ˛ równe tempo, a tam, gdzie to było mo˙zliwe, starali si˛e przyspieszy´c. Prowadził Menion, który miał bystry wzrok i znakomicie rozwini˛ety zmysł orientacji. Tu˙z za nim poda˙ ˛zał Shea, a Flick zamykał pochód i co pewien czas spogladał ˛ za siebie. Zatrzymali si˛e tylko trzy razy na krótki odpoczynek i raz, by si˛e posili´c. Nie mówili zbyt wiele — od czasu do czasu wymienili kilka zda´n. Dzie´n minał ˛ szybko, pojawiły si˛e pierwsze oznaki nadchodzacej ˛ nocy. Nic nie zapowiadało, by las miał si˛e wkrótce przerzedzi´c. Przed soba˛ ciagle ˛ widzieli pnie wysokich d˛ebów. Co gorsza, pojawiały si˛e coraz liczniejsze i coraz g˛estsze smugi szarej mgły. Była inna ni˙z ta, która nie odst˛epowała ich na nizinie Clete. Swym wygladem ˛ i konsystencja˛ przypominała lepki dym. Czepiała si˛e ciała, chwytała za ubrania jak tysiace ˛ małych, lepkich, lodowatych raczek ˛ szukajacych ˛ sposobu na obezwładnienie w˛edrowców. Kł˛eby szarej mgły miały bardzo niemiły zapach. W˛edrowcy poczuli, z˙ e z˙ oładki ˛ podchodza˛ im do gardeł. Zdaniem Meniona cuchnace ˛ opary pochodziły znad Moczarów, a to oznaczało, z˙ e zbli˙zali si˛e do skraju lasu. Tym razem opary g˛estniały, ograniczajac ˛ widoczno´sc´ do kilku stóp. Menion zwolnił tempo. Posuwali si˛e naprzód blisko siebie, by nie straci´c si˛e z oczu. Dzie´n zako´nczył si˛e ju˙z dawno temu. W lesie panowały ciemno´sci, a g˛este kł˛eby mgły dodatkowo utrudniały marsz. Chwilami nie widzieli nawet własnych stóp. Czuli si˛e tak, jakby zacz˛eli si˛e unosi´c w nierealnym s´wiecie mgieł. Jedynie dotyk twardej ziemi pod stopami przywracał poczucie rzeczywisto´sci. W ko´ncu widoczno´sc´ spadła praktycznie do zera. Menion postanowił powiaza´ ˛ c wszystkich ze soba˛ lu´znym sznurem. Zabezpieczywszy si˛e przed rozdzieleniem, szli wolno dalej. Prowadzacy ˛ pochód ksia˙ ˛ze˛ wiedział, z˙ e sa˛ ju˙z blisko Moczarów i tym uwa˙zniej wypatrywał brzegu lasu w szarych oparach. O tym, z˙ e stan˛eli na skraju Boru Czarnych D˛ebów i moczarów, Menion przekonał si˛e dopiero, gdy usłyszał ciche bulgotanie. Stał po kolana w g˛estej zielonej wodzie. Był tak zaskoczony, z˙ e nie zareagował od razu i zaczał ˛ si˛e zapada´c. Dopiero gdy poczuł, z˙ e zimny muł wciaga ˛ go w topiel, ostrzegł przyjaciół. Ci zareagowali błyskawicznie. Pociagn˛ ˛ eli za sznur, którym byli przywiazani ˛ do siebie i wydostali go z grz˛ezawiska. Pod cienka˛ warstwa˛ m˛etnej, zielonej wody kryły si˛e olbrzymie masy mułu i szlamu. Bezdenne moczary wchłaniały wszystko, co nieostro˙znie postawiło na nich nog˛e. Ofiara zapadała si˛e w mulista˛ otchła´n jak w ruchome piaski, z tym, z˙ e nieco wolniej. Skutek był zawsze jednakowy. 60
Zwodniczo spokojna powierzchnia zmyliła niejednego w˛edrowca i nieostro˙znego poszukiwacza przygód. Wszyscy zgin˛eli powolna,˛ okrutna˛ s´miercia˛ przez uduszenie. Grz˛ezawisko nie oddało ani jednego ciała. Patrzyli w milczeniu na rozciagaj ˛ ace ˛ si˛e przed nimi Moczary Mgieł. Mroczne tajemnice bagna były przera˙zajace. ˛ Nawet Menion wzdrygnał ˛ si˛e na wspomnienie niedawnego, bliskiego spotkania z zachłannym zimnym mułem. Na szcz˛es´cie nie podzielił losu innych nieszcz˛es´ników. Przez ułamek sekundy zdawało im si˛e, z˙ e widza˛ parad˛e cieni s´mierci. — Co si˛e stało? — zawołał Shea. W martwej ciszy jego głos zabrzmiał jak ogłuszajacy ˛ grzmot. — Przecie˙z mieli´smy omina´ ˛c Moczary! Menion rozejrzał si˛e i potrzasn ˛ ał ˛ głowa.˛ — Ale zboczyli´smy na zachód. Teraz musimy i´sc´ na wschód, trzymajac ˛ si˛e tych grz˛ezawisk, dopóki nie wydostaniemy si˛e z tej mgły i z boru — powiedział i próbował w przybli˙zeniu okre´sli´c por˛e dnia. — Ja tu nie zostan˛e — o´swiadczył kategorycznie Flick i uprzedzajac ˛ pytania pozostałych dodał: — Ju˙z raczej wol˛e i´sc´ cała˛ noc i cały dzie´n, a nawet dłu˙zej! Postanowili w˛edrowa´c wzdłu˙z brzegu grz˛ezawiska na wschód i zrobi´c postój dopiero po wyj´sciu na otwarta˛ przestrze´n. Shea przypomniał, z˙ e na otwartej prze´ strzeni stawali si˛e łatwym łupem dla czarnych Zwiastunów Smierci. Teraz jednak wszyscy pragn˛eli jak najszybciej znale´zc´ si˛e jak najdalej od puszczy i bagien. Przewiazali ˛ si˛e sznurem w pasie i ruszyli wzdłu˙z brzegu. Menion prowadził, starannie wybierajac ˛ drog˛e w´sród zdradliwych ro´slin i korzeni. Wokół nich przesuwały si˛e guzkowate gał˛ezie i poskr˛ecane konary. Nie było wiatru, a mimo to chwilami zdawało im si˛e, z˙ e niesamowite kształty poruszaja˛ si˛e, spogladaj ˛ a˛ na nich nienawistnie i szykuja˛ do ataku. Co pewien czas byli zmuszeni nadło˙zy´c drogi, obchodzac ˛ szerokim łukiem spore połacie grzaskiego ˛ gruntu. Drog˛e zagradzały tak˙ze pnie powalonych drzew, których korony powoli zapadały si˛e w bagno. Pogodzone z losem ofiary grz˛ezawiska czekały cierpliwie, a˙z zostana˛ wchłoni˛ete na zawsze. O ile ziemie Clete były bezludna,˛ wymarła˛ kraina,˛ to Moczary Mgieł ´ przypominały potwora czyhajacego ˛ na kolejna˛ ofiar˛e. Smier´ c czaiła si˛e za ka˙zdym drzewem i w ka˙zdym zakatku ˛ krainy, która˛ sama zniszczyła po to, by uczyni´c z niej swoje gniazdo. Zimno i wilgo´c nieustannie dawały si˛e we znaki w˛edrowcom. Zdawało im si˛e, z˙ e lepkie opary przesiakni˛ ˛ ete zapachem grz˛ezawiska sa˛ jego mackami, które chca˛ ich pochwyci´c i wciagn ˛ a´ ˛c pod wod˛e. Chocia˙z nie było wiatru, opary nagle drgn˛eły i zawirowały. Poza tym panował bezruch i cisza, jakby wszystko czekało na nadej´scie s´mierci, która rzadziła ˛ tutaj niepodzielnie. Upłyn˛eła nast˛epna godzina. Idacy ˛ w s´rodku Shea nasłuchiwał i rozgladał ˛ si˛e po drzewach i moczarach. Nie wiadomo skad ˛ pojawił si˛e niewytłumaczalny, pods´wiadomy l˛ek i wyostrzył jego zmysły. Wyra´znie czuł czyja´ ˛s obecno´sc´ . Kto´s lub co´s czaiło si˛e na bagnach, kryło za zasłona˛ lepkich oparów. Nie widzieli go, ale 61
ono widziało ich na pewno. Ze strachu chłopiec nie mógł si˛e odezwa´c ani wykona´c z˙ adnego ostrzegawczego ruchu. Szedł na sztywnych nogach i czekał na najgorsze. Po chwili z niemałym trudem opanował si˛e, zebrał my´sli i zdecydowanym ruchem zatrzymał pochód. Zdziwiony Menion rozejrzał si˛e szybko. Chciał co´s powiedzie´c, lecz Shea powstrzymał go, kładac ˛ palec na ustach, po czym wskazał r˛eka˛ na spowite mgła˛ bagna. Flick, który szóstym zmysłem wyczuł, z˙ e brat si˛e boi, tak˙ze patrzył w tamta˛ stron˛e. Stojac ˛ na brzegu grz˛ezawiska, próbowali przenikna´ ˛c wzrokiem g˛este opary wznoszace ˛ si˛e nad martwa˛ woda.˛ Wokoło panowała przera´zliwa cisza. — Chyba si˛e pomyliłe´s — szepnał ˛ Menion. — Bardzo zm˛eczony człowiek miewa przywidzenia. Shea przeczaco ˛ pokr˛ecił głowa˛ i spojrzał na Flicka. — No, nie wiem — zaczał ˛ brat. — Mnie te˙z si˛e zdawało, z˙ e co´s nas. . . — Na pewno Topielidło z Moczarów — przerwał mu drwiaco ˛ Menion. Shea pominał ˛ ostatnia˛ uwag˛e ksi˛ecia i nawiazał ˛ do poprzedniej, o zm˛eczeniu: — Chyba masz racj˛e, Menionie. Rzeczywi´scie jestem strasznie zm˛eczony. Pewnie dlatego zaczynam mie´c przywidzenia. Chod´zmy stad ˛ czym pr˛edzej. Szli dalej, utrzymujac ˛ przez kilka minut zdwojona˛ czujno´sc´ . Nic si˛e jednak nie wydarzyło, wi˛ec ka˙zdy zaczał ˛ rozmy´sla´c o czym innym. Shea zdołał w ko´ncu przekona´c sam siebie, z˙ e ostatnie sensacje były wytworem jego bujnej wyobra´zni i braku snu. Nagle Flick krzyknał, ˛ a Shea poczuł szarpni˛ecie sznura. Co´s pociagn˛ ˛ eło go w stron˛e grz˛ezawiska. Stracił równowag˛e i przewrócił si˛e. W g˛estych oparach nie zauwa˙zył niczego. Jedynie przez ułamek sekundy zdawało mu si˛e, z˙ e widzi Flicka zawieszonego kilka stóp nad ziemia.˛ Chwil˛e pó´zniej poczuł lodowaty u´scisk na swoich nogach. Grz˛ezawisko zacz˛eło go wciaga´ ˛ c. Uratował ich refleks ksi˛ecia Leah. Ju˙z po pierwszym szarpni˛eciu liny Menion odruchowo schwycił najbli˙zsza˛ gała´ ˛z, dzi˛eki czemu utrzymał si˛e na nogach. Gała´ ˛z nale˙zała do wielkiego d˛ebu, którego pie´n zapadł si˛e tak gł˛eboko, z˙ e najni˙zsze konary dotykały ziemi. Obejmujac ˛ ja˛ jedna˛ r˛eka,˛ druga˛ pociagn ˛ ał ˛ sznur. Shea zdołał ukl˛ekna´ ˛c i w tej pozycji próbował pomóc Menionowi. Usłyszeli krzyki Flicka. Dochodziły z ciemno´sci nad grz˛ezawiskiem. Odpowiedzieli, by doda´c mu otuchy. Napi˛eta lina mi˛edzy bra´cmi nagle zwiotczała i opadła. W szarych oparach ukazał si˛e kopiacy ˛ i szarpiacy ˛ si˛e Flick. Co´s utrzymywało go w powietrzu kilka stóp nad m˛etna˛ woda.˛ Była to brudnozielona macka pokryta szlamem i wodorostami. Ostry sztylet Flicka błyskał raz po raz, tnac ˛ wijacego ˛ si˛e jak wa˙ ˛z napastnika. Shea szarpnał ˛ za lin˛e łacz ˛ ac ˛ a˛ go z bratem, by pomóc mu si˛e wyswobodzi´c. Chwil˛e pó´zniej macka wypu´sciła chłopca i znikn˛eła we mgle, a szamoczacy ˛ si˛e Flick plusnał ˛ do wody. Zaledwie Shea wyciagn ˛ ał ˛ go z grz˛ezawiska i odczepił lin˛e, gdy z moczarów i mgły wystrzeliło kilka zielonkawych macek. Jedna z nich bez trudu powaliła wyczerpanego Flicka. Zanim Shea zda˙ ˛zył uskoczy´c, nast˛epna ju˙z owin˛eła si˛e wokół jego lewej r˛eki i zacz˛eła go ciagn ˛ a´ ˛c do bagna. Wyszarpnał ˛ sztylet i ciał ˛ mack˛e pokryta˛ 62
mułem i resztkami ro´slin. Zadajac ˛ kolejny cios, dostrzegł olbrzymi kształt wynurzajacy ˛ si˛e z bagna. W ciemno´sciach trudno było zorientowa´c si˛e co do prawdziwych rozmiarów monstrum, ale musiało by´c ogromne. Tymczasem nast˛epne dwie macki chwyciły Flicka za nogi i ciagn˛ ˛ eły do bagna. Shea pot˛ez˙ nym ci˛eciem zdołał uwolni´c si˛e od swojego napastnika i ruszył na pomoc bratu, lecz zanim zrobił nast˛epny krok, ju˙z kolejna macka owijała si˛e wokół jego nóg. Przewrócił si˛e. Padajac, ˛ uderzył głowa˛ o korze´n i stracił przytomno´sc´ . Znowu uratował ich Menion, który wyłonił si˛e z ciemno´sci i pewnym ci˛eciem wielkiego miecza uwolnił nieprzytomnego She˛e. Chwil˛e pó´zniej wyrabał ˛ sobie drog˛e w´sród atakujacych ˛ go macek i uwolnił Flicka. Brudnozielony napastnik, czy mo˙ze napastnicy, znikn˛eli w oparach nad grz˛ezawiskiem. Flick i Menion podbiegli do Shei, by przenie´sc´ go w bezpieczniejsze miejsce. Prawie dociagn˛ ˛ eli przyjaciela do brzegu, gdy macki zaatakowały ponownie. Zastawili She˛e własnymi ciałami i zacz˛eli odpiera´c atak. Jedynym odgłosem walki był s´wist ostrzy i przyspieszone oddechy szermierzy. Coraz wi˛ecej odci˛etych cz˛es´ci le˙zało u stóp Meniona i Flicka, lecz otrzymane razy nie zrobiły z˙ adnego wra˙zenia na napastniku, który atakował z taka˛ sama˛ zaciekło´scia.˛ Menion złorzeczył sobie w duchu, z˙ e nie przysposobił w por˛e swego łuku. By´c mo˙ze kilka strzał wypuszczonych w kierunku bagien zniech˛eciłoby napastnika. Poło˙zenie broniacych ˛ si˛e było coraz gorsze. — Shea! — wrzasnał ˛ zdesperowany ksia˙ ˛ze˛ . — Obud´z si˛e, Shea. Na wszystkie s´wi˛eto´sci, zbud´z si˛e albo ju˙z po nas! Le˙zacy ˛ dotad ˛ bezwładnie Shea drgnał. ˛ — Wstawaj, Shea! — błagał Flick zm˛eczonym, chrapliwym głosem. Czuł, z˙ e siły opuszczaja˛ go coraz szybciej. — We´z Kamienie! — krzyknał ˛ Menion. — Słyszysz?!! We´z Kamienie Elfów! Shea z trudem podniósł si˛e do kl˛eczek, ale nie mógł usta´c. Usłyszał krzyk Meniona i półprzytomny próbował wydoby´c sakiewk˛e. W tej samej chwili przypomniał sobie, z˙ e wło˙zył ja˛ do plecaka, który upu´scił pomagajac ˛ Flickowi. Dostrzegł go z prawej strony, w odległo´sci kilku jardów. Powiewały nad nim zabłocone macki. Menion tak˙ze zorientował si˛e w sytuacji i z dzikim okrzykiem przeszedł do kontrataku. Siekac ˛ na prawo i lewo, utorował sobie drog˛e w´sród macek. Flick nie odst˛epował go i robił dobry u˙zytek ze sztyletu. Shea zebrał resztk˛e sił i rzucił si˛e w stron˛e plecaka. Przemknał ˛ mi˛edzy mackami, złapał plecak i wsunał ˛ r˛ek˛e do s´rodka. W tym momencie pierwsza macka chwyciła go za nogi. Próbował si˛e jednocze´snie wyswobodzi´c i wydoby´c sakiewk˛e. Wreszcie znalazł ja˛ i wyszarpnał ˛ z plecaka. Druga macka zadała mu nieoczekiwany cios tak, z˙ e omal nie rozsypał kamieni. Przyciskajac ˛ woreczek do piersi, zaczał ˛ rozwiazywa´ ˛ c rzemyki. Ust˛epujacy ˛ pod naporem macek Flick nie zauwa˙zył le˙zacego ˛ brata, potknał ˛ si˛e o niego i przewrócił. Macki zaatakowały obydwu le˙zacych. ˛ Na placu boju z olbrzymim napastnikiem pozostał tylko Menion. Trzymajac ˛ oburacz ˛ wielki miecz, Leah czekał na atak. 63
Wreszcie Shea wydobył kamienie i odczołgał si˛e do tyłu. Wstał i z tryumfalnym okrzykiem uniósł klejnoty na otwartej dłoni. Tym razem moc w nich zamkni˛eta zadziałała natychmiast. Bł˛ekitne s´wiatło zalało najbli˙zsza˛ okolic˛e. Flick i Menion cofn˛eli si˛e i osłonili oczy. Macki zakołysały si˛e niepewnie i zacz˛eły si˛e wycofywa´c. Gdy wszyscy trzej odwa˙zyli si˛e spojrze´c po raz drugi, zobaczyli, jak ostry bł˛ekitny promie´n z Kamieni Elfów wystrzelił w stron˛e mgły nad moczarami, przeciał ˛ ja˛ jak nó˙z i z druzgocac ˛ a˛ siła˛ uderzył w olbrzymiego napastnika, który ´ powoli zapadał si˛e w głab ˛ bagna. Swiatło nad znikajacym ˛ potworem osiagn˛ ˛ eło jasno´sc´ i sił˛e małego sło´nca. W oparach nad woda˛ pojawiły si˛e bł˛ekitne ogniki, które po chwili wystrzeliły w czarne niebo, po czym znikn˛eły tak nagle, jak si˛e pojawiły. Wróciła mgła i noc, a trzej przyjaciele znowu zostali sami w ciemno´sciach nad grz˛ezawiskiem. Szybko schowali bro´n, pozbierali rozrzucone rzeczy i usie dli. Moczary były ciche i nieruchome, jak przed niespodziewanym atakiem Topielidła — wcia˙ ˛z unosiła si˛e nad nim ta sama cuchnaca ˛ mgła. Oparci o masywne pnie przyjaciele siedzieli w milczeniu. Znowu udało im si˛e uj´sc´ z z˙ yciem. Zaci˛eta bitwa z Topielidłem rozegrała si˛e niezwykle szybko. Wydawało im si˛e nawet, z˙ e był to tylko bardzo realistyczny, lecz przelotny koszmar. Mimo to wcia˙ ˛z odczuwali jego skutki. Flick był przemoczony do suchej nitki, Shea tylko od pasa w dół. Obydwaj dygotali i szcz˛ekali z˛ebami. Nie pozwolili sobie jednak na dłu˙zszy postój. Postanowili rozgrza´c si˛e w marszu. Menion tak˙ze rozumiał, z˙ e nale˙zy jak najszybciej oddali´c si˛e od moczarów. Z trudem oderwał si˛e od wygodnego oparcia, którym był pochylony pie´n, i wprawnym ruchem zarzucił plecak na rami˛e. Shea i Flick zrobili to samo, lecz z nieco mniejsza˛ ochota.˛ Po krótkiej naradzie ustalili kierunek; nie mieli wielkiego wyboru. By unikna´ ˛c ponownego spotkania z Topielidłem, pozostawało im tylko uda´c si˛e w głab ˛ boru, nawet je´sli wiazało ˛ si˛e z tym ryzyko zabładzenia ˛ lub spotkania w˛edrownego stada głodnych wilków. Wcia˙ ˛z z˙ ywe echa stoczonej przed chwila˛ bitwy zniech˛eciły ich do dalszego marszu wzdłu˙z moczarów. Postanowili i´sc´ równolegle do grz˛ezawiska. Mieli nadziej˛e znale´zc´ si˛e na otwartej przestrzeni w ciagu ˛ najbli˙zszych kilku godzin. Podró˙z i zachowywanie maksymalnej czujno´sci na ka˙zdym kroku wyczerpały ich kondycj˛e umysłowa˛ do tego stopnia, z˙ e nawet rano, gdy umysł zazwyczaj jest s´wie˙zy i wypocz˛ety, nie byli w stanie rozsadnie ˛ my´sle´c. W głowach mieli tylko jedno — jak najpr˛edzej wydosta´c si˛e z lasu. Ot˛epiali z wyczerpania i w ciagłym ˛ strachu powoli tracili poczucie rzeczywistos´ci w nieznanym s´wiecie. Przebywanie w nim wymagało zachowania niezwykłej czujno´sci i przytomno´sci umysłu. Przemo˙zne pragnienie snu i widoku nieba osłabiło ich uwag˛e do tego stopnia, z˙ e przed wyruszeniem zapomnieli powiaza´ ˛ c si˛e lina.˛ Dalszy marsz przebiegał w ustalonym ju˙z porzadku: ˛ Menion na czele, kilka kroków za nim Shea, a na ko´ncu Flick. Starali si˛e utrzyma´c równe tempo. Pokrze64
piali si˛e my´sla,˛ z˙ e ju˙z wkrótce ujrza˛ szeroka,˛ trawiasta˛ równin˛e, która˛ dotra˛ do Anaru. Mgła powoli ust˛epowała. Sylwetka Meniona oddaliła si˛e i bardziej przypominała niewyra´zny cie´n we mgle ni˙z człowieka. Shea za wszelka˛ cen˛e starał si˛e poda˙ ˛za´c za nia.˛ Jednak co pewien czas, gdy wchodzili w g˛estsza˛ mgł˛e, tracili z oczu idacego ˛ przed soba˛ towarzysza. Wówczas trzeba było i´sc´ po s´ladach, które zostawiał Menion. Na skutek braku snu widzieli coraz mniej wyra´znie. Czas dłuz˙ ył si˛e niemiłosiernie. Mijały kolejne minuty i godziny, a oni wcia˙ ˛z brn˛eli przez zamglony Bór Czarnych D˛ebów. Nie byli w stanie obliczy´c, jaka˛ cz˛es´c´ drogi ju˙z przeszli i ile czasu min˛eło od ostatniego postoju. Wkrótce nawet to przestało ich obchodzi´c. Poruszali si˛e jak lunatycy w pół´snie. Nie nada˙ ˛zali rejestrowa´c kł˛ebia˛ cych si˛e my´sli, lecz jedynie czasem, przez chwil˛e czuli ich skutki. W tym nierealnym jak m˛eczacy ˛ koszmar s´wiecie tylko zm˛eczenie było prawdziwe. I nieko´nczacy ˛ si˛e szpaler tysi˛ecy czarnych drzew. Jedyna˛ odmiana˛ w monotonnym marszu był wiatr. Pojawił si˛e nagle jako lekki podmuch, potem stale, cho´c powoli, przybierał na sile. Jego szmer podziałał na zm˛eczone umysły w˛edrowców jak zakl˛ecie. Wiatr wołał do nich, przypominał o tym, jak krótkie jest ludzkie z˙ ycie i z˙ e nie sa˛ na swojej ziemi. Ostrzegał, z˙ e jako s´miertelne istoty nie licza˛ si˛e tu, w Wielkim Borze, lecz równocze´snie zach˛ecał do snu pod najbli˙zszym drzewem. Słuchali jego mowy i resztkami sił walczyli z rosnac ˛ a˛ pokusa.˛ My´sleli tylko o stawianiu kolejnych kroków. Odległo´sc´ mi˛edzy nimi stale si˛e zwi˛ekszała. Shea kierował si˛e tam, gdzie zobaczył Meniona. Jednak kiedy kolejny raz spojrzał przed siebie, nie dostrzegł ksi˛ecia. W pierwszej chwili nie zareagował i szedł dalej, liczac ˛ na to, z˙ e za chwil˛e w´sród rzedniejacej ˛ mgły znowu ujrzy plecy wysokiego ksi˛ecia z gór. Zatrzymał si˛e dopiero wtedy, gdy u´swiadomił sobie, z˙ e jednak si˛e rozdzielili. Gdy s´miertelnie zm˛eczony Flick zbli˙zył si˛e na zesztywniałych nogach i omal nie przewrócił na brata, Shea chwycił go za kaftan. Flick spojrzał na niego bezmy´slnym wzrokiem. Nie wiedział i nie chciał wiedzie´c, po co si˛e zatrzymali. My´slał tylko o tym, by ´ pa´sc´ na ziemi˛e i zasna´ ˛c. Swist wiatru w ciemno´sciach przechodził chwilami w radosne wycie. Zrozpaczony Shea nawoływał ksi˛ecia, ale na pró˙zno. W odpowiedzi słyszał tylko swój głos odbity wielokrotnym echem. Nie rezygnował jednak i nawoływał coraz gło´sniej. Krzyczał, a w jego głosie był strach i rozpacz. Ka˙zde wołanie wracało przytłumione wyciem wiatru i szumem li´sci. Raz zdawało mu si˛e, z˙ e usłyszał echo swojego imienia. Poderwał si˛e i ciagn ˛ ac ˛ za soba˛ lecacego ˛ z nóg Flicka, rzucił si˛e na o´slep w stron˛e, skad, ˛ jak mu si˛e zdawało, dochodziło wołanie. Na pró˙zno. Opadł ci˛ez˙ ko na ziemi˛e i nawoływał tak długo, a˙z stracił głos. Tylko wiatr odpowiadał mu szyderczym chichotem. Zgubili ksi˛ecia Leah.
VII Shea obudził si˛e dopiero nazajutrz w południe. Ostre sło´nce za´swieciło prosto w jego na wpół otwarte oczy. Le˙zał na plecach w wysokiej trawie. Oprócz tego, z˙ e Menion odłaczył ˛ si˛e od nich w Borze Czarnych D˛ebów, nie pami˛etał nic wi˛ecej z poprzedniego wieczoru. Pozostajac ˛ wcia˙ ˛z w pół´snie, uniósł si˛e, podparł łokciem i spojrzał wokoło. Znajdował si˛e na otwartej przestrzeni. Za plecami miał ponury Bór Czarnych D˛ebów. Zdołał wydosta´c si˛e z niego ostatkiem sił po tym, jak stracił z oczu Meniona. Tego jednak nie mógł sobie przypomnie´c. Nie pami˛etał ani tego, co pomogło mu odnale´zc´ w sobie t˛e resztk˛e energii, ani chwili wyj´scia na otwarta˛ przestrze´n, ani dotyku traw porastajacych ˛ równin˛e, na która˛ patrzył. Prze˙zycia minionych dni, a w szczególno´sci wydarzenia ostatniej nocy wydały mu si˛e dziwnie odległe. Przetarł oczy i oddychajac ˛ gł˛eboko s´wie˙zym powietrzem, rozkoszował si˛e s´wiatłem słonecznym. Po raz pierwszy od wielu dni lasy Anaru były naprawd˛e blisko. Przypomniał sobie o Flicku i zaczał ˛ przeszukiwa´c wzrokiem traw˛e. Chwil˛e pó´zniej zauwa˙zył barczysta˛ posta´c brata w odległo´sci kilku jardów. Powoli wstał, przeciagn ˛ ał ˛ si˛e i rozejrzał za plecakiem. Odnalazł go bez trudu. Szybko przetrza˛ snał ˛ zawarto´sc´ — Kamienie Elfów były na swoim miejscu. Podniósł tobołek i poczłapał w stron˛e s´piacego ˛ brata. Delikatnie potrzasn ˛ ał ˛ go za rami˛e. Flick burknał ˛ co´s pod nosem, wyra´znie niezadowolony z tego, z˙ e kto´s próbuje zakłóci´c mu pi˛ekny sen. Dopiero po kilku mocnych szarpni˛eciach brat z wielka˛ niech˛ecia˛ uchylił powieki i spojrzał kwa´sno na s´wiat. Ujrzawszy She˛e usiadł i rozejrzał si˛e. — O rety, udało si˛e! — zawołał. — Tylko wcia˙ ˛z nie wiem jak. Odkad ˛ zgubili´smy Meniona pami˛etam tylko, z˙ e szedłem i szedłem, a˙z poczułem, z˙ e nogi mi odpadaja.˛ Shea u´smiechnał ˛ si˛e i klepnał ˛ go w plecy. Wspominajac ˛ ostatnie przygody i trudy wyprawy, z wdzi˛eczno´scia˛ my´slał o Flicku, który mimo wszystko nie stracił poczucia humoru. Kochał go jak rodzonego brata, mo˙ze nawet bardziej, gdy˙z był tak˙ze jego jedynym i najwierniejszym przyjacielem. — Udało nam si˛e, to fakt — stwierdził z u´smiechem Shea. — I pewnie dalej te˙z jako´s b˛edzie, je´sli tylko uda mi si˛e oderwa´c ci˛e od wygodnego podło˙za.
66
— Skad ˛ w ludziach bierze si˛e tyle zło´sliwo´sci — mruknał ˛ Flick, kr˛ecac ˛ głowa˛ z udawanym niedowierzaniem. W ko´ncu jednak wstał i spojrzał pytajaco ˛ na brata: — A Menion. . . ? — Nie ma go. . . Zgubił si˛e gdzie´s. . . Nawet nie wiem kiedy. — Flick odwrócił wzrok. Wyczuwał, z˙ e bratu jest przykro. Z drugiej strony nie miał do´sc´ odwagi, by otwarcie przyzna´c przed sam soba,˛ z˙ e bez ksi˛ecia wcale nie wiodłoby im si˛e lepiej. Menion uratował mu z˙ ycie w czasie walki z Topielidłem i Flick to doceniał. Jego niech˛ec´ do ksi˛ecia była tylko odruchem, nad którym powinien zapanowa´c. Nie tracac ˛ wi˛ecej czasu na rozwa˙zania etyczne, klepnał ˛ brata w rami˛e i powiedział: — Nie martw si˛e tak o tego drania. Zobaczysz, zjawi si˛e, i w najmniej odpowiednim momencie. Shea skinał ˛ głowa,˛ po czym przeszli do spraw bie˙zacych. ˛ Ustalili, z˙ e najlepiej b˛edzie i´sc´ na pomoc do Srebrnej Rzeki, która wpadała do T˛eczowego Jeziora. Nast˛epnie nale˙zało skr˛eci´c na wschód i i´sc´ w gór˛e rzeki, a˙z do jej z´ ródeł w lasach Anaru. Przy odrobinie szcz˛es´cia Menion te˙z powinien dotrze´c do rzeki. Istniały spore szanse na to, z˙ e dogoni ich w ciagu ˛ najbli˙zszych dni. Las nie miał przed nim tajemnic, a to na pewno pomogło mu wydosta´c si˛e z Boru Czarnych D˛ebów. Był tak˙ze wy´smienitym tropicielem, wi˛ec bez trudu powinien ich odnale´zc´ , idac ˛ po s´ladach. Poczatkowo ˛ Shea odnosił si˛e z niech˛ecia˛ do sugestii, by zaniecha´c poszukiwa´n Meniona. Rozsadek ˛ podpowiadał jednak, z˙ e idac ˛ z pomoca˛ ksi˛eciu, sami mogli si˛e zgubi´c na dobre. Poza tym niebezpiecze´nstwo wynikajace ˛ z od´ krycia ich przez Zwiastuna Smierci było nieporównywalnie wi˛eksze od tego, co mogło spotka´c Meniona w borze. Pozostało zatem kontynuowa´c marsz. Ruszyli z˙ wawo przez zielona,˛ spokojna˛ równin˛e, liczac ˛ na to, z˙ e zdołaja˛ doj´sc´ do rzeki przed zapadni˛eciem nocy. Było pó´zne popołudnie. Wcia˙ ˛z nie orientowali si˛e, jak daleko jeszcze do Srebrnej Rzeki. Mimo to posuwali si˛e pewnie naprzód, majac ˛ sło´nce za przewodnika. Przej´scie przez równin˛e wydawało si˛e błahostka˛ w porównaniu z przeprawa˛ przez Bór Czarnych D˛ebów, gdzie przez wi˛ekszo´sc´ czasu musieli polega´c na bardzo zawodnym wyczuciu kierunku. Teraz gaw˛edzili swobodnie i cieszyli si˛e sło´ncem, które ogladali ˛ pierwszy raz od wielu dni. W duchu dzi˛ekowali dobremu losowi za to, z˙ e pomógł im w walce z Topielidłem. Co chwila w powietrze wzbijały si˛e ptaki, a w trawie słycha´c było szelest spłoszonej drobnej zwierzyny. W pewnym momencie Shei zdawało si˛e, z˙ e na wschód od nich, w oddali, zauwa˙zył przygarbiona,˛ oddalajac ˛ a˛ si˛e sylwetk˛e starego człowieka, jednak nie mógł stwierdzi´c tego z cała˛ pewno´scia.˛ Widoczno´sc´ pod koniec dnia pogorszyła si˛e, a poza tym znajdowali si˛e za daleko od tajemniczej postaci. Zreszta˛ tamten nie pojawił si˛e wi˛ecej. Flick nie zauwa˙zył niczego interesujacego, ˛ wobec czego obaj szybko zapomnieli o tym zdarzeniu. Przed zmierzchem ujrzeli długa,˛ srebrzysta˛ wst˛eg˛e wody. Dotarli do legendarnej Srebrnej Rzeki. Jej wody zasilały cudowne T˛eczowe Jezioro. Pojawiała si˛e ona w wielu opowie´sciach o wielkich przygodach. Wie´sc´ głosiła, z˙ e opieku67
je si˛e nia˛ mityczny Król Srebrnej Rzeki, władca pot˛ez˙ ny i bogaty, który nie dbał o pomna˙zanie swoich dóbr, lecz o to, by wody wielkiej rzeki były czyste i płyn˛eły swobodnie. Rzadko ukazywał si˛e podró˙znym, ale zawsze był na miejscu, gdy kto´s potrzebował pomocy lub gdy trzeba było ukara´c tych, którzy pogwałcili prawo jego ziem. W gasnacym ˛ s´wietle dnia rzeka wydała si˛e braciom niezwykle pi˛ekna, a jej barwa pasowała doskonale do l´sniacych, ˛ srebrzystych fal. Kiedy dotarli do jej brzegu było ju˙z za ciemno, by zobaczy´c jak czysta jest woda w Srebrnej Rzece. Skosztowali jej i stwierdzili, z˙ e nadaje si˛e do picia. Wyszukali spokojne miejsce na nocleg. Była to niewielka polana w cieniu dwóch starych, rozło˙zystych klonów. Krótki marsz przez trawiasta˛ równin˛e nie wyczerpał ich sił, ale mimo to postanowili nie ryzykowa´c dalszej w˛edrówki noca˛ na otwartej przestrzeni. Na kolacj˛e zjedli reszt˛e prowiantu, co oznaczało, z˙ e od nast˛epnego dnia b˛eda˛ musieli polowa´c. Nie była to miła perspektywa, zwa˙zywszy, z˙ e dysponowali tylko mało skutecznymi no˙zami my´sliwskimi. Jedyny łuk został przy Menionie. Nie rozpalili ognia, by nie zwabi´c kogo´s lub czego´s niepo˙zadane˛ go. Noc była bezchmurna, ksi˛ez˙ yc s´wiecił jak połówka srebrnej monety, a za nim migotały gwiazdy. Srebrzyste s´wiatło padało na rzek˛e i kładło si˛e niesamowita,˛ ciemnozielona˛ po´swiata˛ na równin˛e. Gdy sko´nczyli je´sc´ , Shea powiedział: — Czy my´slałe´s o tym, co my wła´sciwie robimy? O ucieczce i w ogóle o tym wszystkim? — Mnie o to pytasz? Wiesz co, jeste´s naprawd˛e zabawny — odparł Flick. — Chyba tak — przyznał z u´smiechem Shea. — Ale musz˛e sobie to starannie poukłada´c. W ko´ncu to wszystko przeze mnie. Wydaje mi si˛e, z˙ e rozumiem, o co chodziło Allanonowi, kiedy mówił o niebezpiecze´nstwie czyhajacym ˛ na spadkobierców Wielkiego Miecza. — Ale nie rozumiem, jaki sens ma chowanie si˛e w lasach Anaru. Przecie˙z temu Bronie chodzi na pewno o co´s wi˛ecej ni˙z Miecz Shannary, skoro zadał sobie tyle trudu, by wytropi´c potomków królewskiego elfów. O co mu chodzi. . . ? Flick wzruszył ramionami i rzucił do wody kamyk. Nie nada˙ ˛zał za my´slami brata. W głowie miał zam˛et. Nie potrafił da´c sensowne odpowiedzi. — Bo ja wiem. . . — zaczał. ˛ — Mo˙ze chodzi o wi˛eksza˛ władz˛e. Tak jak ka˙zdemu, kto w ogóle ma jaka´ ˛s władz˛e. — To nie ulega watpliwo´ ˛ sci — przytaknał ˛ Shea i zamy´slił si˛e. Wła´snie chciwo´sc´ i z˙ adza ˛ władzy doprowadziły do wojen i nieomal całkowitego zniszczenia ˙ z˙ ycia. Ale od ostatniej wojny upłyn˛eło ju˙z kilka stuleci. Zycie w małych, odizolowanych od siebie społeczno´sciach dawało wzgl˛edne zabezpieczenie przed wybuchami agresji które zwykle prowadziły do wojny. Było to jednak zabezpieczenie prowizoryczne. Pytanie, jak zachowa´c pokój na zawsze, wcia˙ ˛z pozostawało bez odpowiedzi. Zaprzatni˛ ˛ ety ta˛ niezbyt krzepiac ˛ a˛ my´sla,˛ zwrócił si˛e do Flicka, który przygladał ˛ mu si˛e badawczo: — A kiedy ju˙z dotrzemy do celu, to co dalej? 68
— Allanon nam powie — odrzekł niepewnie zapytany. — Allanon nie mo˙ze nam bez przerwy mówi´c, co dalej — z˙ achnał ˛ si˛e Shea. — Poza tym nie jestem przekonany, czy powiedział cała˛ prawd˛e o sobie. Flick przytaknał. ˛ Po raz kolejny przed oczami stan˛eła mu scena pierwszego spotkania, kiedy to mroczny olbrzym potraktował go jak szmaciana˛ lalk˛e. W zachowaniu wielkiego badacza była osobliwa siła — Allanon sprawiał wra˙zenie kogo´s, kto bez wzgl˛edu na okoliczno´sci zawsze postawi na swoim i w pełni kontroluje sytuacj˛e. Inne wspomnienie zwiazane ˛ z Allanonem, to spotkanie ze Zwia´ stunem Smierci. Wcia˙ ˛z wywoływało l˛ek. Nawet teraz chłopca przeszły dreszcze. Nie zapomniał, z˙ e wówczas to wła´snie Allanon go uratował. — Jako´s niespecjalnie mnie ta prawda interesuje — odpowiedział cicho. — Nie wiem, czy potrafiłbym ja˛ zrozumie´c. Shea odwrócił si˛e, wpatrzony w l´sniace ˛ wody Srebrnej Rzeki. — Mo˙ze dla Allanona jeste´smy tylko dwoma nieistotnymi drobiazgami, ale od dzi´s nie zamierzam si˛e nigdzie rusza´c bez wyra´znego powodu. — Mo˙ze tak, a mo˙ze. . . — zaczał ˛ Flick i umilkł. Shea uznał, z˙ e nie warto przedłu˙za´c rozmowy, po czym obaj wyciagn˛ ˛ eli si˛e wygodnie na trawie i zasn˛eli. Uporczywe my´sli szybko ustapiły ˛ miejsca barwnym sennym obrazom, które zapowiadały najwspanialszy odpoczynek dla skołatanych nerwów. Biegnac ˛ lub szybujac ˛ w´sród kolorowych plam i radosnych s´wiatów, zbierały siły, by pokona´c l˛ek, który niebawem mógł si˛e pojawi´c w nieznanej postaci i nie wiadomo skad. ˛ Chocia˙z zewszad ˛ dochodziły odgłosy le´snego z˙ ycia, chocia˙z otuchy dodawał kojacy ˛ szum dobrej Srebrnej Rzeki, to jednak gdzie´s na obrze˙zach s´wiadomo´sci pojawiło si˛e widmo strachu i zacz˛eło dra˙ ˛zy´c odpoczywajace ˛ umysły. W spokój i harmoni˛e sennych wizji wdzierał si˛e narastajacy ˛ szyderczy zgrzyt. Chłopcy rzucali si˛e przez sen i zadawali ciosy, jakby walczyli z niewidocznym przeciwnikiem. W ko´ncu ta jedna przera˙zajaca ˛ my´sl wyparła wszystkie inne. Bracia jednocze´snie usiedli i otworzyli oczy. Byli całkowicie rozbudzeni. By´c mo˙ze stało si˛e tak za sprawa˛ pod´swiadomego ostrze˙zenia lub specyficznej woni zwiastujacej ˛ niebezpiecze´nstwo. Siedzac, ˛ czuli, jak strach s´ciska ich gardła i si˛ega do płuc. Od razu rozpoznali jego przyczyn˛e. Patrzyli ot˛epiałym wzrokiem przed siebie i nasłuchiwali w całkowitym bezruchu. Mijały minuty, lecz nic si˛e nie poruszyło. Wyt˛ez˙ yli słuch, by w por˛e wyłowi´c znany złowrogi d´zwi˛ek. W ko´ncu usłyszeli łopot wielkich skrzydeł. Spo´sród traw na drugim brzegu rzeki uniósł ´ si˛e w powietrze złowieszczy cie´n Zwiastuna Smierci. Osiagn ˛ awszy ˛ zamierzona˛ wysoko´sc´ , monstrum zawisło nieruchomo, po czym łagodnym s´lizgiem ruszyło w stron˛e kryjówki braci. Zmartwiali ze strachu wpatrywali si˛e w zbli˙zajacego ˛ si˛e potwora. To, z˙ e bestia ich nie dostrzegła, a mo˙ze nawet nie wiedziała, z˙ e sa˛ tak blisko, nie miało dla nich teraz najmniejszego znaczenia. Przeczuwali, z˙ e za chwil˛e zostana˛ odkryci. W pobli˙zu nie było z˙ adnej kryjówki. Na ucieczk˛e tak˙ze było 69
ju˙z za pó´zno. Shea miał sucho w ustach. Przemkn˛eła mu przez głow˛e my´sl o Kamieniach Elfów, ale nie był w stanie si˛e skupi´c. Siedział obok brata i czekał na nieuchronny koniec. Koniec jednak nie nadszedł. Gdy ju˙z zdawało im si˛e, z˙ e sługa lorda Warlocka ich wypatrzył, jego uwag˛e odwrócił błysk s´wiatła na drugim brzegu. Płynnym ruchem zawrócił w tamta˛ stron˛e. Zobaczył nast˛epny błysk dalej, w dole rzeki. A mo˙ze to tylko złudzenie? Czarny Łowca przeszukiwał wzrokiem ka˙zdy cal. Przebiegły umysł podpowiadał, z˙ e poszukiwania dobiegły ko´nca, a długie polowanie zako´nczyło si˛e. Zdobycz w ko´ncu została osaczona. Mimo to monstrum nie było w stanie odszuka´c z´ ródła s´wiatła, które znów błysn˛eło w innym miejscu. ´ Roze´zlony stwór przypikował w tamta˛ stron˛e. Zródło s´wiatła musiało si˛e ukrywa´c w jednym z wawozów ˛ lub jarów na równinie. Błyski oddalały si˛e wyra´znie na północ, a Łowca poda˙ ˛zał za nimi. Na polance pod klonami przera˙zeni bracia tkwili w bezruchu dopóki czarny stwór nie zniknał ˛ z pola widzenia. Odczekali jeszcze dłu˙zsza˛ chwil˛e, zanim zdecydowali si˛e poruszy´c. Znowu udało im si˛e uj´sc´ s´mierci. Nasłuchiwali jeszcze prze chwil˛e; w ciszy znowu rozlegały si˛e coraz s´mielsze odgłosy owadów i zwierzat. ˛ Uspokojeni, spojrzeli na siebie z wielka˛ ulga.˛ Nie mogli poja´ ˛c, jak to si˛e stało, z˙ e monstrum odeszło. Zanim jednak zdołali powiedzie´c co´s na temat niezrozumiałego zachowania stwora, tajemnicze s´wiatło, które odciagn˛ ˛ eło go na pomoc, nieoczekiwanie błysn˛eło kilkaset jardów za ich plecami. Nast˛epny błysk był znacznie bli˙zszy. Zaskoczeni s´ledzili wzrokiem rozkołysany punkt s´wietlny zmierzajacy ˛ w ich stron˛e. Niebawem stanał ˛ przed nimi przygarbiony wiekiem m˛ez˙ czyzna. W s´wietle gwiazd jego białe włosy i starannie przystrzy˙zona broda l´sniły srebrzystym bla´ skiem. Miał na sobie ubranie typowe dla ludzi lasu. Swiatło, którego z´ ródło trzymał w r˛ece, z bliska wydawało si˛e bardzo silne. Nie wiedzieli, co je wytwarzało — w blasku dziwnej lampy nie zauwa˙zyli ani s´ladu płomienia. Nagle znikn˛eło, a w jego miejscu zobaczyli długi walcowaty przedmiot w s˛ekatej dłoni. Nieznajomy spojrzał na nich i u´smiechnał ˛ si˛e. Shea wpatrywał si˛e w twarz wiekowego m˛ez˙ a z rosnacym ˛ szacunkiem. — To. . . s´wiatło. . . — zaczał. ˛ — Jak ono. . . ? — To tylko zabawka ludzi z zamierzchłych czasów — odpowiedział nieznajomy spokojnym szeptem. — Ten zły, czarny stwór ju˙z odleciał. . . ´ Przerwał i wskazał na pomoc, gdzie zniknał ˛ Zwiastun Smierci. R˛ekaw zsunał ˛ mu si˛e przy tym ukazujac ˛ ko´sciste rami˛e, suche i pomarszczone jak ułamana gała´ ˛z. Shea nie spuszczał z przybysza pytajacego ˛ wzroku. — Idziemy na wschód. . . — nieoczekiwanie wtracił ˛ Flick. — Do Anaru — doko´nczył tamten i skinał ˛ głowa˛ ze zrozumieniem. Zaczał ˛ si˛e przyglada´ ˛ c badawczo braciom. Po chwili nieoczekiwanie podszedł do brzegu bystrej rzeki i dał im znak, by usiedli.
70
Wykonali polecenie bez wahania. Wiekowy ma˙ ˛z nie mógł przecie˙z mie´c złych zamiarów. Poczuli, z˙ e ogarnia ich zm˛eczenie. Powieki cia˙ ˛zyły im coraz bardziej, a˙z wreszcie same si˛e zamkn˛eły. — Teraz s´pijcie, dzielni w˛edrowcy. Podró˙z upłynie wam szybciej. Głos nieznajomego brzmiał coraz bardziej kategorycznie. Ju˙z nie prosił, lecz nakazywał, w pełni s´wiadomy tego, z˙ e umysły chłopców b˛eda˛ mu posłuszne. Rzeczywi´scie Flick i Shea stawali si˛e coraz bardziej ulegli i po chwili wyciagn˛ ˛ eli si˛e na mi˛ekkiej trawie. Zapadajac ˛ w rozkoszne, senne omdlenie, dostrzegli, z˙ e wiekowy ma˙ ˛z osobliwie odmłodniał. Zmieniło si˛e tak˙ze jego odzienie. Shea przez chwil˛e bronił si˛e przed snem i mruczał co´s pod nosem, ale w ko´ncu zasnał ˛ tak jak Flick. Co´s uniosło ich lekko i zacz˛eli płyna´ ˛c jak obłoki po niebie nad rodzinna˛ osada,˛ która˛ opu´scili wiele dni temu. Nast˛epnie jeszcze raz pow˛edrowali przez las Duln i przepłyn˛eli chłodna˛ rzek˛e Rappahalladran. W jednej chwili znikn˛eły wszystkie troski i l˛eki minionych dni. Przemierzali góry i doliny z niespotykana˛ swoboda.˛ Dotykali ro´slin i zwierzat, ˛ tak jakby pierwszy raz je widzieli. Zaczynali rozumie´c sens istnienia nawet najmniejszych z˙ yjatek. ˛ We s´nie byli jak wiatr, który syci si˛e zapachem pól i pi˛eknem madrej ˛ natury. Widoki i zapachy zmieniały si˛e jak w kalejdoskopie. Tylko czasem do ich uszu dochodziły kojace ˛ odgłosy znad spokojnych łak. ˛ Odeszły w niebyt długie dni na zimnych i niego´scinnych wrzosowiskach Clete, gdzie z˙ ywy organizm był jak pot˛epiona dusza, snujaca ˛ si˛e bez celu po wymarłej krainie. Znikn˛eła czer´n Wielkiego Boru i nie ko´nczacy ˛ si˛e szpaler gigantycznych drzew, który zasłaniał niebo i nie przepuszczał s´wiatła słonecznego, a mniej odpornych mógł doprowadzi´c do obł˛edu. Znikn˛eły tak˙ze widma To´ pielidła i tropiacego ˛ ich niezmordowanie Zwiastuna Smierci. Płyn˛eli przez s´wiat wolny od l˛eków i trosk, a czas zatrzymał si˛e, by zaprosi´c ich na druga˛ stron˛e t˛eczy, która wła´snie rozkwitła po burzy. Nie zdawali sobie sprawy, jak długo spali ani co si˛e w tym czasie stało. Pozostajac ˛ w pół´snie, poczuli, z˙ e ju˙z nie le˙za˛ nad brzegiem Srebrnej Rzeki, zdawało im si˛e, z˙ e za chwil˛e obudza˛ si˛e w zupełnie innym s´wiecie. Nie l˛ekali si˛e tego. Wr˛ecz przeciwnie — czuli si˛e bezpiecznie i cieszyli si˛e na to spotkanie. Shea otworzył oczy, a gdy jego wzrok odzyskał ostro´sc´ , ujrzał wokół siebie ludzi wpatrzonych we´n i czekajacych ˛ na jego ruch. Uniósł si˛e i oparł na łokciu. Przygladaj ˛ ac ˛ si˛e uwa˙znie widzom, dostrzegł, z˙ e byli niskiego wzrostu. Na twarzach pochylonych nad nim malowało si˛e napi˛ecie i wyczekiwanie. Za ich plecami wyrastała majestatyczna posta´c w lu´znym ubraniu. Zbli˙zyła si˛e do le˙zacego ˛ pochyliła nad nimi i poło˙zyła szeroka˛ dło´n na ramieniu Shei. — Flick! — zawołał nagle wystraszony chłopiec, przecierajac ˛ oczy i spogla˛ dajac ˛ z ukosa na twarz wysokiego m˛ez˙ czyzny. — Tu nic wam nie grozi, Sheo — powiedział pot˛ez˙ ny ma˙ ˛z. — Jeste´scie w Anarze. 71
Shea zamrugał i próbował wsta´c, ale tamten powstrzymał go delikatnie naciskajac ˛ jego rami˛e. Le˙zacy ˛ obok Flick powoli budził si˛e z gł˛ebokiego snu. Otaczały ich kr˛epe i przysadziste postacie, w których rozpoznał karły. Odszukał wzrokiem twarz wysokiego m˛ez˙ czyzny, a gdy zobaczył l´sniacy ˛ r˛ekaw złotej kolczugi i poczuł dotyk silnej dłoni na swym barku, zrozumiał, z˙ e marsz do Anaru dobiegł ko´nca. Odnale´zli Culhaven i Balinora. Tymczasem dla Meniona ostatni odcinek drogi do Anaru nie był łatwy. Gdy zorientował si˛e, z˙ e zgubił Flicka i She˛e, w pierwszej chwili wpadł w panik˛e. Bał si˛e nie tyle o siebie, co o młodych Ohmsfordów, którzy musieli przeby´c reszt˛e drogi przez bór zdani wyłacznie ˛ na siebie. Nawoływał braci do utraty głosu. W ko´ncu jednak z przykro´scia˛ u´swiadomił sobie, z˙ e poszukiwania przyjaciół w obecnych warunkach były bezsensowne. Wyczerpany i przygn˛ebiony poruszał si˛e naprzód z coraz wi˛ekszym trudem. Miał nadziej˛e utrzyma´c kierunek i odnale´zc´ braci w s´wietle dnia. Okazało si˛e jednak, z˙ e droga przez bór zaj˛eła mu wi˛ecej czasu ni˙z przewidywał. Ostatecznie znalazł si˛e na otwartej przestrzeni tego samego dnia co Ohmsfordowie, dopiero o s´wicie. Nie natrafił na Flicka i She˛e. Wyszedł z lasu południe od miejsca odpoczynku braci, o czym wówczas nie wiedział. Znalazłszy si˛e na pokrytej trawa˛ równinie był tak wyczerpany, z˙ e osunał ˛ si˛e na ziemi˛e i zasnał, ˛ zanim jej dotknał. ˛ Wydawało mu z˙ e spał bardzo długo, lecz w rzeczywisto´sci obudził si˛e godzin˛e lub dwie po tym, jak bracia ruszyli w stron˛e Srebrnej Rzeki. Przypuszczajac, ˛ z˙ e znalazł si˛e w sporej odległo´sci na południe od Flicka i Shea postanowił skierowa´c si˛e dokładnie na północ, liczac, ˛ z˙ e trafi na s´lady, zanim dotra˛ do rzeki. Z jego pobie˙znych wylicze´n wynikało, z˙ e gdyby nie natknał ˛ si˛e na ich s´lad jeszcze tego samego dnia oznaczałoby to, z˙ e najprawdopodobniej bracia wcia˙ ˛z bładz ˛ a˛ w borze. Zarzucił plecak, przewiesił łuk przez pier´s, przytroczył do pasa rodowy miecz Leah i szybkim krokiem ruszył na północ. Było pó´zne popołudnie. Idac, ˛ przygla˛ dał si˛e uwa˙znie gł˛ebokiej trawie. Wreszcie o zmierzchu zauwa˙zył s´lad. Kierował si˛e do Srebrnej Rzeki. Pochodził sprzed kilku godzin i niestety nie mówił nic o liczbie idacych. ˛ Menion przyspieszył kroku. Nie wiedział, kim był podró˙zny lub podró˙zni. Miał nadziej˛e zrówna´c si˛e z nim lub nimi, zanim zatrzymaja˛ si˛e ´ s´cigajacych ˛ braci. na noc. Przypomniał sobie o czarnych Zwiastunach Smierci Krwio˙zercze stwory nie mogły wiedzie´c o jego powiazaniach ˛ z Flickiem i Shea.˛ Gdyby nawet tak było, to i tak trzeba zaryzykowa´c, by pomóc przyjaciołom. Gdy sło´nce całkowicie znikn˛eło za horyzontem, zauwa˙zył z prawej strony, na wschód od siebie, posta´c zmierzajac ˛ a˛ w przeciwnym kierunku. Zawołał, ale tamten wystraszył si˛e i zaczał ˛ ucieka´c. Menion pobiegł za nim, cały czas zapewniajac ˛ o swoich przyjaznych zamiarach. Dogonił go po kilku minutach. Był to w˛edrowny handlarz sprz˛etów kuchennych. Mały, przygarbiony człowieczek dr˙zał ze strachu. Miał ku temu powa˙zne powody. Najpierw rosły m˛ez˙ czyzna nieoczekiwanie zaczał ˛ go s´ciga´c, a teraz, gdy go dopadł, okazało si˛e, z˙ e na dodatek ma wielki miecz 72
i łuk. Handlarz bał si˛e coraz bardziej. Słuchał wyja´snie´n Meniona z rosnacym ˛ niepokojem, a gdy ksia˙ ˛ze˛ powiedział, z˙ e wła´snie wyszedł z Boru Czarnych D˛ebów, człowieczek przestraszył si˛e nie na z˙ arty. Rosły prze´sladowca mówił tak, jakby był niespełna rozumu. Menion przez krótka˛ chwil˛e chciał nawet wyjawi´c mu swe prawdziwe nazwisko, ale zmienił zdanie. Opisał przyjaciół, z którymi rozłaczył ˛ si˛e w borze. Handlarz stwierdził, z˙ e widział kogo´s podobnego po południu, ale z du˙zej odległo´sci. Menion nie potrafił osadzi´ ˛ c, ile było prawdy w słowach handlarza, a ile skwapliwego przytakiwania człowieka dr˙zacego ˛ o własne z˙ ycie. Widzac, ˛ z˙ e niewiele wskóra, po˙zegnał wystraszonego człowieczka. Ten natychmiast wykorzystał sytuacj˛e i rad, z˙ e nie poniósł z˙ adnego uszczerbku na ciele i dobytku, pomknał ˛ na południe i zniknał ˛ w mroku. Było ju˙z zbyt ciemno, by kontynuowa´c poszukiwania. Ksia˙ ˛ze˛ rozejrzał si˛e za miejscem na nocleg. Najbli˙zsze, a zarazem najlepsze znajdowało si˛e mi˛edzy dwiema karłowatymi sosnami. Przez rzadkie igliwie wida´c było niebo i gwiazdy. ´ W takich warunkach Zwiastun Smierci z Nordlandii wypatrzyłby go bez trudu. Modlił si˛e w duchu, by braciom udało si˛e znale´zc´ lepsza˛ kryjówk˛e. Zło˙zył tobołek i łuk pod jedna˛ z sosen, po czym wczołgał si˛e pod nisko rosnace ˛ gał˛ezie drugiej. Zjadajac ˛ resztki zapasów, pomy´slał o braciach: im te˙z na pewno sko´nczyła si˛e z˙ ywno´sc´ . Narzekajac ˛ na zły los, który oddzielił go od Flicka i Shei, owinał ˛ si˛e w koc i zasnał. ˛ Obna˙zony miecz połyskiwał obok, w zasi˛egu jego r˛eki. Gdy obudził si˛e nast˛epnego ranka, miał ju˙z inny plan. Nie wiedział nic o tym, co zdarzyło si˛e nad Srebrna˛ Rzeka˛ w odległo´sci kilku od miejsca, gdzie spał. Postanowił zmieni´c nieco kierunek i uda´c si˛e na północny wschód. W ten sposób miał wi˛eksze szanse spotkania braci, którzy z pewno´scia˛ trzymali si˛e brzegu rzeki. Zrezygnował z marszu po s´ladach i ruszył przez równin˛e. Gdyby nie znalazł braci nad rzeka,˛ mógłby skr˛eci´c na zachód i szuka´c wzdłu˙z brzegu w kierunku T˛eczowego Jeziora. Poza tym nad woda˛ zawsze łatwo co´s upolowa´c. Szedł, pogwizdujac ˛ i pod´spiewujac. ˛ Cieszył si˛e spotkanie z przyjaciółmi. Wyobra˙zał sobie nawet, z jaka˛ mina˛ powita go Flick. Maszerował płynnym, równym krokiem dos´wiadczonej my´sliwego i człowieka lasu. W drodze rozmy´slał o wydarzeniach ostatnich dni. Niewiele wiedział o Wielkich Wojnach, Radzie Druidów, tajemniczym pojawieniu si˛e lorda Warlocka i jego kl˛esce w bitwie z połaczonymi ˛ siłami ludów. Najbardziej jednak irytowało go to, z˙ e prawie wcale nie zna historii Miecza Shannary, legendarnego or˛ez˙ a, symbolu wolno´sci; zdobytej odwaga˛ i po´swi˛eceniem. Okazało si˛e, z˙ e prawnie nale˙zy si˛e nieznanemu sierocie, półelfowi, półczłowiekowi. Mimo sympatii do Shei, Menion w z˙ aden sposób nie mógł go sobie wyobrazi´c jako spadkobierc˛e wielkiego Shannary. Pod´swiadomie czuł, z˙ e w tej historii brakuje bardzo istotnego elementu, bez którego nie mo˙zna przystapi´ ˛ c do odtworzenia obrazu. Dopóki ani on, ani bracia nie wiedzieli, o jaki element chodzi, musieli porusza´c si˛e po omacku.
73
Zdawał sobie równie˙z spraw˛e z tego, z˙ e brał udział w tej eskapadzie nie tylko w imi˛e przyja´zni. Poczciwy Flick miał całkowita˛ racj˛e. Mimo to Menion wcia˙ ˛z nie był pewien, dlaczego dał si˛e namówi´c na t˛e wypraw˛e. Był ksi˛eciem w pełnym znaczeniu tego słowa. Dotychczas nie interesował si˛e sprawami swoich poddanych i unikał rozmów na ten temat. Nigdy te˙z nie próbował zrozumie´c, na czym polegaja˛ sprawiedliwe rzady ˛ w monarchii, w której jedynym prawem było królewskie słowo. Mimo to uwa˙zał si˛e za równie warto´sciował jednostk˛e jak ka˙zdy człowiek. Shea uwa˙zał nawet, z˙ e z ksi˛ecia Meniona Leah mo˙zna bra´c przykład. Mo˙ze to i prawda, kto wie, pomy´slał. Faktem jednak było tak˙ze to, z˙ e dotychczas jego z˙ ycie był jednym pasmem awantur i szalonych przygód, które nie wnosiły nic twórczego. Trawiasta równina sko´nczyła si˛e. Dalsza droga wiodła przez nierówny, jałowy i pagórkowaty teren, poprzecinany licznymi jarami i wawozami ˛ o urwistych stokach. Wdrapał si˛e na najwy˙zsze wzgórze o stromych zboczach. Rozejrzał si˛e w poszukiwaniu równiejszego terenu, ale niestety na pró˙zno. Zszedł i z uporem ruszył naprzód. Doły i stromizny nie zniech˛ecały go ani troch˛e. Chyba tylko raz po˙załował zmiany decyzji. W tej samej chwili zdawało mu si˛e, z˙ e usłyszał ludzki głos. Nadstawił ucha, ale d´zwi˛ek nie powtórzył si˛e. Najprawdopodobniej był to odgłos wiatru, który rozbudził jego wyobra´zni˛e. Ju˙z chciał zrezygnowa´c, gdy głos zabrzmiał ponownie. Dobiegał z daleka. Był to cichy, ale wyra´zny głos s´piewajacej ˛ kobiety. Menion ruszył w jego stron˛e. Poczatkowo ˛ szedł z pewnym wahaniem, lecz gdy s´piew brzmiał coraz gło´sniej, przyspieszył kroku. Wkrótce ksia˙ ˛ze˛ , urzeczony pi˛eknem melodii, szedł jak zahipnotyzowany. Muzyka przenikała jego umysł. Wabiła i kazała poda˙ ˛za´c za soba.˛ Menion poruszał si˛e naprzód jak w transie i u´smiechał do czego´s, co widział oczami wyobra´zni. Zastanawiał si˛e przez chwil˛e, co mo˙ze robi´c kobieta na pustkowiu, wiele mil od ludzkich siedzib, ale melodyjne tony pie´sni płynacej ˛ z gł˛ebi czyjego´s serca wyparły resztki watpliwo˛ s´ci. Znowu wspiał ˛ si˛e na najwy˙zsze wzniesienie i zobaczył s´piewajac ˛ a.˛ Siedziała pod niewysokim drzewem o poskr˛ecanych, guzkowatych gał˛eziach podobnych do korzeni wierzby. Była to pi˛ekna dziewczyna. Siedziała i s´piewała swobodnie, jakby była u siebie w domu, nie dbajac ˛ o to, kto stanie w progu urzeczony jej głosem. Menion zbli˙zył si˛e do niej i u´smiechnał ˛ promiennie. Przed oczami miał najpi˛ekniejsze zjawisko pod sło´ncem. Dziewczyna odpowiedziała u´smiechem, lecz nie wstała na powitanie. Siedzac, ˛ nuciła bezustannie wesoła˛ melodi˛e. Menion zatrzymał si˛e kilka kroków od niej. Gestem zaprosiła go, by usiadł obok niej pod dziwacznym drzewem. W tej samej chwili szósty zmysł, który nie uległ czarowi melodii, ostrzegł ksi˛ecia. Dlaczego pi˛ekna dziewczyna zaprasza nieznajomego m˛ez˙ czyzn˛e, by usiadł tu˙z przy niej? Instynkt łowcy podpowiadał, z˙ e co´s tu nie jest w porzadku. ˛ Ksia˙ ˛ze˛ zatrzymał si˛e. W tej samej chwili dziewczyna i jej pie´sn´
74
rozwiały si˛e jak dym. Zostało tylko dziwacznie poskr˛ecane drzewo na jałowym wzniesieniu. Ksia˙ ˛ze˛ nie wierzył własnym oczom. Chciał jak najszybciej odej´sc´ z tego miejsca, ale krótka chwila wahania nieomal go zgubiła. Spod ziemi wysun˛eły si˛e pogi˛ete korzenie i błyskawicznie owin˛eły si˛e wokół jego kostek. Unieruchomiony Menion szarpnał ˛ si˛e do tyłu. Znalazł si˛e w dziwacznym poło˙zeniu. Chocia˙z wyrywał si˛e ze wszystkich sił, korzenie nie puszczały. Zaniepokoił si˛e nie na z˙ arty, widzac, ˛ z˙ e nieruchome dotad ˛ drzewo sunie w jego stron˛e, a coraz wi˛ecej poskr˛ecanych gał˛ezi ma wyra´zna˛ ochot˛e wzia´ ˛c go w obj˛ecia. Na ko´ncach gał˛ezi dostrzegł gro´znie wygladaj ˛ ace ˛ kolce. Jednym ruchem zrzucił plecak i łuk i wydobył wielki miecz. U´swiadomił sobie, z˙ e dziewczyna i jej pie´sn´ miały przyciagn ˛ a´ ˛c go do podst˛epnego drzewa. Krótki ci˛eciami i sztychami odciał ˛ kilka korzeni owini˛etych wokół nóg. Nie mógł cia´ ˛c z pełnym zamachem — było to zbyt ryzykowne. Pracował mieczem coraz szybciej. Gdy zobaczył, z˙ e mimo wszystko nie uda mu si˛e wydosta´c, zanim dosi˛egna˛ go kolczaste gał˛ezie, przeraził si˛e. Okrutna ro´slina była tu˙z nad nim. Wydał dziki okrzyk i pot˛ez˙ nym ci˛eciem skosił kilkana´scie pnaczy. ˛ Drzewo cofn˛eło si˛e i szarpn˛eło, tak jakby poczuło ból. Menion zorientował si˛e, z˙ e musi trafi´c drzewo dokładnie w splot nerwów. Tylko w ten sposób zdoła je zniszczy´c. Tymczasem ono zmieniło taktyk˛e. Owin˛eło gał˛ezie wokół pnia, po czym wypuszczało je pojedynczo tak, by kolce dosi˛egły w˛edrowca uwi˛ezionego przez korzenie. Wiele kolców chybiło, cz˛es´c´ odbiła si˛e od grubej bluzy i cholew, ale kilkana´scie utkwiło w nieosłoni˛etych dłoniach i twarzy. Czujac ˛ ukłucia, jedna˛ r˛eka˛ próbował zgarna´ ˛c lub strzepna´ ˛c kolce, a druga˛ si˛e osłaniał. Te, które utkwiły w ciele, odłamały si˛e i zostawiły pod skóra˛ jadowite koniuszki. Musiały zawiera´c narkotyk, gdy˙z ksia˙ ˛ze˛ poczuł, z˙ e traci czucie i ogarnia go senno´sc´ . Zdawał sobie spraw˛e z tego, z˙ e gdy u´snie, ro´slina rozprawi si˛e z nim bez trudu. Z całych sił walczył ze snem i zadawał ciosy, lecz wkrótce jego mi˛es´nie zwiotczały i osunał ˛ si˛e na kolana. Mordercze drzewo zwyci˛ez˙ yło. Nagle, nie wiadomo dlaczego, zawahało si˛e. Ju˙z miało si˛egna´ ˛c po ofiar˛e, lecz zmieniło zamiar. Znowu owin˛eło si˛e kolczastymi gał˛eziami tak, jakby szykowało si˛e do ataku. Za plecami ksi˛ecia rozległ si˛e odgłos wolnych, ci˛ez˙ kich kroków, które zbli˙zały si˛e ostro˙znie. Menion nie miał siły, by si˛e odwróci´c. Gł˛eboki, niski głos nakazał mu le˙ze´c bez ruchu. Drzewo spr˛ez˙ yło si˛e do ataku, lecz zanim zdołało wypu´sci´c pierwsza˛ gała´ ˛z, zostało trafione pot˛ez˙ na˛ maczuga,˛ która przeleciała nad le˙zacym ˛ Menionem. Drzewo przewróciło si˛e, lecz pomimo obra˙ze´n wyprostowało si˛e i zamierzało kontratakowa´c. Za plecami ksi˛ecia zad´zwi˛eczała ci˛eciwa wielkiego łuku, a nad jego głowa˛ s´wisn˛eła długa, czarna strzała, która wbiła si˛e gł˛eboko w gruby pie´n. Korzenie oplatajace ˛ nogi ksi˛ecia pu´sciły i znikn˛eły w ziemi. Drzewo zatrz˛esło si˛e i młócac ˛ w´sciekle powietrze, rozsiewało zabójcze kolce. Chwil˛e pó´zniej skurczyło si˛e, zwi˛edło i legło na ziemi bez ruchu.
75
Menion, pozostajacy ˛ wcia˙ ˛z pod silnym wpływem narkotyku, poczuł, jak silne r˛ece wybawiciela przekr˛eciły go na brzuch, a nast˛epnie przy pomocy szerokiego no˙za my´sliwskiego odci˛eły resztki korzeni kr˛epujacych ˛ ruchy. Le˙zacy ˛ zadarł głow˛e i zobaczył przed soba˛ pot˛ez˙ nie zbudowanego przedstawiciela ludu karłów, ubranego w charakterystyczny zielono-brazowy ˛ strój człowieka lasu. Jak na karła był do´sc´ wysoki. Miał ponad pi˛ec´ stóp wzrostu. Pas opinajacy ˛ jego brzuch wygladał ˛ jak podr˛eczny arsenał, w którym znalazłoby si˛e skuteczna˛ bro´n na ka˙zda˛ okoliczno´sc´ . Spojrzał na le˙zacego ˛ podejrzliwie i powiedział basem: — Pewnie´scie nietutejszy, skoro´scie si˛e tak dali podej´sc´ . Kto ma olej w głowie, ten nie zadaje si˛e z Syrenami. — Jestem z Leah. . . na zachodzie — wyszeptał z wysiłkiem Menion. — Góral. Mo˙zna si˛e było domy´sli´c — stwierdził karzeł i za´smiał si˛e do siebie. — Mówicie, z˙ e´scie góral, to i pewnie tak jest. Nie martwcie si˛e, za par˛e dni wydobrzejecie. Trucizna z kolców nic wam nie zrobi, jak si˛e szybko tym zaja´ ˛c. Ale na razie b˛edziecie spali. Podszedł do zwi˛edni˛etego drzewa i odzyskał maczug˛e. Gdy wrócił, Menion chwycił go za kaftan. — Ja musz˛e. . . do Anaru do. . . Culhaven. Zbierz mnie do Balinora — wykrztusił i stracił przytomno´sc´ . Karzeł spojrzał na niego ostro i, mruczac ˛ co´s pod nosem, zebrał rozrzucona˛ bro´n i ekwipunek. Nast˛epnie z zadziwiajac ˛ a˛ siła˛ i wprawa˛ zarzucił sobie na plecy nieprzytomnego ksi˛ecia. Zachwiał si˛e pod niezwyczajnym ci˛ez˙ arem, po czym nie przestajac ˛ mrucze´c pod nosem, skierował si˛e w stron˛e lasów Anaru.
VIII Flick Ohmsford siedział na długiej, kamiennej ławie na jednym z górnych tarasów w ogrodach Meade w Culhaven. Rozkoszował si˛e widokiem wspaniałych budowli, bo chyba tak trzeba nazwa´c zadziwiajac ˛ a˛ konstrukcj˛e starannie dopasowanych kamiennych bloków, uło˙zonych schodkowo. Przypominały bajecznie kolorowy dywan spływajacy ˛ zielonym wodospadem. Do zało˙zenia tarasowych ogrodów sprowadzono specjalne gatunki darni i gleby. Pokryto nimi schody, czyli kolejne tarasy, i dopiero wtedy zasiano kwiaty. Ogrody wymagały niezwykle starannej opieki, ale te˙z odpłacały si˛e co najmniej w dwójnasób, rozkwitajac ˛ co roku jak kobierzec o tysiacu ˛ barwach. Sprzyjał temu łagodny klimat Anaru. Flick próbował liczy´c nieznane mu odcienie barw, ale wkrótce zrezygnował. Doszedł do wniosku, z˙ e porównanie barwy ogrodów do barw t˛eczy było jawna˛ niesprawiedliwo´scia˛ wobec tych pierwszych. Zatem zamiast szuka´c nast˛epnych odcieni barw, przeniósł wzrok na rozległa˛ pola u podnó˙za tarasów. Było to najbardziej ucz˛eszczane miejsce w osadzie karłów, której członkowie przechodzili tamt˛edy w drodze rozlicznych zaj˛ec´ . Obserwujac ˛ ich z wysoko´sci, Flick uznał, z˙ e jest to lud z˙ yjacy ˛ w rzadko spotykanym kulcie pracy i porzadku. ˛ Cokolwiek robili, było zaplanowane i dopracowane w najdrobniejszych szczegółach, a˙z do przesady. Dra˙zniło to nawet jego, cho´c te˙z cenił sobie rozsadne ˛ planowanie. Mimo i˙z gospodarze byli przyja´znie nastawieni i usłu˙zni, co nie pozostało niezauwa˙zone przez braci, to jednak obaj chwilami czuli si˛e nieswojo w tym, bad´ ˛ z co bad´ ˛ z, dziwnym miejscu. Przebywali w Culhaven od dwóch dni. Przez cały ten czas nie zdołali ustali´c ani tego, jak si˛e tu znale´zli, ani celu pobytu, ani nawet tego, jak długo to potrwa. Balinor twierdził, z˙ e sam wie niewiele. Poradził im jedynie, by uzbroili si˛e w cierpliwo´sc´ , a wszystko si˛e wyja´sni w odpowiednim czasie. Ta ostatnia enigmatyczna uwaga mocno zirytowała Flicka. Co gorsza, wcia˙ ˛z nie mieli z˙ adnych wie´sci od Allanona. Jednak najbardziej dokuczały im dwie rzeczy: brak wiadomo´sci o Menionie oraz bezwzgl˛edny zakaz opuszczania osady. Flick ponownie spojrzał w dół. Przydzielona stra˙z osobista była na miejscu. Niezmordowanie s´ledziła wzrokiem ka˙zdy jego ruch. Takie traktowanie przez gospodarzy w pierwszej chwili rozgniewało She˛e, który ostro si˛e temu przeciw77
stawił. Ustapił ˛ dopiero po wysłuchaniu wyja´snie´n Balinora. Kto´s powinien stale obserwowa´c obydwu braci na wypadek kolejnego ataku monstrów z Nordlandii. ´ Flick wcia˙ ˛z miał w pami˛eci spotkanie ze Zwiastunem Smierci, wi˛ec zgodził si˛e z ochota.˛ Przerwał rozmy´slania, dostrzegłszy She˛e zbli˙zajacego ˛ si˛e zielonej, kr˛eta˛ alejka.˛ — Sa˛ jakie´s wie´sci? — zapytał z niepokojem, gdy brat usiadł obok niego. — Nie ma — odpowiedział Shea. Wcia˙ ˛z odczuwał skutki wyczerpania mordercza˛ ucieczka˛ z Shady Vale. W Culhaven traktowano ich bardzo dobrze, czasem wr˛ecz do przesady, a mieszka´ncy troszczyli si˛e o ich zdrowie i samopoczucie. Jednak na temat przyszło´sci nie padło ani jedno słowo. Wydawało si˛e, z˙ e wszyscy, w tym Balinor, na co´s czekaja.˛ Prawdopodobnie na powrót nieobecnego od wielu dni Allanona. Balinor nie potrafił wyja´sni´c im, w jaki sposób znale´zli si˛e w lasach Anaru. Powiedział jedynie, z˙ e zauwa˙zył tajemnicze s´wietlne błyski, udał si˛e w tym kierunku i znalazł braci s´piacych ˛ nad brzegiem rzeki, po czym natychmiast sprowadził ich do wioski. Miało to miejsce przed dwoma dniami. Nie słyszał o starym człowieku z biała˛ broda,˛ nie potrafił tak˙ze wyja´sni´c, w jaki sposób udało si˛e braciom dotrze´c tak daleko w gór˛e rzeki. Gdy Shea napomknał ˛ o legendzie Króla Srebrnej Rzeki, Balinor tylko wzruszył ramionami i dodał od niechcenia, z˙ e wszystko jest mo˙zliwe. — Jakie´s wie´sci o Menionie? — spytał Flick. — Tylko tyle, z˙ e karły wcia˙ ˛z go szukaja˛ — odpowiedział Shea. — To jeszcze potrwa. Co dalej, nie wiem. Flick po raz kolejny zauwa˙zył, z˙ e to ostatnie zdanie pojawiało si˛e najcz˛es´ciej w nieomal ka˙zdej rozmowie w ciagu ˛ minionych dwóch dni. Spogladaj ˛ ac ˛ w dół na polan˛e u stóp ogrodów, zauwa˙zył nagle o˙zywienie. Wokół imponujacej ˛ postaci, która niespodziewanie przybyła z lasu, rosło zbiegowisko karłów. Nawet z wysokiego punktu obserwacyjnego Flick rozpoznał pleciona˛ kolczug˛e i zielona˛ peleryn˛e Balinora. Nie słyszał jego słów, ale z wyrazu twarzy i skupienia w´sród zgromadzonych wywnioskował, z˙ e nadeszły wie´sci niemałej wagi. Ani on, ani brat nie wiedzieli wiele o ksi˛eciu Callahornu, ale zebrani u stóp ogrodów mieszka´ncy Culhaven darzyli go wielkim szacunkiem. Menion równie˙z miał o nim jak najlepsze zdanie. Callahorn, ojczyzna Balinora, był najbardziej wysuni˛eta˛ na pomoc cz˛es´cia˛ Sudlandii. Powszechnie mówiono o tych ziemiach „pogranicze”, jako z˙ e dalej ju˙z zaczynała si˛e strefa wpływów Nordlandii. Królestwo Callahorn było swego rodzaju strefa˛ buforowa˛ mi˛edzy dwiema krainami. Zamieszkiwali je przewa˙znie ludzie, ale w odró˙znieniu od innych krain i pa´nstw, w Callahornie nie istniało co´s takiego jak izolacja. Ludno´sc´ Callahornu była mieszanina˛ wielu ras. Na terenach tego pogranicznego królestwa stacjonował sławny Legion Graniczny — zawodowa armia, która˛ dowodził Ruhl Buckhannah, król Calahornu i ojciec Balinora. Od 78
niepami˛etnych czasów Legion pełnił funkcj˛e korpusu pogranicza Sudlandii, który pierwszy przyjmował ciosy naje´zd´zców i opó´zniał marsz na południe. Umo˙zliwiało to przygotowanie obrony w gł˛ebi kraju i zebranie sił do decydujacej ˛ bitwy. Legion istniał od pi˛eciu stuleci i wcia˙ ˛z był niezwyci˛ez˙ ony. Balinor zako´nczył przemow˛e do mieszka´nców Culhaven, wspiał ˛ si˛e na wzgórze i podszedł do ławy, na której siedzieli Flick i Shea. U´smiechnał ˛ si˛e na powitanie. Rozumiał ich zaniepokojenie brakiem wie´sci; o przyjacielu i zniecierpliwienie oczekiwaniem na decyzj˛e o najbli˙zszej przyszło´sci. Przysiadł si˛e do nich i po chwili milczenia zaczał: ˛ — Rozumiem, co czujecie i wiem, jak denerwujaca ˛ jest niepewno´sc´ . Wszyscy wojownicy karłów wyruszyli na poszukiwanie waszego przyjaciela. Tylko oni moga˛ go znale´zc´ na tym terenie. B˛eda˛ szuka´c do skutku. Macie na to moje słowo. Bracia skin˛eli głowami. Zdawali sobie spraw˛e z tego, z˙ e Balinor pragnie im pomóc ze wszystkich sił. — Dla ludu z tej osady nadeszły trudne czasy — kontynuował Balinor. — Allanon zapewne o tym nie wspominał, ale mieszka´ncom Anaru zagra˙za inwazja gnomów. Ju˙z od pewnego czasu dochodzi do star´c wzdłu˙z całej granicy w Górnym Anarze. Potwierdziły si˛e równie˙z wie´sci o tym, z˙ e na równinie Streleheim zbiera si˛e wielka armia. Oczywi´scie domy´slacie si˛e, z˙ e za tym wszystkim stoi Pan Wojny. — Czy to oznacza zagro˙zenie dla Sudlandii? — zapytał zaniepokojony Flick. — Bez watpienia ˛ — stwierdził Balinor. — To zreszta˛ jeden z głównych celów mojej wizyty. Mamy opracowa´c wspólny plan obrony dla wszystkich plemion karłów na wypadek zmasowanego ataku. — Ale gdzie w takim razie jest Allanon? — dopytywał si˛e Shea. — Czy mo˙zna liczy´c, z˙ e wkrótce przyb˛edzie? Czy Miecz Shannary ma z tym co´s wspólnego? Balinor spojrzał na zakłopotane twarze braci i wolno pokr˛ecił głowa.˛ — Uczciwie przyznaj˛e, z˙ e nie potrafi˛e odpowiedzie´c na z˙ adne z tych pyta´n. Allanon to bardzo zagadkowa posta´c, ale jeszcze nigdy nie zawiódł w potrzebie. Ostatni raz widziałem si˛e z nim kilka tygodni przed naszym spotkaniem w Shady Vale. Ustalili´smy wówczas, z˙ e spotkamy si˛e w Anarze. Allanon powinien przyby´c tu trzy dni temu. Sko´nczył i zamy´slił si˛e. W milczeniu przygladał ˛ si˛e tarasowym ogrodom i lasom Anaru. Wsłuchiwał si˛e w odgłosy dochodzace ˛ spomi˛edzy drzew i przyciszone rozmowy karłów na polanie poni˙zej. W grupce stojacej ˛ najbli˙zej tarasów kto´s nagle zawołał. Odpowiedziały mu liczne okrzyki dochodzace ˛ z lasu i na polan˛e zacz˛eli tłumnie przybywa´c mieszka´ncy Culhaven. Trójka siedzaca ˛ na ławie spojrzała w dół, wypatrujac ˛ niebezpiecze´nstwa. Balinor zacisnał ˛ dło´n na r˛ekoje´sci szerokiego miecza osłoni˛etego peleryna.˛ Chwil˛e pó´zniej alejka˛ w ich stron˛e biegł jeden z karłów, krzyczac ˛ rado´snie: — Znale´zli go! Znale´zli! 79
Dobiegł do ko´nca alejki i niemal przewrócił si˛e o własna˛ nog˛e. Shea i Flick wymienili zaskoczone spojrzenia. Balinor chwycił zdyszanego herolda za rami˛e i zapytał: — Znale´zli Meniona Leah? Karzeł wcia˙ ˛z nie mógł złapa´c tchu, wi˛ec tylko skinał ˛ głowa.˛ Był rozpromieniony i cieszył si˛e, z˙ e pierwszy przyniósł go´sciom dobra˛ wiadomo´sc´ . Balinor ruszył na dół, a za nim Flick i Shea. Po chwili znale´zli si˛e na głównej polanie i pobiegli przez las s´cie˙zka˛ prowadzac ˛ a˛ do odległego o kilkaset jardów centrum Culhaven. Przed soba˛ słyszeli rosnac ˛ a˛ wrzaw˛e. Podnieceni mieszka´ncy cieszyli si˛e i gratulowali tym, którzy znale´zli ksi˛ecia z gór. Przecisn˛eli si˛e przez rozradowany tłum i skierowali na dziedziniec, gdzie znajdowała si˛e przyczyna ogólnego podniecenia. Dziedziniec poło˙zony był mi˛edzy dwoma budynkami, za´s od tyłu zamykał go wysoki, kamienny mur. Wej´scia od frontu pilnowali stra˙znicy, którzy na widok biegnacych ˛ rozstapili ˛ si˛e. Balinor, Flick i Shea zatrzymali si˛e za ich plecami. Zobaczyli Meniona. Le˙zał na długim drewnianym stole, był blady i nie dawał znaków z˙ ycia. Wokół niego uwijało si˛e kilku medyków, którzy szukali ran. Shea krzyknał ˛ i chciał podbiec do ksi˛ecia, ale Balinor powstrzymał go, chwytajac ˛ za rami˛e, i zawołał do stojacego ˛ najbli˙zej karła: — Hej, Pahn, co tu si˛e stało? Mocno zbudowany karzeł zbli˙zył si˛e do nich. Zapewne brał udział w poszukiwaniach, gdy˙z wcia˙ ˛z miał na sobie pancerz. — Nic mu nie b˛edzie. Ju˙z si˛e nim zaj˛eli. Dał si˛e zaplata´ ˛ c w syrenie drzewo na nizinie Battlemounds, na południe od Srebrnej Rzeki.To nie moja grupa go znalazła, tylko Hendel, który wracał z południowego Anaru. Balinor rozejrzał si˛e za wybawicielem Meniona. — Nie ma go tu — wyja´snił Pahn. — Poszedł zło˙zy´c raport do Domu Rady. Bracia ruszyli za Balinorem, przecisn˛eli si˛e przez tłum i skierowali do budynku po przeciwnej stronie głównej ulicy. Mie´sciły si˛e biura zarzadzaj ˛ acych ˛ osada˛ oraz aula. Znale´zli w niej Hendela. Posilał si˛e, siedzac ˛ na drewnianej ławie, a skryba spisywał jego raport. Nie przerywajac ˛ jedzenia, karzeł skinał ˛ ksi˛eciu Callahornu na powitanie i z ciekawo´scia˛ przyjrzał si˛e chłopcom. Balinor odprawił skryb˛e, czym wszyscy trzej usiedli naprzeciwko karła, który jadł w milczeniu Z pewno´scia˛ był głodny i wygladał ˛ na wyczerpanego. — Co za kiep porywa si˛e z mieczem na syrenie drzewo? — mruknał ˛ wreszcie. — Ale odwa˙zny to jest na pewno. Jak si˛e teraz czuje? — Opatruja˛ go medycy. Wkrótce wyjdzie z tego — Balinor u´smiechnał ˛ si˛e pocieszajaco ˛ do zmartwionych braci i zapytał Hendela: — Jak go znalazłe´s? — Usłyszałem krzyki — odpowiedział tamten, nie przerywaja˛ jedzenia. — Niosłem go na plecach całe siedem mil, zanim nad Srebrna˛ Rzeka˛ nie spotkałem Panna i jego ludzi. — Przerwał, spojrzał na słuchajacych ˛ uwa˙znie braci i przeniósł pytajacy ˛ wzrok na Balinora. 80
— To przyjaciele ksi˛ecia z gór i samego Allanona — wyja´snił rycerz, unoszac ˛ znaczaco ˛ głow˛e. Hendel skinał ˛ od niechcenia. — Nie wiedziałem co to za jeden, dopóki nie wypowiedział waszego imienia — dodał Hendel, wskazujac ˛ Balinora. — A swoja˛ droga,˛ dobrze byłoby zawczasu powiedzie´c, o co chodzi, a nie dopiero po fakcie. Nie chciał dłu˙zej rozmawia´c. Balinor u´smiechnał ˛ si˛e do braci zdziwionych zachowaniem karła. Hendel był z natury skory do gniewu, o czym nie mogli wiedzie´c. Przysłuchiwali si˛e wi˛ec w milczeniu i czekali na dalszy ciag ˛ opowie´sci o uratowaniu Meniona. Balinor jednak zmienił temat. — Jak si˛e przedstawia sytuacja w Steme i Wayford? — zapytał. Chodziło o dwa du˙ze miasta Sudlandii, le˙zace ˛ odpowiednio na południe i zachód od Anaru. Hendel przestał je´sc´ i za´smiał si˛e. — Ojcowie tych wspaniałych miast obiecali rozwa˙zy´c spraw˛e i przesła´c raport. To dla nich typowe. Zreszta˛ czego si˛e mo˙zna spodziewa´c po nieudolnych urz˛edasach wybranych na stanowisko przez zoboj˛etniałe społecze´nstwo? Nie interesuja˛ si˛e sprawami miasta i my´sla˛ tylko o tym, z˙ eby znale´zc´ głupiego do roboty. A jak nie znajda,˛ to te˙z nie ma problemu. Ju˙z po pi˛eciu minutach mojej mowy patrzyli na mnie jak na głupka. To sa˛ ludzie, którzy nie zdaja˛ sobie sprawy z niebezpiecze´nstwa, dopóki kto´s im nie zacznie podrzyna´c gardeł. Dopiero wtedy krzycza˛ o pomoc. Wtedy najcz˛es´ciej jest ju˙z za pó´zno — zako´nczył wywód Hendel i zdegustowany tematem powrócił do jedzenia. — Mo˙zna si˛e było tego spodziewa´c — stwierdził zmartwiony Balinor. — W jaki sposób mo˙zna ich przekona´c o nadciagaj ˛ acym ˛ niebezpiecze´nstwie? Tak dawno nie było wojny, z˙ e nikt nie uwierzy w to, z˙ e mogłaby wybuchna´ ˛c. — Dobrze wiecie, z˙ e to nie jest najwi˛ekszy kłopot — wtracił ˛ wyra´znie rozgoryczony karzeł. — Oni po prostu cały czas chca˛ sta´c z boku i w nic si˛e nie miesza´c. Przecie˙z w ko´ncu ich granic bronia˛ karły, czyli my, zamki Callahornu i niepokonany Legion Graniczny, wi˛ec niby dlaczego nie miałyby robi´c tego dalej. Tak my´sla˛ ci z˙ ałosni głupcy. Doko´nczył zdanie i przełknał ˛ ostatni k˛es. Był zm˛eczony długa˛ wyprawa.˛ Przez trzy tygodnie w˛edrował po miastach Sudlandii i nadaremnie próbował ostrzec mieszka´nców przed nadchodzacym ˛ niebezpiecze´nstwem. Nic dziwnego, z˙ e czuł si˛e zawiedziony i rozgoryczony. — Zupełnie nie rozumiem, co si˛e stało — wolno powiedział Shea. — No to jest nas co najmniej dwóch — ponuro dodał Hendel. — Ja teraz id˛e do łó˙zka. Do zobaczenia za dwa tygodnie — dodał. Wstał i garbiac ˛ si˛e ze zm˛eczenia, poczłapał do wyj´scia. Cała trójka odprowadziła go wzrokiem. Gdy zniknał ˛ za drzwiami, Shea spojrzał pytajaco ˛ na Balinora. — Znowu ta stara jak s´wiat przypowie´sc´ o samozadowoleniu — zmartwiony Balinor westchnał ˛ ci˛ez˙ ko, wstał i rozprostował ko´sci. — Prawdopodobnie jeste81
s´my na kraw˛edzi wojny, najwi˛ekszej od tysiaca ˛ lat. Ale nikt nie chce sobie tego u´swiadomi´c. Przewa˙za rutynowe my´slenie: niech ci, co powinni, obsadza˛ mury, a my, cała reszta, wracajmy do swoich spraw. W nawyk weszło powierzanie bezpiecze´nstwa miast i osad garstce wybranych, na których spada cały ci˛ez˙ ar obrony. Przeci˛etni obywatele nie dbaja˛ o nia˛ wi˛ecej i spokojnie robia˛ to, co do nich nalez˙ y. Taki stan rzeczy mo˙ze trwa´c latami, a˙z pewnego dnia okazuje si˛e, z˙ e wszystkie bramy padły, a wróg ju˙z jest w mie´scie. — Czy naprawd˛e b˛edzie wojna? — zapytał przej˛ety Flick. — To trudne pytanie — odpowiedział wolno Balinor. — Nie ma w´sród nas tego, kto mógłby odpowiedzie´c. . . Spó´znia si˛e. . . Odnalezienie Meniona zaprzatn˛ ˛ eło uwag˛e chłopców do tego stopnia, z˙ e zapomnieli o Allanonie. Za jego sprawa˛ znale´zli si˛e w Anarze. Za jego sprawa˛ tak˙ze pojawiły si˛e w ich my´slach watpliwo´ ˛ sci i pytania, które wcia˙ ˛z pozostawały bez odpowiedzi. Ale im dłu˙zej czekali na wyja´snienie, tym lepiej znosili dr˛eczac ˛ a˛ nie˙ wiedz˛e. Zyjac ˛ w niepewno´sci, powoli uczyli si˛e poskramia´c nadmierna˛ ciekawo´sc´ i odsuwa´c na dalszy plan te watpliwo´ ˛ sci, które powracały w nieodpowiednim momencie. Zamy´sleni, nie zauwa˙zyli, z˙ e Balinor wstał i ruszył do wyj´scia. Dopiero gdy dał im znak, poszli w jego s´lady. — Nie przejmujcie si˛e tak Hendelem — powiedział rycerz, gdy wyszli. — On ju˙z taki jest. Ciagle ˛ burkliwy i troch˛e gburowaty. Ale wierzcie mi, potrafi by´c najwspanialszym i najwierniejszym przyjacielem i sprzymierze´ncem. Ju˙z nie raz przechytrzył gnomy, z którymi wielokrotnie si˛e spotykał w walce w Górnym Anarze. Dał im si˛e solidnie we znaki, broniac ˛ to swoich ziomków, to znowu zadowolonych z siebie mieszka´nców Sudlandii. Ci ostatni wcia˙ ˛z nie doceniaja˛ tego, co robia˛ dla nich karły. A gnomy tylko czekaja,˛ by go dosta´c w swoje r˛ece. Chłopcy siedzieli w milczeniu. Wstydzili si˛e za swoich samolubnych i niewdzi˛ecznych współbraci. Dopiero tu, w Anarze, zdali sobie spraw˛e ze swej niewiedzy. Bardzo zmartwił ich wzrost napi˛ecia i wrogo´sci w stosunkach mi˛edzy ró˙znymi ludami. Przypomnieli sobie lekcje historii o wielkich wojnach i gorzkich latach. Z trwoga˛ my´sleli o tym, z˙ e z wielkiej nienawi´sci mo˙ze wybuchna´ ˛c trzecia wielka wojna. — Mo˙ze lepiej wró´ccie do ogrodów — poradził ksia˙ ˛ze˛ Callahornu. — Dam wam zna´c przez posła´nca, jak tylko stan Meniona si˛e poprawi. Bracia przystali na to z niech˛ecia.˛ W gruncie rzeczy nie mieli jednak wielkiego wyboru. Przed udaniem si˛e na spoczynek zatrzymali si˛e przy drzwiach do izby Meniona. Stra˙znik poinformował ich, z˙ e ich przyjaciel wcia˙ ˛z s´pi i nie nale˙zy go niepokoi´c. Menion obudził si˛e nazajutrz po południu. Bracia natychmiast zło˙zyli mu wizyt˛e. Nawet niech˛etny ksi˛eciu Flick ucieszył si˛e. Nie omieszkał jednak przypomnie´c, z˙ e on to wszystko trafnie przewidział, jeszcze zanim wyruszyli do Boru Czarnych D˛ebów. Ksia˙ ˛ze˛ i Shea zareagowali s´miechem na odwieczny pesymizm 82
Flicka. Tym razem jednak nie doszło do sporu. Shea opowiedział Menionowi, jak go odnalazł i dostarczył do Culhaven karzeł Hendel. Nast˛epnie opowiedział o tajemniczym spotkaniu z białobrodym m˛ez˙ czyzna˛ nad Srebrna˛ Rzeka.˛ Menion wysłuchał wszystkiego uwa˙znie, ale nawet on nie potrafił logicznie wyja´sni´c tego, co zaszło. Znajac ˛ stosunek Meniona do poda´n ludowych, Shea celowo pominał ˛ legend˛e o Królu Srebrnej Rzeki. Wieczorem tego samego dnia dotarła do nich wiadomo´sc´ o powrocie Allanona. Wybierali si˛e wła´snie z wizyta˛ do Meniona. Usłyszeli podniecone głosy na zewnatrz, ˛ a przez okno zobaczyli, z˙ e mieszka´ncy osady biegna˛ do Domu Rady. Ledwie wyszli za próg, otoczyło ich czterech stra˙zników. Eskorta utorowała im drog˛e do wej´scia i przeprowadziła przez zatłoczone korytarze do niewielkiego pomieszczenia, przylegajacego ˛ do głównej sali. Tam polecono im czeka´c. Zamkni˛eto drzwi od zewnatrz ˛ i zasuni˛eto rygle, a dowódca eskorty postawił przed izba˛ wart˛e zło˙zona˛ z dwóch karłów. Pomieszczenie było jasno o´swietlone. Jego umeblowanie stanowiły długie stoły i ławy. Zbici z tropu bracia usiedli. Okna izby tak˙ze zostały dokładnie zamkni˛ete i zaryglowane. Przez masywne drzwi dobiegał z sali pojedynczy niski głos mówcy. Kilka minut pó´zniej szcz˛ekn˛eły odsuwane rygle i w drzwiach stanał ˛ Menion. Miał wypieki na policzkach, ale poza tym wygladał ˛ dobrze. Wartownicy polecili mu wej´sc´ do s´rodka. Gdy zamkni˛eto drzwi, ksia˙ ˛ze˛ powiedział, z˙ e przyprowadzono go pod stra˙za˛ bocznym wej´sciem. Ze strz˛epów rozmów usłyszanych po drodze wywnioskował, z˙ e karły z Culhaven, a prawdopodobnie tak˙ze z całego Anaru, przygotowuja˛ si˛e do wojny. Wie´sci, które przyniósł Allanon, wywołały wielkie poruszenie. Ksia˙ ˛ze˛ powiedział tak˙ze, i˙z b˛edac ˛ ju˙z w budynku, przez otwarte główne drzwi katem ˛ oka dostrzegł Balinora stojacego ˛ na podwy˙zszeniu przed Domem Rady. Nie usłyszał jego słów, gdy˙z eskorta nie pozwoliła mu si˛e zatrzyma´c. Za drzwiami, w głównej sali nagle zawrzało i rozległ si˛e pot˛ez˙ ny okrzyk. Przyjaciele przerwali rozmow˛e i zacz˛eli uwa˙znie nasłuchiwa´c. Gwar nasilał si˛e, a zapoczatkowany ˛ w sali okrzyk podj˛eto tak˙ze na zewnatrz. ˛ Gdy wrzawa osiagn˛ ˛ eła ogłuszajace ˛ apogeum, drzwi nagle otworzyły si˛e i stanał ˛ w nich Allanon. Szybko przywitał si˛e z bra´cmi i pogratulował udanej podró˙zy do Culhaven. Miał na sobie ten sam strój, co podczas pierwszego spotkania z Flickiem. Jego posta´c wcia˙ ˛z była imponujaca ˛ i tajemnicza. Powitał uprzejmie ksi˛ecia Leah, zajał ˛ główne miejsce przy stole i zaprosił wszystkich obecnych, by usiedli. Za nim do izby weszli Balinor i kilku karłów, którzy zapewne przewodzili osadzie. W´sród nich chłopcy dostrzegli burkliwego Hendela. Procesj˛e zamykały dwie szczupłe postacie w osobliwych zielonych strojach mieszka´nców lasu. Niecodzienni gos´cie zaj˛eli miejsca w pobli˙zu Allanona. Shea przyjrzał im si˛e dokładnie ze swojego miejsca w drugim ko´ncu stołu. Smukli przybysze byli elfami z Westlandii. Wyró˙zniali si˛e kształtem brwi i spiczastymi uszami. Spojrzawszy na Flicka i Meniona zauwa˙zył, z˙ e obaj od razu dostrzegli jego podobie´nstwo do elfów. Obydwaj 83
wiedzieli, z˙ e Shea jest półelfem, ale dopiero teraz mieli okazj˛e porówna´c opisy z rzeczywisto´scia.˛ — Przyjaciele — zaczał ˛ Allanon niskim głosem. Gdy wstał i wyprostował si˛e na cała˛ wysoko´sc´ , w izbie umilkły rozmowy. Wszystkie twarze zwróciły si˛e w jego stron˛e. — Musz˛e wam powiedzie´c co´s, o czym jeszcze nikt nie wie. Ponies´li´smy wielka˛ strat˛e — przerwał i spojrzał na zaniepokojone twarze. — Paranor padł. Wojska gnomów pod dowództwem lorda Warlocka zdobyły Miecz Shannary. Zapadła s´miertelna cisza, która˛ przerwały krzyki i tupanie oburzonych karłów. Balinor próbował ich uciszy´c. Bracia spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. Jedynie Menion zachowywał si˛e tak, jakby wiadomo´sc´ wcale go nie zaskoczyła. Siedział na swoim miejscu i bacznie obserwował tajemnicza,˛ ciemna˛ posta´c mówcy. Gdy gwar ucichł, Allanon kontynuował: — Warowni˛e zdobyto podst˛epem, od wewnatrz. ˛ Nie macie chyba watpliwo´ ˛ sci, jaki los spotkał obro´nców i stra˙zników miecza. Doszły mnie wie´sci, z˙ e wszyscy zostali straceni. Nikt dokładnie nie wie, jak doszło do kl˛eski. — Czy ty tam byłe´s, Allanonie? — zapytał nagle Shea i prawie natychmiast zrozumiał, z˙ e pytanie było nie na miejscu. — Opu´sciłem Vale w wielkim po´spiechu, poniewa˙z dowiedziałem si˛e o próbach zabezpieczenia warowni. Przybyłem jednak za pó´zno i omal nie zostałem rozpoznany. To tak˙ze jeden z powodów mojego spó´znionego przybycia do Culhaven. — Ale je´sli Paranor padł i zdobyto Miecz, to. . . ? — Flick zawiesił głos. — To, co mo˙zemy zrobi´c w tej sytuacji