James Luceno
1
Maska kłamstw
2
MASKA KŁAMSTW
JAMES LUCENO
Przekład KATARZYNA LASZKIEWICZ
Janko5
Janko5
James L...
64 downloads
708 Views
1MB Size
Report
This content was uploaded by our users and we assume good faith they have the permission to share this book. If you own the copyright to this book and it is wrongfully on our website, we offer a simple DMCA procedure to remove your content from our site. Start by pressing the button below!
Report copyright / DMCA form
James Luceno
1
Maska kłamstw
2
MASKA KŁAMSTW
JAMES LUCENO
Przekład KATARZYNA LASZKIEWICZ
Janko5
Janko5
James Luceno
3
Maska kłamstw
4
Tytuł oryginału CLOAK OF DECEPTION Redaktor serii ZBIGNIEW FONIAK Redakcja stylistyczna MAGDALENA STACHOWICZ Redakcja techniczna ANDRZEJ WITKOWSKI Korekta BARBARA CYWIŃSKA MAGDALENA KWIATKOWSKA Ilustracja na okładce STEVEN D. ANDERSON Skład WYDAWNICTWO AMBER Copyright © 2001 by Lucasfilm, Ltd. & TM. All rights reserved. For the Polish edition Copyright © 2002 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.
Dla Karen-Ann, jednej z niewielu osób, które naprawdę wpłynęły na losy świata - przynajmniej mojego.
ISBN 83-7245-919-3
Janko5
Janko5
James Luceno
5
Dawno, dawno temu, w dalekiej galaktyce... Po tysiącach pokoleń żyjących w pokoju galaktyczna Republika zaczyna się kruszyć. Na Coruscant, w centrum cywilizowanego świata, chciwość i korupcja zżerają galaktyczny senat, czemu nie są w stanie zapobiec nawet talenty najwyższego kanclerza Valoruma. Na peryferiach Republiki zaś statki Federacji Handlowej opanowują hiperprzestrzenne szlaki. Teraz jednak Federacja Handlowa staje się obiektem ataków ze wszystkich sektorów, narażona na napaści piratów i terrorystów, domagających się położenia kresu jej tyrańskim praktykom. Nadszedł czas próby dla wszystkich tych, którzy nie szczędzą wysiłków, by utrzymać jedność Republiki - przede wszystkim rycerzy Jedi, którzy od niepamiętnych czasów strzegą pokoju i sprawiedliwości...
Janko5
Maska kłamstw
6
DORVALLA
Janko5
James Luceno
7
ROZDZIAŁ
1 Skąpany w blasku niezliczonych gwiazd frachtowiec Federacji Handlowej „Strumień Przychodów" unosił się leniwie nad alabastrowym płaszczem atmosfery Dorvalli. Identyczny jak miriady swoich braci, przypominał talerz, któremu wycięto środek, pozostawiając dwa masywne ramiona hangarów. W leżącej pomiędzy nimi centrosferze znajdowały się potężne hiperprzestrzenne reaktory. Wygięte ramiona nie stykały się z przodu, jakby projektant zapomniał zamknąć ich krąg. W rzeczywistości jednak ta przerwa była zamierzona, bo na końcu każdego z ramion mieściły się olbrzymie szczęki doków i wyloty hangarów. Statek Federacji pożerał olbrzymie ilości ładunku, niczym żarłoczna bestia; od trzech dni jego żerowiskiem była orbita Dorvalli. Głównym towarem eksportowym tej peryferyjnej planety były rudy lommitu, jednego z najważniejszych składników transpastalowych szyb i kabin gwiezdnych myśliwców. Niezgrabne transportowce wynosiły rudę na wysoką orbitę, gdzie towar przenoszono na samobieżne barki, transportery i kapsuły towarowe, niektóre wielkie jak promy orbitalne, każdy ze znakiem Federacji Handlowej - Płomienistą Kulą. Setki bezzałogowych statków płynęły strumieniem między dorvallańskimi transportowcami a pierścieniem frachtowca, przyciągane potężnymi promieniami ściągającymi w kierunku przerwy pomiędzy ramionami. Tam urządzenia cumownicze doków wciągały statki przez pole magnetyczne do prostokątnych otworów prowadzących do ładowni. Przed atakami piratów lub innych napastników chroniły frachtowiec patrole czterosilnikowych gwiezdnych myśliwców o tępych nosach, pozbawione tarcz, ale za to wyposażone w szybkostrzelne działa laserowe. Pilotującymi myśliwce robotami sterował centralny komputer umieszczony w sferycznym centrum dowodzenia frachtowca. Na rufowym wybrzuszeniu centralnej sfery wznosiła się wieża dowodzenia i kontroli. Na jej mostku postać w długiej szacie przechadzała się nerwowo od jednego wklęsłego iluminatora do drugiego. Tafle iluminatorów ukazywały widok odległych końcówek ramion hangarów i pozornie nieprzerwany strumień kapsuł, połyskujących w świetle centralnej gwiazdy systemu. Za ramionami frachtowca i strumieniem rudobrązowych kapsuł lśniła białym blaskiem Dorvalla. Janko5
Maska kłamstw
8
- Status - syknęła postać w długiej szacie. Neimoidiański nawigator „Strumienia Przychodów" odpowiedział z ogromnego jak tron fotela stojącego poniżej poziomu rampy spacerowej mostka: - Ostatnia z kapsuł towarowych wpływa na pokład, komandorze Dofine. - Rytmiczny język Neimoidian akcentował pierwsze sylaby przeciąganych śpiewnie słów. - Doskonale - odparł Dofine. - W takim razie wezwij z powrotem myśliwce. Nawigator odwrócił się w swoim fotelu twarzą do rampy spacerowej. - Już teraz, komandorze? Dofine przerwał niespokojny marsz, by rzucić pełne wątpliwości spojrzenie na członka swojej załogi. Miesiące spędzone w głębokiej przestrzeni tak pogłębiły wrodzoną nieufność komandora, że nie był już pewien zamiarów nawigatora. Czy tamten kwestionował jego rozkazy w nadziei podniesienia swojej pozycji, czy też może istniał rozsądny powód, by opóźnić powrót myśliwców? Problem ten naprawdę trapił Dofine'a; ryzykował utratę twarzy, gdyby okazało się, że nie miał racji, podając w wątpliwość intencje podwładnego. Postanowił zaryzykować, udając, że pytanie wynikało z autentycznej troski i nie miało groźnych podtekstów. - Chcę, by odwołano te myśliwce. Im prędzej opuścimy orbitę Dorvalli, tym lepiej. Nawigator skinął głową. - Jak pan sobie życzy, komandorze. Dofine, dowodzący nieliczną żywą załogą „Strumienia Przychodów", miał dwoje zaczerwienionych owalnych oczu z przodu głowy, wydatny pysk i opadające rybie usta. Żyły i tętnice pulsowały tuż pod powierzchnią pomarszczonej, upstrzonej plamami bladozielonkawej skóry. Niewysoki jak na swoją rasę - najsłabszy z miotu, jak mawiano za jego plecami - ukrywał chude członki pod fałdzistą niebieską szatą i płaszczem o wywatowanych ramionach, bardziej odpowiednim dla duchownego niż dowódcy statku. Nawet jego tiara - wysoki stożek z czarnej tkaniny - sugerowała bogactwo i wysoki urząd. Nawigator ubrany był podobnie, w długą szatę i tiarę, ale jego długi do ziemi płaszcz był jednolicie czarny i prostszy w kroju. Odczytywał dane z urządzeń nawigacyjnych otaczających jego muszlowaty fotel przy użyciu gogli, a jego usta zasłaniał płaski, okrągły komunikator. Pokładowym łącznościowcem „Strumienia Przychodów" był wyłupiastooki Sullustanin o obwisłych szczękach. Operator centralnego komputera pokładowego był Graninem - trójokim osobnikiem o koźlej twarzy. Zielonoskóry Ishi Tib z wydatnym dziobem pełnił funkcję wicekwestora statku. Dofine nienawidził obcych jako członków załogi, ale musiał ich znosić ze względu na pomniejsze koncerny żeglugowe, stowarzyszone z Federacją Handlową: niewielkie spółki w rodzaju Viraxo Shipping albo potężne stocznie, jak TaggeCo i HoerschKessel. Wszystkie inne zadania na mostku wykonywał człekokształtny robot. Komandor ponownie zaczął przemierzać mostek w tę i z powrotem, gdy nagle znów odezwał się Sullustanin. Janko5
James Luceno
9
Maska kłamstw
W głębiach hangarów roboty nadzorowały wyładunek kapsuł towarowych ze stacji przeładunkowych wysoko nad pokładem. Garbate kapsuły z bulwiastymi nosami, które nadawały im zadziorny wygląd, wpływały do hangaru unosząc się na repulsorach, a następnie były rozsyłane w zależności od ładunku i przeznaczenia, wymalowanego zakodowanymi znakami na kadłubach. Każdy hangar był podzielony na trzy wysokie
10 na dwadzieścia pięter strefy, których granice wyznaczały rozsuwane wrota. Zazwyczaj najpierw ładowano strefę trzecią, najbliższą punktu centralnego. Jednak kapsuły zawierające towary kierowane do portu przeznaczenia innego niż Coruscant lub pozostałe planety Jądra były kierowane do ładowni w strefie pierwszej lub drugiej niezależnie od tego, w którym momencie zostały wniesione na pokład. Po całym hangarze kręciły się automaty strażnicze ze zmodyfikowanymi karabinami bojowymi firmy BlasTech, z których część miała końcówki dezintegrujące. Podczas gdy roboty wykonawcze przypominały puste w środku pniaki z licznymi gałęziami ramion, jednostki PK o giętkich szyjach, pudełkowate GNK lub płaskostope binarne podnośniki, wygląd robotów strażniczych zainspirowały najwyraźniej struktury kostne któregoś z licznych dwunożnych gatunków zamieszkujących galaktykę. Pozbawione zaokrąglonej głowy i metalowej muskulatury swoich bliskich kuzynów - robotów protokolarnych - roboty strażnicze miały wąskie czaszki w kształcie przepołowionego walca, zakończone z przodu procesorem mowy, a od tyłu nasadzone ukośnie na sztywną, cofniętą szyję. Tym, co odróżniało je od reszty, był jednak plecak z dopalaczem sygnalizatorów i sterczącą z niego ruchomą anteną. Większość robotów ochraniających „Strumień Przychodów" była po prostu końcówkami centralnego komputera frachtowca; niektóre z nich jednak zostały obdarzone szczątkową inteligencją. Czoła i piersi tych dowódców zdobiły żółte odznaki podobne do wojskowych, nie tyle ze względu na same roboty, co raczej na użytek istot z krwi i kości, przed którymi odpowiadały. OLR-4 był jednym z robotów-dowódców. Ściskając karabin blasterowy w obu dłoniach, zgięty pod kątem w poprzek klatki piersiowej, robot stał w strefie drugiej hangaru, dokładnie w połowie odległości pomiędzy wielkimi grodziami wyznaczającymi granice pomieszczenia. OLR-4 rejestrował oznaki ożywionej działalności, jaka toczyła się wokół niego - strumienie kapsuł towarowych sunących do strefy trzeciej, hałas innych kapsuł osiadających na pokładzie, nieprzerwane trzaski i zgrzyty pracujących maszyn - ale robił to tylko częścią świadomości. Zadaniem OLR-4, powierzonym mu przez centralny komputer pokładowy, było wypatrywanie wszelkich odstępstw od normalności: zjawisk nie mieszczących się w przedziale parametrów zdefiniowanych przez komputer. Ogłuszający zgrzyt, który towarzyszył unoszeniu się kapsuły towarowej, biorąc pod uwagę rozmiary statku, mieścił się całkowicie w tym przedziale. Tak samo dźwięki dobywające się z wnętrza kapsuły, które można było przypisać przesuwającym się wewnątrz towarom. Nie dało się jednak powiedzieć tego samego o syku powietrza uwalnianego przez zawory bezpieczeństwa ani o metalicznych stukach i zgrzytach, które poprzedziły powolne unoszenie się nietypowo dużej, okrągłej klapy przedniego włazu. Długa głowa OLR-4 okręciła się wokół osi, a jego wypukłe sensory optyczne zatrzymały się na kapsule. Powiększony i wyostrzony obraz transmitowany był do centralnego komputera, który nieustannie porównywał go z bazą podobnych wizerunków. Wszelkie odstępstwa od normy były rejestrowane. W tym samym momencie, gdy fotoreceptory OLR-4 przyglądały się badawczo unoszonej klapie włazu, dodatkowe roboty strażnicze pospieszyły, by zająć pozycje po
Janko5
Janko5
- Komandorze, Zakłady Wydobywcze Dorvalli informują, że ich należność została zaniżona o sto tysięcy republikańskich kredytów. Dofine machnął lekceważąco długimi palcami. - Powiedz im, żeby sprawdzili swoje rachunki. Sullustanin przekazał słowa Dofine'a i czekał teraz na odpowiedź. - Mówią, że to samo powiedział pan ostatnim razem, kiedy tu byliśmy. Dofine westchnął teatralnie i wskazał na wielki okrągły ekran w tylnej części mostka. - Wyświetl ją. Powiększony wizerunek rudowłosej, piegowatej kobiety rasy ludzkiej ukazał się na ekranie w tym samym momencie, gdy pojawił się przed nim Dofine. - Nic mi nie wiadomo, by kwota zapłaty była niepełna - powiedział bez żadnych wstępów. Oczy kobiety błysnęły. - Nie kłam, Dofine. Najpierw dwadzieścia tysięcy, potem pięćdziesiąt, a teraz sto. Ile będziemy musieli stracić przy następnej okazji, gdy Federacja Handlowa zaszczyci Dorvallę wizytą? Dofine rzucił porozumiewawcze spojrzenie na Ishi Tiba, który uśmiechnął się słabo w odpowiedzi. - Wasza planeta leży na uboczu normalnych szlaków przestrzennych - powiedział spokojnie w stronę ekranu. - Równie daleko od Rimmiańskiego szlaku handlowego, jak i od Trasy na Korelię. Ta sytuacja rodzi dodatkowe wydatki. Oczywiście, jeśli jesteście niezadowoleni, zawsze możecie prowadzić interesy z jakimś innym koncernem. Kobieta prychnęła. - Z innym koncernem? Przecież nikogo tu nie dopuszczacie! Dofine rozłożył długie ręce. - Cóż więc znaczy sto tysięcy kredytów więcej czy mniej? - To wyzysk! Kwaśna mina, jaką przybrał teraz Dofine, wyjątkowo dobrze pasowała do jego obwisłej twarzy. - Proponuję, żeby złożyła pani skargę w Komisji Handlowej na Coruscant. Kobieta prychnęła i zaczerwieniła się ze złości. - To jeszcze nie wszystko, Dofine. Dofine spróbował się uśmiechnąć. - Ach, znowu się pani myli. - Przerwał transmisję, odwracając się twarzą do Neimoidianina. - Daj mi znać, gdy zakończymy załadunek.
James Luceno 11 obu stronach podejrzanej kapsuły. OLR-4 wysunął podobną do buta stopę, przyjmując postawę bojową, i wycelował w kapsułę swój karabin. Otwarta klapa powinna była ukazać wnętrze kapsuły, zamiast tego jednak ujawniła kolejną, szczelnie zamkniętą. OLR-4 zdołał określić skład chemiczny wewnętrznej klapy, ale jego słabiutki procesor nie potrafił powiązać wyników w żadną logiczną całość. Było to domeną centralnego komputera, który szybko rozwiązał tę zagadkę jednak nie dość szybko. Zanim OLR-4 zdołał się poruszyć, wewnętrzna klapa wystrzeliła z kapsuły jak taran, z dostateczną siłą, by posłać dwa roboty strażnicze i trzy robocze na sam środek hangaru. OLR-4 i trzy pozostałe roboty natychmiast otworzyły ogień w stronę odstrzelonej klapy i samej kapsuły, ale blasterowe pociski odbijały się od nich rykoszetem po całej ładowni. Dwa roboty wskoczyły na szeroki kadłub kapsuły, chcąc zaatakować urządzenia od tyłu, ale ich wysiłki na nic się nie zdały. Blasterowe strzały trafiły je wcześniej, rozrywając na cztery części jednego i prawie całkowicie rozsadzając drugiego. Dopiero wtedy OLR-4 uświadomił sobie, mimo swojego skromnego procesora, że nieprzyjaciel znajdował się z tyłu tarana. A sądząc po precyzji strzałów, intruzi byli istotami z krwi i kości. Z kapsułą sunącą powoli nad głową, wśród setek robotów wykonujących przydzielone im zadania i nieświadomych wymiany strzałów, OLR-4 rzucił się w bok, ostrzeliwując się równą serią, by znaleźć się na korzystniejszej pozycji. Blasterowe strzały świszczały nad jego głową i ramionami, przelatywały między nogami. Tuż przed nim dwa z robotów straciły głowy, strącone celnymi strzałami. Trzeci pozostał nietknięty, ale i tak upadł na pokład, oszołomiony nieustannym, zimnym ogniem wyładowań elektrycznych. Wewnętrzne monitory OLR-4 podpowiedziały mu, że jego blaster jest przegrzany i bliski wyczerpania. Choć niewątpliwie świadom sytuacji, centralny komputer nie odwołał rozkazów, więc OLR-4 nie przerwał ognia, próbując skryć się za taranem. Po jego prawej stronie kolejny robot, zestrzelony, spadł z dachu kapsuły, a jego rozszarpany tors wirował niezgrabnie, opadając na pokład, gdzie zmiażdżyła go osiadająca kapsuła. Inny robot, pozbawiony nogi, podskakiwał nie przerywając ognia, dopóki nie odstrzelono mu drugiej. Wtedy upadł, tocząc się bezwładnie po pokładzie wśród iskier strzelających z jego syntezatora mowy. OLR-4 uskakiwał to w prawo, to w lewo, unikając blasterowych strzałów. Prawie dotarł już do kapsuły, gdy został trafiony w prawe ramię, a siła wystrzału okręciła go wokół własnej osi. Zatoczył się, ale zdołał utrzymać się w pionie, dopóki nie trafiono go w lewe ramię. Wirując, wylądował na plecach, z nogami zaklinowanymi pod kapsułą. Patrząc do góry, zarejestrował kątem oka zbrojny oddział, który wtargnął na pokład frachtowca: kilkanaście dwunożnych istot żywych, ubranych w mimetyczne kombinezony i czarne zbroje, z twarzami ukrytymi za aparatami do recyrkulacji powietrza, zaopatrzonych w urządzenia do odzyskiwania tlenu, przypominających długie kły. Fotoreceptory OLR-4 skupiły się na istocie rasy ludzkiej, której długie czarne włosy opadały w lokach na szerokie ramiona. Serwomotory prawej dłoni robota zacisnęły
Maska kłamstw
12 się na pręcie spustowym blastera, ale jedyną odpowiedzią przeciążonej broni był żałosny syk, po którym blaster odmówił dalszej pracy. - O-och -jęknął OLR-4. Długowłosy mężczyzna spojrzał na niego, odwrócił się i wypalił. Czujniki ciepła OLR-4 przekroczyły przewidzianą dla nich skalę, a przeciążone systemy zawyły. Zanim stopiły się wszystkie obwody, robot przekazał ostatni obraz do centralnego komputera, po czym przestał istnieć. Uspokajający szum urządzeń na mostku „Strumienia Przychodów" przerwał zgrzytliwy ton dobiegający z matrycy skanera. Sunąc wzdłuż rampy dowodzenia, Daultay Dofine zapytał o powód hałasu robota stojącego przy skanerze. - Monitory dalekiego zasięgu donoszą o pojawieniu się grupy niewielkich statków zbliżających się w naszym kierunku z maksymalną prędkością- odpowiedział robot monotonnym, metalicznym głosem. - Co? Co powiedziałeś? Dalszych wyjaśnień udzielił Sullustanin. - Identyfikatory rozpoznały statki typu CloakShape i jedną kanonierkę klasy Tempest. Dofine'owi szczęka opadła ze zdumienia. - To atak? - Komandorze - odezwał się znów robot - statki nadal się zbliżają. Dofine machnął gwałtownie w stronę wielkich monitorów. - Chcę je zobaczyć! - Ruszył w stronę ekranu, gdy nagle usłyszał inny niepokojący dźwięk, tym razem dochodzący ze stanowiska operatora systemów statku, również ulokowanego poniżej rampy. - Centralny komputer informuje o zakłóceniach w strefie pierwszej hangaru, w prawym ramieniu statku. Dofine spojrzał na Granina. - Jaki rodzaj zakłóceń? - Roboty ostrzeliwują jedną z kapsuł towarowych. - Bezmyślne maszyny! Jeśli zniszczą ładunek... - Komandorze, ekran pokazuje już myśliwce - zameldował Sullustanin. - Może to tylko spięcie - zasugerował Granin. Dofine popatrywał czerwonymi oczami to na jednego członka załogi, to na drugiego, czując rosnący niepokój. - Gwiezdne myśliwce zmieniają kurs. Formacja rozpada się na dwa oddziały. Sullustanin odwrócił się w stronę Dofine'a. - Lecą w szyku charakterystycznym dla Frontu Mgławicy. - Front Mgławicy! - Dofine pospieszył w stronę ekranu i wskazał palcem czarny kształt kanonierki. - Ten statek to... - „Jastrzębionietoperz" - powiedział szybko Sullustanin. - Statek kapitana Cohla. - To niemożliwe! - prychnął Dofine. - Nie dalej jak wczoraj widziano go na Malastarze. Żuchwy Sullustanina drżały lekko, gdy wpatrywał się w ekran.
Janko5
Janko5
James Luceno
13
- Ale to jego statek. A tam, gdzie pojawia się „Jastrzębionietoperz", musi być i sam Cohl. - Myśliwce przegrupowują się do ataku - zameldował robot. Dofine zwrócił się w stronę nawigatora. - Uruchomić systemy obrony! - Centralny komputer melduje, że w prawym hangarze nadal trwa strzelanina. Osiem robotów strażniczych zostało zniszczonych. - Zniszczonych? - Systemy obrony mają na celu gwiezdne myśliwce Frontu Mgławicy. Tarcze ochronne podniesione. - Myśliwce strzelają! W prostokątnych iluminatorach eksplodowało nagle jasne światło, a mostek zadrżał od wstrząsu dość silnego, by przewrócić robota. - Turbolasery odpowiadają ogniem! Dofine odwrócił się w stronę iluminatorów w samą porę, by zobaczyć kreski pulsującego czerwonego światła z centralnie zamontowanych baterii laserowych. - Gdzie są najbliższe posiłki? - W najbliższym systemie słonecznym - powiedział nawigator. -To „Akwizytor". Jest lepiej uzbrojony niż „Strumień Przychodów". - Wyślij prośbę o wsparcie! - Czy to rozsądne, komandorze? Dofine rozumiał jego zastrzeżenia. Prośba o ratunek zawsze była poniżająca. Ale Dofine był pewien, że zrekompensuje upokorzenie, jeśli zdoła ocalić ładunek „Strumienia Przychodów". - Rób, co powiedziałem - polecił nawigatorowi. - Myśliwce przegrupowują się do ponownego ataku - zameldował Sullustanin. - Gdzie są nasze myśliwce? Dlaczego nie ruszają do kontrataku? - Odwołał je pan, komandorze - przypomniał nawigator. Dofine machnął gwałtownie ręką. - No to wypuść je, ale już! - Centralny komputer prosi o zgodę na odcięcie strefy drugiej prawego hangaru. - Potwierdzam! - zawołał Dofine. - Odetnij ją, szybko!
Janko5
Maska kłamstw
14
ROZDZIAŁ
2 Zamaskowana grupa, która wtargnęła na pokład „Strumienia Przychodów", była prawdziwą zbieraniną, równie zróżnicowaną, jak załogi gwiezdnych myśliwców, które zapewniały im wsparcie: ludzie i istoty innych ras, płci męskiej lub żeńskiej, krępi i szczupli. Ubrani w maskujące kombinezony i matowe, czarne zbroje, w butach bojowych z przyssawkami i goglach, wypadli zza tarana, który pozwolił im zaatakować z zaskoczenia, ostrzeliwując się z najnowocześniejszej broni zaczepnej i zawieszonych na ramionach zakłócaczy pola. Garstka robotów, które trzymały się jeszcze na nogach, padła na pokład, oderwane kończyny pryskały na wszystkie strony. Mężczyzna, w którego nie trafił OLR-4, odważnie wyszedł na środek hangaru, sprawdził odczyt na komunikatorze noszonym na nadgarstku, po czym zdjął aparat do recyrkulacji powietrza i gogle. W powietrzu pozostał przenikliwy zapach walki - ozonu i stopionego metalu. - Atmosfera zdatna do oddychania - oznajmił pozostałym członkom grupy. - Ale poziom tlenu niski, jak na czterech tysiącach metrów. Zdejmijcie maski, ale miejcie je pod ręką... zwłaszcza wszyscy uzależnieni od t'bac. Przy wtórze stłumionych śmiechów oddział wykonał polecenie. Po zdjęciu aparatu twarz mężczyzny nadal przypominała maskę -ciemna skóra, gęsta broda i sztywne czarne włosy, a na czole, od skroni do skroni, wytatuowany rząd małych rombów. Fiołkowe oczy beznamiętnie analizowały uszkodzenia. W zasięgu wzroku nie było ani jednego robota strażniczego, ale szczątki tych, które unicestwili, zaśmiecały pokład. Roboty wykonawcze kontynuowały swoje zadania, niezmordowanie kierując kilka kapsuł do ich miejsc przeznaczenia. Jeden z ludzi kopnął na bok uszkodzone ramię robota strażniczego. - Te urządzenia mogą stać się niebezpieczne, jeśli kiedyś nauczą się myśleć jak należy. - I strzelać jak należy - dodał brodacz. - Niech pan to powie Rasperowi, kapitanie Cohl - powiedział Boiny, Rodianin. To robot go wykończył. - Boiny, zielonoskóry samiec o okrągłych oczach, podrapał się po gęstych, giętkich, żółtych kolcach porastających ryjek. Janko5
James Luceno
15
- Miał robot szczęście, i tyle - zauważyła Rodianka. - To nie znaczy, że macie traktować to tutaj jako ćwiczenia -ostrzegł Cohl, przyglądając się każdemu po kolei. - Komputer centralny przyśle tu niedługo dodatkowe jednostki, a mamy do przejścia prawie kilometr, zanim dotrzemy do mostka. Intruzi rozejrzeli się po zaokrąglonym hangarze, którego sklepienie ginęło gdzieś wysoko. Ponad głowami mieli masywne dźwigary i belki, wyciągarki, tunele naprawcze i wyciągi - plątanina przewodów w rzadkiej atmosferze. Kobieta rasy ludzkiej - jedyna w tym gronie - gwizdnęła cicho. - Na krańce gwiazd, można by tu pomieścić całą armię inwazyjną. Miała skórę równie ciemną jak Cohl i krótkie brązowe włosy, okalające szczupłą, trójkątną twarz. - To by oznaczało, że muszą wydać cząstkę swoich zysków, Rei la - powiedział mężczyzna. - A Neimoidianie robią to tylko wtedy, gdy chcą sobie kupić nowe szaty. Boiny wybuchnął piskliwym śmiechem. - Wyhodujesz sobie niedożywioną neimoidiańską larwę, i tyle! Cohl wskazał brodą na dwóch innych członków załogi. - Zostańcie przy kapsule. Odezwiemy się, jak opanujemy mostek. - Odwrócił się w stronę pozostałych. - Zespół pierwszy, weźcie zewnętrzny korytarz. Reszta idzie ze mną. „Strumień Przychodów" zatrząsł się lekko. W oddali słychać było stłumione eksplozje. Cohl nadstawił ucha. - To pewnie nasze statki. W hangarze rozdzwoniły się syreny alarmowe. Pracujące roboty przerwały wykonywane czynności, gdy basowy łoskot przetoczył się pod ich stopami. Rella spojrzała na przeciwległą grodź. - Odcinają hangar. Cohl dał znak zespołowi pierwszemu. - Ruszajcie. Spotkamy się przy turbowindach na sterburcie. Nastawcie kombinezony na pulsowanie, to powinno zmylić roboty... i nie szafujcie pociskami ogłuszającymi. I pamiętajcie, żeby kontrolować poziom tlenu. Zrobił parę kroków, ale zatrzymał się. - Jeszcze jedno: jak was trafi robot, koszty leczenia w zbiorniku bactą potrącę z waszej wypłaty. Daultay Dofine stał sztywno na rampie mostka, patrząc, jak bezlitosne statki Frontu Mgławicy atakują jego okręt. Zbieranina gwiezdnych myśliwców runęła na „Strumień Przychodów" pełną mocą rzucając się na potężne ramiona frachtowca i trójsilnikową rufę jak drapieżne ptaki na ofiarę. Wiele z pilotowanych przez roboty statków zostało anihilowanych, gdy tylko wyłoniły się zza pola ochronnego „Strumienia Przychodów". Rozochocone łatwym zwycięstwem, statki wroga przedarły się przez krąg zakrzywionych ramion, ostrzeliwując z bliska wieże dowodzenia w centralnej kuli. Ogień Janko5
Maska kłamstw
16 dział jonowych kanonierki nadwerężał tarcze ochronne „Strumienia Przychodów". Gwałtowne rozbłyski światła rozlewały się po iluminatorach mostka. Jedyne, co mógł zrobić Dofine, to twardo stać na mostku, przeklinając pod nosem terrorystów. W zamian za przywilej wyłączności na handel z peryferyjnymi systemami gwiezdnymi, Federacja Handlowa zobowiązała się wobec galaktycznego senatu na Coruscant, że zadowoli się potęgą handlową nie próbując budować militarnej, opartej na sile marynarki wojennej. Jednak im dalej od Jądra zapuszczały się frachtowce Federacji, tym częściej padały ofiarą piratów i terrorystów w rodzaju bojowników z Frontu Mgławicy, której wielu członków miało porachunki nie tylko z Federacją Handlową ale i samym rządem na Coruscant. W rezultacie senat zgodził się, by frachtowce wyposażono w broń obronną w obawie przed atakami w niepatrolowanych systemach rozrzuconych pomiędzy większymi szlakami handlowymi i hiperprzestrzennymi. To jednak zmusiło tylko napastników do modernizacji uzbrojenia, która z kolei wymagała okresowej wymiany sprzętu obronnego na frachtowcach Federacji Handlowej. Niepokoje na Środkowych i Odległych Rubieżach - w tak zwanych strefach wolnego handlu - stały się od tego czasu chlebem powszednim. A Coruscant była daleko, nawet przy prędkościach nad-świetlnych, i nie zawsze łatwo było ustalić, kto zawinił i kto wystrzelił pierwszy. Zanim sprawa trafiała do sądu, jedynymi dowodami były już tylko oświadczenia stron i rozstrzygnięcie stawało się niemożliwe. Sprawy Federacji Handlowej mogły się potoczyć inaczej, gdyby nie Neimoidianie, którzy słynęli ze skąpstwa. Kiedy przyszło im uzbrajać swoje olbrzymie frachtowce, szukali najtańszych dostawców i uparcie twierdzili, że ich największą troskaj jest ochrona ładunku. Wbrew wszelkiemu rozsądkowi Neimoidianie zarządzili, by poczwórne baterie laserów zamontować na zewnętrznych ścianach ramion hangarów. Choć umieszczenie baterii w płaszczyźnie równikowej sprawdzało się przy bocznych atakach, okazało się całkowicie nieskuteczne w przypadku napaści z góry lub z dołu, gdzie mieściły się prawie wszystkie najważniejsze systemy statków: generatory promienia ściągającego i tarcz ochronnych, reaktory hipernapędu i centralny komputer pokładowy. Federacja Handlowa była więc zmuszona inwestować w silniejsze i lepsze generatory tarcz, grubsze pancerze, a w końcu i w oddziały gwiezdnych myśliwców. Przydziały myśliwców podlegały jednak regulacjom senatu i frachtowce w rodzaju „Strumienia Przychodów" często okazywały się bezbronne wobec ataków okrętów pilotowanych przez doświadczonych napastników. Świadom tych ograniczeń, Daultay Dofine bezsilnie patrzył, jak statek z ładunkiem rudy lommitu wymyka mu się z rąk. - Tarcze pracują na połowie mocy - zameldował Granin z drugiego końca mostka. - Ale jesteśmy w niebezpieczeństwie. Jeszcze kilka ataków i tarcze padną. - Gdzie jest „Akwizytor"? - jęknął Dofine. - Powinni już tu być! Seria z kanonierki Frontu Mgławicy - osobistej jednostki kapitana Cohla - targnęła mostkiem. Jak Dofine przekonał się podczas wcześniejszych potyczek, sam rozmiar Janko5
James Luceno 17 statku nie gwarantował ochrony, nie mówiąc już o zwycięstwie, a trzykilometrowa średnica frachtowca sprawiała jedynie, że był celem, w który trudno nie trafić. - Moc tarcz spadła do czterdziestu procent. - Baterie laserów od pierwszej do szóstej nie odpowiadają - dodał Sullustanin. Myśliwce koncentrują ostrzał na generatorze tarcz i reaktorach napędu. Dofine gniewnie zacisnął usta. - Wydaj rozkaz głównemu komputerowi, by uaktywnił wszystkie roboty, wszystkie systemy obronne statku i przygotował się do odparcia napastników! - ryknął. - Kapitan Cohl nie postawi nogi na tym mostku. Po moim trupie!
W prawym ramieniu hangarów zespół kapitana Cohla przedarł się z trudem przez zamykające się grodzie. Wszystkie urządzenia w strefie trzeciej sprzysięgły się, by nie pozwolić im posunąć się choćby o metr w stronę szybu kompensacji przyspieszenia, łączącego centrosferę z bocznymi ramionami. Dźwigi nad ich głowami spuszczały na nich ciężkie haki; wieże wiertnicze przewracały się, zastępując im drogę; podnośniki binarne prześladowały ich jak senny koszmar, a poziom tlenu skakał w górę i w dół. Nawet roboty wykonawcze przyłączyły się do walki, ciskając w nich przecinakami łączy i kalibratorami mocy, jakby to były miotacze ognia i wibroostrza. - Centralny komputer zwrócił cały statek przeciwko nam! - krzyknął Cohl. Rella wystrzeliła do ścigającej ich grupy robotów PK uzbrojonych w hydroklucze. - A czego się spodziewałeś, Cohl? Że podejmą nas jak królów? Cohl skierował gestem Boiny'ego, Rellę i resztę zespołu w stronę ostatniej grodzi, która oddzielała ich od turbowind prowadzących do centralnej kuli. Rozrzedzone powietrze wypełniało wycie syren alarmowych. Krzyżujące się promienie blastera, odbijane rykoszetem od ścian, tworzyły pirotechniczne widowisko godne parady w Dniu Republiki na Coruscant. Cohl strzelił w biegu; stracił już rachubę, ile robotów wyeliminował i ile ładunków gazu do blastera zużył. Dwóch członków jego zespołu postrzeliły roboty, ale ani on, ani reszta nie mogli wiele zrobić, żeby pomóc rannym. Jeśli dopisze szczęście, uda im się dotrzeć do punktu zbornego, nawet jeśli będą musieli się tam doczołgać. Ścigana przez trzy binarne podnośniki drużyna przebiegła przez ostatnią gródź i zaczęła się przebijać do najbliższego rzędu turbowind. Klapa włazu prowadzącego do tuneli transferowych była zamknięta. - Boiny! – krzyknął Cohl. Rodianin schował blaster do kabury i ruszył do przodu. Obejrzał sobie klapę od góry do dołu, po czym podszedł do panelu sterującego wbudowanego w ścianę obok. Przygotowując się do złamania kodu, potarł dłonie i strzelił długimi placami zakończonymi przyssawkami. Zanim zdążył dotknąć klawiszy na panelu, Cohl walnął go pięścią w tył głowy. - Co to za popisy? - zapytał groźnie. - Po prostu rozwal panel! Janko5
Maska kłamstw
18 Dofine spacerował nerwowo po rampie, gdy nagle klapa włazu na mostek eksplodowała i wpadła do środka, wyzwalając falę paraliżującego gorąca, która przewróciła go na pokład. Szóstka członków drużyny Cohla wpadła do środka w kłębach dymu; mimetyczne kombinezony pozwalały im zlać się praktycznie nawet z wypolerowanymi ścianami mostka. Szybko i sprawnie rozbroili Granina i wstrzelili ograniczniki w piersi robotów. Cohl przywołał gestem jednego ze swoich ludzi do stanowiska łączności. - Połącz się z „Jastrzębionietoperzem". Powiedz im, że opanowaliśmy mostek. Niech myśliwce ustawią się w szyku obronnym i przygotują do osłaniania naszego odwrotu. Innego ze swoich żołnierzy skierował do stanowiska Granina. - Rozkaż centralnemu komputerowi, żeby się uspokoił. Niech otworzy wszystkie grodzie w hangarach. Mężczyzna kiwnął głową i zeskoczył z rampy. Wstukał kod do komunikatora na nadgarstku i uniósł go do ust. - Zespół bazowy, mamy mostek. Przenieście kapsułę do strefy trzeciej i posadźcie jak najbliżej portalu w wewnętrznej ścianie hangaru. Cohl wyłączył komunikator. Omiótł wzrokiem zakładników, zatrzymał wzrok na Dofine’ie i wyjął blaster. Dofine, z rękami uniesionymi w geście poddania, cofnął się o dwa kroki, widząc, że Cohl podchodzi do niego. - Zastrzeliłby pan nieuzbrojoną istotę, kapitanie Cohl? Cohl przycisnął lufę blastera do klatki piersiowej komandora. - Zastrzeliłbym nieuzbrojonego Neimoidianina i nadal mógłbym spać spokojnie. Przyglądał się Dofine'owi przez dłuższą chwilę, po czym schował broń do kabury i zwrócił się w stronę Rodianina. - Boiny, bierz się do roboty. Tylko szybko. Odwrócił się z powrotem. - Gdzie jest reszta pańskiej załogi, komandorze? Donnę musiał przełknąć ślinę, zanim był w stanie wydać z siebie głos. - Wracają promem z Dorvalli. Cohl kiwnął głową. - Świetnie, to uprości sprawę. Dźgając Dofine'a palcem wskazującym w klatkę piersiową, szedł za nim wzdłuż rampy spacerowej, aż doszli do fotela nawigatora. Tam dźgnął go po raz ostatni, strącając z kładki prosto w fotel, a sam zeskoczył zanim. - Musimy porozmawiać o pańskim ładunku, komandorze. - O ładunku? - zająknął się Dofine. - Lommit, dostawa na Sluis Van. - Do diabla z rudą- warknął Cohl. - Miałem na myśli aurodium. Dofine starał się nie wybałuszać zanadto swoich czerwonych oczu, ale kiepsko mu to wychodziło. Jego membrany powiekowe zadrżały, a potem podniosły się i opadły kilkakrotnie. - Aurodium? Cohl nachylił się w jego stronę. - Masz na pokładzie dwa miliardy w sztabach aurodium. Janko5
James Luceno
19
Komandor zesztywniał pod wpływem wzroku Cohla. - Pan... pan się myli, kapitanie. „Strumień Przychodów" przewozi rudę. Cohl wyprostował się na całą imponującą wysokość. - Powtórzę to tylko raz: przewozisz sztaby aurodium... łapówki zebrane od światów Odległych Rubieży, żeby zagwarantować im błogosławieństwo Federacji Handlowej. Choć przerażony, Dofine nie mógł się powstrzymać od sarkazmu: - A więc chodzi wam tylko o pieniądze. A ja słyszałem, że osławiony kapitan Cohl to idealista. Teraz widzę, że to zwykły złodziej. Cohl niemal się uśmiechnął. - Nie każdy może być złodziejem licencjonowanym, jak ty i twoja banda. - Federacja Handlowa nie posługuje się przemocą i mordem, kapitanie. Cohl złapał Dofine'a za ozdobną szatę i uniósł nad fotel. - Akurat! - pchnął Dofine'a z powrotem. - Ale tym zajmiemy się kiedy indziej. Teraz liczy się tylko aurodium. - A gdybym odmówił wydania sztab? Nie spuszczając wzroku z Dofine'a, Cohl wskazał ruchem głowy na swojego rodiańskiego towarzysza. - Ten tam, Boiny, montuje właśnie detonator termiczny w systemie kontroli przepływu paliwa „Strumienia Przychodów'.'. Jak rozumiem, urządzenie zainicjuje eksplozję dostatecznie silną, by zdmuchnąć twój statek za... Boiny? - Za sześćdziesiąt minut, kapitanie! - odkrzyknął Boiny, unosząc do góry metalową kulę wielkości śmierdzimelona. Cohl wyciągnął z kieszeni na nogawce kamuflującego kombinezonu przedmiot, który przylepił do wnętrza lewej dłoni Dofine'a. Ten spojrzał w dół i zobaczył, że to timer, który zaczął już odliczać czas. Uniósł wzrok, napotykając twarde spojrzenie Cohla. - To co z tymi sztabami? – spytał Cohl. Dofine skinął głową. - Dobrze, w porządku... jeśli obiecasz, że oszczędzisz statek. Cohl roześmiał się. - „Strumień Przychodów" to już przeszłość. Ale masz moje słowo, że oszczędzę twoje życie, jeśli będziesz robił, co ci każę. Dofine spojrzał zezem. - W takim razie dożyję twojej egzekucji. Cohl wzruszył ramionami. - Nigdy nic nie wiadomo, komandorze. - Wyprostował się i uśmiechnął do Relli. - A nie mówiłem? Poszło jak z pła... - Kapitanie! - przerwał człowiek Cohla ze stanowiska łączności. - Z nadprzestrzeni wyskoczył właśnie statek. Skanery tożsamości pokazują, że to „Akwizytor", frachtowiec Federacji. Rella cmoknęła. - Co pan mówił, kapitanie? Spojrzenie, jakim Cohl obrzucił Dofine'a, wyrażało autentyczne zaskoczenie. Janko5
Maska kłamstw
20 - Może nie jesteś tak tępomózgi, na jakiego wyglądasz. - Wskoczył na rampę spacerową, by wyjrzeć przez iluminatory. Dołączyła do niego Rella. - Zmiana planów oznajmił. - „Akwizytor" wypuści na nas gwiezdne myśliwce, gdy tylko znajdziemy się w ich zasięgu. Przekaż rozkaz na „Jastrzębionietoperza", żeby wciągnęli je w obręb ramion frachtowca. Dofine pozwolił sobie na uśmiech zadowolenia. - Być może będzie pan musiał się obyć bez swego skarbu, kapitanie. Cohl spojrzał na niego spode łba. - Nie ruszę się stąd bez niego, komandorze. Pan też nie. - Złapał Dofine'a za nadgarstek, żeby spojrzeć na timer. - Pięćdziesiąt pięć minut. - Cohl!- powiedziała Rella znacząco. Popatrzył na nią z ukosa. - Nie ma aurodium, nie ma zapłaty, kochanie. Zagryzła idealnie wykrojoną dolną wargę. - To prawda, ale powinniśmy być żywi, żeby móc ją wydać. Potrząsnął głową. - Nie mam w kartach śmierci... przynajmniej nie w tym rozdaniu. W pobliżu mostka myśliwiec Frontu Mgławicy, ścigany promieniami zabójczej energii, rozpadł się w chmurze szczątków i rozgrzanego do białości gazu. - „Akwizytor" zaczął ostrzał - zameldował jeden z najemników. Na twarzy Relli pojawił się niepokój. Cohl zignorował spojrzenie, które rzuciła w jego stronę. Wyrwał szarpnięciem Dofine'a z fotela, wciągnął go na rampę i pchnął w kierunku wyważonej klapy włazu na mostek. - Mamy mało czasu, komandorze. Nasze okno wylotowe właśnie zaczęło się zamykać.
Janko5
James Luceno
21
Maska kłamstw
22
W chaosie i mroku panującym w prawym ramieniu hangarów ostatnia z kapsuł sunących na repulsorach w stronę doku w strefie trzeciej nie przyciągnęła niczyjej uwagi. Kształtem przypominająca nieco bulwę, była większa od innych kapsuł w strefie trzeciej, choć nie tak duża jak ta, którą przechwycił Front Mgławicy, i dużo mniejsza od niektórych barek przewożących rudę. Co więcej, nic w jej wyglądzie nie sugerowało, że podobnie jak statek terrorystów, ma na pokładzie żywe istoty. Przypięci pasami do ustawionych plecami do siebie foteli siedzieli dwaj mężczyźni, których ubiór był całkowitym przeciwieństwem stroju Daultaya Dofine'a. Ich jasne tuniki i spodnie były luźne i pozbawione ozdób, długie do kolan buty zrobiono ze skóry nerfa, nie mieli też żadnej biżuterii, tiar ani diademów. Skromne stroje tylko podkreślały otaczającą ich aurę tajemniczości. Fałszywa kapsuła towarowa nie miała żadnych iluminatorów, ale kamery ukryte w poszyciu kadłuba przekazywały do wnętrza obrazy z wnętrza hangaru. Obserwując bałagan, jaki pozostawiła po sobie drużyna kapitana Cohla, młody człowiek na przednim siedzeniu zauważył nosowym głosem: - Kapitan Cohl pozostawił nam łatwy ślad, mistrzu. - Rzeczywiście, padawanie. Ale ślad, który prowadzi cię do lasu, może nie być tym, po którym chciałbyś ten las opuścić. Rozciągnij swoje zmysły, Obi-Wanie. Dosłownie wciśnięty w tylne siedzenie starszy mężczyzna górował nad młodszym również wzrostem. Szeroką twarz okalała gęsta broda, a bujne, siwiejące włosy, zebrane do tyłu, odsłaniały szlachetne, łagodnie zarysowane brwi. Miał przenikliwe niebieskie oczy i wydatny nos, spłaszczony na końcu, jakby złamał go kiedyś tak pechowo, że nawet kuracja w płynie bacta nie mogła mu pomóc. Nazywał się Qui-Gon Jinn. Jego towarzysz siedzący za sterami kapsuły, Obi-Wan Kenobi, miał młodzieńczą, gładko ogoloną twarz, rozszczepiony na czubku podbródek i wysokie, proste czoło. Ciemne włosy nosił krótko przycięte, z wyjątkiem pojedynczego, cienkiego warkoczyka, opadającego zza prawego ucha na ramię - symbolu statusu padawana. Słowo to, używane w zakonie, do którego należeli Qui-Gon i Obi-Wan, oznaczało ucznia lub protegowanego.
Zakon ten znany był pod nazwą rycerzy Jedi. - Mistrzu, czy widzisz jakiś znak na ich statku? - zapytał przez ramię Obi-Wan. Qui-Gon odwrócił się, by wskazać otwartą kapsułę na lewym dolnym ekranie umieszczonym ponad głową Obi-Wana. - To ten. Planują widać wystrzelenie go z portalu w wewnętrznej ścianie pierścienia hangaru. Posadź naszą kapsułę w pobliżu, ustawioną włazem w przeciwną stronę. Tylko zrób to ostrożnie, żeby nie zwracać na nas uwagi. Cohl na pewno wystawi wartę. - Czy życzysz sobie przejąć stery, mistrzu? - zapytał urażony Obi-Wan. Qui-Gon uśmiechnął się do siebie. - Tylko jeśli jesteś zmęczony, padawanie. Obi-Wan zacisnął usta. - Oczywiście, że nie jestem zmęczony, mistrzu. - Przez chwilę patrzył na ekran. Chyba mam dla nas odpowiednie miejsce. Jakby kierowana przez roboty nadzorujące ruch w hangarze, kapsuła osiadła na czterech okrągłych wysięgnikach ładowniczych. Obaj Jedi w milczeniu przyglądali się obrazom transmitowanym przez kamery. Minęła długa chwila, zanim z kapsuły Cohla wyszli dwaj mężczyźni w maskach tlenowych i z karabinami rozpraszaczy pola w rękach. - Miałeś rację, mistrzu -powiedział pojednawczo Obi-Wan. - Cohl staje się coraz bardziej przewidywalny. - Miejmy nadzieję, Obi-Wanie. Jeden z wartowników okrążył kapsułę i wrócił do włazu, przy którym czekał drugi. - Teraz mamy szansę - powiedział Qui-Gon. - Wiesz, że... - Wiem, co mam robić, mistrzu. Nie rozumiem tylko, dlaczego. Moglibyśmy wziąć Cohla z zaskoczenia, tu i teraz. - Dużo ważniejsze jest zlokalizowanie bazy Frontu Mgławicy, padawanie. Wtedy przyjdzie czas na rozprawienie się z Cohlem. Qui-Gon włożył do ust niewielki aparat oddechowy i dotknął przełącznika, który otwierał okrągłą klapę włazu. Obaj Jedi wyszli do hangaru, skąpanego w czerwonym świetle lamp alarmowych. Żaden przedmiot nie ucieleśniał wyobrażenia o rycerzach Jedi bardziej niż wypolerowane metalowe cylindry, które Qui-Gon i Obi-Wan nosili przypięte u pasa pod płaszczami. Pas zawierał przegródki mieszczące mnóstwo przydatnego ekwipunku, więc można by łatwo uznać te trzydziestocentymetrowej długości cylindry za swego rodzaju narzędzia- i rzeczywiście za takie uważali je Jedi. W rzeczywistości była to jednak broń światła, zarówno w sensie faktycznym, jak i przenośnym, używana przez Jedi od tysięcy pokoleń w podjętej przez nich dobrowolnie służbie na rzecz Republiki w roli strażników pokoju i sprawiedliwości. Skupiający światło kryształ stanowiący serce miecza świetlnego nie był jednak prawdziwym źródłem potęgi Jedi; tę czerpali z wszechobecnego pola energetycznego, generowanego przez wszelkie formy życia i spajającego galaktykę, które nazywali Mocą.
Janko5
Janko5
ROZDZIAŁ
3
James Luceno
23
Zakon poświęcił dziesiątki tysięcy lat na studiowanie i kontemplację Mocy, a produktami ubocznymi tych studiów stały się umiejętności wykraczające poza wszystko, do czego zdolne były zwykłe istoty: zdolność poruszania obiektów na odległość siłą woli, wpływania na myśli słabszych umysłowo jednostek, wgląd w przyszłe wydarzenia. Przede wszystkim jednak posiedli umiejętność zespolenia swojego umysłu z wszelkimi formami życia, a przez to zjednoczenia się z samą Mocą. Poruszając się nadnaturalnie cicho i szybko, Qui-Gon zbliżył się do kapsuły Cohla. Rękojeść miecza świetlnego ściskał w prawej dłoni i przy każdej nadarzającej się okazji krył się za innymi kapsułami. Przy panującym w hangarze hałasie wiedział, że nie będzie łatwo odwrócić uwagę wartowników. Musiał jednak zyskać choć kilka chwil dla Obi-Wana. Na wypukłym nosie jednej z kapsuł leżały szczątki górnej części korpusu i wydłużonej głowy robota bojowego. Zerkając w stronę wartowników Cohla, Qui-Gon włączył przycisk aktywatora świetlnego miecza, umieszczony ponad jego żłobkowaną rękojeścią. Z rękojeści wystrzelił z sykiem promień zielonej energii, który w zetknięciu z powietrzem zaczął cicho buczeć. Jednym zręcznym gestem Qui-Gon odciął głowę robota od cienkiej szyi. Jednocześnie wyciągnął lewą rękę dłonią na zewnątrz i pchnięciem Mocy posłał uszkodzoną głowę w powietrze na drugi koniec hangaru, gdzie z głośnym brzękiem upadła na pokład, nie dalej niż pięć metrów od miejsca, gdzie stali terroryści. Obaj wartownicy odwrócili się w stronę, z której dobiegł dźwięk, z bronią gotową do strzału. W tej samej chwili Obi-Wan ruszył w stronę kapsuły Cohla tak szybko, że zarys jego sylwetki zamazał się jak we mgle. Na środkowym poziomie centrosfery frachtowca Cohl, Rella, Boiny i pozostali członkowie drużyny Cohla patrzyli z wytrzeszczonymi oczami i otwartymi ustami na kasetkę ze sztabkami aurodium, wyciągniętą ze skarbca „Strumienia Przychodów" i złożoną troskliwie na repulsorowym wózku. Hipnotyzując swoim pięknem, sztabki pulsowały zmieniającym się bezustannie wewnętrznym światłem, rozszczepianym na wszystkie kolory tęczy. Nawet Dofine i jego czterej oficerowie z trudem mogli oderwać oczy od klejnotów. - A niech mnie kule biją! - powiedział Boiny. - Teraz mogę powiedzieć, że widziałem już wszystko. Jego słowa wyrwały Cohla z zamyślenia; obrócił się w stronę Dofine'a, skutego kajdankami ogłuszającymi. - Zasłużył pan na moją wdzięczność, komandorze. Większość Neimoidian nie byłaby tak uczynna. - Posuwa się pan za daleko, kapitanie - naburmuszył się Dofine. Cohl wzruszył lekceważąco ramionami. - Powiedz to pan członkom Dyrektoriatu Federacji Handlowej. Ruchem głowy polecił Relli, by wyprowadziła wózek, po czym ujął Janko5
Maska kłamstw
24
Boiny'ego za ramiona i skierował go w stronę panelu sterującego. - Połącz się z centralnym komputerem i poleć mu skontrolowanie systemu doprowadzania paliwa. Kiedy komputer odkryje detonator termiczny, wyda polecenie opuszczenia statku. Boiny pokiwał głową ze zrozumieniem. - Upewnij się, że wystrzeli za burtę wszystkie kapsuły i barki towarowe - dodał Cohl. Dofine spojrzał na niego oczami rozszerzonymi nagłym zrozumieniem. - A więc lommit też się liczy. Cohl odwrócił się w jego stronę. - Bierzesz mnie za kogoś, kogo obchodzi stan stosunków między Federacją Handlową a Frontem Mgławicy. Dofine wyglądał na zmieszanego. - Dlaczego więc ratujesz ładunek? - Ratuję? - Cohl zakrył usta dłonią i roześmiał się, wyraźnie rozbawiony. - Ja po prostu dbam o to, żeby „Akwizytor" miał do czego strzelać. Z tą samą niezwykłą zwinnością, z którą dotarł do kapsuły terrorystów, Obi-Wan powrócił do statku Jedi. - Wszystko na miejscu, mistrzu - powiedział na tyle głośno, by jego głos przebił się przez wyjące syreny alarmowe. Qui-Gon polecił mu gestem, by wszedł do kapsuły. Ale zanim Obi-Wan zrobił pierwszy krok, wszystkie kapsuły w hangarze zaczęły unosić się i lewitować w kierunku osadzonych w ścianach hangaru portali. - Co się dzieje? Qui-Gon rozejrzał się dookoła, lekko zdziwiony. - Wyrzucają ładunek za burtę. - To dość dziwne postępowanie jak na terrorystów, mistrzu. Qui-Gon zmarszczył brwi w zamyśleniu. - Centralny komputer pokładowy nie pozwoliłby na to, o ile statek nie znalazłby się w poważnym niebezpieczeństwie. - Może tak właśnie jest, mistrzu. Qui-Gon przyznał mu rację. - Tak czy owak, padawanie, lepiej też się stąd wynośmy. Jeśli Cohl zrealizował swoją misję, zaraz tu będzie. Ledwie dotrzymując kroku wózkowi repulsorowemu, na którym leżały sztabki, drużyna Cohla biegła szerokim korytarzem prawego ramienia hangaru w stronę punktu zbornego. Załoga mostka „Strumienia Przychodów" z trudem za nimi nadążała, mimo masek do recyrkulacji powietrza i sporadycznych kuksańców pod żebro lufami Masterów. Wszędzie wokół nich kapsuły i barki transportowe płynęły w stronę portali w wewnętrznej i zewnętrznej ścianie hangaru. Janko5
James Luceno
25
Nawet Cohl ciężko sapał, gdy w końcu dotarli do strefy trzeciej i do oczekującej na nich kapsuły. Tylko jednemu z członków drugiej drużyny -jasnowłosemu Bothaninowi - udało się przeżyć i dołączyć do nich, ale Cohl postanowił nie przejmować się w tej chwili losem pozostałych. Każdy członek załogi wybrany do tej operacji został dokładnie poinformowany, na jakie niebezpieczeństwa się naraża. - Załaduj aurodium! - krzyknął do Boiny'ego przez komunikator maski aparatu do recyrkulacji powietrza. - Rella, przelicz wszystkich i zagoń na pokład. Daultay Dofine spojrzał zaniepokojony na timer odliczający czas, nadal przylepiony do wierzchu jego dłoni. - A co będzie z nami? - zawołał. Jeden z członków bandy Cohla wskazał zamaszystym gestem dużą kapsułę w pobliżu, która jeszcze nie odpłynęła wraz z innymi. - Wyładujcie towar i upchnijcie się w środku. Dofine zamrugał w przypływie paniki. - Umrzemy tam! Mężczyzna roześmiał się szyderczo. - No właśnie. Dofine spojrzał na Cohla. - Dałeś mi słowo... Cohl przekrzywił głowę, by spojrzeć na wyświetlacz timera, a potem wbił wzrok w komandora. - Jeśli się pospieszycie, zdążycie jeszcze do kapsuł ratunkowych.
Janko5
Maska kłamstw
26
ROZDZIAŁ
4 Obi-Wan zaczekał, aż kapsuła terrorystów uniesie się do góry, zanim włączył napęd repulsorowy. Oprócz ogromnych portali na końcach ramion hangaru, w każdej strefie otwarły się chronione polem magnetycznym portale w wewnętrznych ścianach. Sznury kapsuł i barek towarowych podpływały do otworów, ale szybko zaczęły się tworzyć zatory, mimo wysiłków sterującego ruchem centralnego komputera. Obi-Wan zdawał sobie sprawę, że jeśli zbyt późno dotrą do portali, będą musieli razem z Qui-Gonem wymyślić inny sposób wydostania się z frachtowca. Młody Jedi był jednak wyjątkowo metodyczny. Przez dłuższą chwilę studiował ruch kapsuł, przewidując, gdzie mogą utworzyć się korki, zanim zdecydował się na określony kurs. Skierowali się ku górze, pod samo sklepienie hangaru, pełne dźwigów i podnośników, by potem popłynąć w dół pod ostrym kątem ku portalowi strefy trzeciej. Otarłszy się lekko o trzy kapsuły, Obi-Wan zręcznie uniknął kolizji z dużą barką która szybko sunęła w stronę wylotu portalu. Cohl opuścił ramię hangaru dosłownie kilka minut wcześniej, ale sygnalizator, który umieścił na jego kapsule Obi-Wan, gwarantował, że Jedi będą w stanie rozpoznać jego kapsułę wśród licznej grupy innych statków. - Mamy ich, mistrzu - powiedział do Qui-Gona, który obserwował tylne ekrany. Lecą prosto ku centralnej kopule. Nie jestem pewien, czy chcą się przemknąć nad nią czy pod nią, ale zdecydowanie nabierają prędkości. - Leć za nimi, Obi-Wanie. Ale utrzymuj stałą odległość. Za wcześnie jeszcze, by się ujawniać. Z widoczną w oddali białą centrosferą, otoczoną szerokim łukiem ramion hangaru, wewnętrzna przestrzeń frachtowca przedstawiała sobą niezwykły widok, zwłaszcza teraz, gdy z portali hangarów wylewały się strumienie statków wszelkich rozmiarów i kształtów. Niestety, chaotyczne ruchy kapsuł i barek towarowych nie pozostawiały Obi-Wanowi wiele czasu na podziwianie widoków. Dzielił uwagę pomiędzy jasną plamę kapsuły Cohla na wyświetlaczu ponad głową a ekrany kamer przekazujących do wnętrza obraz otoczenia kapsuły.
Janko5
James Luceno
27
Maska kłamstw
Większość kapsuł leciała w stronę dolnej części centrosfery, więc nawet niewielkie kolizje powodowały efekt domina. Wiele kapsuł wirowało bezładnie, inne, odbiwszy się od nich, leciały kursem kolizyjnym na ramiona hangarów. Wszystko to zaczęło przypominać Obi-Wanowi jedno z ćwiczeń, jakie wykonywał w dzieciństwie w ramach nauki w Świątyni Jedi na Coruscant, gdzie zadaniem ucznia było niewzruszenie skoncentrować się na jednej czynności, podczas gdy aż pięciu nauczycieli usiłowało odwrócić jego uwagę. - Uważaj na naszą rufę, padawanie - ostrzegł go Qui-Gon. Od dołu leciała ku nim kapsuła, celując prosto w rufę. W obawie, że zostaną wywróceni do góry nogami, Obi-Wan zwiększył moc doprowadzaną do przednich silników manewrowych w samą porę, by ustabilizować ich lot. Fala uderzeniowa zdmuchnęła ich jednak z poprzedniego kursu i nagle zorientowali się, że pędzą w stronę grubego dźwigara, łączącego gigantyczną cetrosferę z ramionami hangarów. Obi-Wan spojrzał na górny ekran, nie zobaczył na nim jednak pulsującej białej plamy. - Mistrzu, zgubiłem ich. - Skoncentruj się na tym, dokąd chcesz lecieć, Obi-Wanie - powiedział spokojnym głosem Qui-Gon. - Zapomnij o ekranie i pozwól, by poprowadziła cię Moc. Obi-Wan na chwilę zamknął oczy i zdając się na instynkt, skorygował kurs. Zerknął na ekran i zobaczył kapsułę Cohla daleko przed nimi na sterburcie. - Widzę ich, mistrzu. Kierują się ku górnej części centrosfery. - Kapitan Cohl to indywidualista. Zawsze trzyma się z boku. Obi-Wan odpalił silniczki manewrowe, korygując kurs, i wkrótce zobaczył na ekranie mrugającą uspokajająco plamkę. Centrosferą wypełniała coraz większą część ekranu przekazującego obraz z kamery umieszczonej na dziobie kapsuły, pokazując piętro za piętrem kwater, mieszczących niegdyś sale konferencyjne i lokale mieszkalne, zanim Federacja Handlowa zdecydowała się korzystać z automatów jako siły roboczej. Dotarli już niemal do ostatniego poziomu centrosfery, gdy pojedynczy myśliwiec gwiezdny przeciął jeden z ekranów, strzelając z podwójnego działka laserowego do niewidocznego dla nich celu. - To myśliwiec typu CloakShape, należący do Frontu Mgławicy - powiedział QuiGon. W jego głosie słychać było lekkie zaskoczenie. Krępy, niezbyt efektowny myśliwiec z wygiętymi w dół skrzydłami - CloakShape - został zaprojektowany do walk w atmosferze. Terroryści jednak zmodyfikowali jego wyposażenie, montując z tyłu śmigła i napęd hiperprzestrzenny. - Ale do czego strzelają? - zapytał Obi-Wan. - Piloci Cohla musieli już zlikwidować wszystkie myśliwce „Strumienia Przychodów". - Podejrzewam, że wkrótce się tego dowiemy, padawanie. Na razie skup się na naszym bezpośrednim otoczeniu. Obi-Wan nastroszył się lekko, słysząc tę łagodną reprymendę, szybko jednak przekonał się, że jest zasłużona. Miał zwyczaj wybiegania myślą w przód, zamiast koncentrować się na bieżącej chwili, co preferował Qui-Gon; rycerze Jedi nazywali to kontaktem z żywą Mocą.
28 Sporo powyżej łysej korony centrosfery i pudełkowatych skanerów wieńczących wieże dowodzenia frachtowca kapsuła Cohla nabierała prędkości. W serii śmiałych manewrów wyłaniała się właśnie z chmury innych jednostek, wśród których kryła się do tej pory. Groziło im, że pozostaną zbytnio w tyle, więc Obi-Wan zwiększył moc silników. W chwili, gdy przelatywali nad zakrzywioną górną powierzchnią centrosfery, ObiWan zdołał nadrobić dystans pomiędzy kapsułami. Przygotowywał się właśnie, by podążyć za Cohlem w otwartą przestrzeń, gdy inny myśliwiec - tym razem zmodyfikowany Łowca Głów Z-95 -przeciął ich ekrany i eksplodował. - Bitwa nadal trwa-stwierdził Qui-Gon. Wyleciawszy ponad ramiona hangarów, dwaj Jedi dostrzegli źródło ognia. Nad nocną stroną Dorvalli unosił się jak pierścień drugi frachtowiec, ostrzeliwany przez statki Frontu Mgławicy. - Posiłki Federacji Handlowej - doszedł do wniosku Obi-Wan. - Ten frachtowiec może utrudnić sprawę - stwierdził Qui-Gon. - Ale uda nam się dopaść Cohla tym razem. - Cohl jest bardzo przebiegły, Obi-Wanie. Na pewno to przewidział. Nie zrobi nic, jeśli nie ma w zanadrzu planu awaryjnego. - Ależ mistrzu, bez wsparcia swoich statków... - Nie nastawiaj się na nic konkretnego - przerwał mu Qui-Gon. -Po prostu utrzymuj nas na kursie. Wewnątrz równie ciasnego pomieszczenia w kapsule terrorystów ośmioosobowa załoga Cohla sprawnie wykonywała przydzielone wcześniej zadania. - Wewnętrzna i zewnętrzna klapa włazu zahermetyzowana, kapitanie - zameldował Boiny, siedzący w ciasnym kącie przed wygiętą konsolą instrumentów pokładowych. - Wszystkie systemy w gotowości. - Przygotuj się na przełączenie napędu z repulsorów na silniki fuzyjne - polecił Cohl, zapinając pasy. - Napęd gotowy do przełączenia - zameldowała Rella. - Mamy łączność - odezwał się inny z członków załogi. - Przełączam się na częstotliwość priorytetową. - Przestrzeń czystą kapitanie. Minęliśmy granicę tysiąca metrów od centrosfery. - Łatwo poszło - powiedział Cohl, wyczuwając pewne napięcie w powietrzu. Przyczaimy się do dziesięciu tysięcy, a potem spadamy. Rella spojrzała na niego z aprobatą. - Po pierwsze: precyzyjne planowanie. Po drugie: bezbłędne wykonanie... - I po trzecie: unikaj wykrycia przed, w trakcie i po - zakończył Boiny. - Kurs jeden-jeden-siedem - powiedział Cohl. - Przyspieszyć do zero pół. Przygotować napęd fuzyjny. Odchylił się w fotelu i włączył ekran na sterburcie. „Jastrzębio-nietoperz" i pozostałe jednostki wsparcia nadal trzymały „Akwizytora" na dystans. Pomiędzy nimi jednak dwoiły się i troiły myśliwce Federacji, nękane przez pilotów Frontu Mgławicy i
Janko5
Janko5
James Luceno 29 zmuszone lawirować pomiędzy statkami towarowymi wypluwanymi z hangarów „Strumienia Przychodów". Musieli po prostu dotrzeć do „Jastrzębionietoperza" i pokonać parę parseków, które dzieliły kanonierkę od „Akwizytora". Rella pochyliła się w jego kierunku i szepnęła: - Cohl, jeśli to przeżyjemy, wybaczę ci, że w ogóle zgodziłeś się na tę operację. Cohl już otwierał usta, żeby jej odpowiedzieć, gdy Boiny wszedł mu w słowo. - Kapitanie, mam tu coś dziwnego. Może to przypadek, ale jedna z kapsuł towarowych leci równo za nami na szóstej. - Pokaż - powiedział Cohl, zwracając fiołkowe oczy w stronę ekranu. - To ta plamka w środku. Ta z wydłużonym nosem. Cohl przez chwilę milczał, po czym powiedział: - Zmień kurs na jeden-jeden-dziewięć. Rella wykonała polecenie. Boiny zaśmiał się nerwowo. - Kapsuła zmienia kurs na jeden-jeden-dziewięć. - Jakiś zryw grawitacyjny? - zapytał inny z członków załogi, mężczyzna o imieniu Jalan. - Zryw grawitacyjny ? - powtórzyła Rella z wyraźną kpiną w głosie. - A co to takiego, na księżyce Bodgen, ten zryw grawitacyjny? - To, co sprowadza myśli Jalana z prostego kursu - mruknął Boiny. - Zamknijcie się wszyscy - powiedział Cohl, drapiąc w zamyśleniu zarośnięty podbródek. - Czy da się przeskanować tę kapsułę? - Możemy spróbować. Cohl wziął głęboki oddech i skrzyżował ramiona na piersi. - Rozegrajmy to bezpiecznie. Zawracajcie w sam kocioł.
Maska kłamstw
30
Boiny spojrzał w jego stronę. - Nie spotkałem nigdy szczura, który potrafiłby pilotować kapsułę, i to w taki sposób. Cohl kłapnął dłonią w podłokietniki na znak, że podjął ostateczną decyzję. - Nie ma co tracić więcej czasu. Włącz napęd fuzyjny. - Takim cię lubię - powiedziała Rella, wykonując polecenie. Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, Boiny zerwał się z fotela, machając gwałtownie rękami w stronę jednego z czujników na konsoli, niezdolny wykrztusić słowa. - Boiny! - krzyknął Cohl, jakby chciał złamać czar, pod którego wpływem znajdował się Rodianin. - Skończ z tym! Boiny odwrócił się w jego stronę; oczy miał okrągłe z niedowierzania. - Kapitanie! Mamy detonator termiczny przylepiony do rdzenia reaktora! Cohl spojrzał na niego z identycznym niedowierzaniem. - Ile mamy czasu do wybuchu? - Pięć minut! Odliczanie już się zaczęło!
- Mistrzu, skanują nas - zameldował Obi-Wan. - I zmieniają kurs. - Chcą się ukryć w tej chmarze kapsuł towarowych - powiedział Qui-Gon bardziej do siebie niż do swego ucznia. - Czas, żeby zaczęli się martwić czym innym, ObiWanie. Uruchom detonator termiczny, gdy tylko oddalą się trochę od frachtowca. Cohl chwycił się podłokietników ciasnego fotela, gdy statek zawrócił ciasną pętlą omijając swych sąsiadów, i skierował się w rój kapsuł zapełniających przestrzeń pomiędzy dwoma frachtowcami Federacji Handlowej. - Nie możemy tak lecieć za daleko - ostrzegł Boiny, zaciskając przyssawki na końcach palców wokół instrumentów pokładowych. - Cohl - odezwała się ostro Rella. - Jeśli się stąd zaraz nie wyniesiemy, skończymy w samym środku walczących myśliwców. Cohl nie odrywał wzroku od ekranów nad głową. - Co robi kapsuła? - Powtarza dokładnie każdy nasz manewr. Jeden z mężczyzn zaklął pod nosem. - Co tam siedzi w środku? - Albo kto? - dorzucił drugi. - Coś jest nie tak - powiedział Cohl, kręcąc głową. - Coś tu śmierdzi jak szczur. Janko5
Janko5
James Luceno
31
ROZDZIAŁ
5 Sterylne powierzchnie, zagłębione stanowiska kontroli i wypukłe ekrany plazmowe, lśniące jak akwaria, na mostku „Akwizytora" były identyczne jak na siostrzanym statku, z jednym wyjątkiem: stanowiska obsadzone były w komplecie ośmioma oficerami pokładowymi, z których wszyscy byli Neimoidianami. Komandor Nap Lagard spojrzał na przednie iluminatory, ukazujące w oddali „Strumień Przychodów". Z tej odległości tęponose kapsuły i barki wypływające z hangarów wyglądały jak plamki lśniące w promieniach słońca systemu, ale zbliżenia ukazywały setki wybuchających -na skutek zderzenia lub trafienia laserowym ogniem kapsuł, których zawartość, cenna ruda lommitu, zaśmiecała przestrzeń. Przykry widok, choć Lagard już wcześniej postanowił, że odzyskają tyle ładunku, ile tylko się da - pod warunkiem, że uda się im przegonić terrorystów. Ślady działalności Frontu Mgławicy widniały jak pieczęć na całej powierzchni „Strumienia Przychodów": pęcherze na durastali, dziury w poszyciu, kawałki poskręcanych dźwigarów. Niedawno wzmocniona, podwójna tarcza ochronna uniemożliwiła terrorystom zadanie podobnych ran „Akwizytorowi". Ponadto na pokładzie „Akwizytora" stacjonowało dwa razy więcej pilotowanych przez roboty myśliwców. Gdy tylko frachtowiec wyłonił się z nadprzestrzeni, pomknęły ku niemu statki Frontu Mgławicy. Z pomocą poczwórnego działa laserowego myśliwcom udało się odeprzeć atak i zmusić terrorystów do powrotu w stronę „Strumienia Przychodów", gdzie nadal wrzał konflikt. Całe mnóstwo pilotowanych przez roboty myśliwców znikło w ogniu eksplozji, ale straty nie ominęły i terrorystów, którzy stracili dwa statki typu CloakShape i jednego Łowcę Głów Z-95. Tylko „Jastrzębionietoperz" - lekka kanonierka wielkości frachtowca, należąca do najemnika, znanego jako kapitan Cohl - nadal stanowiła zagrożenie dla „Akwizytora", wystawiając na próbę wytrzymałość nowych tarcz frachtowca pod naporem kolejnych ataków. Teraz jednak nawet „Jastrzębionietoperz" musiał się wycofać, mknąc w kierunku pokrytego czapą lodową bieguna Dorvalli; z mostka „Akwizytora" nadal widać było błękitny kilwater ogni z dysz wylotowych kanonierki. Janko5
Maska kłamstw
32 - Wygląda na to, że ich przegoniliśmy - zauważył jeden z podwładnych Lagarda po neimoidiańsku. Lagard potwierdził niezobowiązującym chrząknięciem. - Kapitan Cohl musiał nakazać opuszczenie statku - ciągnął zastępca. - Front Mgławicy wolał widać wyrzucić nasz lommit za burtę, niż dopuścić, by trafił do odbiorców na Sluis Van. Lagard znowu chrząknął. - Myślą pewnie, że to prawdziwy cios dla Federacji Handlowej. Ale zastanowią się jeszcze raz, kiedy Dorvalla będzie musiała zapłacić nam odszkodowanie. Zastępca przytaknął. - Sądy staną po naszej stronie. Lagard odwrócił się na chwilę od ekranów. - Tak. Ale nie możemy pozwolić, by podobne akty terroryzmu znowu się powtórzyły. - Komandorze - wtrącił oficer łącznościowy - otrzymaliśmy zakodowaną transmisję od komandora Dofine'a. - Ze „Strumienia Przychodów"? - Z kapsuły ratunkowej, komandorze. - Puść wiadomość przez megafony i przygotuj promień ściągający do przechwycenia kapsuły. Głośniki na mostku ożyły z trzaskiem. - Wzywam „Akwizytora". Tu komandor Dofine. Lagard pospieszył na środek rampy. - Dofine, tu komandor Lagard. Ściągniemy was bezpiecznie na pokład, najszybciej jak się da. - Lagard, słuchaj uważnie - odezwał się Dofine. - Skontaktuj się pilnie z wicekrólem Gunrayem. Muszę z nim natychmiast porozmawiać. - Z wicekrólem? Co jest aż tak pilne? - Ta wiadomość jest przeznaczona wyłącznie dla uszu wicekróla - syknął Dofine. Świadom, że stracił twarz, Lagard przystąpił do kontrataku. - A co z kapitanem Cohlem, komandorze Dofine? Czy przejął twój statek? Krótkie milczenie Dofine'a upewniło Lagarda, że strzał był celny. - Kapitan Cohl umknął ze statku na pokładzie fałszywej kapsuły towarowej. Lagard odwrócił się w stronę iluminatorów. - Czy możesz ją zidentyfikować? - Zidentyfikować? - prychnął Dofine. - Kapsuła jak każda inna! - A „Strumień Przychodów"? - „Strumień Przychodów" za chwilę eksploduje. W kapsule terrorystów Boiny patrzył z rozpaczą na konsolę instrumentów pokładowych. - Trzydzieści sekund do detonacji. - Cohl! - krzyknęła Rella, gdy kapitan nie zareagował. - Zrób coś! Janko5
James Luceno
33
Cohl spojrzał na nią, zaciskając usta. - Dobra, odrzucić skorupę. Terroryści co do jednego odetchnęli z ulgą, podczas gdy Boiny pospiesznie wystukiwał rozkazy na klawiaturze konsoli. - Ładunki aktywowane - zameldował Rodianin. - Odrzucenie skorupy za dziesięć sekund. Cohl prychnął. - W takich chwilach chciałoby się zobaczyć wyraz twarzy swoich przeciwników. Qui-Gon i Obi-Wan obserwowali kapsułę Cola na swoich ekranach. Nagle seria niewielkich eksplozji przecięła wzdłuż równika kadłub garbatej kapsuły, która pękła na dwoje, ukazując pod spodem smukłą sylwetkę wahadłowca. Wahadłowiec uruchomił silniki fuzyjne i skoczył do przodu, pozostawiając z tyłu skorupy, z których dolna po chwili eksplodowała. - To pewnie nasz detonator termiczny - powiedział Qui-Gon. - A co z sygnalizatorem? - Przylepiony do poszycia wahadłowca i nadal sprawny, mistrzu -zameldował ObiWan, przyglądając się płomieniom eksplodującej skorupy. - Znów udało ci się przewidzieć, co zrobi kapitan Cohl. - Nie bez twojej pomocy, padawanie. Wiesz, co robić. Obi-Wan uśmiechnął się, sięgając do instrumentów pokładowych. - Szkoda, że nie mogę zobaczyć twarzy kapitana Cohla. Kapitan Cohl otworzył usta ze zdziwienia, gdy ścigająca ich kapsuła rozpadła się wzdłuż środkowej linii. Wewnątrz ukazał się bezskrzydłowy koreliański Lancet, pomalowany jaskrawą czerwienią od czubka wydłużonego dziobu po smukły ogon. - To barwy Coruscant! - powiedział zaskoczony Boiny. - Departament Sprawiedliwości! - Powtarza każdy nasz manewr - zameldowała Rella, prowadząc statek zygzakami pomiędzy chmarą kapsuł towarowych i chmur rudy lommitu. - Dogania nas - uściślił Boiny. Rella nie mogła się z tym pogodzić. - Od kiedy to piloci wymiaru sprawiedliwości postępują w ten sposób? - A kto inny może być za sterami? - zapytał jeden z mężczyzn. -Na pewno nie Neimoidianie. Cohl wbił wzrok w twarz Relli. - Jedi? - zapytali jednocześnie. Cohl zastanowił się, po czym pokręcił głową. - Co mieliby tu robić Jedi? To nie jest przestrzeń Republiki. Zresztą nikt, naprawdę nikt nie wiedział o tej operacji. Boiny i reszta zgodzili się z nim ochoczo. - Kapitan ma rację. Nikt nie wiedział o operacji. Janko5
Maska kłamstw
34 W głosie Rodianina wyczuwało się jednak wyraźną niepewność i nagle Cohl uświadomił sobie, że wszyscy na niego patrzą. - Nikt, Cohl? - powiedziała powoli Rella. Zmarszczył brwi. - Nikt spoza Frontu Mgławicy. - Może Moc im podpowiedziała- mruknął Boiny. Rella spojrzała na ekrany. - Mimo wszystko nadal jeszcze możemy zdążyć na „Jastrzębionietoperza". Cohl pochylił się ku panoramicznym iluminatorom. - Gdzie jest kanonierka? - Wisi w punkcie zbornym nad biegunem Dorvalli - wyjaśniła Rella Kiedy Cohl długo nie odpowiadał, dodała: - Polatam trochę w kółko, zanim się namyślisz. Cohl spojrzał na Boiny'ego. - Omieć skanem zewnętrzne poszycie wahadłowca. - Zewnętrzne poszycie? - powtórzył Rodianin z powątpiewaniem. - Rób, co mówię - powiedział sucho Cohl. Boiny pochylił się nad konsolą, a po chwili wyprostował się w fotelu. - Przylepili nam sygnalizator! Cohl zmrużył oczy. - Chcą nas namierzyć. - Poprawka, Cohl - powiedziała Rella. - Właśnie nas namierzają. Cohl zignorował jej uwagę i zwrócił się ponownie do Boiny'ego: - Ile mamy czasu do eksplozji „Strumienia Przychodów"? - Siedem minut. - Możesz obliczyć topologię eksplozji frachtowca? Boiny i Rella wymienili zaniepokojone spojrzenia. - Do pewnego stopnia- powiedział niepewnie Rodianin. - Więc zrób to. Potem podaj mi najlepsze przybliżenie promienia eksplozji i zasięg chmury szczątków. Boiny przełknął ślinę. - Nawet największe przybliżenie będzie miało dokładność do kilkuset kilometrów, kapitanie. Cohl zastanawiał się przez chwilę w milczeniu, po czym spojrzał na Rellę. - Zawracaj statek. Ostro. Spojrzała na niego. - Jedno jest pewne: zwariowałeś. - Słyszałaś, co powiedziałem - warknął Cohl. - Zawracaj w stronę frachtowca. Gdy tylko kapsuła ratunkowa, przechwycona promieniem ściągającym, znalazła się wewnątrz hangaru „Akwizytora", Daultay Dofine wygramolił się niezgrabnie z baryłkowatego pojazdu. Nawigator i pozostali członkowie załogi poszli w jego ślady. Komandor Lagard był w pobliżu, by ich powitać. - To dla mnie zaszczyt uratować tak wybitną osobę - powiedział. Dofine wygładził szaty i wyprostował przekrzywioną tiarę. - Tak, niewątpliwie - odpowiedział. - Czy skontaktował się pan z wicekrólem Gunrayem, jak prosiłem? Janko5
James Luceno
35
Lagard wskazał na neimoidiański mechanofotel, którym prawdopodobnie sam dotarł tu z mostka. - Wicekról chętnie wysłucha, co ma mu pan do zameldowania. Podobnie jak ja, komandorze. Dofine przepchnął się obok Lagarda i podszedł do fotela, który natychmiast ruszył w stronę centrosfery - niewątpliwie zdalnie sterowany przez Lagarda. Wyprodukowany przez Dom Rzemiosł Affodies z samej Neimoidii, dziwaczny i niezwykle kosztowny fotel miał dwie tylne nogi sierpowato wygięte, zakończone pojedynczą, uzbrojoną w pazury stopą, i parę drążków sterowniczych również wyposażonych w pazury. Wytrawione laserem wizerunki stylizowanego neimoidiańskiego żuka królewskiego pokrywały jego metalową powierzchnię. Wyposażone w żyroskopy - dla utrzymania równowagi - urządzenie o wysokim oparciu było bardziej symbolem statusu niż praktycznym środkiem transportu, ale Dofine zorientował się, że wcale nie miało być przeznaczone dla niego. Na siedzeniu widniała okrągła tarcza hologramu, który wyświetlał miniaturową sylwetkę samego wicekróla Nate'a Gunraya, przywódcy Wewnętrznego Kręgu Neimoidii i członka siedmioosobowego Dyrektoriatu Federacji Handlowej. Międzygwiezdne zakłócenia powodowały, że obraz przecinały ukośne, świetliste linie szumów transmisyjnych. - Wicekrólu... - Dofine zgiął się w uniżonym ukłonie, zanim pospieszył za szybko oddalającym się fotelem. Gunray miał wysuniętą dolną szczękę, a jego gruba dolna warga opadała nisko na podbródek. Głęboka bruzda dzieliła jego wypukłe czoło na dwa wyraźne płaty. Miał zdrowy, szaroniebieski odcień skóry; bardzo o nią dbał, poddając się częstym masażom i stosując dietę z najdelikatniejszych grzybów. Czerwonopomarańczowe, doskonale uszyte szaty wraz z długą do kolan brązową kapą spływały z jego wąskich ramion. Na szyi miał pektorał w kształcie łzy, wykonany z cennego elektrum, a na głowie – trójgraniastą królewską tiarę zakończoną parą zwieszających się ogonów. - Cóż to za pilna wiadomość, komandorze Dofine? - zapytał Gunray. - Wicekrólu, przypadł mi w udziale smutny obowiązek poinformowania cię, że „Strumień Przychodów" został zaatakowany i zajęty przez członków Frontu Mgławicy. Ładunek rudy lommitu dryfuje wyrzucony za burtę, a rodzaj... eee... bomby odlicza czas do zniszczenia statku. Uświadamiając sobie, że zapomniał odlepić timer z wierzchu dłoni, Dofine schował rękę głębiej w luźny rękaw szaty. - A więc kapitan Cohl znów zaatakował - stwierdził Gunray. - Tak, wicekrólu. Ale przynoszę znacznie gorsze wieści. - Dofine rozejrzał się dookoła w nadziei, że Lagard znajdzie się poza zasięgiem jego głosu, ale ten oczywiście stał tuż obok. - Kasetka ze sztabkami aurodium - wykrztusił w końcu. - Cohl dowiedział się o niej jakimś cudem. Nie miałem innego wyjścia, jak tylko mu ją oddać. Spodziewając się reprymendy albo czegoś jeszcze gorszego, Dofine zwiesił wstydliwie głowę, podążając za fotelem. Ale wicekról zaskoczył go. Janko5
Maska kłamstw
36
- Na szali było życie twojej załogi. - Właśnie, ekscelencjo. - W takim razie wyprostuj się, komandorze - powiedział Gunray. - Bo to, co się dziś wydarzyło, może się okazać dobrodziejstwem dla Federacji Handlowej i błogosławieństwem dla wszystkich Neimoidian. - Dobrodziejstwem, wicekrólu? Gunray przytaknął. - Rozkazuję ci przejąć dowodzenie „Akwizytora". Odwołaj myśliwce i wycofaj frachtowiec z walki. - Cohl zawraca w stronę frachtowca - doniósł Obi-Wan znad instrumentów pokładowych myśliwca Departamentu Sprawiedliwości. - Czyżby udało mu się wyprowadzić w pole komputer frachtowca, tak by wyrzucił ładunek, chociaż statek nie był w niebezpieczeństwie? - Wątpię - powiedział Qui-Gon. Przysunął twarz jak najbliżej transpastalowej kopuły. - Wszystkie statki wspomagające Cohla, nawet korweta, oddalają się od „Strumienia Przychodów". - To prawda, mistrzu. Nawet „Akwizytor" odlatuje. - A zatem możemy bezpiecznie przyjąć, że frachtowiec czeka zagłada. A jednak kapitan Cohl pędzi w jego stronę. - Podobnie jak my, mistrzu - uznał za stosowne dodać Obi-Wan. - Co on planuje? - zapytał sam siebie Qui-Gon. - Nie jest to ktoś, kto by podejmował desperackie działania, Obi-Wanie, a już na pewno nie jest samobójcą. - Prom nie zwalnia ani nie zmienia kursu. Cohl mknie prosto w kierunku prawego ramienia hangaru. - Tam, gdzie wszystko się zaczęło. Zaniepokojony Obi-Wan zmarszczył brwi. - Mistrzu, jesteśmy okropnie blisko. Jeśli frachtowiec naprawdę czeka zagłada... - Jestem tego świadom, padawanie. Może kapitan Cohl po prostu chce nas wybadać. Obi-Wan milczał przez chwilę, zanim się odezwał, nie kryjąc niepokoju. - Mistrzu? Qui-Gon patrzył, jak prom kieruje się ostro w dół ku środkowi koła, które opasywał ramionami „Strumień Przychodów". Rozpostarł zmysły i nie spodobało mu się to, co wyczuł. - Przerwij pościg, Obi-Wanie - powiedział nagle. - Szybko! Obi-Wan dał pełną moc silnikom Lanceta i mocno szarpnął ku sobie drążek sterowniczy. Na pełnej prędkości statek zatoczył długą pętlę, oddalając się od frachtowca. Nagle „Strumień Przychodów" eksplodował. W kabinie Lanceta wyglądało to, jakby ktoś nagle rozsunął nad kopułą oślepiającą, białą zasłonę. Niewielki statek został pchnięty do przodu falą uderzeniową eksplozji, która porwała go, rzucając myśliwcem na wszystkie strony. Zewsząd leciały na nich wielkie kawały stopionej durastali. Lancet Janko5
James Luceno 37 zatrząsł się tak mocno, że wszystkie systemy po kolei zaczęły wysiadać, tryskając snopami iskier, ekrany zaś przekazywały wyłącznie szumy, zanim i one nie zgasły. Oglądając się przez ramię, Obi-Wan widział, jak „Strumień Przychodów" rozpada się na kawałki, jak potężne ramiona hangarów zderzają się ze sobą i odskakują na boki niczym zerwane z uwięzi półksiężyce. Centrosfera i mostek oderwały się od zniszczonego ramienia kompensatora przyspieszenia i pozostałości po dyszach wylotowych frachtowca. W pewnej odległości od nich „Akwizytor" oddalał się w bezpieczny cień nocnej strony Dorvalli. Korweta Cohla i dwa wspomagające ją gwiezdne myśliwce pomknęły w przeciwną stronę i skoczyły w nadprzestrzeń. - Dorvalla albo zyska nowy księżyc, albo padnie ofiarą olbrzymiego meteorytu powiedział Obi-Wan, gdy można już było usłyszeć własny głos. - Obawiam się tej drugiej ewentualności - powiedział Qui-Gon. -Skontaktuj się z Coruscant. Zawiadom Radę Pojednania, że Dorvalla potrzebuje natychmiastowej pomocy. - Spróbuję, mistrzu. - Obi-Wan zaczął testować przełączniki na konsoli, mając nadzieję, że przynajmniej niektóre z systemów łączności przetrwały burzę elektroniczną, która towarzyszyła eksplozji. - Czy widać jakieś ślady wahadłowca Cohla? Obi-Wan spojrzał na ekrany. - Sygnalizator nie daje znaku życia. Qui-Gon nie odpowiedział. - Mistrzu, wiem, że Cohl nienawidził Federacji Handlowej. Czy to jednak możliwe, by tak mało dbał o własne życie? Qui-Gon odpowiedział dopiero po dłuższej chwili. - Jaka jest szósta i siódma Zasada Postępowania, padawanie? Obi-Wan spróbował sobie przypomnieć. - Szósta to: „Rozpoznaj światło i mrok w każdej rzeczy". - To jest piąta zasada. Obi-Wan zastanowił się ponownie. - „Zachowaj ostrożność, nawet w najzwyklejszych sprawach". - Ta jest ósma. - „Ucz się widzieć wyraźnie". - Dobrze - powiedział Qui-Gon. - A siódma? Obi-Wan pokręcił głową. - Przepraszam, mistrzu, ale nie pamiętam. - „Otwórz oczy na to, co nie jest oczywiste". Obi-Wan zastanawiał się przez chwilę. - To jeszcze nie koniec. - Na pewno nie, młody padawanie. Wyczuwam w tym wszystkim raczej jakiś groźny początek.
Janko5
Maska kłamstw
38
CORUSCANT
Janko5
James Luceno
39
Maska kłamstw
Cztery ściany gabinetu Finisa Valoruma, na szczycie najbardziej majestatycznego, jeśli nie najwyższego, budynku rządowego dzielnicy, wykonane były z płyt transpastalowych, osadzonych pomiędzy kolumnami nośnymi budynku w równe pasy trójkątów. Planeta-miasto Coruscant - „Błyskotliwa Tarcza", „Klejnot Światów Środka", rojne serce Republiki Galaktycznej - ciągnęło się we wszystkie strony, oszałamiając bogactwem lśniących kopuł, ostrych jak noże iglic i schodzących w dół tarasami budowli, sięgających nieba. Wyższe budynki przypominały przerośnięte rakiety, które nigdy nie zdołały się oderwać od lądowiska, albo wysmagane wiatrem stożki dawno wygasłych wulkanów. Niektóre z kopuł wyglądały jak spłaszczone półkule nasadzone na walcowate podstawy, inne przypominały płytkie, ręcznie wyrabiane ceramiczne misy z nierównymi brzegami. Szerokie aleje sterowanego magnetycznie ruchu powietrznego sunęły gładko ponad miastem - strumienie pojazdów transportowych, aerobusów, taksówek i limuzyn kursowały pomiędzy wysokimi iglicami i ponad powietrznymi przepaściami jak ławice egzotycznych rybek. Zamiast jednak żerować, to one karmiły miasto, rozwożąc skarby galaktyki do tryliona chciwych istot, dla których Coruscant była domem. Niezależnie od tego, jak często Valorum podziwiał ten widok - to znaczy niemal codziennie od siedmiu lat, od kiedy pełnił funkcję Najwyższego Kanclerza Republiki nadal nie potrafił przyglądać się obojętnie splendorowi Coruscant. Spośród niezliczonych planet ta nie była ani największa, ani najpiękniejsza, ale wyrosła na jedyne w swoim rodzaju królestwo pionowych kształtów, bardziej typowe dla głębi oceanu niż dla życia w atmosferze. Główne biuro kanclerza Valoruma mieściło się na niższych piętrach kopuły senatu galaktyki, tam jednak był zwykle do tego stopnia zasypywany prośbami, wnioskami i sprawami, że dla specjalnych gości rezerwował tę podniebną kwaterę. Stojąc ze złączonymi na plecach białymi dłońmi, patrzył na wschód, choć świt minął wiele godzin temu. Miał na sobie fioletową portfelowo zakładaną tunikę z wysokim kołnierzem i dopasowane kolorystycznie spodnie, przepasane szeroką szarfą. Południowe słońce, spolaryzowane przez tafle transpastali, zalewało pokój, ale jedyny gość kanclerza zajął miejsce daleko poza zasięgiem światła.
40 - Obawiam się, panie kanclerzu, że stoimy w obliczu ogromnego wyzwania - doszedł z cienia głos senatora Palpatine'a. - Szarpana na swoich dalekich obrzeżach i trawiona korupcją w samym sercu Republika stoi wobec groźby rozpadu. Potrzeba nam porządku, środków, które przywrócą równowagę. Nie należy wykluczać nawet najsurowszych kroków zaradczych. Choć podobne poglądy stawały się coraz bardziej rozpowszechnione, słowa Palpatine'a przeszyły kanclerza jak miecz. Fakt, że zdawał sobie sprawę ze słuszności podobnych racji, sprawiał jedynie, że tym ciężej było mu ich słuchać. Odwrócił się plecami do okien, wrócił do biurka i usiadł ciężko w miękkim krześle. Podeszły wiek tylko przydawał kanclerzowi dystynkcji; miał krótko ostrzyżone siwe włosy, worki pod przenikliwymi niebieskimi oczami i ciemne krzaczaste brwi. Jego poważne rysy i głęboki głos kryły współczującego ducha i błyskotliwy intelekt. Jednak jako ostatni potomek dynastii politycznej datującej się o tysiąclecia wstecz dynastii, która zdaniem wielu osłabła wskutek swej niezwykłej długowieczności - nigdy nie zdołał pokonać do końca wrodzonego poczucia wyższości. - Gdzie popełniliśmy błąd? - zapytał pewnym, choć smutnym głosem. - Jak mogliśmy przegapić wszystkie zwiastuny dzisiejszych kłopotów? Palpatine spojrzał na niego ze zrozumieniem. - Wina nie leży po naszej stronie, Najwyższy Kanclerzu. Leży w systemach peryferyjnych, a zrodziła ją niegodziwość tamtejszych władz, na którą ludność odpowiedziała oporem. - Starannie modulował głos, pozornie odporny na wszelkie oznaki gniewu czy zaniepokojenia, choć często pełny znużenia. - Weźmy na przykład ostatnie wypadki na orbicie Dorvalli. Valorum przytaknął. - Departament Sprawiedliwości poprosił mnie o spotkanie dziś po południu; chcą mi opowiedzieć o ostatnich wydarzeniach w tym systemie. - Chyba mogę zaoszczędzić panu kłopotu, kanclerzu. Przynajmniej jeśli chodzi o to, co usłyszałem na ten temat w senacie. - Pogłoski czy fakty? - Po trosze i jedno, i drugie, jak sądzę. Senat jest pełny istot skłonnych interpretować sprawy według własnego uznania, niezależnie od faktów. - Palpatine przerwał, jakby zbierał myśli. W jego dobrotliwej, choć nieco ciastowatej twarzy zwracały uwagę wodniste niebieskie oczy o ciężkich powiekach i wydatny nos. Rude niegdyś, a obecnie przyprószone siwizną włosy, gęste i sięgające za uszy, nosił zaczesane od czoła, zgodnie z prowincjonalną modą peryferyjnych systemów galaktyki. W stroju również przejawiał gust swego rodzimego świata: ubierał się w haftowane tuniki z podwójnymi trójkątnymi kołnierzami i staroświeckie pikowane płaszcze. Jako senator reprezentujący peryferyjną planetę Naboo wraz z trzydziestoma sześcioma innymi zamieszkanymi światami, Palpatine zaskarbił sobie szacunek uczciwością i otwartością miłą sercom wielu z jego kolegów-senatorów. Na licznych spotkaniach z kanclerzem, zarówno oficjalnych, jak i prywatnych, niejednokrotnie dawał wy-
Janko5
Janko5
ROZDZIAŁ
6
James Luceno 41 raz przekonaniu, że bardziej go interesuje przeprowadzenie tego, co niezbędne, niż ślepe przestrzeganie zasad i przepisów, paraliżujących prace senatu. - Jak niewątpliwie powie panu Departament Sprawiedliwości - zaczął w końcu najemnicy, którzy napadli i unicestwili statek Federacji Handlowej „Strumień Przychodów", zostali zaangażowani przez terrorystyczny Front Mgławicy. Wydaje się prawdopodobne, że udało im się przedostać na pokład przy współudziale robotników w dokach na Dorvalli. W jaki sposób Front Mgławicy dowiedział się, że frachtowiec przewozi fortunę w postaci sztabek aurodium, pozostaje jeszcze do ustalenia. Ale jest jasne, że planowali wykorzystać aurodium dla sfinansowania kolejnych aktów terroru wymierzonych przeciwko Federacji Handlowej, a może nawet przeciw koloniom Republiki na Odległych Rubieżach. - Planowali? - Wszystko wskazuje na to, że kapitan Cohl i jego drużyna stracili życie podczas eksplozji, która zniszczyła „Strumień Przychodów". Incydent ten będzie miał jednak mimo wszystko dalekosiężne skutki. - Doskonale zdaję sobie sprawę przynajmniej z części z nich - powiedział Valorum z niesmakiem. - Wskutek ciągłych ataków i niepokojów Federacja Handlowa zamierza domagać się interwencji Republiki, a w razie gdyby im się to nie udało, zgody senatu na rozbudowę ich kontyngentu robotów bojowych. Palpatine zacisnął usta i pokiwał głową. - Muszę przyznać, panie kanclerzu, że moją pierwszą reakcją było, żeby z miejsca odrzucić podobne żądania. Federacja Handlowa już teraz jest zbyt potężna-zarówno pod względem ekonomicznym, jak i militarnym. Ostatnio jednak zmieniłem stanowisko. Valorum przyjrzał mu się z zainteresowaniem. - Chętnie wysłucham pańskiej opinii. - W takim razie zacznijmy od tego, że Federacja Handlowa to przedsiębiorcy, nie wojownicy. Zwłaszcza Neimoidianie są tchórzliwi na każdej arenie innej niż handel. Dlatego też udzielenie im zgody na powiększenie liczby robotów obronnych... niewielkie powiększenie... niespecjalnie mnie martwi. Co więcej, może nam to przynieść pewne korzyści. Valorum splótł palce i pochylił się do przodu. - O jakich korzyściach pan mówi? Palpatine wziął głęboki oddech. - W zamian za przychylenie się do ich prośby o interwencję i zwiększenie sił obronnych senat mógłby zażądać, by wszelki handel z systemami peryferyjnymi został obłożony podatkiem na rzecz Republiki. Valorum odchylił się w swoim fotelu, wyraźnie rozczarowany. - Już to przerabialiśmy, senatorze. Obaj wiemy, że senacka większość nie interesuje się zbytnio tym, co dzieje się w zewnętrznych systemach, a jeszcze mniej - w strefach wolnego handlu. Obchodzi ich jednak dobro Federacji Handlowej. - Tak, bo do kieszeni wielu lśniących jedwabiem senatorskich szat wpadają łapówki Neimoidian.
Maska kłamstw
Valorum prychnął. - Pobłażanie swoim zachciankom jest dziś na porządku dziennym. - Niewątpliwie, panie kanclerzu - powiedział pojednawczo Palpatine. - Ale samo w sobie nie jest to powodem, by pozwalać na podobne praktyki. - Oczywiście, że nie - zgodził się z nim Valorum. - Od dwóch kadencji staram się wyplenić korupcję w senacie i rozplatać sieć regulaminów i przepisów, która nas krępuje. Uchwalamy przepisy, by zaraz się przekonać, że nie jesteśmy w stanie wprowadzić ich w życie. Komisje senackie pienią się jak wirusy, pozbawione jakiegokolwiek przywództwa. Potrzeba ze dwudziestu komisji, żeby uzgodnić wystrój senackich korytarzy! Federacja Handlowa rozwinęła się, wykorzystując zawiłości biurokracji, które sami stworzyliśmy. Zażalenia na praktyki Federacji zalegają w sądach, podczas gdy komisje deliberują nad każdym szczegółem. Nic dziwnego, że Dorvalla i wiele innych światów wzdłuż Rimmiańskiego szlaku handlowego wspiera terrorystów w rodzaju Frontu Mgławicy. Ale podatki nic tu nie zmienią. Wręcz przeciwnie, takie posunięcie mogłoby skłonić Federację Handlową do całkowitego porzucenia peryferyjnych systemów na rzecz bardziej lukratywnych rynków bliżej Jądra. - Co pozbawiłoby Coruscant i jej sąsiadów ważnych surowców i artykułów luksusowych eksportowanych przez te systemy - wtrącił Palpatine tonem, który wskazywał, że jest to znany wszystkim banał. -Niewątpliwie Neimoidianie uznają opodatkowanie za zdradę, choćby dlatego, że to właśnie Federacja przetarła większość tras hiperprzestrzennych łączących Jądro z peryferiami. Niezależnie od tego jednak może to stanowić szansę, na jaką wielu z nas czekało... szansę na ustanowienie kontroli senatu nad tymi szlakami handlowymi. Kanclerz zastanawiał się przez chwilę w milczeniu. - To może być polityczne samobójstwo. - Och, doskonale zdaję sobie z tego sprawę, panie kanclerzu. Ci, którzy zaproponują opodatkowanie, wystawią się na bezlitosne ataki ze strony Gildii Komercyjnej, Unii Technologicznej i pozostałych przewoźników, którzy otrzymali licencje na handel w wolnych strefach. Ale to właściwy krok. Valorum wolno pokręcił głową, wstał i podszedł do okien. - Nic nie ucieszyłoby mnie bardziej niż przystopowanie Federacji Handlowej. - W takim razie czas działać - powiedział Palpatine. Valorum wpatrywał się w odległe wieże. - Czy mogę liczyć na pańskie wsparcie? Palpatine wstał i dołączył do niego. - Pozwoli pan, że będę w tym względzie szczery. Moja pozycja jako przedstawiciela peryferyjnego sektora stawia mnie w niezręcznej sytuacji. Niech to pana nie zmyli, panie kanclerzu, stoję po pańskiej stronie, jeśli chodzi o scentralizowanie kontroli i podatki. Ale Naboo i inne systemy zewnętrzne będą zmuszone niewątpliwie wziąć na siebie ciężar opodatkowania, płacąc więcej niż dotychczas za usługi Federacji Handlowej. - Przerwał na chwilę. - Będę musiał działać z najwyższą ostrożnością. Valorum tylko pokiwał głową.
Janko5
Janko5
42
James Luceno
43
- Jednak - dodał szybko Palpatine - może pan być pewny, że zrobię wszystko co w mojej mocy, by zdobyć poparcie senatu dla kwestii opodatkowania. Valorum odwrócił się w stronę Palpatine'a i uśmiechnął lekko. - Jak zawsze, jestem panu wdzięczny za radę, senatorze. Zwłaszcza teraz, gdy problemy trapią pana rodzimy system. Palpatine westchnął ostentacyjnie. - Na nieszczęście król Veruna wplątał się w skandal. Choć nigdy nie rozmawiałem z nim w cztery oczy na temat ekspansji wpływów Naboo w Republice, martwię się o niego, bo jego trudna sytuacja kładzie się cieniem nie tylko na naszą planetę, ale i na sąsiednie światy. Kanclerz złączył dłonie za plecami i przeszedł na środek przestronnego pokoju. Kiedy zwrócił twarz w stronę Palpatine'a, widać było jasno, że wrócił myślami do spraw o szerszym znaczeniu. - Czy Federacja Handlowa byłaby skłonna zaakceptować opodatkowanie w zamian za poluzowanie ograniczeń obronnych, które na nich nałożyliśmy? Palpatine złączył długie palce i podparł nimi podbródek. - Towar, jakikolwiek by nie był, ma zawsze dużą wartość dla Neimoidian. Ciągłe napady piratów i terrorystów sprawiły, że są w desperacji. Będą protestować przeciwko opodatkowaniu, ale w końcu się zgodzą. Alternatywą jest podjęcie bezpośredniej akcji przeciwko grupom, które ich napastują a wiem, że sprzeciwiłby się pan podobnym działaniom. Valorum zdecydowanie przytaknął. - Republika od pokoleń nie miała sił zbrojnych, a ja na pewno nie będę tą osobą która je przywróci. Coruscant musi pozostać miejscem, gdzie najrozmaitsze grupy mogą się spotkać, by znaleźć pokojowe rozwiązanie ich konfliktów. Odetchnął głęboko. - Lepszym rozwiązaniem będzie zezwolenie Federacji Handlowej na podjęcie niezbędnych kroków, by mogli sami bronić się przed terrorystami. W końcu Departament Sprawiedliwości nie może sugerować, by Jedi zajęli się rozwiązaniem problemów Neimoidian. - Na pewno nie - powiedział Palpatine. - I Departament, i rycerze Jedi mają ważniejsze sprawy niż pilnowanie bezpieczeństwa szlaków handlowych. - Coś przynajmniej pozostaje niezmienne - zauważył Valorum. -Pomyśleć tylko, gdzie byśmy się znaleźli, gdyby nie Jedi. - Trudno to sobie wyobrazić. Kanclerz przeszedł kilka kroków i położył dłonie na ramionach Palpatine'a. - Dobry z pana przyjaciel, senatorze. Palpatine odwzajemnił gest. - Moje interesy to interesy Republiki, panie kanclerzu.
Janko5
Maska kłamstw
44
ROZDZIAŁ
7 Pokryta od bieguna do bieguna durabetonem, plastalą i tysiącem innych niezniszczalnych materiałów, Coruscant wydawała się całkowicie odporna na kaprysy czasu czy rozmaite ataki przyszłych agentów entropii. Mówiono, że na Coruscant można przeżyć całe życie nie wychodząc z budynku, który uważa się za swój dom, i że nawet jeśli ktoś poświęciłby całe życie na eksplorację Coruscant, nie zdołałby objąć nią więcej niż kilka kilometrów kwadratowych -już prędzej zdołałby odwiedzić wszystkie najodleglejsze planety Republiki. Pierwotna powierzchnia planety zatarła się w pamięci tak dawno temu, a odwiedzana była tak rzadko, że stała się tajemnym, mitycznym światem; jego mieszkańcy chełpili się tym, że ich królestwo nie oglądało światła słonecznego od dwudziestu pięciu tysięcy standardowych lat. Bliżej nieba, gdzie powietrze nie przestawało krążyć, a olbrzymie lustra rozświetlały dno płytszych kanionów, rządziło bogactwo i przywileje. Tu, całe kilometry ponad bezświetlną głębią, zamieszkiwali ci, którzy preferowali własną, rozrzedzoną atmosferę; poruszali się prywatnymi powietrznymi limuzynami; obserwowali, jak płonące czerwienią słońce chowa się za krzywizną planety; zapuszczali się poniżej poziomu dwóch kilometrów tylko po to, by przeprowadzić co bardziej podejrzane transakcje albo odwiedzić gęste od pomników place przed charakterystycznymi gigantycznymi budowlami, których nie była w stanie najechać, pokonać ani powalić przeciętność. Jedną z takich budowli była Świątynia Jedi. Wysoka na kilometr, ścięta piramida, otoczona piątką wysmukłych wież górowała nad otoczeniem, celowo odizolowana od hałasu nakładających się na siebie pól magnetycznych i nie poddająca się żadnym nowym modom. Pod nią rozciągała się przestrzeń pełna dachów, napowietrznych mostów i skrzyżowań, tworząc oszałamiającą geometryczną mozaikę - kolosalne spirale i koła, krzyże i trójkąty, kwadraty i romby - wielkie mandale wycelowane w gwiazdy, jakby tymczasowe uzupełnienie tamtejszych konstelacji. Świątynia od pierwszego rzutu oka miała w sobie coś kojącego i wyniosłego zarazem. Bo choć stanowiła nieustanne przypomnienie starszego, mniej skomplikowanego Janko5
James Luceno 45 świata, było w niej coś surowego i niedostępnego, nieosiągalnego dla turystów czy kogokolwiek innego, kto chciałby ją zwiedzić powodowany czystą ciekawością. Kształt Świątyni miał ponoć symbolizować drogę młodego padawana ku oświeceniu - ku zjednoczeniu z Mocą, osiągniętemu dzięki wierności Kodeksom Jedi. Kształt ten jednak zręcznie ukrywał inny, bardziej praktyczny cel, bo pięć wież- po jednej z każdej strony świata i jedna w środku - stanowiło maszty dla licznych anten i przekaźników, dzięki którym Jedi dowiadywali się o sytuacji i kryzysach w galaktyce, której służyli. W ten sposób równoważyły się kontemplacja i służba społeczna. Nigdzie w całej świątyni te połączone cele nie były widoczne bardziej niż w szczytowej sali Rady Pojednawczej. Podobnie jak sala Wysokiej Rady na szczycie wieży obok, również i ta była okrągła, miała łukowaty sufit i okna dookoła. Jednak, jako pomieszczenie mniej oficjalne, była pozbawiona kręgu dwunastu krzeseł zajmowanych przez członków Wysokiej Rady, decydującej o sprawach, które w danej chwili zaprzątały jej uwagę. Qui-Gon był na Coruscant od trzech standardowych dni, zanim Rada Pojednawcza wezwała go, by stawił się przed jej obliczem. Przez ten czas zajmował się głównie medytacją, badaniem starożytnych tekstów, przechadzaniem się w półmroku świątynnych korytarzy lub sesjami treningowymi z użyciem miecza świetlnego z innymi rycerzami Jedi i padawanami. Od swoich znajomych w galaktycznym senacie dowiedział się, że Federacja Handlowa poprosiła Republikę o interwencję lub położenie kresu aktom terroru, a także o zgodę na powiększenie liczby robotów obronnych w obliczu ciągłych niepokojów. Choć petycje te nie były niczym nowym, Qui-Gon był zdziwiony, dowiedziawszy się o zarzutach Federacji Handlowej pod adresem kapitana Cohla, który nie tylko unicestwił „Strumień Przychodów", ale i jakoby odebrał Federacji kasetkę ze sztabami aurodium, wartymi miliardy kredytów. Idąc na spotkanie z członkami Rady Pojednawczej, nadal rozmyślał o tej sensacyjnej wiadomości, nieświadom, że oni także chcieli omówić wypadki na Dorvalli. Wiele osób podzielało opinię, że Qui-Gon sam zasiadałby w radzie, gdyby nie jego skłonność do naginania reguł i podążania za głosem własnego instynktu - nawet wówczas, gdy podpowiadał on co innego niż kolektywna mądrość rady. Nie przysparzało mu to popularności u co bardziej wyniosłych kolegów. W rezultacie traktowali go nieco protekcjonalnie, uznając jego niechęć do podporządkowania się i przyjęcia miejsca w radzie jako jeszcze jedną oznakę niepoprawności. Rada Pojednawcza składała się z pięciu członków - choć rzadko była to ta sama piątka. Dziś obecnych było tylko czworo: mistrzowie Jedi Pio Koon, Oppo Rancisis, Adi Gallia i Yoda. Qui-Gon odpowiadał na pytania ze środka pokoju, gdzie pozwolono mu usiąść, ale wolał stać. - Skąd wiedziałeś, Qui-Gonie, o planach kapitana Cohla co do „Strumienia Przychodów", hę? - zadał pytanie Yoda. Spacerował po wypolerowanych kamiennych płytach podłogi, podpierając się laską.
Maska kłamstw
46 - Mam informatora we Froncie Mgławicy - odparł Qui-Gon. Yoda zatrzymał się, by spojrzeć na niego. - Informatora, powiadasz? - To Bithanin - wyjaśnił Qui-Gon. - Skontaktował się ze mną na Malastarze, a później poinformował mnie, że Cohl planuje zaatakowanie „Strumienia Przychodów" nad Dorvallą. Yoda potrząsnął głową w udawanym zaskoczeniu. - Sensacyjna wiadomość jest to. Jedna z wielu niespodzianek Qui-Gona. Długowieczny drobniutki Yoda - ktoś w rodzaju patriarchy - miał niemal ludzką twarz, z wielkimi, rozumnymi oczami, małym nosem i ustami o wąskich wargach. Na tym jednak kończyły się podobieństwa, skórę miał bowiem zieloną od trójpalczastych stóp po czubek głowy, a uszy długie i spiczaste, sterczące po bokach pomarszczonej głowy jak skrzydła. Był członkiem Wysokiej Rady i trochę efekciarzem - wolał uczyć, używając zagadek i myślowych łamigłówek niż wykładów i odpytywania. Yoda i Qui-Gon znali się od dawna; to Yoda był tym, który niekiedy czynił Qui-Gonowi wymówki, że koncentruje się bardziej na żyjącej Mocy kosztem Mocy jednoczącej. Qui-Gon wyjaśniał mu wtedy, że po prostu taki już jest. Nawet podczas szkoleń w posługiwaniu się mieczem świetlnym rzadko kiedy przystępował do pojedynku z jakąś gotową strategią. Improwizował raczej, modyfikując swoją technikę w zależności od potrzeby chwili - nawet wtedy, gdy ujrzenie spraw w dłuższej perspektywie mogłoby mu pomóc. - Qui-Gonie - odezwała się Adi Gallia. - Dano nam do zrozumienia, że to Front Mgławicy zatrudnił kapitana Cohla. W jakim celu twój informator sabotował operację, którą sam Front Mgławicy usankcjonował? Była młodą i przystojną kobietą z Korelii, o egzotycznych oczach, długiej, smukłej szyi i pełnych wargach. Wysoka i ciemnoskóra, nosiła na głowie obcisłą czapeczkę, spod której zwisało osiem warkoczyków przypominających strączki. Qui-Gon zwrócił się do niej: - Ta operacja nie była usankcjonowana. Dlatego udałem się tam z moim padawanem. Yoda uniósł laskę i wycelował ją w Qui-Gona. - Wyjaśnić to musisz. Qui-Gon skrzyżował muskularne ramiona na piersi. - Front Mgławicy przemawia w imieniu wielu światów Środkowych i Odległych Rubieży, które nie godzą się na monopolistyczne praktyki i siłową taktykę Federacji Handlowej. Część z tych planet została skolonizowana przez gatunki, które uciekły ze światów Jądra przed represjami cywilizacji. Bardzo cenią sobie swą niezależność, a tymczasem muszą wchodzić w interesy z konsorcjami w rodzaju Federacji. Światy, które próbowały wysyłać swoje towary przez inne przedsiębiorstwa, padły ofiarą całkowitej blokady handlowej. - Front Mgławicy może mieć szczytne cele, ale ich metody są bezlitosne - zauważył Oppo Rancisis, przerywając krótką ciszę.
Janko5
Janko5
James Luceno
47
Był potomkiem rodziny królewskiej z Thisspias; miał zaczerwienione oczy i drobne usta w dużej głowie, której cała reszta pokryta była gęstymi, białymi włosami, spiętrzonymi wysoko na czubku czaszki i opadającymi długą brodą z cofniętego podbródka. - Kontynuuj, Qui-Gonie - polecił Pio Koon spod maski, którą zmuszony był nosić w środowisku tlenowym. Podobnie jak Rancisis, Koon miał umysł skłonny do analizowania strategii militarnych. Qui-Gon skłonił głowę i ciągnął dalej: - Nie będę próbował usprawiedliwiać czynów Frontu Mgławicy, powiem tylko, że próbowali przekonać Federację Handlową do swoich racji, zanim wstąpili na drogę terroryzmu. Mogli bez trudu sfinansować swoje operacje, przemycając przyprawę dla Huttów, ale odmówili wchodzenia w układy z jakimkolwiek gatunkiem, który akceptuje niewolnictwo. Nawet gdy w końcu weszli na ścieżkę przemocy, ograniczają swoje działania do zakłócania transportów Federacji Handlowej albo opóźniania ich statków na wszelkie możliwe sposoby. - Unicestwienie frachtowca jest niewątpliwie sposobem na opóźnienie go - powiedział Rancisis. Qui-Gon spojrzał na niego. - Akcja Cohla to coś nowego. - Co w takim razie doprowadziło Front Mgławicy do takiej eskalacji przemocy? zapytała Gallia. Qui-Gon wyczuł, że pytanie zostało zadane w równym stopniu w imieniu Rady, jak i w imieniu Najwyższego Kanclerza Valoruma, z którym Gallię łączyły bliskie związki. - Mój informator twierdzi, że w łonie Frontu Mgławicy uformowało się radykalne skrzydło, i to ci bojownicy wynajęli kapitana Cohla. Bithanin i wielu innych sprzeciwiało się zatrudnianiu najemników, ale to radykałowie przejęli władzę w organizacji. Yoda w zamyśleniu potarł podbródek. - Sztabki aurodium, o to chodziło im? Qui-Gon pokręcił głową. - Szczerze mówiąc, mistrzu, nie jestem pewien, czy mam uwierzyć w zarzuty Federacji. - Czy masz powody, by w nie wątpić? - To kwestia metod. Federacja Handlowa utrzymuje, że jej troską jest zabezpieczenie przewożonych ładunków. Dlaczego więc mieliby transportować aurodium na pokładzie słabo bronionego frachtowca w rodzaju „Strumienia Przychodów", gdy znacznie ciężej uzbrojony „Akwizytor" był zaledwie o jeden system słoneczny stamtąd? - Rację ma-przyznał Yoda. - Dla mnie powód jest oczywisty - nie zgodził się z nimi Rancisis. - Federacja Handlowa niesłusznie założyła, że nikt nie będzie podejrzewał, by „Strumień Przychodów" przewoził takie bogactwo. Janko5
Maska kłamstw
48 - To kwestia bez poważniejszych konsekwencji - powiedziała Gallia. - Wykorzystanie najemników w rodzaju kapitana Cohla świadczy o rozpoczęciu skoordynowanych działań w celu przeciwstawienia się siłą oddziałom obronnych robotów Federacji Handlowej, a w konsekwencji wyeliminowania ich wpływów w systemach peryferyjnych. - Na szczęście kapitan Cohl nie stanowi już problemu-zauważył Pio Koon. Yoda otworzył szerzej oczy. - Dla Qui-Gona stanowi. Qui-Gon poczuł na sobie badawcze spojrzenia rady. - Nie wierzę, że zginął w eksplozji frachtowca - powiedział w końcu. - Przecież sam tam byłeś! - zauważył Rancisis. - Na własne oczy widziałeś - powiedział Yoda, mrugając szybko. Qui-Gon zacisnął usta. - Cohl miał zawsze plany na każdą ewentualność. Nie poleciałby prosto w ogień eksplozji tylko po to, by uniknąć pogoni. - W takim razie dlaczego nie schwytałeś go, tak jak planowałeś? -zapytał Rancisis. Qui-Gon w zamyśleniu dotknął palcami ust. - Jak powiedziała mistrzyni Gallia, Cohl to dopiero początek. Razem z moim padawanem przymocowaliśmy sygnalizator do statku Cohla, w nadziei, że zaprowadzi nas do aktualnej bazy Frontu Mgławicy, która może się znajdować na jednym z rimmiańskich światów, które popierają terrorystów. Po eksplozji sygnalizator przestał działać. Gallia przyglądała mu się przez chwilę. - Szukałeś Cohla, Qui-Gonie? - Nie znaleźliśmy z Obi-Wanem żadnego śladu wahadłowca. O ile wiemy, fala uderzeniowa eksplozji porwała go i wciągnęła w studnię grawitacyjną Dorvalli. - Czy poinformowałeś Departament Sprawiedliwości o swoich podejrzeniach? zapytał Rancisis. - Najlepiej znane kryjówki Cohla są pod obserwacją- odpowiedziała za Qui-Gona Gallia. Koon wstał z krzesła i stanął obok Qui-Gona. - Kapitan Cohl był może najlepszy w swojej klasie, ale takich jak on jest wielu, równie bezlitosnych, równie drapieżnych. Front Mgławicy nie będzie miał trudności z odbudowaniem swoich szeregów. Rancisis z powagą pokiwał głową. - Musimy uważnie przyglądać się tej sprawie. Yoda przeszedł przez pokój, potrząsając brodą w przód i w tył. - Unikać konfliktu z Frontem Mgławicy musimy. Głosem wielu przemawiają. Na szwank narażają naszą bezstronność. - Zgadzam się - powiedział Rancisis. - Nie możemy opowiadać się po tej czy innej stronie. Janko5
James Luceno
49
- Ależ musimy! - zaprotestował Qui-Gon. - Nie jestem sojusznikiem Federacji Handlowej, ale akty terroryzmu Frontu Mgławicy nie ograniczą się do frachtowców. Niewinne istoty znajdą się w niebezpieczeństwie. Wszyscy zamilkli, z wyjątkiem Yody. - Prawdziwym rycerzem Qui-Gon jest - powiedział tonem łagodnej wymówki. Zawsze podąża własną drogą.
Maska kłamstw
50
ROZDZIAŁ
8 Neimoidia- mała wilgotna planeta, nędznie oświetlana przez prastare słońce - była miejscem unikanym nawet przez Neimoidian. Jej położenie - stosunkowo niedaleko od samowystarczalnej Korelii i wysoko uprzemysłowionego systemu Kuat - przyniosło jej więcej szkód niż korzyści, bo raz za razem bractwo światów Jądra pomijało ten mało interesujący świat na korzyść jego bardziej atrakcyjnych sąsiadów. Społeczeństwo Neimoidian uformowało się więc w poczuciu izolacji. Wzgardliwe traktowanie ze strony innych światów wyrobiło w tym gatunku przekonanie, że postęp jest udziałem tych, którzy sanie tylko zdolni, ale i drapieżni. Dotarcie na szczyt łańcucha pokarmowego wymagało wspinania się po ciałach słabszych. Utrzymanie się na szczycie wymagało wyrwania innym wszelkich zasobów, jakimi dysponowali, i uniemożliwienia odebrania ich sobie. Reguły te przywoływano zwykle, by wytłumaczyć, jak i dlaczego Neimoidianie tak szybko wysunęli się na czoło Federacji Handlowej, której znakiem rozpoznawczym była bezwzględność. Najzdolniejsi synowie Neimoidii opuszczali planetę w młodym wieku, preferując życie wędrownych handlarzy na pokładach statków floty handlowej Federacji. Wskutek tego Neimoidia była rzadko zaludniona; pozostawali na niej najsłabsi przedstawiciele gatunku, którzy zajmowali się doglądaniem hodowli świerzbu, upraw grzybni i farm żuków. Wicekról Nutę Gunray podzielał swoisty niesmak, jaki jego współbracia, podobni mu dobrowolni wygnańcy, odczuwali dla swego ojczystego świata. Okoliczności wymagały jednak, by spotkał się z członkami Wewnętrznego Kręgu w miejscu, które gwarantowało ochronę przed wścibskimi oczami Coruscant. A pod tym względem Neimoidia była najlepszym z możliwych rozwiązań. Powrót do domu wiązał się i z tym nieodłącznym problemem, że nie sposób było uciec od wspomnień - tkwiących zwykle gdzieś pod powierzchnią świadomości, na poziomie komórkowym - z okresu pierwszych siedmiu lat życia, kiedy było się wątłą, bladą, wijącą się larwą, walczącą z każdą inną podobną larwą o przetrwanie i możliwość przepoczwarzenia się w czerwonookiego, beznosego, rybioustego i zdecydowanie nieufnego dorosłego osobnika.
Janko5
Janko5
James Luceno
51
Takiego jak Gunray, który okrywał ciało strojami z najdelikatniejszych tkanin, jakie można kupić za kredyty, i który rzadko -jeśli w ogóle - oglądał się za siebie. Wicekról oddawał się tym refleksjom, podczas gdy jego mechanofotel sunął na miejsce spotkania przestronnymi korytarzami wyciętymi w skale w taki sposób, by przypominały tunele lęgowe. Po drodze mijał rzędy robotów protokolarnych czekających na baczność po obu stronach. Dotarł w końcu do ciemnej, zatęchłej groty, stanowiącej całkowite przeciwieństwo lśniących mostków na frachtowcach Federacji Handlowej. Widać w niej było liczne przykłady egzotycznej flory, walczącej ze wszystkich sił o odzyskanie wilgoci z dusznego powietrza. Sklepione łukowato ściany zdobiły dwa godła pobożności i władzy: Krąg Ognia i garhai, pancerna ryba symbolizująca posłuszeństwo i oddanie okazywane oświeconym przywódcom. Dwaj najważniejsi doradcy Gunraya - namiestnik wicekróla Hath Monchar i radca prawny Runę Haako -już czekali. Każdy miał na sobie czarną tiarę, stosownie do swej pozycji: Monchara była trójgraniasta, podobna nieco do tej, którą nosił Gunray, ale mniejsza; Haako nosił rodzaj skomplikowanego kaptura z dwoma rogami na przedzie i zaokrąglonym, wysokim tyłem. Dwaj doradcy wykonali pełne szacunku gesty w kierunku Gunraya, gdy ten zszedł z mechanofotela. - Witaj, wicekrólu - powiedział, podchodząc do niego, Haako, zgarbiony i kulawy, z podkurczonym z boku lewym ramieniem. - Mamy nadzieję, że trudziłeś się nie na darmo. - Przypominał nieco pająka, z tymi zapadniętymi policzkami, pooraną głębokimi zmarszczkami twarzą, zapuchniętymi oczami i pomarszczonymi fałdami skóry na podbródku i grubej szyi. Gunray protekcjonalnie machnął ręką. - Powiedział, że się pojawi. Mnie to wystarczy. - Tobie może wystarczy - mruknął pod nosem Monchar. Gunray spojrzał na swego namiestnika. - Wszystko potoczyło się, tak jak obiecał. Najemnicy Cohla zaatakowali, a „Strumień Przychodów" został zniszczony. - I to ma być powód do świętowania? - zapytał Haako, poruszając fałdami aparatu głosowego. - Twój plan kosztował Federację Handlową frachtowiec klasy pierwszej i miliardy kredytów w aurodium. Pulsujące membrany Gunraya pozwalały się domyślać, że jego opanowanie było jedynie pozą. Zamrugał kilkakrotnie, ale zaraz odzyskał pewność siebie. - Jeden statek i szkatułka klejnotów. Jeśli nasz dobroczyńca rzeczywiście jest tym, za kogo się podaje, taka strata jest bez znaczenia. Haako uniósł bezwładną dłoń. - Jeśli nim jest, byłby to powód do obaw, a nie zadowolenia. Zresztą skąd mamy wiedzieć, czy mówi prawdę? Jakie dowody przedstawił, wicekrólu? Kontaktuje się z tobą niematerialnie, przez hologram. Może być kimkolwiek. Gunray poruszył wydatną szczęką. Janko5
Maska kłamstw
52 - Kto byłby na tyle wymóżdżony, żeby wysuwać podobne twierdzenia, nie mogąc ich udowodnić? Wziął przenośny holoprojektor i ustawił na stole. Kiedy Ciemny Lord po raz pierwszy nawiązał z nim kontakt, wydawał się wiedzieć wszystko na temat Nute'a Gunraya i jego wspinaczki na najwyższe szczeble władzy. Na przykład to, jak Gunray zeznawał przed Dyrektoriatem Federacji Handlowej przeciwko Pulsar Supertanker -wówczas niezależnej spółce wchodzącej w skład konglomeratu-oskarżając ich o „złośliwy brak troski o zyski" i „bezproduktywne darowizny na cele dobroczynne". W gruncie rzeczy wyglądało na to, że właśnie to zeznanie i podobne deklaracje gorliwości zwróciły uwagę Dartha Sidiousa. A jednak Nutę Gunray pozostał wówczas równie sceptyczny, jak obecnie jego doradcy, demonstrowanych przez Dartha Sidiousa szerokich wpływów i możliwości. Sidious potajemnie nakłonił kilka ważnych planet eksportujących surowce, by przyłączyły się do Federacji Handlowej, zrzekając się jednocześnie prawa do własnej reprezentacji w galaktycznym senacie w zamian za lukratywne oferty handlowe i - o ile to możliwe - rozwiązanie problemu przemytu i piratów. Za każdym razem Sidious tak aranżował sprawy, że zasługi za te nabytki przypadały Gunrayowi, tym samym wspierając jego autorytet i gwarantując wybór na członka dyrektoriatu. Kwestii, czy Sidious naprawdę zawdzięczał swoje wpływy mocom Sithów, Gunray nie był w stanie rozstrzygnąć, ale też nie za bardzo go to obchodziło, biorąc pod uwagę, co wiedział o Sitach - starożytnym, może nawet legendarnym zakonie czarnych magów, niewidzianych w galaktyce od tysiąca lat. Niektórzy mówili, że Sithowie to ciemna strona Jedi; inni twierdzili, że to Jedi położyli kres panowaniu Sithów w wojnie, w której stanęły naprzeciw siebie siły światła i ciemności. Jeszcze inni z kolei utrzymywali, że chciwi władzy Sithowie sami się powybijali. Gunray nie wiedział, która z tych wersji jest prawdziwa i miał nadzieję, że tak pozostanie. Spojrzał na projektor; zbliżała się godzina umówionego spotkania. Nie zdążył skończyć poprzedniej myśli, gdy nad urządzeniem pojawił się wizerunek zakapturzonej głowy i ramion oraz twarzy ukrytej głęboko w cieniu kaptura, spod którego widać było jedynie pobrużdżony podbródek i wydatne szczęki starego człowieka. Płaszcz spinała pod szyją ozdobna brosza. Kiedy postać przemówiła, jej głos przypominał przeciągły zgrzyt. - Widzę, wicekrólu, że zebrałeś swoich podwładnych, jak prosiłem - zaczął Darth Sidious. Gunray wiedział, że słowo „podwładni" nie znajdzie uznania u Monchara i Haako. Choć rozumiał, że niewiele jest w stanie zdziałać, uznał, że warto przynajmniej spróbować wyprostować sprawę. - Moich doradców, lordzie Sidiousie. Twarz Sidiousa nic nie zdradzała. Janko5
James Luceno
53
Maska kłamstw
54
- Doradców... ależ oczywiście. - Przerwał na chwilę, jakby sondował niezmierzoną odległość, jaka ich dzieliła. - Wyczuwam atmosferę obaw, wicekrólu. Czyżby rezultaty naszych planów nie przypadły ci do gustu? - Ależ skąd, w żadnym razie, lordzie Sidiousie - zająknął się Gunray. - Chodzi jedynie o to, że utrata frachtowca i sztabek aurodium martwi co poniektórych. - Spojrzał znacząco na swoich doradców. - Co poniektórzy pozbawieni są twojej zdolności widzenia spraw w szerszej perspektywie, wicekrólu - powiedział Sidious tonem, w którym pobrzmiewała pogarda. Być może powinniśmy ponownie zapoznać ich z naszymi zamiarami przysporzenia Federacji Handlowej sympatii w senacie. To dlatego poinformowałem Front Mgławicy o transporcie aurodium. Utrata sztabek wesprze naszą sprawę. Wkrótce politycy i biurokraci będą jeść ci z ręki, a wtedy Federacja Handlowa będzie mogła stworzyć armię robotów, której tak potrzebuje. Firmy takie jak Baktoid, Zakłady Konstrukcyjne Haor Chall czy Colicoids będą się prześcigać, by zrealizować wasze zamówienia. Gunray poczuł niepokój. - Armię, lordzie Sidiousie? - Bogactwa Odległych Rubieży czekają na tych, którzy mają dość odwagi, by po nie sięgnąć. Gunray przełknął ślinę. - Ależ lordzie Sidiousie, być może nie czas na podejmowanie takich działań... - Nie czas? To wasze przeznaczenie. Jeśli będziecie mieć wsparcie armii, kto odważy się zakwestionować władzę Neimoidii nad szlakami handlowymi? - Z chęcią powitamy możliwość obrony przed piratami i wywrotowcami - odważył się odezwać Runę Haako. - Nie chcemy jednak łamać warunków naszego traktatu handlowego z Republiką. Nie wtedy, gdy ceną za armię robotów jest opodatkowanie stref wolnego handlu. - A więc słyszałeś o zamiarach kanclerza Valoruma - stwierdził Sidious. - Tylko tyle, że zamierza starannie rozważyć tę propozycję - powiedział Gunray. Sidious pokiwał głową. - Bądź spokojny, wicekrólu. Najwyższy Kanclerz jest naszym najsilniejszym sprzymierzeńcem w senacie. - A więc lord Sidious ma wpływy w senacie? - zaryzykował pytanie Haako. Ale Sidious był zbyt sprytny, by złapać przynętę. - Dowiesz się, że wielu jest takich, którzy wykonują moje rozkazy - powiedział. Rozumieją, podobnie jak wy zrozumiecie, że najlepiej służą sobie, oddając się w służbę mnie. Haako i Monchar wymienili ukradkowe spojrzenia. - Rządzący członkowie Dyrektoriatu Federacji Handlowej raczej nie zaaprobują wydawania z takim trudem wypracowanych zysków na roboty - powiedział Monchar. I tak uważają, że my, Neimoidianie, jesteśmy przesadnie podejrzliwi. - Jestem świadom opinii waszych partnerów - powiedział chrapliwie Sidious. Przyjmij moją radę: głupi przyjaciele sanie lepsi od wrogów. - Jednak sprzeciwią się takim planom.
- W takim razie będziemy po prostu musieli znaleźć sposób, by ich przekonać. - On nie chciał okazać ci niewdzięczności, lordzie Sidiousie -przeprosił Gunray za swego podwładnego. - Po prostu... po prostu nie wiemy, kim jesteś i ile dasz radę załatwić. Możesz być na przykład potężnym Jedi, który chce nas wciągnąć w pułapkę. - Jedi? - powiedział Sidious. - Nie kpij ze mnie. Przekonacie się jednak, że jestem pobłażliwym panem. Jeśli chodzi o wasze obawy co do mojej tożsamości... mojego dziedzictwa, powiedzmy... przemawiać za mnie będą moje czyny. Neimoidianie wymienili zakłopotane spojrzenia. - A co z Jedi? - zapytał Haako. - Nie będą stali z boku. - Jedi zrobią tylko to, na co pozwoli im senat - powiedział Sidious. - Jesteście w grubym błędzie, jeśli myślicie, że poświęcą swoje posiadłości na Coruscant, występując przeciw Federacji Handlowej bez aprobaty senatu. Gunray spojrzał znacząco na swoich doradców, zanim odpowiedział: - Oddajemy się w twoje ręce, lordzie Sidiousie. Sidious niemal się uśmiechnął. - Tak sądziłem, wicekrólu, że dasz się przekonać. Wiem, że nie zawiedziesz mnie w przyszłości. Obraz zniknął równie nagle, jak się wcześniej pojawił, pozostawiając trzech Neimoidian łamiących sobie głowy nad charakterem mrocznego przymierza, które właśnie zawarli.
Janko5
Janko5
James Luceno
55
ROZDZIAŁ
9 Noc na Coruscant była pojęciem abstrakcyjnym. Słońce zachodziło jak zawsze, ale światła były tak wszechobecne w lesie miejskich wieżowców, że prawdziwa ciemność zalegała jedynie w najgłębszych kanionach lub przybywała na wezwanie tych mieszkańców, którzy mogli sobie pozwolić na zaciemnienie transpastalowych szyb. Widziana z orbity ciemna strona planety jarzyła się jak ozdobny ornament wysadzany bioluminescencyjnymi formami życia, jakie można było znaleźć w gablotach kolekcjonerów sztuki albo w muzeach sztuki ludowej. Na niebie nigdy nie było widać gwiazd, z wyjątkiem szczytowych pięter najwyższych budynków. Inne gwiazdy rozświetlały jednak coruscańską noc w słynnych kompleksach rozrywkowych - piosenkarze, aktorzy, artyści i politycy. Ci ostatni podlegali najbardziej ulotnym modom, a ostatnimi czasy lubili pojawiać się w operze za przykładem Najwyższego Kanclerza Valoruma, którego znakomita rodzina słynęła również od niepamiętnych pokoleń z mecenatu nad sztuką. W galaktyce, liczącej miliony rozumnych gatunków i tysiąc razy więcej światów, kultura była zawsze towarem wyjątkowo popularnym. W każdej chwili gdzieś na Coruscant odbywała się taka czy inna premiera. Niewiele zespołów i trup cieszyło się jednak przywilejem występowania na deskach Opery Coruscant. Budynek był cudem baroku sprzed czasów Republiki: cały w stiukach i ornamentach, ze staroświecką sceną, wznoszącymi się rzędami foteli i prywatnymi lożami o zabytkowych zdobieniach. W ramach gestu w stronę obywateli Coruscant zbudowano nawet labirynt dolnych galerii, gdzie zwykli ludzie mogli oglądać przedstawienie na hologramowych ekranach i udawać, że mogą zadawać się z osobistościami, które zasiadają nad ich głowami. W programie była opera pod tytułem Krótkie panowanie demonów przyszłości, dzieło napisane pierwotnie na Korelii, wystawiane jednak przez trupę Bithan, którzy objeżdżali z nią kolejne planety od dwudziestu standardowych lat. Bithanie - dwunożny gatunek o okrągłych czaszkach, czarnych oczach pozbawionych powiek i workowatych fałdach skórnych poniżej szczęki - pochodzili z peryferyjnej planety Clack'dor VII i znani byli z tego, że odbierają dźwięki w taki sposób, jak ludzie kolory. Janko5
Maska kłamstw
56 Biorąc pod uwagę, że to rodzice Finisa Valoruma sponsorowali powstanie Krótkiego panowania, trudno się było dziwić, że sam najwyższy kanclerz zaszczycił swą obecnością przedstawienie po długo oczekiwanym powrocie trupy na Coruscant. Sam fakt, że będzie na nim obecny, wywindował ceny biletów do niemożliwości, a mimo to kupić je było równie trudno, jak adegańskie kryształy. W efekcie budynek był tak wypełniony po brzegi luminarzami, jak od dawna się to nie zdarzyło. Jak zawsze, Valorum przyszedł późno, by mieć pewność, że zajmie miejsce jako ostatni. Publiczność powstała, wyciągając głowy, by go zobaczyć; oklaski brzmiały bez przerwy, gdy wkraczał do zabytkowej loży, zarezerwowanej dla członków jego rodziny od z górą pięciuset lat. Wyrzekłszy się na tę okazję swojej zwyczajowej eskorty - ubranych w niebieskie płaszcze i hełmy członków Senackiej Straży - Valorum przybył w towarzystwie asystentki administracyjnej, Sei Tarii, drobnej kobietki o połowę młodszej od niego, o migdałowych oczach i skórze koloru zboża, w twarzowych ciemnoczerwonych septojedwabiach. Jak zwykle na Coruscant, publiczność rozplotkowała się, zanim jeszcze Valorum zdążył usiąść. Ale Najwyższy Kanclerz był uodporniony na plotki, po części ze względu na swoje arystokratyczne wychowanie, ale także i dlatego, że niemal każdy z senatorów, niezależnie od stanu cywilnego, zwykł był pojawiać się publicznie w towarzystwie atrakcyjnych samic. Valorum dostojnie skinął ręką i skłonił głowę w geście cierpliwej łaskawości. Zanim usiadł, ukłonił się powtórnie w stronę prywatnej loży dokładnie po przeciwnej stronie amfiteatru. Kilkunastu zamożnie wyglądających widzów w loży, którą Valorum wyróżnił swoim ukłonem, odpowiedziało podobnym gestem i pozostało na nogach, dopóki Sei Taria nie zajęła miejsca - niemały wyczyn dla właściciela loży, senatora Orna Free Taa, który w czasie swojej kadencji na Coruscant przytył tak bardzo, że zajmował aż trzy siedzenia. Błękitnoskóry Taa, o wydatnych czerwonych wargach i powiekach, miał dużą owalną twarz i podwójny podbródek rozmiarów worka pokarmowego bantha. Był Twi'lekianinem pochodzącym z Rutii; jego grube warkocze główne lekku spoczywały na otłuszczonej piersi jak śpiące węże. Krzykliwa szata wystarczyłaby na namiot. Wyraźnie afiszował się ze swoją konkubiną, Twi'lekianką z Letha, młodzieńczą istotą o wysokich kościach policzkowych i czerwonym ciele spowitym w zwoje połyskliwego jedwabiu. Jako członek Komitetu Asygnacyjnego, Taa był w opozycji do kanclerza Valoruma od czasów, gdy jego ojczysta planeta Ryloth, słynąca jako producent przyprawy, nie zdołała uzyskać statusu planety uprzywilejowanej. Gośćmi Taa byli senatorowie Toonbuck Toora, Passel Argente, Edcel Bar Gane i Palpatine, który przybył w towarzystwie dwóch osobistych sekretarzy, Kinmana Doriana i Sate'a Pestage'a. Janko5
James Luceno
57
Maska kłamstw
- Wiecie, dlaczego Valorum tak kocha operę? - zapytał Taa we wspólnym, ledwo otwierając tłuste wargi. - Bo to jedyne miejsce na Coruscant, gdzie cała publiczność mu przyklaskuje. - A przecież robi tu niewiele więcej niż w senacie - zauważyła senator Toora. - Po prostu przestrzega zasad i udaje zainteresowanie. Bajecznie bogata, była dwunożną włochatą istotą o szerokich ustach, trzech podbródkach i oczach jak paciorki; na czubku grzebienia sterczącego ze spłaszczonej głowy tkwił mały nos. - Valorum stracił zęby - zapiał Passel Argente. Ten mężczyzna o ziemistej cerze był przedstawicielem Sprzymierzenia Przedsiębiorców; nosił czarny turban i fular, który odsłaniał tylko twarz i zakręcony róg sterczący z czoła. - W momencie gdy potrzeba nam energii, wizji, jedności, Valorum proponuje wypróbowane, rutynowe rozwiązania. Rozwiązania, które gwarantują zachowanie status quo. - Ku naszej wielkiej radości - mruknęła pod nosem Toora. - Ale ten ukłon... - powiedział Taa, kierując się w stronę fotela wykonanego na specjalne zamówienie, by mógł w nim pomieścić spasione cielsko. - Czemu zawdzięczamy ten zaszczyt? Toora lekceważąco machnęła ręką. - Według mnie, idiotycznemu zamieszaniu związanemu z wnioskiem Federacji Handlowej. Valorum potrzebuje wszelkiego poparcia, jakie zdoła zdobyć, by przekonać nas do uchwalenia opodatkowania stref wolnego handlu. - W takim razie to jeszcze dziwniejsze, że się nam kłania - zauważył Taa. Zamaszystym gestem wskazał na inne loże. - O, tam... senator Antilles, Horox Ryyder, Tendau Bendon... wszyscy oni przyklaskują każdemu słowu kanclerza. Każdy z nich bardziej jest wart ukłonu niż my. Taa uniósł tłustą dłoń w geście pozdrowienia, gdy nagle towarzystwo zdało sobie sprawę, że są obserwowani. - W takim razie ukłon musiał być przeznaczony wyłącznie dla senatora Palpatine'a - zauważyła Toora znacząco.—Z tego co słyszałam, Najwyższy Kanclerz chętnie słucha rad naszego delegata z Naboo. Taa odwrócił się w stronę Palpatine'a. - Czy to prawda, senatorze? Palpatine uśmiechnął się lekko. - To nie jest tak, jak sobie wyobrażacie, zapewniam was. Najwyższy Kanclerz spotkał się ze mną, by poznać moją opinię na temat tego, jak systemy peryferyjne przyjmą kwestię opodatkowania. Nie rozmawialiśmy o niczym innym. Zresztą Valorum raczej nie potrzebuje mojej pomocy, by przepchnąć tę propozycję. Nie jest aż tak nieskuteczny, jak się niektórym wydaje. - Nonsens - powiedział Taa. - Dojdzie do przepychanki między frakcjami Baila Antillesa a tymi, którzy pozwalają, by w ich imieniu przemawiał Ainlee Teem. Jak zawsze, światy Jądra staną po stronie Valoruma, a najbliższe kolonie - przeciw.
58 - Myślę, że jeszcze bardziej spolaryzuje senat - powiedział świszczącym głosem Edcel Bar Gane. Reprezentant planety Roona miał pękatą głowę i wąskie, uniesione w zewnętrznych kącikach oczy. Toora słuchała ich uwag, nie komentując. Ponownie spojrzała na Palpatine'a. - Zaciekawił mnie pan, senatorze. Co dokładnie powiedział pan kanclerzowi w kwestii wpływu opodatkowania na systemy peryferyjne? - Włączcie kurtynę akustyczną, a może będę skłonny wam się zwierzyć - powiedział Palpatine. - Och, zrób to, Taa! - zapaliła się Toora. - Uwielbiam intrygować. Taa przestawił przełącznik w barierce loży, uruchamiając pole, które skutecznie izolowało pomieszczenie od wszelkich prób podsłuchu. Ale Palpatine odezwał się dopiero wtedy, gdy Sate Pestage - szczupły mężczyzna o ostrych rysach i przerzedzonych czarnych włosach -sprawdził, że pole działa. Działania Pestage'a zrobiły wrażenie na senatorze Argente. - Czy wszyscy na Naboo są równie ostrożni jak pan, senatorze? Palpatine wzruszył ramionami. - Proszę to uznać za wadę osobniczą. Argente pokiwał głową. - Zapamiętam to sobie. - Proszę więc nam wszystko powiedzieć - odezwała się Toora. -Czy Najwyższy Kanclerz obiera niebezpieczny kurs, przeciwstawiając się Federacji Handlowej? - Niebezpieczeństwo polega na tym, że dostrzega tylko część problemu - zaczął Palpatine. - Choć pierwszy by temu zaprzeczył, w głębi serca Valorum jest biurokratą, podobnie jak jego przodkowie. Przedkłada przepisy i zasady nad bezpośrednie działanie. Brakuje mu zdolności właściwej oceny sytuacji. To dynastia Valorum była w dużej mierze odpowiedzialna za danie wolnej ręki Federacji Handlowej dziesięciolecia temu. A jak, waszym zdaniem, udało im się zgromadzić tak wielkie dobra? Na pewno nie faworyzując peryferyjne systemy, tylko wchodząc w lukratywne układy z Klanem Banków Intergalaktycznych i firmami w rodzaju TaggerCo. Szczególnie ironiczny wydźwięk ma fakt, że ten najnowszy kryzys kręci się wokół Frontu Mgławicy. Ojciec obecnego kanclerza miał okazję zlikwidować to ugrupowanie, ale nie zrobił tego, upominając ich jedynie, zamiast wyeliminować. - Zaskakuje mnie pan, senatorze - powiedziała Toora. - Ale na plus, jak sądzę. Proszę mówić dalej. Palpatine założył nogę na nogę i wyprostował się w fotelu. - Najwyższy Kanclerz nie jest w stanie zrozumieć, że przyszłość Republiki zależy w znacznej mierze od tego, co dzieje się na Środkowych i Odległych Rubieżach. Choć na Coruscant panoszy się korupcja, prawdziwa korozja zawsze zaczyna się od brzegów, postępuje od zewnątrz do środka i w końcu pożre i centrum. Jeśli Valorum nie zrobi czegoś, by powstrzymać tę falę, Coruscant stanie się pewnego dnia niewolnicą tych systemów, niezdolną uchwalić żadnych przepisów bez ich zgody. Jeśli nie załagodzimy sprawy dziś, możemy być zmuszeni podporządkować się ich władzy centralnej jutro. To one są kluczem do przetrwania Republiki. Taa wy sapał:
Janko5
Janko5
James Luceno
59
- Jeśli dobrze rozumiem, chce pan powiedzieć, że Federacja Handlowa jest ogniwem łączącym nas z tymi systemami... ambasadorami Coruscant, że tak powiem... i że w związku z tym nie możemy sobie pozwolić na izolowanie Neimoidian i reszty. - Źle pan zrozumiał -. powiedział twardo Palpatine. - Federacji Handlowej należy utrzeć trochę nosa. Valorum ma rację, forsując opodatkowanie, bo Federacja Handlowa i tak ma już za wiele wpływów w systemach peryferyjnych. Setki systemów zewnętrznych, desperacko dążących do utrzymania wymiany handlowej z systemami Jądra, przyłączyło się do Federacji, zrzekając się praw do własnego przedstawiciela w senacie. Na razie Neimoidianie i ich partnerzy nie mają dość głosów, by zablokować opodatkowanie. Ale za rok, dwa zdobędą wystarczające poparcie, by blokować senat przy każdej okazji. - A więc poprze pan kanclerza - wywnioskowała Toora. - Zagłosuje pan za opodatkowaniem. - Na razie nie - powiedział ostrożnie Palpatine. - Z jego perspektywy opodatkowanie to sposób na ograniczenie wpływów Federacji, a zarazem na wzbogacenie Coruscant. Takie podejście doprowadzi do izolacji nie tylko członków Federacji, ale i systemów peryferyjnych. Zanim oddam głos w imieniu Naboo, chcę wiedzieć, jak rozkładają się głosy. W tej chwili ci, którzy stoją pośrodku, zyskają najwięcej. Ci, którzy jasno widzą wszystkie strony problemu, są najlepiej przygotowani, by przeprowadzić Republikę przez ten krytyczny okres przejściowy. Jeśli Valorum zdoła zgromadzić odpowiednie poparcie bez głosu mojego sektora, tym lepiej. Nie uchylę się jednak przed obowiązkiem zrobienia tego, co w ostatecznym rozrachunku jest najlepsze dla wspólnego dobra. - Tak mówi przyszły lider senackiej frakcji - powiedział Taa, wybuchając śmiechem. Toora przyglądała się Palpatine'owi badawczo. - Jeszcze parę pytań, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu. Palpatine wskazał na scenę. - Z przyjemnością podyskutuję o tej sprawie bardziej szczegółowo, ale przedstawienie zaraz się zacznie. Ubrani w bezbarwne tuniki i miękkie buty, studenci Jedi stali naprzeciw siebie w dwóch rzędach, unosząc w dłoniach dwa tuziny włączonych mieczy świetlnych. Na znak mistrza miecza dwunastu studentów tworzących pierwszy rząd cofnęło się jednocześnie o trzy kroki i przyjęło postawę obronną - szeroko rozstawione stopy i miecze poziomo przed sobą na wysokości pasa. Każdy z mieczy był zbudowany własnoręcznie przez studenta, który go trzymał, w taki sposób, by pasował do jego górnej kończyny. Nie znalazłoby się dwóch identycznych, choć wszystkie miały pewne wspólne cechy: porty ładowania, płytki projekcji ostrza, aktywatory, ogniwa energetyczne z diatum oraz rzadkie i cenne kryształy adegańskie, które emitowały ostrze. Niewiele znano w galaktyce materiałów, których miecz świetlny nie byłby w stanie przeciąć. W pełni naładowany i w odpowiednich Janko5
Maska kłamstw
60 rękach, wchodził w durabeton jak w masło lub powoli przepalał durastalowe grodzie gwiezdnych statków. Na kolejny sygnał mistrza drugi rząd studentów przyjął postawę atakującą, przekręcając ramiona o ćwierć obrotu, obniżając środek ciężkości przez lekkie ugięcie kolan i unosząc miecz trzymany oburącz, jakby chcieli nim odbić piłkę. Na ostatni znak instruktora drugi rząd energicznie zaatakował. Studenci w pierwszym rzędzie unieśli miecze do obrony i cofali się z taneczną precyzją, pozwalając przeciwnikom uderzać raz za razem w uniesione ostrza. Gdy broniący cofnęli się do połowy sali, mistrz nakazał wstrzymać ćwiczenie i zmienić postawę. Teraz ci, co się przed chwilą bronili, zaatakowali. Świetlne ostrza cięły powietrze, bucząc cicho; zgrzytały przy zetknięciu z mieczem przeciwnika i wypełniały salę treningową oślepiającymi błyskami światła. Qui-Gon i Obi-Wan obserwowali ćwiczenia z galerii widokowej nad wyściełaną materacami podłogą sali, położonej na jednym z niższych poziomów piramidy Świątyni Jedi. Ćwiczenia trwały od samego rana, ale tylko na kilku twarzach widać było oznaki zmęczenia. - Pamiętam wszystko, jakby to było wczoraj - powiedział Obi-Wan. Qui-Gon uśmiechnął się. - Dla mnie minęło wiele takich wczoraj, padawanie. Choć dzieliło ich wiele lat, obaj spędzili młodość w Świątyni, podobnie jak wielu innych Jedi - czy to studentów, czy padawanów, czy mistrzów. Moc objawiała się we wczesnym dzieciństwie i większość przyszłych rycerzy przenosiła się do Świątyni, zanim ukończyła sześć lat - gdy tylko ich zdolności zostały odkryte na Coruscant lub bardziej odległym świecie przez pełnoprawnego rycerza Jedi, albo gdy przywieźli ich do Świątyni członkowie rodziny. Choć często stosowano testy, by potwierdzić, czy kandydat ma zdolności do władania Mocą, nie przesądzały one o dalszych jego losach nie było wiadomo, czy on albo ona, człowiek albo obcy, ujmie w dłoń miecz świetlny w obronie pokoju i sprawiedliwości, czy spędzi życie w służbie Korpusu Rolniczego, pomagając wyżywić biednych i upośledzonych galaktyki. - Zawsze martwiłem się podczas ćwiczeń, że nie mam zadatków na padawana, a co dopiero na rycerza Jedi - dodał Obi-Wan. - Starałem się bardziej niż inni, by ukryć swoje wątpliwości. Qui-Gon spojrzał na niego z ukosa. - Gdybyś starał się jeszcze bardziej, padawanie, na pewno pozostałbyś w Korpusie Rolnictwa. Dopiero gdy przestałeś się starać tak mocno, odnalazłeś swoją ścieżkę. - Nie potrafiłem się skoncentrować na chwili obecnej. - I nadal nie potrafisz. Dwanaście lat temu Obi-Wan został przydzielony do Korpusu Rolnictwa na planecie Bandomeer i tam właśnie spotkał Qui-Gona, którego poprzedni padawan przeszedł na ciemną stronę Mocy i porzucił Zakon Jedi. Jednak mimo więzów, które połączyły go z Qui-Gonem, bywały chwile, gdy nadal zastanawiał się, czy ma predyspozycje, by stać się rycerzem Jedi. Janko5
James Luceno
61
Maska kłamstw
- Skąd mam wiedzieć, czy Korpus Rolnictwa nie był mi pisany, mistrzu? Być może nasze spotkanie na Bandomeer było tym rozwidleniem drogi, którym nie powinienem był podążyć. Qui-Gon odwrócił się w końcu w jego stronę. - Jest wiele ścieżek, które można wybrać, Obi-Wanie. Nie każdy z nas ma dość szczęścia, by odnaleźć własną w swoim sercu... tę, którą postawiła przed nami Moc. Co czujesz, gdy badasz swoje uczucia względem wyborów, których dokonałeś? - Czuję, że wybrałem właściwą ścieżkę, mistrzu. - Zgadzam się. - Qui-Gon klepnął Obi-Wana po ramieniu, uśmiechnął się i odwrócił z powrotem, by popatrzeć na studentów. -Mimo to uważam, że świetny byłby z ciebie rolnik. Studenci klęczeli teraz w dwóch rzędach, przysiadłszy na piętach. W pokoju panowała cisza i słychać było jedynie odgłos bosych stóp mistrza szermierki, który przechadzał się pomiędzy rzędami uczniów, przyglądając się uważnie każdemu. Mistrz był Twi'lekianinem o smukłych warkoczach głównych i muskularnym torsie. Nazywał się Anoon Bondara, a jego umiejętności szermiercze nie miały sobie równych. Qui-Gon stawał z nim do pojedynków, gdy tylko nadarzyła się okazja, bo potyczka z mistrzem Bondara, choćby najkrótsza, uczyła więcej niż dwadzieścia pojedynków z mniej utalentowanymi przeciwnikami. Mistrz miecza zatrzymał się przed studentką o imieniu Darsha Assant, która była zarazem jego padawanką. Bondara przykucnął, by ich oczy znalazły się na tym samym poziomie. - Co myślałaś, gdy atakowałaś? - Co myślałam, mistrzu? - Co miałaś w głowie? Jakie były twoje zamiary? - Po prostu chciałam być tak silna, jak to tylko możliwe. - Chciałaś wygrać. - Nie, mistrzu. Chciałam uderzyć w nienaganny sposób. Bondara skrzywił się. - Wyłącz myślenie. Nie oczekuj zwycięstwa, nie oczekuj porażki. Nie oczekuj niczego. Obi-Wan spojrzał na Qui-Gona. - Gdzie ja to już słyszałem? Qui-Gon uciszył go, nie spuszczając wzroku z mistrza Bondary, który znów zaczął przechadzać się po sali. - Miecz świetlny nie jest bronią, którą powalacie wrogów albo rywali - wyjaśniał Bondara. - To broń, którą wykorzeniacie własną chciwość, gniew, szaleństwo. Ten, kto stworzył miecz i dzierży go w dłoni, musi żyć tak, by samym sobą ucieleśniać zagładę wszystkiego, co stoi na drodze pokoju i sprawiedliwości. -Zatrzymał się i popatrzył po kolei na każdego. - Rozumiecie? - Tak, mistrzu - odpowiedzieli jednym głosem. Bondara głośno klasnął w dłonie.
62 - Nie, nie rozumiecie. Musicie nauczyć się trzymać miecz, rozluźniając uścisk na jego rękojeści. Musicie nauczyć się poruszać tak rytmicznie, aż zaczniecie tworzyć bezcielesne rytmy. Rozumiecie? - Tak, mistrzu - odpowiedzieli. - Nie, nie rozumiecie. - Skrzywił się i usiadł na końcu rzędów. -Opowiem wam historię. Pewien człowiek, niesłusznie oskarżony o popełnienie zbrodni, był przewożony pojazdem repulsorowym przez pustynne bezdroża odległej planety do więzienia, położonego w samym sercu pustyni. Nagle, bez ostrzeżenia, pojazd zepsuł się tuż nad olbrzymim lejem w ziemi, który był tak naprawdę wielką i żarłoczną gębą stworzenia zamieszkującego te pustkowia. Nagła awaria wyrzuciła strażników tego człowieka prosto w pokrytą śluzem paszczę tej istoty. Mężczyznę również wyrzuciło z pojazdu, ale w ostatniej chwili zdołał chwycić się płozy. Nie rękami, bo te miał skute kajdankami na plecach, ale własnymi zębami. Wkrótce w tej samej okolicy pojawiła się karawana podróżników. Zagubieni i głodni, zapytali mężczyznę, czy wie, gdzie znajduje się najbliższa osada, w której mogliby odnowić wyczerpane zapasy. Mężczyzna był w rozterce. Wiedział, że nie odpowiadając, skazywał najprawdopodobniej wędrowców na pewną śmierć wśród piasków pustyni. Ale otwierając usta, by wypowiedzieć choćby słowo, sam siebie skazywał na pewną śmierć w przewodzie trawiennym piaskowego potwora. Bondara przerwał. - Co w tych okolicznościach powinien zrobić ten człowiek? Studenci wiedzieli z góry, że nie usłyszą odpowiedzi od Anoona Bondary. Wstając, mistrz miecza powiedział: - Wysłucham waszych odpowiedzi jutro. Studenci zgięli się wpół i nie odrywali czoła od maty, póki mistrz Bondara nie opuścił sali. Dopiero wtedy wstali. Nie mogli się doczekać, by zacząć wymieniać opinie o sesji treningowej, żaden jednak nie wspomniał o ewentualnym rozwiązaniu zagadki opowiedzianej przez nauczyciela. Qui-Gon poklepał Obi-Wana po ramieniu. - Chodź, padawanie, jest tu ktoś, z kim chcę porozmawiać. Obi-Wan zszedł za swoim mistrzem po schodach na miękką podłogę. Kilku innych mistrzów Jedi rozmawiało tam ze swoimi padawana-mi. Obi-Wan znał przelotnie paru z nich, ale osoby, do której prowadził ich Qui-Gon, nie spotkał nigdy. Była chyba najbardziej egzotyczną kobietą, jaką kiedykolwiek widział. Miała skośne, szeroko rozstawione oczy o dużych błękitnych tęczówkach, których kolor podkreślała kreska na górnych powiekach. Nos miała szeroki i płaski, a skórę koloru drewna owocowego. - Obi-Wanie, chciałbym, żebyś poznał mistrzynię Luminarę Unduli. - Mistrzu Jinn - powiedziała kobieta zaskoczona i skłoniła głowę w pełnym szacunku ukłonie. Qui-Gon również się ukłonił. - Luminaro, to jest Obi-Wan Kenobi, mój padawan.
Janko5
Janko5
James Luceno
63
Maska kłamstw
64
Skłoniła głowę przed Obi-Wanem. Dół jej trójkątnej twarzy zdobiły tatuaże w kształcie małych rombów, tworzących pionowy pasek od sinawej, pełnej dolnej wargi do czubka okrągłego podbródka. Podobne tatuaże miała na wierzchu dłoni, na każdej kostce. Twarz Qui-Gona spoważniała. - Luminaro, Obi-Wan i ja spotkaliśmy niedawno kogoś, kto ma podobny tatuaż jak twój. - Arwen Cohl - wpadła mu w słowo Luminara, zanim Qui-Gon zdążył powiedzieć coś więcej. Uśmiechnęła się smutno. - Gdybym dorastała na mojej ojczystej planecie, a nie w Świątyni, na pewno wysłuchałabym w młodości wielu opowieści o Arwenie Cohlu. Spojrzała prosto w zaciekawione oczy Qui-Gona. - Walczył o wolność, był bohaterem naszego ludu w czasach zmagań z sąsiednią planetą. To wielki wojownik, pełen poświęcenia. Jednak gdy mój lud wywalczył sobie wolność, został wkrótce oskarżony o spiskowanie przez tych samych ludzi, u których boku walczył. To miał być sposób gwarantujący, że Cohl nie zostanie wyniesiony na najwyższe szczeble władzy, którą chcieli obdarzyć go ludzie. Spędził wiele lat w więzieniu, okrutnie traktowany, w surowych warunkach, ale to zahartowało tylko bardziej tego mężczyznę, i tak już zahartowanego w walce. Kiedy uciekł z tego okropnego miejsca z pomocą swych dawnych towarzyszy, zemścił się na swoich krzywdzicielach i poprzysiągł, że nic już więcej nie zrobi dla świata, o którego wyzwolenie walczył tak zażarcie. Został najemnikiem i przechwalał się otwarcie, że nie popełni więcej podobnego błędu. Twierdził, że w końcu zrozumiał naturę wszechświata i że zawsze będzie o krok przed tymi, którzy chcą go pokonać, schwytać albo zagrozić mu w inny sposób. Qui-Gon wziął głęboki oddech. - Czy miał jakieś szczególne urazy do Federacji Handlowej? Luminara pokręciła głową. - Nie większe niż ktokolwiek inny w moim ojczystym systemie. Federacja Handlowa wprowadziła nas do Republiki, choć stało się to kosztem zasobów naturalnych mojej planety. Na początku Arwen Cohl przyjmował zlecenia tylko od tych, których sprawa była jego zdaniem słuszna. Ale z czasem, niewątpliwie z powodu krwi, którą przelał, stał się niczym więcej jak tylko piratem i zawodowym zabójcą. Choć mówi się też, że nigdy nie zdradził przyjaciela ani sojusznika. Przerwała na chwilę, by dodać: - Żałuję, że historia zapamięta Cohla raczej jako przestępcę niż jako bohatera. Było mi smutno, gdy usłyszałam, że zginął nad Dorvallą. Gdy Qui-Gon nie odpowiadał, Luminara zapytała: - Bo zginął, czyż nie? Qui-Gon wyglądał na zmartwionego. - Na razie mogę tylko stwierdzić, że zniknął nad Dorvallą. Luminara przytaknęła niepewnie. - Niezależnie od tego, czy Cohl jest żywy, czy martwy, sprawa jest teraz w gestii Departamentu Sprawiedliwości, tak?
Qui-Gon znowu nie odpowiedział od razu. - Jedyne, czego jestem pewien, to że los Cohla jest w rękach innych niż moje.
Janko5
Janko5
James Luceno
65
Maska kłamstw
Zwęglone i poszarpane w wybuchu, który rozerwał frachtowiec, prawe ramię hangaru „Strumienia Przychodów" wisiało łukiem nad mizerną czapą polarną Dorvalli, tuż poza zasięgiem cienia planety. Wielka krzywizna durastali wydawała się tkwić tam od zawsze. Wieczne słońce wlewało się do wnętrza przez główny portal hangaru - tam, gdzie prawdziwe ramię miałoby dłoń - oświetlając porozrzucane resztki kapsuł i barek towarowych. Przyczepiony do wewnętrznego poszycia hangaru niczym muszla, tkwił samotny, poturbowany wahadłowiec, w jego wnętrzu zaś ośmioro członków jeszcze bardziej zmaltretowanej załogi. - Nadal czekam na to obiecane przebaczenie - powiedział Cohl do Relli. Spojrzała na niego spod oka. - Wtedy i tylko wtedy, gdy nas stąd wyciągniesz. Nie wcześniej. Siedzieli w swoich fotelach, podobnie jak pozostali - niektórzy spali, opierając się na złożonych ramionach albo z głową odrzuconą w tył i otwartymi ustami. Oświetlenie było słabe, panował mróz, a recyrkulowane powietrze miało wyraźnie metaliczny posmak. Nadużywana toaleta cuchnęła. Siedzieli wewnątrz ramienia hangaru od prawie czterech standardowych dni, żywiąc się tabletkami pokarmowymi i zabijając nudę wypadami do wnętrza hangaru w kosmicznych skafandrach. Podczas gdy w wahadłowcu działała sztuczna grawitacja, wędrówka po hangarze przypominała eksplorację zatopionego wraku. Większość kapsuł towarowych leżała wzdłuż zewnętrznej ściany hangaru, ale chmury rudy lommitu i splątane kawałki robotów dryfowały wokół jak szczątki rozbitego wraku na falach. Boiny odkrył nawet ciało jednego Twi'lekianina, który nie zdążył do punktu zbornego, spalone ogniem laserów do tego stopnia, że z trudem można je było rozpoznać. Nie planowali pozostania w ramieniu hangaru po eksplozji. Kiedy jednak ustalili, że unosi się ono tuż ponad strefą grawitacji Dorvalli, Cohl uznał, że hangar będzie najlepszym miejscem na przeczekanie. „Jastrzębionietoperz" i statki wspomagające Frontu Mgławicy odleciały, i nawet „Akwizytor" zniknął - co kapitan Cohl uznał za interesujące, bo porzucanie towarów, nawet wyrzuconych za burtę, nie leżało w naturze Neimoidian.
66 Innym rozwiązaniem byłoby skierowanie się ku powierzchni Dorvalli, do miejsca, w którym mieli bazę przed rozpoczęciem operacji. Cohl podejrzewał jednak, że mogła zostać odkryta i teraz jest pod obserwacją. Kiedy Rella i reszta zaproponowali, by zamiast tego udać się na pobliską Dorvallę IV, Cohl przypomniał im, że w drodze na Dorvallę były statki ratownicze, a pojedynczy wahadłowiec pełznący przez przestrzeń na pewno przyciągnąłby ich uwagę. W rzeczywistości statki ratowników pojawiły się w parę godzin po wybuchu. Od tego czasu Zakłady Wydobywcze Dorvalli własnymi promami zbierały po drodze do domu kapsuły towarowe, choć większość lommitu wyleciała w przestrzeń. Oderwaną centrosferę i drugie ramię hangaru odholowano z przeznaczeniem na złomowanie. Zajęcie się ratowników drugim ramieniem było tylko kwestią czasu. Dla Cohla te długie dni były szczególnie nużące; zwłaszcza w porównaniu z latami odosobnienia, jakie znosił osadzony w więzieniu pod fałszywymi zarzutami, wysuniętymi przez ludzi, którzy walczyli u jego boku i których zaliczał do przyjaciół. A ponieważ reszta załogi ufała mu bez zastrzeżeń, oni również znosili długie godziny monotonii bez słowa skargi. Większość z nich i tak miała stoickie podejście do życia, a i niewygody nie były im obce. Nikt, kto nie miał tych cech, nie zostałby wybrany do tej operacji. Tylko Rella nie miała ochoty milczeć. Ale łączyło ją z Cohlem szczególne porozumienie. - Co tam słychać w kanale komunikacyjnym? - zapytał Cohl Boiny'ego. - Nic, kapitanie. Ani szumów, ani trzasków. Rella prychnęła. - A kogo się spodziewałeś usłyszeć, Cohl? „Jastrzębionietoperz" dawno odleciał. Cohl spojrzał ponad jej ramieniem na Rodianina. - Jak systemy? - W gotowości. - Wiecie co, - warknęła Rella niecierpliwie - mogę tu siedzieć równie długo jak wy, ale ta litania doprowadza mnie do kosmicznego obłędu. -Naśladując głos Cohla, powiedziała: - „Jak systemy?" - a potem Boiny'ego: - „W gotowości". - Potrząsnęła głową. - Nie moglibyście chociaż raz powiedzieć tego inaczej? - Mam tu coś, co cię podniesie na duchu, Rella - powiedział Jalan poirytowanym głosem. - Orbita ramienia pogarsza się. Wytrzeszczyła oczy w udawanym zdumieniu. - Jeśli chcesz powiedzieć, że grozi nam, że spadniemy z nieba, to masz rację: jestem zachwycona! Jalan spojrzał na Cohla. - Nie ma natychmiastowego niebezpieczeństwa, kapitanie, ale powinniśmy chyba zacząć myśleć o odlocie. Cohl pokiwał głową. - Masz rację. Czas się pożegnać z tym miejscem. Dobrze nam się przysłużyło. Rella spojrzała w sufit. - Dzięki gwiazdom!
Janko5
Janko5
ROZDZIAŁ
10
James Luceno
67
- A dokąd lecimy, kapitanie? - zapytał Boiny. - Na dół. - Kapitanie, mam nadzieję, że nie myśli pan o lądowaniu tym pudłem na Dorvalli zaniepokoił się Jalan. - Ekipy ratownicze... Cohl potrząsnął głową przecząco. - Wracamy do bazy. Załoga wymieniła niespokojne spojrzenia. - Przepraszam, że pytam, kapitanie - odezwał się Jalan - ale czy nie powiedział pan, że baza jest najprawdopodobniej obserwowana? - Jestem pewien, że jest obserwowana. Rella przyglądała mu się przez chwilę. - Pokopało cię, Cohl? Oglądamy przelatujące obok statki Departamentu Sprawiedliwości od czterech dni, że już nie wspomnę o korwetach Korpusu Kosmicznego Dorvalli. Jeśli chciałeś, żeby nas złapali, po co kazałeś nam siedzieć tyle czasu tutaj? Zamaszystym gestem ogarnęła wnętrze kabiny. Pozostali przyznali jej rację. - Nawet jeśli uda nam się dotrzeć do bazy w jednym kawałku - ciągnęła Rella - co potem? Bez statku nadającego się do lotu w przestrzeni utkwimy na mieliźnie. - Może warto jednak pokusić się o lot na Dorvallę IV, kapitanie - wtrącił Jalan. Jeśli nam się uda... No bo przecież we Froncie Mgławicy myślą że zginęliśmy, ale mamy tu ze sobą całe to aurodium... Rella rzuciła kosę spojrzenie na Cohla. - Czy ty w ogóle słuchasz? Cohl zacisnął usta. - A kiedy już Front Mgławicy dowie się, że żyjemy? Nie sądzisz, że poruszą planety, żeby nas znaleźć? - Może to bez znaczenia, kapitanie - powiedział ostrożnie Boiny. - Za taką ilość aurodium możemy sobie kupić nowe życie w Sektorze Korporacyjnym albo gdzie indziej. Oczy Cohla ściemniały. - Nic z tego. Wzięliśmy to zlecenie i dokończymy wszystko jak należy. A potem odbierzemy wypłatę. - Odwrócił się gniewnie w stronę Relli. - Zacznij procedury przedstartowe. A reszta niech się przygotuje do lotu. Stateczek przecinał rozświetloną słońcem powłokę chmur Dorvalli rozjarzonym do czerwoności dziobem, gubiąc kawałki poszycia w rozrzedzonej atmosferze. Członkowie załogi zacisnęli mocniej pasy i w skupieniu zajmowali się swoimi zadaniami, nie zwracając uwagi na przedmioty odrywające się od tablicy sterowniczej i krążące po ciasnej kabinie jak pociski. Rella starała się sprowadzić rozdygotany wahadłowiec w szeroką dolinę w rejonie równika, zamkniętą dwoma pionowymi urwiskami. Tam, gdzie kiedyś rządziło morze, a ruchy płyt tektonicznych całkowicie przemodelowały pierwotną rzeźbę terenu, teraz cały obszar porośnięty był pierwotną puszczą pełną olbrzymich drzew i paproci. MaJanko5
Maska kłamstw
68 sywne, pionowe ściany skał, porośnięte bujną roślinnością wyrastały tu i ówdzie jak wyspy z poszycia lasu. Z ich szczytów spadały w dół oślepiające bielą wodospady, tworząc u podnóży skał bulgocące turkusowe jeziora. Mimo pierwotnego krajobrazu, nie było to miejsce dziewicze. Zakłady Wydobywcze Dorvalli wycięły szerokie drogi prowadzące do co większych skalnych wypiętrzeń oraz dwa okrągłe lądowiska, dostatecznie duże, by przyjąć orbitalne promy. Skały były w środku wydrążone i poprzecinane kopalnianymi szybami jak plaster miodu, a gruba warstwa lommitu pokrywała okoliczną roślinność. Niewątpliwie sztucznego pochodzenia były też głębokie kratery wypełnione zanieczyszczonymi wodami kopalnianymi, które odbijały słońce i niebo jak zamglone lustra. To stąd, z pomocą kilku pracowników Zakładów Wydobywczych Dorvalli, niezadowolonych z faktu, że ich planeta jest pozbawiona reprezentacji w senacie, Cohl wyruszył z misją opanowania „Strumienia Przychodów". Ale nie wszyscy na Dorvalli nienawidzili Federacji Handlowej, a bardzo niewielu kochało najemników. Na pewno nie ci, którzy w Federacji Handlowej -jedynym łączniku z planetami Jądra- widzieli ocalenie Dorvalli. Wahadłowiec wychodził właśnie z szaleńczego lotu pionowego w dół, który porządnie wytrząsł im kości, gdy tępodzioby statek minął ich z bakburty tak ostentacyjnie, by nie mogli go nie zauważyć. - Kto to był? - zapytała Rella, odruchowo robiąc unik, gdy ryk silników przelatującego statku targnął wahadłowcem. - Korpus Orbitalny Dorvalli - zameldował Boiny, wpatrując się czarnymi okrągłymi oczami w identyfikator tożsamości. - Nadlatują z powrotem. Cohl odwrócił się w fotelu w stronę iluminatora, by obejrzeć sobie błyskawicznie zbliżającą się jednostkę. Był to prosty statek wojskowy o nieruchomych skrzydłach, jednoosobowy, ale za to wyposażony w podwójne działko laserowe. - Odbieram transmisję, kapitanie - zameldował Boiny. - Każą nam lądować. - Czy poprosili o identyfikację? - Nie. Chcą tylko, żebyśmy lądowali. Cohl zmarszczył brwi. - W takim razie już wiedzą, kim jesteśmy. - Ten Lancet Departamentu Sprawiedliwości... - powiedziała Rella, odwracając się w stronę Cohla. - Ktokolwiek nim leciał, pewnie zarejestrował naszą charakterystykę napędu. Statek zaryczał nad ich głowami, tym razem jeszcze bliżej. - Jeszcze raz tak nad nami przelecą, a spuszczą nas na ziemię, kapitanie - ostrzegł Jalan. - Trzymaj kurs na bazę - polecił Cohl. Wojskowy statek zrobił ciasną beczkę i naleciał na nich jeszcze raz, tym razem ostrzeliwując ich z dziobowych dział laserowych. Wokół zaokrąglonego nosa wahadłowca zaświstały czerwone promienie laserowych wystrzałów. - Ci faceci nie żartują, kapitanie! - powiedział Boiny. Cohl odwrócił się w stronę Relli. Janko5
James Luceno
69
Maska kłamstw
- Rozglądaj się za jakimś miejscem do rozbicia wahadłowca. Spojrzała na niego z niedowierzaniem. - Masz na myśli lądowanie, tak? - Mam na myśli to, co powiedziałem - sprostował z naciskiem Cohl. - A do tego czasu pełny gaz! Doprowadź nas tak blisko bazy, jak się da. Zagryzła wargi. - Spodziewam się co najmniej pierścionka z aurodium na zakończenie tej ekscytującej przejażdżki, Cohl. - Znowu strzelają! - Zrób unik - polecił Cohl. - Nic z tego, kapitanie. Jest bardziej zwrotny od nas. Lasery atakującego ich statku przeszyły poszarpaną linią ogon wahadłowca. Równomierny ryk silników zamienił się nagle w przerywane wycie. Poszycie rufy zaczęły lizać płomienie, a kabinę wypełniły kłęby gęstego dymu. - Już po nas! - krzyknęła Rella. Ręka Cohla opadła ciężko na jej ramię. - Wyrównaj lot! Odpalić repulsory i przygotować się na uderzenie! Ciągnąc za sobą czarną smugę dymu, wahadłowiec minął jedno z wypiętrzeń skalnych i skosił czubki drzew, odzierając je z najwyższych gałęzi. Rella zdołała utrzymać statek poziomo jeszcze tylko przez chwilę, potem zaczęli pikować w dół. Statek uderzył w pień masywnego drzewa i przechylił się na sterburtę, wirując i tnąc jak piła tarczowa górne piętra lasu. Ptaki wyleciały ponad korony drzew, śmigając na wszystkie strony. Pasy bezpieczeństwa pękły; dwoje członków załogi poleciało jak lalki do przodu i uderzyło o poszycie kadłuba. Przewrócony na plecy wahadłowiec runął w kierunku ziemi. Iluminatory zatrzeszczały, pokryły się siatką pęknięć i eksplodowały do środka kabiny. Lądowanie było twardsze, niż się spodziewali. Stabilizator na ster-burcie przeorał pokrytą liśćmi ziemię pod ostrym kątem, powodując, że wahadłowiec podskoczył do góry jak rzucona moneta, a oprzyrządowanie oderwało się od poszycia. Wydawało im się, że turlają się w nieskończoność, odmierzaną ogłuszającymi trzaskami kolejnych kolizji. Kadłub zapadł się, obwody eksplodowały, uwalniając szkodliwe płyny i gazy. Nagle było po wszystkim. Powietrze wypełniły nowe dźwięki: trzaski stygnącego metalu, syk podziurawionych przewodów, ogłuszający jazgot przerażonych ptaków, stukot spadających gałęzi, owoców i co tam jeszcze uderzało o poszycie. Kaszel, jęki i sieknięcia... Grawitacja pozwoliła Cohlowi zorientować się, że statek nadal leży do góry nogami. Odpiął pasy bezpieczeństwa i zwalił się na sufit wahadłowca. Rella i Boiny już tam byli, posiniaczeni i pokrwawieni, ale odzyskali przytomność, zanim jeszcze Cohl się do nich doczołgał. Otoczył Rellę ramieniem i szybko rozejrzał się dookoła. Pozostali członkowie załogi albo już byli martwi, albo właśnie umierali. Zadowolony, że Rella ma się stosunkowo dobrze, Cohl otworzył właz na bakburcie. Do wnętrza wdarło się parne powietrze, ale i ożywczy tlen. Cohl wychylił się na zewnątrz i natychmiast spojrzał na wyświetlacz kompasu w komunikatorze. Odzwyczajony od stan-
70 dardowego przyciągania, czuł się, jakby ważył dwukrotnie więcej. Każdy ruch wymagał wysiłku. - Co z Jalanem? - zapytała słabym głosem Rella. Mężczyzna odpowiedział za siebie: - Prawie koniec. Cohl wczołgał się do środka. Jalan tkwił przygnieciony konsolą instrumentów pokładowych. Kapitan położył rękę na jego ramieniu. - Nie możemy cię zabrać ze sobą- powiedział cicho. Jalan kiwnął głową. - W takim razie pozwólcie mi zabrać ze sobą paru z tamtych. Rella doczołgała się do Jalana. - Nie musisz tego robić... - zaczęła. - Jestem poszukiwany w trzech systemach - przerwał jej. - Jeśli znajdą mnie żywego, postarają się, żebym mocno pożałował, że nie umarłem. Boiny spojrzał na Cohla, który pokiwał głową. - Podaj mu kod autodestrukcji. Rella, podziel sztabki na cztery równe części. Dwie włóż do mojego plecaka, jedną do swojego, a jedną daj Boiny'emu. - Spojrzał na Rodianina. - Bierzemy tylko broń i aurodium. Żadnego prowiantu i wody, bo jeśli nie dotrzemy do bazy, służby więzienne Dorvalli zatroszczą się o nasz wikt. Jeśli to was nie dość motywuje, już nie wiem, co wam powiedzieć. Po kilku chwilach opuścili wahadłowiec. Cohl zarzucił na ramiona ciężki plecak, spojrzał na kompas i ruszył szybkim krokiem w stronę najbliższego wypiętrzenia. Rella i Boiny starali się jak mogli dotrzymać mu kroku, wspinając się wśród gęstego poszycia przez pierwszy kwadrans, podczas gdy statek wojskowy przelatywał nad nimi raz po raz, wypatrując śladów wahadłowca. U stóp wypiętrzenia, patrząc w dół spod skały lommitu, zauważyli, jak statek zawisa nad czubkami drzew. Rella skrzywiła się. - Znalazł wahadłowiec. - Ma facet pecha - odparł Cohl. W tym samym momencie podstawą drzew pod statkiem targnęła potężna eksplozja, której pilot statku wojskowego najwyraźniej zupełnie się nie spodziewał. Próbował umknąć wirującej kuli ognia, ale było za późno. Silniki wybuchły, a myśliwiec jak kamień runął na ziemię. Drugi myśliwiec przeleciał z hukiem nad ich głowami w tym samym momencie, gdy pierwszy eksplodował. Za nim leciał następny, pikując ostro ku podstawie wypiętrzenia, gdzie skrył się Cohl i jego towarzysze. Myśliwiec ostrzelał wypiętrzenie, odrywając od skały lommitu olbrzymie głazy. Cohl obserwował, jak statek zawraca i tym samym kursem rusza do kolejnego ataku. Jednocześnie w parnym powietrzu usłyszeli inny, groźniejszy dźwięk. Bez ostrzeżenia spod podstawy chmur wystrzeliły czerwone promienie energii, trafiając w locie skrzydła myśliwca, który - pozbawiony możliwości manewru - wbił się nosem w skałę i rozpadł na kawałki.
Janko5
Janko5
James Luceno
71
- Tym też już nie musimy się przejmować! - zawołał Cohl dostatecznie głośno, by przekrzyczeć ryk na niebie. Rella uniosła głowę w samą porę, by dostrzec wielki kształt statku sunącego nad ich głowami. - „Jastrzębionietoperz"! - Spojrzała zaskoczona na Cohla. - Wiedziałeś! Wiedziałeś, że tu będzie! Potrząsnął głową. - Plan awaryjny przewidywał, że tu przyleci. Ale nie mogłem mieć pewności. Niemal się uśmiechnęła. - Może jeszcze ci wybaczę. - Poczekaj, aż będziemy bezpieczni na pokładzie. Zerwali się na nogi i pospiesznie ruszyli przez skalne osypisko wokół wypiętrzenia. Niedaleko „Jastrzębionietoperz", nadal strzelając na wszystkie strony, opadł powoli w sam środek błotnistej i brudnej niecki niedaleko nich.
Janko5
Maska kłamstw
72
ROZDZIAŁ
11 Tysiące rozumnych gatunków miało na Coruscant swój dom, nawet jeśli był to tylko wysoki na kilometr, nijaki blok mieszkalny. I niemal każdy z tych gatunków miał tu swój głos, nawet jeśli był to tylko głos osobnika od dawna skorumpowanego licznymi przyjemnościami, jakie mogła zaoferować Coruscant. Te wszystkie głosy mogły się wypowiedzieć w galaktycznym senacie, którego budynek wyrastał jak spłaszczony grzyb w samym sercu dzielnicy rządowej. Otoczony mniejszymi kopułami i przyporami innych budynków, których szczyty nikły gdzieś wysoko na niebie, senat stał na skraju obszernego placu dla pieszych. Sam plac zaś, rozpięty ponad czubkami iglic drapaczy chmur, był ozdobiony trzydziestometrowej wysokości posągami, wyobrażającymi założycieli Światów Jądra. Stożkowate figury, aluzyjnie przypominające bezpłciowe postaci ludzkie o wydłużonych członkach, stały na wysokich durabetonowych cokołach, dzierżąc wąskie ceremonialne berła. Motyw ten powtarzał się wewnątrz budynku senatu, gdzie publiczne korytarze otaczające okrągłe westybule zdobiły podobne wrzecionowate obeliski. Przemierzając zdecydowanym krokiem te korytarze, senator Palpatine nie przestawał się dziwić, że senat nie zamówił jeszcze rzeźb wyobrażających gatunki niehumanoidalne. Podczas gdy niektórzy delegaci byli skłonni przypisać brak niehumanoidalnych przedstawień zwykłemu przeoczeniu, inni traktowali ten fakt jako świadomą zniewagę. Jeszcze inni uważali, że są sprawy istotniejsze niż wystrój senackich korytarzy. Biorąc jednak pod uwagę rosnącą dominację nieczłekokształtnych gatunków ze Środkowych i Odległych Rubieży, których delegacje w szybkim tempie zdobywały przewagę w senacie - ku ukrywanemu niezadowoleniu wielu ludzkich delegatów ze Światów Jądra - niewątpliwie zanosiło się na zmiany. Wielopoziomowe przejścia, korytarze, pionowe i poziome turbowindy budynku tworzyły labirynt nie mniej skomplikowany niż wewnętrzna siatka senackich sojuszy, sprzymierzeń, grup interesów i koterii. Zwołanie przez Najwyższego Kanclerza Valoruma specjalnej sesji spowodowało, że korytarze były jeszcze bardziej zatłoczone niż zwykle, ale Palpatine czuł się podniesiony na duchu faktem, że tylu delegatów nadal potrafiło odłożyć na bok swoje prywatne sprawy, by zająć się kwestiami szerszej wagi. Janko5
James Luceno
73
Eskortowany przez dwójkę swoich asystentów - Doriana i Pestage'a - uśmiechał się uprzejmie i przeciskał przez tłum w stronę sali posiedzeń, mijając senackich strażników w niebieskich mundurach po obu stronach drzwi, aż wszedł do loży Naboo w olbrzymim amfiteatrze. Loża -jedna z tysiąca dwudziestu czterech identycznych pomieszczeń wznoszących się rzędami wzdłuż ścian sali posiedzeń - była okrągłą ruchomą platformą zdolną pomieścić około pół tuzina osób. Taka loża była w istocie wierzchołkiem klinowatego wyrostka, które sterczały ze ścian budynku od kopuły po najdalsze krawędzie półkuli sali posiedzeń, każda zajęta przez osobną delegację. W lożach załatwiano większość przyziemnych i nie zawsze legalnych interesów kwitnących w senacie. Poprawiając fałdy płaszcza, Palpatine wstąpił na podium przy zewnętrznej krawędzi platformy. Ze względu na wysokie położenie loży Naboo w sali posiedzeń, widok z niej mógł przyprawić o zawrót głowy. Sala obrad była celowo odcięta od światła słonecznego i wątpliwej atmosfery Coruscant, by ograniczyć wpływ, jaki mógłby mieć na delegatów wieczorny zmierzch - innymi słowy, zachęcić ich, by koncentrowali się na omawianych sprawach nawet wówczas, gdy sesja przeciągała się do późnej nocy. Coraz więcej obywateli uważało jednak nienaturalne warunki panujące w sali obrad za symbol izolacji senatu i jego oderwania od rzeczywistości. Senat postrzegany był jako miejsce, które istnieje samo dla siebie, miejsce, gdzie debatuje się nad sprawami bez znaczenia, chyba że chodzi o kwestie dotyczące możliwości nielegalnego wzbogacenia się senackich reprezentantów. A jednak Palpatine wyczuł w powietrzu wzmożone zainteresowanie. Krążące po senacie pogłoski sprawiły, że wiedziano, o czym chce dyskutować Valorum, wielu jednak chciało to usłyszeć na własne uszy i szykowało się do odpowiedzi. Aby wyrobić sobie zdanie o opiniach senatorów na kwestię opodatkowania szlaków handlowych prowadzących do systemów peryferyjnych, Palpatine poświęcił ostatnich kilka dni na spotkania z jak największą liczbą senatorów. Delikatnie starał się wpłynąć na niezdecydowanych, by poparli propozycję kanclerza, tak by Valorum mógł przeforsować swój pomysł bez wsparcia Naboo i sąsiednich światów. Jednocześnie Palpatine opracował kilka alternatywnych scenariuszy, by przygotować się na różny rozwój wypadków. Zaskoczyło go, jak bardzo sam jest podekscytowany - ożywienie w sali plenarnej było zaraźliwe. Jednak, podobnie jak w operze, Valorum zwlekał z przybyciem. Kiedy w końcu się pojawił, atmosfera była gorąca. Mównica kanclerza Valoruma była wysoką na trzydzieści metrów platformą wyrastającą ze środka podłogi jak kwiat na łodydze. Wyniesiony na szczyt łodygi turbowindą, Valorum stał samotnie, w otoczeniu strażnika, urzędnika kancelarii, dziennikarza i oficjalnego sprawozdawcy, którzy siedzieli poniżej okrągłego dysku loży. Naśladując dominującą kolorystykę senackich wnętrz, kanclerz miał na sobie płaszcz z brokatu w kolorze jasnego fioletu, z szerokimi rękawami i ozdobnym pasem. Palpatine'owi przyszło do głowy, gdy oklaskiwał przybycie kanclerza, że umiejscowienie loży Valoruma czyniło z niego w równym stopniu centrum uwagi, co i doskonały cel. Janko5
Maska kłamstw
74 Gdy brawa i okrzyki powitalne zaczęły się stopniowo uspokajać, Valorum uniósł ręce, prosząc gestem o ciszę. Jego pierwsze słowa wywołały uśmiech na twarzy Palpatine'a. - Delegaci galaktycznego senatu! Stoimy w obliczu wielu naglących wyzwań. Nękana na swoich odległych obrzeżach morderczymi zamieszkami i przeżarta w samym sercu przez korupcję, Republika stoi przed groźbą upadku. Niedawne wydarzenia na Środkowych i Odległych Rubieżach wymagają, byśmy postawili tamę konfliktom, przywracając spokój i równowagę. Nasza sytuacja jest tak trudna, że nie powinniśmy wykluczać nawet najbardziej drastycznych środków zaradczych. Valorum przerwał na chwilę, pozwalając, by jego słowa dobrze zapadły w umysły delegatów. - Strefy wolnego handlu stworzono początkowo, by stymulować wymianę handlową pomiędzy światami Jądra a peryferyjnymi systemami Środkowych i Odległych Rubieży. Uważano wówczas, że wolny i nieskrępowany handel przyniesie korzyści wszystkim zainteresowanym. Strefy te stały się jednak rajem nie tylko dla przemytników i piratów, ale także dla karteli handlowych i transportowych, które wykorzystały wolność, jaką im zapewniliśmy, by zdobyć również potęgę polityczną i militarną. Szmery poparcia i sprzeciwu podgrzały i tak już gorącą atmosferę sali. - Federacja Handlowa staje przed nami z wnioskiem, abyśmy zrobili coś, by zagwarantować bezpieczeństwo handlu w sektorach peryferyjnych. Mają prawo się tego domagać, a my jesteśmy zobligowani statutem, by zareagować na ich prośbę. W istocie jednak to wątpliwe praktyki samej Federacji Handlowej doprowadziły do tego, że stała się celem ataków złodziei i terrorystów. Valorum podniósł głos, by przebić się przez gwar setek rozmów prowadzonych w licznych językach. - Jednocześnie jednak musimy wziąć na siebie część winy za zaistniałą sytuację, ponieważ właśnie to ciało zapewniło Federacji Handlowej taką swobodę, i właśnie to ciało pozostawało długo głuche na to, co dzieje się w systemach peryferyjnych. Nie możemy pozwolić, by podobne praktyki trwały dalej. Federacja Handlowa stała się opasłym krwiopijcą, wchłaniającym mniejsze koncerny i odmawiającym prowadzenia interesów ze światami, które wysyłają towary za pośrednictwem ich zdziesiątkowanych konkurentów. Nie będzie przesadą, gdy powiem, że wolne strefy handlowe od dawna już nie są wolne. A mimo to Federacja Handlowa staje przed nami, by prosić o pomoc w położeniu kresu nieporządkom, które sama wywołała. Federacja prosi nas o ochronę - tak jakby ta organizacja mogła sama beztrosko rozlokować siły wojskowe przeciwko piratom i terrorystom, którzy polują na frachtowce Federacji. Jakby mogła dostarczyć myśliwce i pancerniki, zamieniając tym samym strefy wolnego handlu w pole bitwy. Istnieje jednak rozwiązanie tego problemu. Jeśli Federacja Handlowa chce, żebyśmy to my zagwarantowali bezpieczeństwo handlu w systemach peryferyjnych - które to zadanie wymagać będzie działania tak od tej organizacji, jak i od wielu systemów, które leżą w obrębie stref wolnego handlu - to te systemy planetarne muszą stać się członkami Republiki. Światy, które obecnie reprezentuje w senacie Federacja Handlowa, muJanko5
James Luceno 75 szą zrzec się członkostwa w Federacji i przemówić w tej sali własnym głosem, znów jako autonomiczne systemy. Valorum pozwolił, by hałaśliwe reakcje trwały przez dłuższą chwilę, po czym ponownie poprosił gestem o ciszę. - Apelujemy, by światy stref wolnego handlu podjęły szybkie i zdecydowane działania. Organizacje terrorystyczne w rodzaju Frontu Mgławicy są głośnym wyrazicielem cichego niezadowolenia tych planet. Współpracując zgodnie ze sobą, ochotnicze siły wojskowe i korpusy orbitalne systemów dotkniętych plagą terroryzmu będą w stanie zdławić zamieszki, zanim przerodzą się one w powszechną rewoltę. Bezpośrednim skutkiem tych działań będzie zlikwidowanie stref wolnego handlu jako takich. Szlaki handlowe do tych systemów peryferyjnych, które przyłączą się do Republiki, będą podlegały opodatkowaniu tak samo jak szlaki handlowe systemów Jądra, Kolonii czy Wewnętrznych Rubieży. Apeluję, byście wzięli pod uwagę, że takie działania powinny mieć miejsce już dawno temu. Bo strefa wolnego handlu przestaje nią być, gdy cały handel kontrolowany jest przez jeden kartel. Hałaśliwe okrzyki poparcia i sprzeciwu wypełniły salę, ale reakcje nie były aż tak mieszane, jak się obawiał Palpatine. Mimo to był rozczarowany. Valorum przedstawił sprawę opodatkowania, nie wspominając o możliwych konsekwencjach ani o kompromisach, na jakie trzeba będzie pójść. Zanim wniosek zostanie przegłosowany, specjalne grupy interesów - opłacane z kieszeni Federacji Handlowej lub innego podobnego koncernu - zgłoszą na pewno swój protest. Następnie wniosek przejdzie do komisji, gdzie dalej osłabi się jego wymowę. Obrośnie tam przepisami pomocniczymi, których celem będzie uspokojenie protestów grup interesów i nacisków protestujących. W końcu dojdzie do niekończącej się debaty, przeciąganej w nadziei na odroczenie głosowania. Były jednak sposoby, by przeciąć węzeł biurokratycznych zabiegów. Doprowadzony do ostateczności Palpatine rozejrzał się po amfiteatrze, zastanawiając się, kto wykona pierwszy ruch - dosłownie i w przenośni. Zrobili to Neimoidianie. Odłączyli swoją lożę od wspornika, na którym spoczywała, i skierowali ją na środek sali obrad. Odłączone loże przypominały skromniejsze wersje taksówek powietrznych, wypełniających coruscańskie niebo. Krążyły pogłoski, że niektóre loże poruszają się szybciej niż inne - nawet na autopilocie - co było kwestią kluczową, bo delegaci często prześcigali się, chcąc uzyskać prawo głosu od kanclerza Valoruma. - Udzielam głosu delegatowi Lottowi Dodowi - oznajmił Valorum - reprezentującemu Federację Handlową. Lott Dod nosił bogate szaty i wysoką, czarną tiarę. Unosząca się w powietrzu holokamera ruszyła w jego stronę, by przekazać podobiznę płaskiej twarzy Doda na ekrany wbudowane w konsole innych lóż. - Twierdzimy, że senat nie ma prawa nakładać podatków na peryferyjne strefy handlu. To nic innego, tylko spisek, mający na celu złamanie naszego konsorcjum. To Federacja Handlowa otworzyła trasy hiperprzestrzenne do systemów peryferyjnych, ryzykując życie swoich doświadczonych kapitanów, by wprowadzić te prymitywne niegdyś planety do Republiki i dostarczyć nowe zasoby światom Jądra. Teraz dowiadu-
Maska kłamstw
76 jemy się, że oczekuje się od nas, żebyśmy sami bronili się przed najemnikami i piratami, którzy strojąc się w piórka bojowników o wolność, chcą się po prostu wzbogacić naszym kosztem. Stajemy przed wami prosząc o pomoc, a zamiast tego stajemy się ofiarami pośrednich ataków. Głośne okrzyki zachęty doszły od lóż przedstawicieli Gildii Komercyjnej i Unii Technologicznej. - Jeśli senat nie chce angażować się w walkę z Frontem Mgławicy... bo w gruncie rzeczy nie jest do tego zdolny - ciągnął Dod. - Musi przynajmniej dać nam to, czego potrzebujemy, by bronić się sami. W obecnym stanie rzeczy jesteśmy bezbronni w obliczu znacznie lepszych myśliwców. Podczas gdy jedni przyklaskiwali, a inni tupali w proteście, Valorum jedynie skinął głową. - Możemy wyznaczyć komisję, by rozpatrzyła, czy w obecnej sytuacji zwiększenie waszego potencjału obronnego będzie właściwe - powiedział z powagą. Kolejna loża oderwała się od zaokrąglonej ściany. - Udzielam głosu Ainlee Teemowi, delegatowi z Malastaru - powiedział Valorum. Teem, Granin, miał troje oczu na grubych, blisko osadzonych szypułkach. - Skoro Federacja Handlowa chce się bronić na własny koszt, nie ma uzasadnienia dla opodatkowania szlaków handlowych. - Głos Teema był głęboki i dudniący. - Mamy precedens w postaci Sojuszu Przedsiębiorców. W przeciwnym wypadku będzie wyglądało na to, że Republika nie jest zainteresowana niczym więcej, jak tylko odzieraniem z zysków tych, którzy mieli odwagę przetrzeć trasy hiperprzestrzenne, z których wszyscy obecnie korzystają. Połowa amfiteatru zaczęła bić brawo. W tym samym momencie jednak na środek sali podpłynęła kolejna platforma. - Udzielam głosu Bailowi Antillesowi z Alderaanu. - Najwyższy Kanclerzu - powiedział mężczyzna głosem, w którym wyczuwało się silne emocje. - senat w żadnym wypadku nie powinien pozwolić Federacji Handlowej na zwiększenie liczebności ich armii robotów. Jeśli Frontowi Mgławicy udało się zagrozić bezpieczeństwu pewnych sektorów, Federacja Handlowa powinna unikać tych miejsc, dopóki zainteresowane sektory nie uporają się z problemem terroryzmu. Udzielając zgody na zwiększenie sił obronnych Federacji Handlowej, naruszymy równowagę sił na Odległych Rubieżach. - A co się stanie z planetami w tych zagrożonych sektorach? - zapytał senator Orn Free Taa z Ryloth. Jego błękitne warkocze główne spoczywały na klapach ekstrawaganckiego płaszcza. - Jak mamy handlować z planetami Jądra? Kto przewiezie nasze towary? Wściekłe i szybkie riposty zaczęły padać ze wszystkich stron sali - od delegacji Wookiech, Sullustan, Bimmów i Bothan. Valorum próbował uciszyć zebranych, cytując postanowienia regulaminu, ale wielu senatorów miało już dość regulaminów i zwyczajnie go zakrzyczano. - Federacja Handlowa zrekompensuje sobie koszty opodatkowania, podnosząc stawki za swoje usługi - argumentował delegat Bothan.
Janko5
Janko5
James Luceno
77
- Systemy peryferyjne będą natomiast musiały wziąć na siebie ciężar podatków. Palpatine zauważył, na co się zanosi, i szybko wysłał ubranego w czerń Sate'a Pestage'a z odręcznie napisaną notatką do strażnika kanclerskiego, który z kolei przekazał notatkę Najwyższemu Kanclerzowi. Valorum odebrał wiadomość w tym samym momencie, gdy bothański delegat zażądał odpowiedzi napytanie, jak zostaną spożytkowane wpływy z nowych podatków. Unosząc wzrok znad notatki, kanclerz spojrzał na lożę Naboo, zanim odpowiedział: - Proponuję, by pewien odsetek wpływów podatkowych został przeznaczony na ulgi i rozwój systemów peryferyjnych. Głośny aplauz dobiegł z najwyższych lóż, gdzie wielu senatorów wstało, by dobitniej wyrazić swoje poparcie dla zgłoszonej propozycji. Z poziomów bliższych podłogi przyklasnął jej senator Wookiech, Yarua, Tendau Bendn z Ithoru i Horox Ryyder, reprezentujący tysiące planet w sektorze Raioballo. Palpatine odnotował w myśli nazwiska tych, którzy zaprotestowali - w tym Toonbucka Toora, Po Nuda, Wata Tambora i innych. Następnie odłączył lożę od ściany i skierował ją na środek sali, ścigany przez dwie kamery. - Udzielam głosu senatorowi z królestwa Naboo - powiedział Valorum. - Najwyższy Kanclerzu - zaczął Palpatine - niech mi będzie wolno stwierdzić, że choć zasygnalizowano tu wiele istotnych kwestii, problem jest daleki od rozwiązania, i być może powinien zostać przeanalizowany głębiej na innym forum, kiedy już każdy będzie miał okazję przemyśleć to, co zostało dziś powiedziane. Valorum przez chwilę wyglądał na zmieszanego. - Na jakim forum, senatorze Palpatine? - Zanim wniosek przejdzie do komisji, proponuję zwołanie szczytu, na którym delegaci Federacji Handlowej i stowarzyszonych z nią światów będą mogli spotkać się otwarcie i zaproponować rozwiązanie tych...„naglących wyzwań", jak je pan nazwał. Ci sami senatorowie, którzy wcześniej przyklasnęli kanclerzowi, teraz wyrażali poparcie dla Palpatine'a. Niepewność i może także złe przeczucia sprawiły, że z twarzy Valoruma odpłynęła krew. - Czy ma pan propozycję konkretnego miejsca, gdzie mógłby odbyć się taki szczyt, senatorze? - zapytał. Palpatine zastanowił się. - Może... na Eriadu? Do loży Palpatine'a na środku sali dołączyła inna platforma. Członkowie zasiadającej w niej delegacji-ciemnoskórzy ludzie—nosili luźne szaty i turbany. - Najwyższy Kanclerzu - odezwał się ich rzecznik. - Eriadu byłaby zaszczycona, mogąc się stać gospodarzem takiego szczytu. Senator Troora poparł wniosek i zaproponował przegłosowanie moratorium na propozycję opodatkowania. Valorum nie miał innego wyjścia, jak się zgodzić. Janko5
Maska kłamstw
78 - Spotkam się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, by ustalić datę szczytu zapowiedział, gdy ucichł gwar. - Jeśli chodzi o opodatkowanie szlaków handlowych do systemów peryferyjnych, odraczam przegłosowanie tej kwestii do czasu odbycia szczytu i wyrażenia opinii przez zainteresowanych. Ponadto, aby podkreślić zaangażowanie senatu sprawą krzewienia pokoju i stabilności, osobiście wezmę udział w tym szczycie. Wielu obecnych w sali posiedzeń wstało i oklaskami wyraziło swoje poparcie. Valorum odnalazł wzrokiem Palpatine'a i zatrzymał się na nim przez chwilę. Palpatine uśmiechnął się i konspiracyjnie pokiwał głową.
Janko5
James Luceno
79
Maska kłamstw
80
Prezentując poszarpane rany, których nie miał, kiedy po raz pierwszy pojawił się nad Dorvallą, ani później, gdy lądował na niej, by zabrać Cohla i resztki jego załogi, „Jastrzębionietoperz" unosił się w przestrzeni, przycumowany kotwicą grawitacyjną na orbicie szarej planety pokrytej jałowymi łańcuchami górskimi i lodowato niebieskimi morzami. Statek eskortowało pięć myśliwców typu CloakShape, szósty zaś przycumowany był do śluzy powietrznej na sterburcie kanonierki. W oddali widniały orbitalne kopalnie, przypominające grupę asteroid. Wewnątrz śluzy „Jastrzębionietoperza" Cohl czekał czujnie na przybycie swych gości. Jego nagie ramiona pokrywały blizny po ostrych jak żyletki paprociach, przez które musiał się przedzierać na Dorvalli, a ciemnoskóra twarz pokryta maską tatuaży była cała posiniaczona. Kręcone włosy otaczały jego twarz jak stado wściekłych węży, dodając surowości rysom, które wielu i tak już uważało za dzikie. Lampka wskaźnika obok śluzy zamigotała. - Chcesz, żebym zniknęła? - zapytała Rella, która stała za jego plecami. Wyglądała jeszcze gorzej niż Cohl. Jej lewe oko zakrywał opatrunek bacta, a lewe ramię miała w gipsie. Boiny nadal siedział w zbiorniku bacta. Cohl pokręcił głową, nie spuszczając wzroku ze śluzy. - Zostań tu, gdzie jesteś. I trzymaj blaster w pogotowiu. Rella dobyła broń z kabury na prawym biodrze i sprawdziła, czy jest naładowana. Śluza otworzyła się z sykiem i do korytarza weszły dwie osoby - szczupły mężczyzna i gadopodobny humanoid- ubrane bardzo podobnie w kaftany, spodnie z szorstkiej tkaniny i buty z cholewami do kolan. Humanoid miał szorstką, pofałdowaną skórę, która w słońcu mieniła się wszystkimi kolorami tęczy, i dłonie wielkości bokserskich rękawic. W płaskiej twarzy widniały liczne otwory nosowe, a z czoła sterczały cztery niewielkie rogi. W lewej dłoni niósł spory neseser. - Witamy na Asmeru, kapitanie Cohl - powiedział człowiek we wspólnym. - Cieszę się, widząc pana żywego i w stosunkowo dobrym stanie. Cohl na powitanie tylko skinął głową. - Witaj, Havac. Havac wskazał na swego olbrzymiego partnera.
- Pamiętasz Cindara? Cohl ponownie skinął głową. Ani on sam, ani skanery „Jastrzębionietoperza" nie odnotowały śladów broni u dwójki gości. - Rella - powiedział, przedstawiając gestem swoją towarzyszkę. Havac uśmiechnął się i kurtuazyjnie podał jej dłoń. - Jak mógłbym zapomnieć? - Chodźmy do przodu. Tam możemy porozmawiać - zaproponował Cohl. Oceniał w myśli idących przed nim gości. Havac nie nazywał się tak naprawdę, był to raczej jego pseudonim bojowy. Pracował kiedyś jako holodokumentalista, ale w czasie konfliktu „Naga Hiperprzestrzeń" działał na rzecz praw gatunków nieludzi, a ostatnich kilka lat poświęcił na dokumentowanie nadużyć, jakich dopuszczała się Federacja Handlowa. Nie był dość twardy, by posługiwać się przemocą, ale bystry i zdradziecki. Havac i Cindar nie byli typowymi przedstawicielami tysięcy członków Frontu Mgławicy, czy to rasy ludzkiej, czy obcej. Stanowili jednak dobrą reprezentację rozrastającej się frakcji wojskowej. W tej chwili sztab frontu mieścił się na jałowej planecie pod nim; jego członkowie rekrutowali się ze wszystkich światów wzdłuż Rimmiańskiego szlaku handlowego, od Sullustapo Sluis Van, ale tylko starożytne rody rządzące sektorem Seneksa pozwoliły, by założył bazę na ich terenie. - Gdzie reszta twojej załogi, kapitanie? - zapytał Havac, oglądając się przez ramię. Pytanie uderzyło Cohla jak dopiero co przypomniany zły sen. To samo pytanie zadał dowódcy „Strumienia Przychodów" parę dni wcześniej, kiedy jego własna załoga liczyła dwunastu członków. - Można powiedzieć, że wielu z nich nigdy nie opuści przestrzeni Dorvalli - powiedział w końcu. Potrwało to chwilę, zanim Havac pojął, co Cohl ma na myśli i współczująco zmarszczył czoło. - Przykro mi to słyszeć, kapitanie. Ale myśleliśmy, że straciliśmy i ciebie. Cohl potrząsnął głową. - W żadnym wypadku. - Połowa Rubieży opowiada o tym, co się wydarzyło nad Dorvallą. Naprawdę nie oczekiwaliśmy, że całkowicie unicestwi pan „Strumień Przychodów". - Nie lubię tracić czasu, zwłaszcza jak mam do czynienia z Neimoidianami - wyjaśnił Cohl. - Prędzej poświęcą samych siebie niż swój ładunek. Na szczęście dowódca „Strumienia Przychodów" był bardziej tchórzliwy niż większość z nich. A jeśli chodzi o zniszczenie frachtowca, niech pan to uzna za prezent ode mnie. Cała czwórka weszła do głównej kabiny na dziobie statku i usiadła wokół okrągłego stolika. Cindar położył neseser na środku stołu. - Mam to przekazać panu, kapitanie - powiedział Havac. - Napędził pan Neimoidianom niezłego stracha. Poprosili nawet o pomoc Coruscant. Cohl wzruszył ramionami. - Nie zaszkodzi spróbować. Havac pochylił się do przodu trochę niecierpliwie.
Janko5
Janko5
ROZDZIAŁ
12
James Luceno
81
Maska kłamstw
- Macie aurodium? Cohl spojrzał na Rellę, która odpięła od paska pilota i wstukała krótki kod. Niewielkie sanie repulsorowe, na których stała zamknięta kasetka, uniosły się znad pokładu i podpłynęły w stronę stolika. Rella wprowadziła kolejny kod i pokrywa kasetki odskoczyła, a sztaby aurodium zalały tęczowym blaskiem kabinę. Havac i Cindar patrzyli na klejnoty z otwartymi ustami. - Nie jestem w stanie wyrazić, ile to dla nas znaczy - powiedział Havac. Ale w oczach jego partnera pojawił się cień podejrzenia. - Czy wszystkie są tutaj? - zapytał Cindar. W obojętnym dotąd wzroku Cohla pojawiły się groźne błyski. - Co sugerujesz? Humanoid wzruszył ramionami. - Zastanawiam się tylko, czy aby któraś ze sztabek nie zapodziała się po drodze. Cohl gwałtownie sięgnął ręką przez stół i złapał Cindara za kaftan, przyciągając jego twarz do swojej. - Na tych klejnotach jest krew. Porządni ludzie oddali życie, żebyś mógł je dostać. - Puścił kaftan Cindara i odepchnął go. - Lepiej dobrzeje spożytkujcie. - Proszę, przestańcie - powiedział Havac. Cohl zaczerwienił się. - Nie lubisz przemocy, chyba że na twoje rozkazy, co? Havac przez chwilę wpatrywał się we własne dłonie, po czym uniósł wzrok. - Niech pan będzie spokojny, kapitanie, dobrze spożytkujemy to aurodium. Cindar wygładził przód kaftana, ale poza tym pozostał niewzruszony napaścią Cohla. Przesunął neseser w jego stronę. Cohl zdjął go ze stołu i postawił obok nogi. Cindar przyglądał mu się przez chwilę, zanim zapytał: - Nie interesuje cię, czy są wszystkie? Cohl spojrzał na niego. - Wytłumaczę ci to w ten sposób: za każdy kredyt, którego będzie brakowało, wykroję z ciebie kilo mięsa. - Czyli byłbym głupi, gdyby brakowało - powiedział Cindar, szczerząc zęby w uśmiechu. Cohl przytaknął. - Byłbyś głupi. Rella wręczyła pilota Havacowi, a Cindar zamknął pokrywę kasetki. - Co zrobicie z aurodium? - zapytał łagodnie Cohl. Havac wyglądał na zdziwionego. - Ależ kapitanie, czyja pana pytałem, na co wyda pan swoją zapłatę? Cohl uśmiechnął się. - Jasne. Zrozumiałem. Rella zwróciła się do Cohla: - Pewnie podaruje aurodium swojej ulubionej fundacji dobroczynnej. Havac roześmiał się. - Niewiele się pani pomyliła.
82 - Mam dla ciebie kolejny prezent, Havac - powiedział Cohl. - Mieliśmy na Dorvalli pewien nieoczekiwany kłopot. Ktoś przedostał się na pokład „Strumienia Przychodów" w ten sam sposób co my. Ukryli statek w kapsule towarowej, zupełnie tak jak my. Namierzali nas, kiedy opuściliśmy frachtowiec i mało brakowało, a pokrzyżowaliby nasz plan, który uważałem za całkowicie bezpieczny. Ich statek okazał się Lancetem Departamentu Sprawiedliwości. Havac i Cindar wymienili zaskoczone spojrzenia. - Departament Sprawiedliwości? - powiedział Havac. - Na Dorvalli, na litość gwiazd? Cohl obserwował ich uważnie. - Szczerze mówiąc, moim zdaniem to byli Jedi. Havac spojrzał na niego z jeszcze większym niedowierzaniem. - Skąd ci to przyszło do głowy? - Przeczucie. Chodzi jednak o to, że nikt nie miał wiedzieć o tej operacji. Zaniepokojony Havac odchylił się na oparcie fotela. - Tym razem moja kolej, żeby zapytać: co pan sugeruje, kapitanie? - Kto jeszcze we Froncie Mgławicy wiedział o tej operacji? Cindar prychnął pogardliwie. - Zastanów się, Cohl. Po co ktoś z nas miałby sabotować naszą własną operację? - O to właśnie pytam - powiedział Cohl. - Być może nie wszyscy tam na dole popierają wasze metody... na przykład wynajęcie nas. Ktoś mógł próbować zaszkodzić wam, a nie mnie. Havac kiwnął głową. - Dziękuję, kapitanie. Będę o tym pamiętał. - Przerwał na chwilę i dodał: - Jakie macie dalsze plany? - Myśleliśmy o tym, żeby się wycofać z tego całego bałaganu -powiedziała Rella, biorąc jednocześnie za rękę Cohla. - Może kupimy sobie farmę wilgoci? Havac uśmiechnął się. - Już was widzę. Wy dwoje na Tatooine, pomiędzy banthami i dewbackami. To zupełnie w waszym stylu. - A skąd ta ciekawość? - zapytał Cohl. Havac przestał się uśmiechać. - Szykujemy większą akcję. Coś w sam raz dla was. - Spojrzał na Rellę, a potem na Cohla. - Zarobilibyście tyle, że moglibyście przejść na emeryturę. Rella spojrzała na Cohla ostrzegawczo. - Nie słuchaj go, Cohl. Dajmy zarobić komu innemu. - Przeniosła wzrok na Havaca. - Zresztą nie zamierzamy oszczędzać na emeryturze. - Chcecie być bogatymi emerytami? - zapytał Cindar. - Kupcie Neimoidianina za tyle, ile jest wart, i sprzedajcie za tyle, ile uważa, że jest wart. - Zadanie, które mam na myśli, zapewniłoby wam bardzo dostatnią emeryturę kusił Havac. - Cohl... - mruknęła Rella. - Powiesz tym facetom, żeby się zabierali na swój statek, czyja mam to zrobić?
Janko5
Janko5
James Luceno
83
Cohl puścił jej rękę i podrapał się po brodzie. - Nie zaszkodzi posłuchać, co mają do powiedzenia. - Owszem, zaszkodzi, Cohl. Owszem, zaszkodzi. Spojrzał na nią i roześmiał się. - Rella ma rację - powiedział do Havaca. - Nie jesteśmy zainteresowani. Havac wstał i wyciągnął dłoń do Cohla. - Daj nam znać, jeśli zmienisz zdanie. *** Znacznie bliżej Jądra „Akwizytor" powrócił do domu. Posępna Neimoidia wirowała powoli pod frachtowcem w kształcie pierścienia. Podobnie jak w odległym sektorze Seneksa, także i tu trwało spotkanie, na którym omawiano złowrogie plany. Dyskusja koncentrowała się na kwestiach broni i strategii, zniszczenia i śmierci. Tyle tylko, że statki, które dostarczyły do „Akwizytora" gości, nie potrzebowały cumować do śluz powietrznych. Nie wtedy, gdy ramiona hangarów miały rozmiary pozwalające na ukrycie w nich armii inwazyjnej. W strefie drugiej lewego hangaru, balansując na mechanofotelu kroczącym na czterech zakończonych pazurami łapach, siedział wicekról Nutę Gunray w purpurowych szatach i trójgraniastej tiarze. Na prawo od Gunraya stał jego doradca prawny Runę Haako i namiestnik Hath Monchar; na lewo - nowy dowódca „Akwizytora", niewysoki Daultay Dofine, mianowany tuż po klęsce „Strumienie Przychodów" i nadal zaskoczony swoim niespodziewanym awansem. W środku hangaru stał olbrzymi, dwuskrzydłowy behemot, przypominający nieco rodzimy gatunek neimoidiańskich owadów o skrzydłach zupełnie jak z gazy. Dostojnie wypływając przez szeroko rozwarte szczęki rampy wjazdowej potwora, wyłaniały się z jego brzucha zastępy opancerzonych szarożółtych pojazdów, które wyglądały trochę jak atakujące banthy - gniewnie wygięte plecy, ciężki wydech gazów wylotowych, działa laserowe sterczące jak kły. Za nimi zaś zaczęły wyjeżdżać kierowane przez roboty repulsorowe czołgi z tępo ściętymi dziobami i wieżyczkami artyleryjskimi na szczycie. Te prototypowe machiny wojenne - gargantuiczny ładownik, monstrualny transportowiec i smukłe czołgi - zostały zaprojektowane i zbudowane przez Zakłady Mechaniczne Haor Chall i Przedsiębiorstwo Zbrojeniowe Baktoid, których przedstawiciele stali wokół Gunraya, promieniejąc dumą. Zwłaszcza w Haor Chall doskonałość projektu traktowana była niemal jak religijny dogmat. - Spójrz, wicekrólu! - powiedział owadopodobny przedstawiciel Haor Chall, wskazując wszystkimi czterema ramionami na najbliższy transportowiec, którego okrągła klapa włazu, przytwierdzona u góry na zawiasach, właśnie się unosiła. Gunray patrzył zdumiony, jak spod klapy wysuwają się teleskopowe stojaki z zawieszonymi na nich setkami robotów, które na jego oczach zaczęły rozkładać się do pozycji bojowej. - I jeszcze to, wicekrólu - dodał skrzydlaty przedstawiciel Baktoida. Janko5
Maska kłamstw
84 Gunray przeniósł wzrok na ładownik w samą porę, by zobaczyć tuzin kotwic powietrznych startujących ku sklepieniu hangaru. Te cienkie jak brzytwa pojazdy z podwójną podpórką dla stóp i działkiem blasterowym również były pilotowane przez roboty, których odchylone w tył korpusy sprawiały wrażenie, jakby ich właściciele trzymali się kurczowo poprzecznej kierownicy, walcząc o życie. Gunray nie był w stanie wypowiedzieć słowa. Choć nigdy nie widział niczego podobnego, w każdym z prototypów rozpoznał elementy tych samych maszyn, których Federacja Handlowa od stuleci używała do transportowania surowców i towarów. W kadłubie dwuskrzydłowego ładownika rozpoznał na przykład wąską barkę Federacji do transportu rudy. Ale Haor Chall ustawił kadłub na szerokiej podstawie i przypiął mu dwoje olbrzymich skrzydeł, chronionych zapewne przed opadnięciem za pomocą potężnych pól tensorowych. Mimo animistycznego wyglądu, jaki Baktoid nadał transportowcom, Gunray rozpoznał w nich repulsorowe kapsuły towarowe Federacji, tyle że w znacznie większej skali. Jeśli chodzi o składane roboty bojowe i jednoosobowe latające platformy powietrzne, były to po prostu odmiany robotów strażniczych produkowanych dotychczas przez Baktoid i kotwice powietrzne produkcji Longspur & Alloi, stosowane na Bespinie. Jedno było całkowicie jasne - wszystko, co mu pokazano, służyło nie tyle obronie w przestrzeni, ile naziemnemu atakowi. Uświadomienie sobie tego faktu poraziło Gunraya; to było więcej, niż był w stanie pojąć; więcej, niż chciał pojąć. - Jak zapewne zauważyłeś, wicekrólu - powiedział przedstawiciel Haor Chall - Federacja Handlowa posiada już większość komponentów potrzebnych do stworzenia tej armii. - Wskazał na przedstawiciela Baktoida. - W kooperacji z Baktoidem możemy przekształcić wasze roboty pracownicze i strażnicze w modele bojowe, wasze barki i kapsuły towarowe zaś w ładowniki. - Im więcej jednostek, tym niższe koszty - dodał przedstawiciel Baktoida. - Zwłaszcza że komponenty statków mogą być składowane w różnych miejscach... skrzydła, cokoły i kadłuby... można je złożyć w każdej chwili. Możecie umieścić jeden ładownik w każdym ze stu frachtowców albo sto ładowników w jednym frachtowcu, na wypadek specjalnych okoliczności. Tak czy owak, nikt, kto znajdzie się na pokładzie frachtowca z zamiarem inspekcji, nie pojmie, co właśnie ogląda. Jak mówi nasz wspólny przyjaciel, możecie mieć armię, której nikt nie zauważy. - Nasz wspólny przyjaciel - mruknął Runę Haako na tyle cicho, że usłyszał go tylko Gunray. - Co nakaże Darth Sidious, staje się faktem. - Lubimy prowadzić interesy z Neimoidianami - powiedział przedstawiciel Baktoida, występując o krok do przodu - ze względu na entuzjazm i podziw, jakie okazujecie na widok naszych dzieł. Chcemy więc zaproponować wam jeszcze jeden produkt: myśliwce, których nie będą już musiały pilotować roboty, bo sterować nimi będzie centralny komputer pokładowy frachtowca. Być może warto również, byście skontaktowali się z firmą Colicoids z Colli IV. Opracowano tam podobno robota, który porusza się, tocząc się wokół własnej osi. - Insektoid wskazał zamaszystym gestem na wnętrze hanJanko5
James Luceno 85 garu. - Idealny do pokonywania rozległych przestrzeni wewnątrz waszych frachtowców, no i do obrony przed abordażem. Gunray usłyszał, jak Dofine głośno przełyka ślinę, ale i tym razem odezwał się tylko Haako. - To szaleństwo - powiedział, zniżając głos i kuśtykając bliżej mechanofotela. Czy jesteśmy kupcami, czy najeźdźcami? - Słyszałeś, co mówił Darth Sidious - syknął Gunray. - Ta broń zapewni, że będziemy mogli pozostać kupcami. Zagwarantuje, że terroryści w rodzaju Frontu Mgławicy albo najemnicy, jak kapitan Cohl, nigdy więcej nie odważą się nas zaatakować. Zapytaj komandora Dofine^. Sam ci powie. - Darth Sidious zrobił z nas bojaźliwe sługi - powiedział Haako, mrugając raz za razem. - A mamy inne wyjście? Zamiast udzielić nam zgody na zwiększenie sił obronnych, senat straszy nas podatkami. Musimy wziąć sprawy we własne ręce, jeśli mamy chronić nasze towary. A może wolisz, byśmy nadal tracili statek za statkiem wskutek ataków terrorystów, tak jak stracimy zyski wskutek opodatkowania? - Ale czy pozostali członkowie dyrektoriatu... - Na razie nie powinni nic o tym wiedzieć. Wprowadzimy ich w sprawę stopniowo. - I tylko wówczas, gdy okaże się to konieczne. - Tak - powiedział Gunray. - Tylko wówczas, gdy okaże się to konieczne.
Janko5
Maska kłamstw
86
ROZDZIAŁ
13 Ze swymi niezliczonymi mrocznymi kanionami, tętniącymi pośpiechem ulicami, ukrytymi zakamarkami i wystającymi parapetami-wielością miejsc, gdzie można się było schować, pozostając na widoku -Coruscant sprzyjała korupcji. Sama geografia planety zachęcała do sekretów. Palpatine był na Coruscant od paru lat, a miał wrażenie, że poznał miasto lepiej niż którykolwiek z jego rdzennych mieszkańców. Znał je tak, jak drapieżnik w dżungli zna swoje terytorium. Instynktownie rozumiał jego zmienne nastroje, instynktownie wyczuwał ośrodki władzy i strefy niebezpieczeństwa. Czuł się niemal tak, jakby mógł dojrzeć wrzącą czerń panującą w senacie i promienne światło emanujące z iglic Świątyni Jedi. Było to wspaniałe miejsce dla kogoś, kto przez długi czas był uczonym, historykiem, wielbicielem sztuki i kolekcjonerem rzadkich przedmiotów; dla kogoś, kto pasjonował się badaniem życia we wszelkich jego przejawach. Często zrzucał swój wykwintny płaszcz, by przywdziać prosty strój kupca lub samotnika. Zarzucał wtedy kaptur na głowę i wędrował wśród bezświetlnych przepaści, mrocznych ścieżek i zapomnianych placów, tuneli i wąwozów zapuszczonego półświatka. Nierozpoznany podróżował na równik, na biegun i w inne odległe miejsca. Mimo ambicji - co do pozycji własnej, Naboo czy całej Republiki - nie było w nim ostentacji, i ta pozorna skromność pozwalała mu przejść niezauważonym, wtopić się w tłum tak, jak potrafi to tylko prawdziwy samotnik - ktoś, kto przez całe lata sam sobie dotrzymywał towarzystwa. A jednak inni szukali jego towarzystwa. Może właśnie dlatego, że tak niewiele o sobie zdradzał. Początkowo zakładał, że wszyscy uważają jego upodobanie do samotności za intrygujące, tak jakby prowadził jakieś tajemnicze drugie życie. Szybko jednak dowiedział się, że tak naprawdę chcą po prostu mówić o sobie; że szukają nie doradcy, lecz słuchacza, ufając, że zachowa dla siebie sekrety ich życia tak samo, jak strzegł własnych. Tym właśnie kierował się Valorum, który nawiązał bliskie stosunki z Palpatine'em na początku swojej drugiej czteroletniej kadencji na stanowisku Najwyższego Kanclerza. Janko5
James Luceno
87
Tam, gdzie nie starczało mu charyzmy, nadrabiał szczerością, i to właśnie ta bezpośredniość przyczyniła się do jego popularności w senacie. Oto Palpatine, zawsze z gotowym uśmiechem, stojący ponad korupcją, ponad oszustwem czy dwulicowością, rodzaj spowiednika, który chętnie wysłucha najbardziej banalnych wyznań czy relacji z niewłaściwych postępków, nie potępiając - przynajmniej nie na głos. Bo w sercu osądzał wszechświat wedle własnych kryteriów, jasno rozróżniających dobro od zła. Nie szukał rady u nikogo poza samym sobą. Ceniony był zwłaszcza przez delegatów reprezentujących planety systemów peryferyjnych, głównie dlatego, że niewielka Naboo też do nich należała, leżąc na samym skraju Środkowych Rubieży, za jedynego ważniejszego sąsiada mając Malastar, zamieszkiwany przez Granów i Dugów. Podobnie jak wiele sąsiednich planet, Naboo była rządzona przez obieralnego monarchę - w dodatku całkowicie nieoświeconego, jeśli o to chodzi - ale była światem pokoju, niezepsutym, obfitującym w klasyczne zabytki, zamieszkanym nie tylko przez ludzi, ale i miejscową rasę, Gunganów. Podczas gdy większość jego kolegów opuszczała służbę publiczną w powszechnie przyjętym wieku dwudziestu lat, Palpatine postanowił zostać politykiem, a jego pobyt na Coruscant dał mu wyjątkowy wgląd w nieszczęścia, które dotykały systemy peryferyjne. Po raz pierwszy usłyszał o Froncie Mgławicy, kiedy zaprzyjaźnił się z grupą Bithów, i to właśnie Bith przedstawił go niektórym z dowódców organizacji. Palpatine zasadniczo nie powinien mieć nic wspólnego z terrorystami, ale założyciele Frontu Mgławicy nie byli ani fanatykami, ani anarchistami. Wiele zarzutów stawianych Federacji Handlowej i rządowi na Coruscant było w pełni uzasadnionych. Ważniejsze jednak wydawało się to, że tam, gdzie w grę w chodziła Federacja Handlowa, trudno było zachować bezstronność. Gdyby Palpatine był jednym z wielu senatorów przyjmujących łapówki od Federacji, łatwo byłoby mu patrzeć w inną stronę, czy -jak mawiał Valorum - pozostawać głuchym na to, co działo się w systemach peryferyjnych. Jednak jako reprezentant jednego ze światów, który był całkowicie uzależniony od importu żywności i innych towarów przewożonych przez Federację, nie mógł zbagatelizować tego, co widział i słyszał. W końcu Bith przedstawił go najnowszemu przywódcy Frontu, Havacowi. Na wcześniejsze spotkania z Havakiem Palpatine wybierał ustronne miejsca na dolnych poziomach Coruscant, gdzie nie docierało prawo i porządek. Obecny kryzys w senacie wymagał jednak podjęcia bardziej wyrafinowanych środków ostrożności. Palpatine zdecydował się więc na przeznaczony tylko dla ludzi klub na średnich poziomach Coruscant - miejsce, gdzie patrycjusze spotykali się na t’backa, brandy, żeby pograć w dejarika albo poczytać, i gdzie w związku z tym było się mniej narażonym na wścibskie oczy niż na dolnych poziomach. Dodatkowym środkiem ostrożności było podanie Havacowi miejsca spotkania dopiero w ostatniej chwili. Choć był niezłym taktykiem, Havac nie dałby rady wmanewrować Palpatine'a w sytuację, w której senator byłby bezbronny. - Valorum jest zuchwały - powiedział gniewnie Havac, gdy tylko usiedli przy stoliku w wykładanym drewnem salonie jadalnym klubu. -Ma czelność ogłaszać szczyt na Janko5
Maska kłamstw
88 Odległych Rubieżach... nie gdzie indziej, tylko na Eriadu... nie zaprosiwszy do udziału Frontu Mgławicy. - W przeciwieństwie do Federacji Handlowej - powiedział Palpatine - Front Mgławicy nie ma reprezentacji w senacie. - Tak, ale Front ma wielu przyjaciół na Eriadu, senatorze. - W takim razie tym lepiej dla was, jak sądzę. Havac przyszedł sam, podobnie jak Palpatine, choć i Sate Pestage, i Kinman Doriana siedzieli w pobliżu. Palpatine od razu założył, że „Havac" to pseudonim, co wkrótce potwierdził Pestage. Pestage dowiedział się również, że Havac pochodził właśnie z Eriadu, gdzie jego pełne pasji holoreportaże sprawiły, że uchodził wśród garstki ludzi za wroga Federacji Handlowej, bojownika o prawa dla nieludzi, malkontenta i idealistę. Z całego serca chciał zmienić galaktykę, ale jego filmy obrazujące niesprawiedliwość nie znalazły wielu widzów. Był dość nowy we Froncie Mgławicy, ale frakcja militarna Frontu wyznaczyła go do specjalnych zadań. Zrozpaczeni obojętnością senatu i powtarzającymi się nieustannie przypadkami gwałcenia przez Federację umów handlowych, bojownicy postanowili przejść od utrudniania interesów Federacji Handlowej do otwartego terroryzmu. Havac i nowi radykałowie we Froncie postanowili uderzyć Federację Handlową tam, gdzie zaboli ją najbardziej -po wypchanych kieszeniach. Palpatine zachęcał Havaca do działania, nie popierając jednak użycia przemocy. Utrzymywał natomiast, że najpewniejszym sposobem wprowadzenia trwałych zmian będzie przeforsowanie ich w senacie. - Mamy dość Valoruma - powiedział Havac. - Kiedy sprawa zaczyna dotyczyć Federacji Handlowej, robi się potulny jak baranek. Jego groźba opodatkowania szlaków handlowych to czysta retoryka. Czas, żeby ktoś przekonał go, że Front Mgławicy może być wrogiem groźniejszym niż Federacja Handlowa. Palpatine machnął ręką jakby bagatelizował sprawę. - To prawda, że Najwyższy Kanclerz ma niewiele zrozumienia dla celów Frontu Mgławicy, ale to nie on jest waszą główną przeszkodą. Havac wytrzymał spojrzenie Palpatine'a, rzucone spod ciężkich powiek. - Potrzebujemy silniejszego kanclerza. Kogoś, kto nie był od dziecka bogaczem. Palpatine ponownie machnął ręką. - Gdzie indziej szukaj wrogów. Spójrz na członków Dyrektoriatu Federacji Handlowej. Havac zastanawiał się przez chwilę nad jego słowami. - Może masz rację. Może musimy spojrzeć w inną stronę. -Uśmiechnął się i ściszył głos, by dodać: - Zdobyliśmy nowego sojusznika. .. potężnego sojusznika, który zaproponował nam parę możliwych działań. - Doprawdy? - To on udostępnił nam dane, których potrzebowaliśmy, by zniszczyć frachtowiec Federacji nad Dorvallą. Janko5
James Luceno
89
- Federacja ma tysiące frachtowców - przypomniał Palpatine. -Jeśli uważasz się za zwycięzcę zniszczywszy jeden z nich, to oszukujesz sam siebie. Musisz dotrzeć do szefów. Tak jak ja robię w senacie. - Masz tam w ogóle jakichś przyjaciół? - Bardzo niewielu. Tymczasem Federacja Handlowa ma poparcie wielu wpływowych delegatów: Toonbucka Toora, Tesseka, Passela, Argente'a... Wzbogacili się na tej lojalności. Oburzony Havac potrząsnął głową. . - To żałosne, że Front musi kupować poparcie w senacie. Równie haniebne jak to, że zmuszeni jesteśmy zatrudniać najemników. - Nie ma innego sposobu - powiedział Palpatine z udawanym westchnieniem. Sądy są bezużyteczne i uprzedzone. Ale korupcja ma swoje zalety: możesz po prostu kupić głosy pozbawionych skrupułów delegatów, zamiast przekonywać ich, jak słuszna jest twoja sprawa. Havac oparł łokcie na stole i pochylił się do przodu. - Mamy fundusze, o które prosiłeś. Palpatine uniósł brwi. - Tak szybko? - Nasz dobroczyńca powiedział nam, że „Strumień Przychodów"... - Lepiej, żebym nie wiedział, skąd je wzięliście - przerwał mu Palpatine. Havac pokiwał głową ze zrozumieniem. - Jest tylko jeden problem. Mamy je w sztabkach aurodium. - Aurodium? - Palpatine odchylił się w tył, złączywszy palce. -Tak... to nastręcza pewną trudność. Nie bardzo mogę wręczać sztabki aurodium tym senatorom, na których chcemy zrobić wrażenie... - Zbyt łatwo je wytropić- dodał Havac. - Właśnie. Musimy wymienić sztabki aurodium na republikańskie datarie, nawet gdyby to zajęło trochę czasu. - Palpatine milczał chwilę, a w końcu powiedział: - Proponuję, żeby jeden z moich asystentów pomógł wam otworzyć specjalne konto w banku na jednej z planet peryferyjnych, który nie będzie pytał o pochodzenie sztabek. Kiedy złożycie tam aurodium w depozycie, będziecie mogli przelać środki przez Bank Intergalaktyczny i podjąć je ponownie w formie republikańskich kredytów. Pomysł wyraźnie przypadł do gustu Havacowi. - Wiem, że spożytkuje pan te fundusze w najlepszy możliwy sposób. - Zrobię, co w mojej mocy. Havac uśmiechnął się z podziwem. - Jest pan głosem zewnętrznych systemów, senatorze. - Nie jestem głosem zewnętrznych systemów - zaprzeczył Palpatine. -Jeśli nalegasz, by przyznać mi jakiś honorowy tytuł, nazwij mnie głosem Republiki. Pamiętaj o tym, bo jeśli zaczniesz myśleć kategoriami „ systemy zewnętrzne a wewnętrzne", „sektory gwiezdne a rubieże", rozbijemy jedność Republiki. Zamiast równości dla wszystkich, doprowadzimy do anarchii i secesji.
Janko5
Maska kłamstw
90
ROZDZIAŁ
14 Stojąc tuż za wschodnią bramą Świątyni Jedi, Qui-Gon zastanawiał się, w którą stronę się udać. Dzień był ciepły i bezchmurny, tylko na północy burze krążyły nad szczytami najwyższych budynków, a Qui-Gon nie miał nic do roboty. Ruszył w stronę słońca, a wspomnienia z młodości wypływały i znikały w jego umyśle jak zmienne figury w talii sabaka. Widział w nich siebie w Świątyni, jak medytuje, uczy się, trenuje, zyskuje przyjaciół lub ich traci. Przypomniał sobie dzień, kiedy zakradł się do jednej z iglic i po raz pierwszy zobaczył fantastyczny krajobraz Coruscant, i jak od tamtej chwili marzył, by móc wałęsać się po mieście, przejść je od góry do dołu. Wyprawa ta bardzo długo pozostała niespełnionym marzeniem aż do czasu, kiedy miał kilkanaście lat, a i dziś w dużym stopniu daleka była od realizacji. W tych rzadkich przypadkach, gdy studentom pozwalano wyjść ze Świątyni, poruszali się po mieście jak wycieczki turystów i zawsze w towarzystwie takiego czy innego opiekuna. Wizyty w galaktycznym senacie, sądach, budynkach Rady Miejskiej... Te pierwsze wycieczki pozwoliły Qui-Gonowi zrozumieć, że Coruscant nie była bajkowym miejscem, jakim je sobie początkowo wyobrażał. Klimat planety był w miarę uregulowany, pierwotna rzeźba terenu została przekształcona i zrównana już dawno temu, a naturalna roślinność istniała tylko wewnątrz pomieszczeń, gdzie łatwiej było ją pielęgnować i utrzymywać. Moc, która istniała we wszystkich formach życia, na Coruscant była w pewien sposób skoncentrowana. Wyczuwało się ją tutaj jednak w inny sposób niż na planetach, które zachowały swój naturalny stan, gdzie wzajemne powiązania i związki wszystkich form życia tworzyły subtelne pływy i rytmy. Podczas gdy na wielu światach Moc słyszało się jak delikatny szept, na Coruscant było to wycie - biały zgiełk milionów umysłów. Qui-Gon nie miał do roboty nic poza spacerowaniem. Olbrzymia holomapa w sali Najwyższej Rady pokazywała setki odległych miejsc, gdzie wystąpiły kłopoty lub katastrofy, ale Rada Pojednawcza nie przydzieliła jemu ani Obi-Wanowi żadnej z tych spraw. Zastanawiał się, czy Yoda i pozostali nie są przypadkiem oburzeni jego widoczną obsesją na punkcie kapitana Cohla. Janko5
James Luceno
91
Maska kłamstw
92
W opinii Qui-Gona członkowie Rady zbyt chętnie bagatelizowali osobę Cohla jako zaledwie jeden z przejawów trudnych czasów, podczas gdy problem był znacznie głębszy. Z drugiej strony jednak Rada miała skłonność do koncentrowania się na konsekwencjach dzisiejszych wydarzeń, na przyszłości, a nie na tym, co działo się w chwili obecnej. Zwłaszcza Yoda lubił powtarzać, że przyszłość jest w ciągłym ruchu, a mimo to i on, i Mace Windu postępowali czasem tak, jakby nie mieli o tym pojęcia. Czyżby wiedzieli o jakimś wielkim wydarzeniu, nadciągającym zza horyzontu czasu? - zastanawiał się Qui-Gon. Czyżby on sam miał pozostać na nie ślepy tak długo, dopóki się nie potknie o nie i nie przewróci? Uznał, że powinien przynajmniej wziąć pod uwagę możliwość, że mistrzowie Wielkiej Rady wiedzą o czymś, o czym on nie wie. Jedno, z czym zgadzał się bez zastrzeżeń, to że Moc jest siłą znacznie bardziej tajemniczą niż się to wydawało któremukolwiek z Jedi. Nie uszedł nawet kilometra gdy zaskoczyło go nagłe pojawienie się obok Adi Gallii. - Podążasz w konkretnym celu, Qui-Gonie, czy tylko przechadzasz się w nadziei, że wpadniesz na coś wartego zainteresowania? Uśmiechnął się. - Właśnie wpadłem... na ciebie. Roześmiała się, mimo karcącego spojrzenia. Paznokcie Adi były wypolerowane, a ten sam błękitny kosmetyk, którym podkreślała kształt oczu, zdobił siecią żyłek wierzch jej dłoni. Była stałym członkiem Wysokiej Rady od ponad dekady, a mistrzem Jedi od znacznie dłuższego czasu. Jej rodzice byli dyplomatami z Korelii, ale podobnie jak Qui-Gon wychowywała się w Świątyni. Adi zawsze była po uszy zaangażowana w sprawy Coruscant i wiedziała pewnie więcej o planecie niż ktokolwiek inny. W ciągu wielu lat nawiązała bliską przyjaźń z Najwyższym Kanclerzem Valorumem i kilkoma delegatami ze światów Jądra. - Gdzie jest twój młody uczeń? - zapytała Adi. - Wyostrza swój umysł. - A zatem dałeś mu chwilę wytchnienia od swojej kurateli? - zażartowała. - Sam też potrzebowałem wytchnienia - wyjaśnił Qui-Gon. Roześmiała się, ale za chwilę spoważniała. - Mam nowiny, które chyba cię zainteresują. Wygląda na to, że miałeś rację, sądząc, że Cohl przeżył eksplozję tamtego frachtowca Federacji Handlowej. Qui-Gon stanął w samym środku mostu powietrznego, którym właśnie przechodzili. Roboty i piesi stłoczyli się za jego plecami. - Widziano go gdzieś? Adi wychyliła się przez barierkę mostu i spojrzała do tyłu w stronę Świątyni. - Korpus Orbitalny Dorvalli ścigał wahadłowiec, którego opis i charakterystyka napędu odpowiadały tym, jakie przekazaliście z Obi-Wanem. Wahadłowiec rozbił się i eksplodował na powierzchni planety, podobno niedaleko od miejsca, w którym Cohl miał swoją tymczasową bazę. Qui-Gon przytaknął.
- Znam te tereny. - Niewiele pozostało na miejscu katastrofy do zbadania, ale szczątki trzech osób znalezionych we wraku zostały zidentyfikowane jako towarzysze Cohla. Najciekawsze jest jednak to, że wahadłowiec ewidentnie próbował dotrzeć na spotkanie z osobistym statkiem Cohla. - „Jastrzębionietoperzem". - „Jastrzębionietoperz" wylądował w pobliżu miejsca katastrofy, a potem wystartował z Dorvalli, ostrzeliwując się ciężko. Zestrzelił po drodze kilka miejscowych myśliwców. - Cohl dotarł na statek - powiedział Qui-Gon. - Jesteś pewien? - Tak. Adi skinęła głową. - Jeden z pilotów myśliwców zameldował, że dwoje lub troje ludzi Cohla mogło dostać się na pokład „Jastrzębionietoperza". - Czy od tego czasu widziano gdzieś statek ponownie? - Wskoczył w nadprzestrzeń, gdy tylko oderwał się od Dorvalli. Podwojono jednak obserwatorów przy wszystkich znanych kryjówkach Cohla. Zakładając, że żyje, prędzej czy później natrafiana niego, a przy odrobinie szczęścia schwytają. - Adi, czy jest jakaś szansa, żebym razem z Obi-Wanem... - Cohl nie jest już naszym zmartwieniem - przerwała mu. - Najwyższy Kanclerz Valorum próbuje zachęcić systemy położone wzdłuż Rimmiańskiego szlaku handlowego, by wzięły na siebie odpowiedzialność za powstrzymanie ataków terrorystycznych w swych sektorach. Interwencja z naszej strony mogłaby być postrzegana jako pośrednie poparcie Federacji Handlowej. Qui-Gon zmarszczył brwi. - To krótkowzroczny pomysł. Większość tych planet wspiera Front Mgławicy w mniejszym lub większym stopniu. Rekruci, finansowanie, wywiad. .. Rimmiańskie światy dostarczają im to wszystko, a nawet więcej. Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę. - Qui-Gonie, przypuśćmy, że mogłabym zorganizować ci spotkanie z kanclerzem Valorumem, tak byś mógł osobiście zapoznać go ze swoją opinią... Qui-Gon kiwnął głową. - Zgoda. - W takim razie postanowione. Idę właśnie na spotkanie z nim, a nie będzie lepszej pory niż teraz. - Nie ująłbym tego lepiej.
Janko5
Janko5
W swoich komnatach pod okrągłą salą plenarną Valorum odchylił się na oparcie fotela, wzdychając ciężko, i przeciągnął się z rękami nad głową. Zakończył poranne zajęcia, a teraz musiał stanąć twarzą w twarz z tymi delegatami, którym nie udało się umówić spotkania i którzy niewątpliwie czekali przed biurem w nadziei na choćby chwilę jego czasu.
James Luceno
93
- Co mam w planach na popołudnie? - zapytał Sei Tarię, gdy weszła do gabinetu przez wysokie, bogato zdobione drzwi. Młoda kobieta spojrzała na ekran komunikatora, który nosiła na nadgarstku. - Ma pan spotkanie z Adi Gallią, potem kolejne spotkanie z Bailem Antillesem i Horoksem Ryyderem. Następnie spotkanie z przedstawicielami Sojuszu Przedsiębiorców i delegacją handlową z Ord Mantell. Potem... - Wystarczy - przerwał jej Valorum, złączył dłonie i zamknął oczy. Wskazał na korytarz za drzwiami. - Jak źle wyglądają sprawy na zewnątrz? - Równie tłoczno jak zawsze, proszę pana - powiedziała. - Ale obawiam się, że to nie wszystko. Valorum wstał i sięgnął po płaszcz. - W takim razie powiedz mi, co jeszcze. - Plac jest pełen demonstrantów. Niektórzy nawołują do zerwania stosunków z Federacją Handlową, inni protestują przeciwko pana stanowisku w kwestii opodatkowania. Ochrona zaleca, by skorzystał pan z lądowiska na dachu. - Nie - powiedział stanowczo Valorum. - Można było się tego spodziewać. Nie czas, żebym unikał krytyki. Sei uśmiechnęła się z aprobatą. - Powiedziałam ochronie, że na pewno tak właśnie pan zareaguje. Powiedzieli, że jeśli nalega pan na wyjście przez plac, potroją straże. - Bardzo dobrze. - Valorum wzruszył ramionami. - Jesteś gotowa? Sei podeszła do drzwi. - Proszę przodem.. Gdy tylko Valorum wszedł do przedpokoju, dwóch wysokich członków Straży Senackiej zajęło miejsca po jego bokach. Mieli na sobie długie ciemnoniebieskie szaty i rękawice, a także hełmy z podwójną przyłbicą, spod której widać było tylko oczy i usta. Na prawym ramieniu każdy ze strażników nosił długi, nieporęczny karabin, bardziej dla ozdoby niż do praktycznego użytku. Zanim Valorum przeszedł do przednich biur, kolejni strażnicy dołączyli do niego, ochraniając go z przodu i z tyłu. Niedaleko publicznych korytarzy dołączyła kolejna dwójka, i jeszcze dwaj w chwili, gdy Valorum pojawił się w korytarzu. Przejście, choć szerokie, wypełniał tłum istot, które musiały stać tuż obok siebie wzdłuż ścian za naprędce wzniesionymi barierkami. Strażnicy na przedzie uformowali klin i przeciskali się przez las wyciągniętych rąk. Niektórym udało się jednak wcisnąć do kieszeni płaszcza kanclerza jakąś wiadomość, która najczęściej jednak lądowała zadeptana na podłodze z wypolerowanych kamiennych płyt. W korytarzu aż huczało od głosów, z których każdy starał się zainteresować kanclerza własną sprawą: - Panie kanclerzu, w kwestii negocjacji warunków pokoju... - Panie kanclerzu, jeśli chodzi o niedawną dewaluację bothańskiego kredytu... Janko5
Maska kłamstw
94 - Panie kanclerzu, obiecał pan odpowiedzieć na oskarżenia o korupcję wniesione przeciwko senatorowi Maximowi... Valorum rozpoznawał niektóre z głosów i wiele twarzy. Przyciśnięty do lewej ściany stał delegat z Nowego Bornaleksu. Za nim senator Grebleips i jego trio wielkookich, miękkostopych delegatów z Brodo Asogi. Na prawo przeciskał się przez tłum, by zdążyć dotrzeć na czoło tłumu, zanim minie go Valorum, delegat z Malastaru, Aks Moe. W miarę jak podchodził coraz bliżej wyjścia na plac, gwar senatorów cichł w porównaniu z hałasem okrzyków i haseł skandowanych przez tłum demonstrantów zgromadzonych w Alei Założycieli, pod olbrzymimi posągami i zadeptanymi ławkami. Straż Senacka zwarła szyki, niemal unosząc Valoruma do góry i transportując go na własnych ramionach. Dowódca straży odwrócił się w stronę kanclerza: - Skierujemy się prosto ku północnej platformie ładowniczej, proszę pana. Czeka tam już pana osobisty wahadłowiec. Nie będziemy się zatrzymywać, by odpowiedzieć reporterom czy demonstrantom. W przypadku jakichkolwiek nieprzyjaznych działań odda się pan nam w opiekę i zrobi to, o co poprosimy. Czy ma pan jakieś pytania? - Nie mam żadnych - odpowiedział Valorum. - Ale spróbujmy przynajmniej wyglądać na przyjaźnie usposobionych, kapitanie. *** - Nie wspominałaś, że zapraszasz mnie na mityng polityczny - powiedział QuiGon, kiedy razem z Adi Gallią przybyli na rozległy plac przed budynkiem senatu. - Nie wiedziałam - odpowiedziała Adi, zaskoczona widokiem. Tłum istot wszelkich gatunków i ras wypełniał plac od podstawy samego budynku senatu aż po wylot Alei Założycieli. Z balkonów wychodzących na Aleję widać było uwieńczone iglicami budynki, których szczyty wystawały ponad powierzchnię placu. - Gdzie masz się z nim spotkać? - zapytał Qui-Gon, przekrzykując gwar skandowanych haseł i ogólny hałas panujący na placu. - Przed północnym wejściem - szepnęła mu do ucha. Dostatecznie wysoki, by patrzeć ponad głowami tłumu, Qui-Gon spojrzał w kierunku kopuły senatu. - Nie dostaniemy się do niego, o ile znam Straż Senacką. - Przynajmniej spróbujmy - powiedziała Adi. - Jeśli się nie uda, znajdziemy go w prywatnym biurze w Wieży Prezydenckiej. Qui-Gon wziął Adi za rękę i zaczęli przeciskać się przez tłum. W tej odległości od budynku trudno było rozróżnić wśród protestujących, kto był zwolennikiem, a kto przeciwnikiem kanclerza. Qui-Gon skoncentrował się na uczuciach rezonujących w Mocy. Pod powierzchnią gniewu i niezgody wyczuł coś jeszcze. Zwykłe wycie Coruscant przybrało groźny ton. Wyczuwał niebezpieczeństwo -nie ogólne zagrożenie, jakie mogło emanować z tego rodzaju zgromadzenia, ale konkretne i zogniskowane. Zamknął na chwilę oczy i pozwolił, by prowadziła go Moc. Janko5
James Luceno
95
Gdy otworzył oczy, zobaczył Bitha stojącego na skraju tłumu. Moc skłoniła QuiGona, by następnie spojrzał w lewo, na dwóch Rodian kryjących się za wysokim cokołem jednego z posągów. Bliżej północnej bramy senatu stało dwóch Twi'lekian i Bothanin. Qui-Gon uniósł wzrok, by spojrzeć na nieprzerwany sznur pojazdów przemieszczających się ponad północnym krańcem placu. Jego uwagę przyciągnęła zielona taksówka powietrzna - w kształcie dysku i bez dachu, nie różniła się niczym od innych taksówek wypełniających niebo Coruscant. Jednak fakt, że przemieszczała się poza wyznaczonymi korytarzami powietrznej nawigacji, powiedział Qui-Gonowi, że jej kierowca - kolejny Rodianin - znał powietrzne szlaki na tyle dobrze, by otrzymać wolne prawo jazdy. W pobliżu taksówki, nieco poniżej, tuż nad krawędzią placu, unosiła się repulsorowa platforma, na której spoczywał osobisty wahadłowiec kanclerza Valoruma. Qui-Gon odwrócił się w stronę Adi. - Wyczuwam jakieś zakłócenia w Mocy. Przytaknęła. - Ja również, Qui-Gonie. Spojrzał w górę na taksówkę powietrzną, a potem przeniósł wzrok na Rodian za cokołem pomnika. - Najwyższy Kanclerz jest w niebezpieczeństwie. Musimy się spieszyć. Odpiąwszy miecze świetlne od pasków, zaczęli przeciskać się przez tłum, a brązowe płaszcze falowały za ich plecami. Dotarli do północnego wyjścia w samą porę, by zobaczyć, jak formacja strażników wychodzi na plac. Za nimi szedł Valorum i jego młoda asystentka, w otoczeniu sześciu strażników, którzy prowadzili parę w stronę platformy cumowniczej. Qui-Gon spojrzał w górę. Taksówka powietrzna zmieniła kierunek i zawisła nad placem. W tej samej chwili dwaj Twi’lekianie ruszyli pospiesznie w stronę Valoruma z rękami schowanymi w rękawach szerokich szat. Skandujący krzyczeli coraz głośniej. Nagle z tłumu wystrzeliły laserowe promienie, trafiając dwóch z przednich strażników, którzy upadli na kamienny bruk. Rozległy się krzyki, a ogarnięty paniką tłum rozpierzchł się na wszystkie strony. Qui-Gon włączył miecz świetlny i ruszył w stronę Twi'lekian, którzy dobyli broni i wypalili, ale zielone ostrze miecza Qui-Gona odbiło ich strzały. Kolejne pociski energii wystrzelił Rodianin, ale Qui-Gon poruszał się szybko i odbił również jego pociski. Zawirował, unosząc broń, by odparować strzały, starannie kierując je ponad głowami uciekających demonstrantów. Moc podpowiedziała mu, że Adi, z włączonym niebieskim ostrzem kierowała się w stronę kanclerza, nakrytego ciałem jednego ze strażników. W pobliżu rozległ się stłumiony huk eksplozji, po nim zaś plac wypełniły kłęby gryzącego białego dymu, który jeszcze bardziej podsycił przerażenie uciekających demonstrantów. Qui-Gon od razu zrozumiał, że eksplozja miała za zadanie tylko odwrócić uwagę. Prawdziwe niebezpieczeństwo groziło z przeciwnej strony placu, gdzie dwóch kolejJanko5
Maska kłamstw
96 nych zamachowców biegło naprzód z niewielkimi Masterami w dłoniach. Kolejny strażnik upadł; jeden z zamachowców wystrzelił, widząc wyłom w kordonie ciał chroniącym kanclerza. Adi odbiła dwa wystrzały, ale trzeci trafił do celu. Valorum skrzywił się z bólu i zatoczył. Strażnik ruszył do przodu i strzelił z długiego karabinu, trafiając obu zamachowców. Qui-Gon usłyszał, że taksówka szybko schodzi w dół, i zauważył, że zwisają z niej trzy liny. Twi’lekianin i dwaj Rodianie pobiegli w tamtą stronę i chwycili za liny. Qui-Gon wyjął wyrzutnię liny z kieszonki w pasie i wystrzelił ją w biegu. Hak wbił się mocno w podwozie taksówki, a lina z monowłókna zaczęła się rozwijać. QuiGon przypiął się do liny, włączył mechanizm zwijarki i wystrzelił w niebo z mieczem świetlnym w wyciągniętej prawej dłoni. Mijając dwóch Rodian, odciął ich mieczem od lin; spadli, uderzając o kamienne płyty placu. Twi’lekianin jednak nadal był ponad nim i Qui-Gon zorientował się, że nie zdąży go dogonić. Taksówka powietrzna zbliżała się już do północnej krawędzi placu, kiwając się na boki, wyraźnie w nadziei strącenia Qui-Gona. Na wysokości najwyższego z posągów Założycieli Qui-Gon puścił linę i zeskoczył, lądując na ramionach pomnika; stamtąd zszedł na cokół i w końcu na sam dół. Wycofując się i ostrzeliwując bez ustanku, Rodianin wpadł prosto na dwóch senackich strażników, którzy rzucili go brutalnie na kamienny bruk. Ze względu na złamaną nogę Rodianin nie był w stanie uciec. Qui-Gon obrócił się na pięcie i pospieszył w stronę kanclerza. Pozostali strażnicy uformowali wokół niego zwarty pierścień i stali z bronią gotową do strzału, wycelowaną na zewnątrz ochronnego kręgu. Adi zauważyła nadchodzącego Qui-Gona i poleciła strażnikom, by go przepuścili. Na prawym boku kanclerza widniała spora plama krwi. - Musimy go zanieść do ośrodka medycznego - powiedziała pospiesznie Adi. Qui-Gon wsunął prawą rękę pod lewe ramię kanclerza Valoruma i uniósł go na nogi. Adi podtrzymała rannego z drugiej strony. Nie wyłączając mieczy, zaczęli prowadzić Najwyższego Kanclerza z powrotem w stronę budynku senatu, podczas gdy strażnicy osłaniali ich odwrót.
Janko5
James Luceno
97
Maska kłamstw
Byli tacy, co twierdzili - zawsze znajdą się osoby skłonne do snucia podobnych rozważań - że skacząc ze szczytu kopuły senatu, trafiało się prosto do senackiego ośrodka medycznego, w którym delegaci cieszyli się specjalnymi przywilejami... oczywiście przy założeniu, że wiatry wiejące ponad przepaściami Coruscant zepchną skoczka we właściwym kierunku i że uda mu się uniknąć zderzenia z pojazdami mijającymi budynek senatu na kolejnych poziomach ruchu powietrznego. Bezpieczniejszym i bardziej pewnym sposobem dotarcia w nienaruszonym stanie do ośrodka medycznego galaktycznego senatu była przejażdżka turbowindą spod sali plenarnej albo podjechanie tam aerowozem - i z tej ostatniej metody skorzystał senator Palpatine. Ośrodek medyczny zajmował pięć najwyższych pięter zwykłego budynku, który wznosił się stromo na środkowych poziomach Coruscant. Liczne prowadzące do niego wejścia były oznaczone kolorami lub w inny sposób, tak aby przedstawiciele gatunków, z których niektóre wymagały specjalnej atmosfery i grawitacji, mogli trafić do odpowiedniej sekcji ośrodka. Podobne rozwiązanie zastosowano w lożach sali plenarnej senatu. Sate Pestage pilotował aerowóz. Właśnie wprowadzał pojazd na wolne miejsce na platformie ładowniczej zakotwiczonej przy wejściu przeznaczonym dla ludzi i gatunków blisko z nimi spokrewnionych. Wejście prowadziło do zdecydowanie najbardziej luksusowo urządzonej poczekalni. - Nie trać czasu - polecił Palpatine z tylnego siedzenia. - Ale bądź dyskretny. Pestage przytaknął. - Załatwione. Palpatine wyszedł z okrągłego aerowozu, obciągnął przód haftowanego płaszcza i zniknął w drzwiach. W poczekalni spotkał senatora Orna Free Taa. - Słyszałem, że pana tu znajdę - powiedział Palpatine. Korpulentny Twi’lekianin potrząsnął masywną głową z wystudiowanym smutkiem. - Tragiczne wydarzenie. Naprawdę straszne. Palpatine uniósł brew.
98 - Dobra - prychnął Taa. - Prawda jest taka, że Valorum blokował moje prośby o obniżenie cła na ryli eksportowany z Ryloth. Jeśli moja wizyta w ośrodku medycznym może pomóc, to niech tam! - Robimy to, co musimy - powiedział łagodnie Palpatine. Taa przyglądał mu się przez chwilę. - Czy mam uwierzyć, że pańska wizyta podyktowana jest autentyczną troską? - Najwyższy Kanclerz jest głosem Republiki, prawda? - Chwilowo - powiedział złośliwie Taa. Gwardziści Straży Senackiej rozstawieni w poczekalni wylegitymowali Palpatine'a co najmniej sześć razy, zanim wprowadzili go do przedsionka dla gości kanclerza. Przywitał się tam z delegatem Alderaanu w senacie, Bailem Antillesem - wysokim, przystojnym mężczyzną o ciemnych włosach- i z równie dystyngowanym senatorem z Korelii, Comem Fordoksem. - Słyszeliście, kto jest winien tego zamachu? - zapytał Fordox, gdy Palpatine usiadł na kanapie naprzeciw niego. - Tylko tyle, że w sprawę zamieszany jest podobno Front Mgławicy. - Mamy dowody potwierdzające ich udział - powiedział Antilles. Na twarzy Fordoksa odmalował się gniew i zmieszanie. - Nie mogę tego zrozumieć. - Ten akt terroru musi zostać ukarany - zgodził się Antilles. W geście solidarności z ich uczuciami Palpatine zacisnął usta i potrząsnął głową. - Okropny znak czasów - powiedział. Większość przypadłości, przez które senatorowie trafiali do ośrodka medycznego, wynikała z nadmiernego folgowania sobie w jedzeniu i piciu, obrażeń odniesionych w grach sportowych, w kolizji taksówki powietrznej albo na skutek pojedynku. Rzadko kiedy przyjmowano tu delegatów z powodu choroby, a co dopiero - zamachu terrorystycznego. Palpatine poczuwał się do odpowiedzialności. Powinien był dostrzec, co się szykuje, podczas spotkania z Havakiem. Młody bojownik nieraz podkreślał, że Valorum musi zrozumieć, jak niebezpiecznym przeciwnikiem jest Front Mgławicy. Palpatine uważał jednak, że Havac nie ma w sobie dość determinacji, by posunąć się do zamachu. Głupota Havaca czyniła z niego osobnika wyjątkowo groźnego. Czyżby naprawdę sądził, że Front Mgławicy zyska na zastąpieniu kanclerza Valoruma kimś innym? Czyżby nie zdawał sobie sprawy, że Valorum był jedyną nadzieją Frontu na powstrzymanie zapędów Federacji Handlowej poprzez opodatkowanie jej i inne posunięcia? Usiłując zamordować kanclerza, Havac nie tylko dawał Federacji Handlowej argument na poparcie głoszonej przez nich tezy, że Front Mgławicy stanowi publiczne zagrożenie, ale i przydawał wagi żądaniom Neimoidian, by pozwolono im zwiększyć własne siły obronne. Trzeba przypomnieć Havacowi, kto jest jego prawdziwym wrogiem. Chyba że Havac świadomie pozował na głupszego, niż był w istocie, rozmyślał Palpatine. Nie można przecież wykluczyć, że jego miła, ale niepozorna twarz jest maską skrywającą przebiegły intelekt.
Janko5
Janko5
ROZDZIAŁ
15
James Luceno
99
Palpatine zastanawiał się nad tym podczas odwiedzin Fordoksa i Antillesa u kanclerza. Nadal myślał o tym, gdy po pewnym czasie do przedpokoju weszła Sei Taria. Palpatine wstał i ukłonił się. - Miło panią widzieć, Sei. Jak się pani czuje? Zmusiła się do uśmiechu. - Teraz już dobrze, senatorze. Ale to było straszne. Palpatine zrobił poważną minę. - Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by chronić Najwyższego Kanclerza. - Wiem, że pan to zrobi. - Jak się czuje kanclerz? Spojrzała na drzwi. - Oczekuje pana. Uzbrojeni strażnicy stali po obu stronach drzwi do pokoju kanclerza- pozbawionego okien pomieszczenia wypełnionego urządzeniami diagnostycznymi i nadzorowanego przez dwunożnego robota medycznego wyposażonego w serwoszczypce i wokabulator przypominający aparat do recyrkulacji powietrza. Valorum był blady i posępny, ale siedział w łóżku prosto, z prawą ręką od nadgarstka po bark w miękkim rękawie wypełnionym płynem bacta. Ta przezroczysta, galaretowata ciecz wytwarzana przez pewien gatunek owadów stymulowała regenerację tkanek i zasklepiała rany, zwykle nie powodując blizn. Palpatine często dochodził do wniosku, że ta cudowna substancja była równie ważna dla przetrwania Republiki, jak rycerze Jedi. - Najwyższy Kanclerzu - powiedział, podchodząc do łóżka. - Przyszedłem, gdy tylko się dowiedziałem, co się stało. Valorum machnął ręką bagatelizujące - Niepotrzebnie się pan fatygował. Jeszcze dziś mnie wypuszczają. - Wskazał Palpatine'owi krzesło. -Czy wie pan, co zrobili strażnicy, kiedy mnie tu przywieziono? Wyrzucili wszystkich pacjentów z poczekalni, a potem opróżnili całe piętro, nie troszcząc się zupełnie o stan chorych. - To w trosce o pańskie bezpieczeństwo - zapewnił Palpatine. -Wiedząc, że zostanie pan tu przywieziony, jeśli im się nie uda, zamachowcy mogli umieścić drugi zespół w recepcji szpitala. - Być może - mruknął Valorum. - Wątpię jednak, by działania tych, którzy mnie chronią przysporzyły mi nowych zwolenników. - Zmarszczył czoło. -Co więcej, muszę znosić udawaną troskę delegatów w rodzaju Orna Free Taa. - Nawet senator Taa rozumie, że Republika pana potrzebuje - powiedział Palpatine. - Nonsens. Jest wielu, którzy mogliby zająć moje miejsce. Bail Antilles, Ainlee Teem... czy choćby pan, senatorze. Palpatine udał zdziwienie. - Raczej nie, panie kanclerzu. Valorum uśmiechnął się. - Nie mogłem nie zauważyć, jak delegaci zareagowali na pańskie wystąpienie podczas sesji nadzwyczajnej. - Odległe Rubieże domagają się głosu. Jestem tylko jednym z wielu. Janko5
Maska kłamstw
100
Valorum pokręcił głową. - To coś więcej. - Przerwał na chwilę. - Tak czy owak, chcę panu podziękować za notatkę, którą pański asystent przekazał mi na mównicę. Ale dlaczego nie poinformował mnie pan wcześniej, że planuje zwołanie szczytu? Palpatine rozłożył bezradnie ręce. - To była decyzja chwili. Należało coś zrobić, by propozycja opodatkowania nie ugrzęzła w komisji, gdzie przepadłaby z kretesem. - Błyskotliwe posunięcie. - Valorum zamilkł na chwilę. - Departament Sprawiedliwości poinformował mnie, że ci zamachowcy należeli do Frontu Mgławicy. - Też o tym słyszałem. Valorum westchnął. - Teraz wiem, z czym zmaga się Federacja Handlowa. Palpatine nie odpowiedział. - Ale czym kierował się Front Mgławicy, atakując mnie? Robię co mogę, by znaleźć pokojowe rozwiązanie ich problemów. - Pańskie wysiłki najwyraźniej im nie wystarczają- powiedział Palpatine. - Czy są aż tak przekonani, że Antilles albo Teem działaliby inaczej? Palpatine starannie rozważył, jak sformułować swoją odpowiedź. - Senator Antilles myśli tylko o Światach Jądra. Niewątpliwie forsowałby politykę nieinterwencji. Jeśli zaś chodzi o senatora Teema, najprawdopodobniej przystałby na wszelkie żądania Federacji Handlowej dotyczące dodatkowego uzbrojenia czy licencji handlowych. Valorum zastanowił się. - Być może popełniłem błąd, zakładając, że Front Mgławicy nie powinien brać udziału w szczycie na Eriadu. Obawiałem się, żeby nie robiło to wrażenia, iż Republika uznaje ich roszczenia. Co więcej, nie bardzo sobie wyobrażałem, by zasiedli przy jednym stole z Neimoidianami. - W jego oczach pojawiło się zmieszanie. - Ale co spodziewali się osiągnąć, zabijając mnie? Palpatine przypomniał sobie Havaca, rozwścieczonego, że nie zaproszono go na szczyt. „Potrzebujemy silniejszego kanclerza", powiedział wtedy. - Zadawałem sobie to samo pytanie - odparł. - Ale miał pan rację, nie zapraszając ich do udziału w szczycie. Są niebezpieczni... i nierealistyczni. Valorum przytaknął. - Nie możemy ryzykować, że narobią zamieszania na Eriadu. Zbyt wiele od tego zależy. Systemy peryferyjne musz�